Donderdag 26 augustus 2010
Zich verheffen
Bloemen nu afgerukt door hevige windvlagen,
door de regen geplet en woest stuk geslagen.
Zelfs de tuinkabouter wordt woest weg gerukt,
na jaren ijverig de bloemen te hebben geplukt.
'O, zon; laat de vele bloemen zich verheffen,
zodat mensen voeten ze niet kunnen treffen.
Ook de dichter zijn ogen gaat het ter harte,
dat de weergoden; gieren dagen en nachten.
Ik hoor in de lage landen; al jaar en dag,
steeds oplaaien een heel breed verslag,
over weergoden die de zomer stuk maken.
Maar eens rukt God mij van de stengel af,
en leggen me dan bij; in een duister graf.
Ik keer me dan tot U, Waarachtige Heer,
ook al hekelde U mijn zonden zeker zeer,
bij de Liefde verbleekt elke roos en bloem;
die steeds als vlinders mijn buik doorwoelt.
auteur:Adrie.26.8.2010.©
Donderdag 26 augustus 2010
Een Nachtegaal
Een dagje zonder zonnestraal
Een nachtje zonder ster-geflonker
wat zijn ze donker
Een zomer zonder Nachtegaal
een rozenknop zonder dauwdruppel
Een beek waar geen golfje door huppelt,
Hoe doods en kwijnend is het nu allemaal
Laten wij toch van iedere dag weer;
een juweel van het leven maken..
auteur:Adrie. 26.8.2010©
Mijn excuus, ik wist niet dat de Plechtigheid rondom Geert deze ochtend
plaats zou vinden, juist als ook heel fervent Motorrijder in het verleden,
trok ik me zijn dood ook heel erg aan..dus mijn deelneming...aan ieder..
die hem dierbaar waren..
Vanzelfsprekend Wie de dagen van zijn leven als vanzelfsprekend gaat beschouwen loopt de kans de hoop te verliezen. Toon Hermans.
Vanzelfsprekend
Wie de dagen van zijn leven
als vanzelfsprekend gaat beschouwen
loopt de kans de hoop te verliezen.
Toon Hermans.
Zaterdag 21 augustus 2010
Verbleekte jonkheid
Heerlijk mijmerend was ik rustig ingeslapen,
met een kus op beide wangen werd ik wakker,
zag dat woorden geschreven waren deze nacht,
met mijn pen op het papier wat daar lag.
Keek wat verward de kamer onderzoekend rond,
maar alles had behouden hun vertrouwde schijn,
waren daar waar ze al jaren lagen en stonden,
heel vertrouwd, bekend en aan mij verbonden.
Zelfs mijn bed stond nog leeg, met zijn minnepijn.
Toch stond mijn bed daar toch niet echt alleen,
toen ik met mijn ogen over de wanden dwaalde,
schemerde daar toch steeds u lieve lach door heen.
Maar weet hoe het is; ,,jezelf te overleven”,
steeds weer kijkend door dezelfde ruit.
Blij dat ik weer een gedicht heb geschreven,
denk ook; laat je zien, min me, maak geluid.
Min me, voor mijn jonkheid gaat verbleken,
het leven is mooi en kort; zoals een zomerdag,
en ik nog zoveel samen met je leven kan delen,
liefde die ik later wellicht niet meer geven kan.
auteur:Adrie.21.10.2010.©
Woensdag 18 augustus 2010
Hoge snelheidstrein
Voelde me eerst tevreden gestemd,
nu ik weer wat dichterswoorden zet.
Zie sombere snuiten achter ruiten,
waar mensen wat verdrietig muiten.
Kijk naar Delfland Molens en wieken.
Straks alleen op kalenders en kieken.
Geniet van Defland's krullen en trappen,
die nog steeds het verleden verklappen.
Lees en hoor nu steeds Burgervaders eer,
hij haalde voor de hoge snelheidstrein,
weer een van onze mooiste gevels neer.
Nog even, en dan het einde van geduld,
wordt er weer een water met vuil gevuld.
Niets zal hem van zijn trots weerhouden,
als men het dan, van togen vertellen hoort,
we hebben Delfland zijn waters vermoord.
Toch op een dag die eens komen gaat,
wenen er harten, en valt er menige traan,
uit ogen die verdrietig staan voortaan.
auteur:Adrie.18.8.2019.©
Dwarrelende blaadjes
