Zaterdag 11 juni 2011
Grasmaaier – perikelen
In 1988 kocht ik voor mijn gazon(netje) een elektrische grasmaaier maar Handige Harry (ik dus…) reed ik al bij het eerste gebruik pardoes over de stroomkabel. Gelukkig bleef de schade beperkt tot een kapotte kabel en heb ik sindsdien nooit meer enig probleem of zelfs maar onderhoudskosten gehad. TOT vorige week: na 23 jaar trouwe dienst zakte het beestje plotseling door zijn voorpoten…
Ik bekeek het “slachtoffer” en zijn losliggend onderste; zelfs een beginnende knutselaar zou de onderdelen makkelijk terug kunnen plaatsen; maar zelf ben ik nooit verder gekomen dan ’t niveau van een absolute kluns met twee linkerhanden en zag dan ook het spookbeeld opdoemen van een eindeloos beven en zuchten met NUL als resultaat.
Ik vond dan ook het moment gekomen om het ding te vervangen door een nieuwe maaier. Ik zag bij Aveve een geschikt exemplaar staan dat ik wel in mijn auto zou krijgen mits de achterbank neer te klappen. Mijn beslissing was dus vlug genomen en ik sprak een bediende aan. Die zei: “meneer, uw achterbank hoeft niet neergeklapt: de doos gaat gemakkelijk in uw koffer”.
Wat DOOS?, hoe DOOS?,…In mijn naïviteit drong het nu pas tot me door dat ik naar een gemonteerd toonzaal-model had staan kijken en dat ik “mijn” machine meekreeg in een gesloten doos met alle nodige onderdelen, compact verpakt, die ik zelf nog moest monteren volgens de aanwijzingen in de bijgevoegde handleiding…. Als er nu iets is dat ik niet kan, is het wel het lezen van technische handleidingen. De schrik sloeg me om het hart maar ik probeerde mijn domheid zo goed mogelijk te verbergen, ik had trouwens geen andere keus dan met mijn nieuwe aanwinst huiswaarts te rijden, onderweg in stilte biddend tot de Heilige Rita, die zich naar het schijnt bezig houdt met “hopeloze gevallen”.
Thuisgekomen dacht ik al gauw dat Rita een vrije dag had, want na enkele uren sukkelen en zuchten was ik nog niet verder dan de “montage” (?…) van een onderdeel dat leek op een soort handvat, maar dan moest ik bijna dubbel gebogen over mijn grasmaaier hangen. Er was dus blijkbaar iets fout, en ik reed terug naar Aveve, in de hoop dat het “live” model in de toonzaal duidelijker zou zijn dan de tekeningen in de handleiding. En inderdaad zag ik nu – Rita was intussen blijkbaar weer standby …- dat het handvat uit TWEE helften bestond; ik had (verkeerdelijk) de bovenste helft gemonteerd, terwijl het onderste deel nog in de doos zat…
Ik dus terug naar huis en mijn fout hersteld, op weg naar mijn volgende blunder? Want ook de opvangbak moest nog in elkaar gezet worden. Kortom, amper een uur later stond ik opnieuw bij meneer Aveve met schaamrood op de wangen (neenee, niet meneer Aveve maar ikzelf maar dat hebt u al begrepen…), voor een woordje uitleg. De man had natuurlijk allang door met wat voor een oen hij te maken had maar hij bleef beleefd en vroeg of ik de onderdelen van de opvangbak bij me had (ja dus); u voelt het al zeker: inderdaad, in nog geen vijf minuten had hij de bak in elkaar gestoken (ik moet er niet aan denken dat ik het zelf had moeten doen: ik zou er het hele weekend mee bezig geweest zijn vrees ik…)
De allerlaatste fase gaf godzijdank geen probleem meer: de opvangbak aan de grasmaaier hangen… Als dat ook mislukt was, dan zou ik de heilige rita (met kleine letters verdorie) van sabotage verdacht hebben…
TOE(kom)MAATJE. Toen onze artistieke duizendpoot Jan Fabre een eredoctoraat van de Universiteit Antwerpen kreeg, zei hij: "vanaf nu ben ik een doctor en kan ik tegen een vrouw met hoofdpijn zeggen: kleed u maar uit!".
Ik bekeek het “slachtoffer” en zijn losliggend onderste; zelfs een beginnende knutselaar zou de onderdelen makkelijk terug kunnen plaatsen; maar zelf ben ik nooit verder gekomen dan ’t niveau van een absolute kluns met twee linkerhanden en zag dan ook het spookbeeld opdoemen van een eindeloos beven en zuchten met NUL als resultaat.
Ik vond dan ook het moment gekomen om het ding te vervangen door een nieuwe maaier. Ik zag bij Aveve