Hier ben ik weer

   Deze week trokken computeroma en haar kommaneuker voor de 23^ste keer voor vijf dagen naar onze vertrouwde stek op een boerderij in de streek van Ste.-Ode/Amberloup (Ardennen). Aangekomen op zondagavond 10.5 konden we al een klein wandelingetje maken in de nabij gelegen bossen. Omdat we de verschillende wandelingen in de regio nu wel volledig kennen, zouden we de volgende dagen nieuwe mogelijkheden verkennen op zo’n 10 à 20 km. van onze “standplaats”.
   Maar maandag en dinsdag regende het, dus geen wandelweer, het moet nog leuk blijven hé! Bovendien waren de vooruitzichten niet fameus en eigenlijk had ik veel zin om met de boerin euh… af te rekenen en terug naar huis te rijden (zonder de boerin…). Maar (achteraf gelukkig…) was er een lieve engel die mij influisterde (nou ja, fluisteren is niet het juiste woord, het klonk meer als een bevel): “Niks te doen, we gaan NIET naar huis!!”. En dus zochten we andere geneugten, zoals een toeristisch uitstapje naar het naburige Saint-Hubert en een bezoek aan het interessante Museum van de Kelten in Libramont.
   Woensdag en donderdag waren dan weer echte wandeldagen; daarvoor trokken we naar Bertogne resp. Laroche. Van beide regio’s hadden we een wandelkaart; in B. moesten we wel flink improviseren wegens de vele verwarrende afwijkingen tussen de aanduidingen op de kaart en de situatie op het terrein zelf, frustrerend is dat. In L. daarentegen konden we echt volop genieten, we zagen steeds precies waar we ons bevonden; het natte weer van de vorige dagen zorgde wel voor verrassingen zoals een onverwacht hoge waterstand van de snelle Ourthe-stroompjes die we moesten oversteken (zie foto's); en teruggaan is dan geen optie, want de wandelingen zijn maar in één richting bewegwijzerd dus als je terug gaat en op een kruising van paden komt, moet je je nog maar herinneren uit welke richting je daar gekomen was.
   Vrijdag keerden we dan huiswaarts, maar zouden een kleine omweg maken om (niet ver van Dinant) het mooie “Château de Vèves” te bezoeken; volgens de aantrekkelijke folder die we hadden, zou het kasteel elke dag te bezoeken zijn. Niet dus: we stonden voor een gesloten poort, met een bordje dat aan duidelijkheid niets te wensen overliet: fermé lundi et vendredi. Het zal dus voor een andere keer zijn… Overigens bood deze tegenslag één voordeel: we zaten veel vroeger op de Brusselse Ring dan gepland en dus niet midden in de vrijdagavondspits.

   Onze aankopen van fruitsap doen wij nogal eens in de Wereldwinkel Oxfam. Een van de vijf smaken heet “Worldshake”, zijnde een mengsel van sinaasappel, appel, peren, pompelmoes, banaan en … rode biet. Op het tweetalig etiket staat onder andere de raadgeving “Schudden met de wereld voor gebruik”, alsof er met de wereld al niet genoeg gerotzooid wordt! Franstaligen krijgen het heel wat gemakkelijker: zij mogen de wereld ongemoeid laten en hoeven alleen maar het fruitsap zelf te “secouer avant usage”...

   Als er nu iets is dat je aan een Turkse slager, overtuigd moslim, NIET moet vragen, dan is dat varkensvlees. Je kan het zo gek niet bedenken of hij heeft het, hij zal desnoods zijn eigen bil voor je afsnijden, maar varkensvlees?, vergeet het! Onze jongste zoon kan er van meepraten.
Toen oma en ik verleden zaterdagmorgen thuiskwamen van onze “Paas”boodschappen, belde hij met de vraag of hij met zijn drie kinderen ‘s anderendaags bij ons mocht komen eten. Voor ons geen probleem, integendeel: da’s altijd gezellig. Omdat wij voor ons tweetjes al een varkenshaasje in huis hadden gehaald, zou hij direct in zijn supermarkt hetzelfde gaan halen. Oma vond dat helemaal niet nodig: ze zou wel wat vinden in haar diepvriesvoorraden, maar de zoon wilde daar niet van weten: hij moest en hij zou zelf voor de passende aanvulling zorgen.
   Volgende scène. Zondagmiddag stormt de meute binnen, maar als oma informeert naar het “aanvullende” varkenshaasje, schrikt de zoon zich het hoempa: “helemaal vergeten!!!…. ik ga er direct om”. – Oma: “niet doen jongen, ik vind wel wat in mijn diepvries. En trouwens: op Paasmiddag vind je geen winkel meer open.” - Niks aan te doen, hij is al weg… En half uur later is hij terug, mét vlees: hij had toch nog één “open slager” gevonden en vroeg nietsvermoedend een flinke “varkenshaas”, maar – u voelt hem al komen – het was een typisch Turkse slager, met uitstekend vlees van allerlei soorten maar géén varken ….
   Slotscène. Ons Paasmaal ’s avonds werd een heerlijk festijn: oma had gezorgd voor een uitgebreide en smaakvol gedecoreerde “gemengde vleesschotel met varkenshaasje en …. malse rundsbiefstuk van de Turk”.

TOE(kom)MAATJE. Ik hoorde een radiospotje met de reclameslogan “bank X geeft 5% rente na twee jaar”. Ik wachtte op meer uitleg, die kwam er niet en ik dacht onmiddellijk: hier klopt iets niet, en dat euh… klopte. Een grote bank die in deze tijd van lage interesten maar liefst 5% geeft, dat roept vragen op, en wat betekent die mysterieuze toevoeging “NA” twee jaar? In de krantenadvertentie kwam wel meer uitleg: wie de “kleine lettertjes” goed las (altijd doen lieve mensen!!), kon daaruit afleiden dat de effectieve jaarlijkse interest een pak lager lag dan 5%.

Adam leefde lang geleden,

eenzaam in de tuin van Eden,

met de zegen van de Heer,

wat verlangt een mens nog meer.

Hij liep lekker in z’n blootje

baadde zon en baadde pootje,

in het water van de beek

zeven dagen van de week

Adam leefde zonder zorgen

tot hij op een zekere morgen,

plots ontdekte dat

ieder dier een vrouwtje had !

Hij zei: “Heer, ik wil niet klagen,

Maar ik zou U willen vragen

onderdanig en beleefd,

of U ook voor mij een vrouwtje heeft

Goed, zei God, ik zal mijn best doen

maar dan moet jij zelf de rest doen

Ik zal zorgen voor een vrouw

die haar leven deelt met jou

Adam liep van pret te zingen

en kocht twee verlovingsringen.

En toen Adam lag te slapen,

heeft de Heer de vrouw geschapen

’t was een droom van elke man,

met alles d’r op en d’r an
En ze leefden heel tevreden

samen in de tuin van Eden.

Tot op zekere dag

Eva de boom met appels zag,

Eva dacht: “wat kan het schaden

aan zo’n boom zo volgeladen.

Ofschoon de Heer het mij verbiedt

mist men één,  twee appels niet.”

Eva brandde van verlangen,

toen zij al dat fruit zag hangen,

Ze nam een hap terwijl ze zei:

“An Apple a day keeps the doctor away

Toen was het uit met het mooie leven,

het paradijs werd opgeheven.

Door de appel, zo ik weet,

werken wij ons nu in ‘t zweet

Door het eten van die appel,

Werken wij ons nu te sappel:

Het is daarom dat ik zweer:   “SNOEP VERSTANDIG,
    EET EEN PEER ! “

(gevonden en bewerkt door ene Albert Oris (lid van een Hasselts seniorengezelschap]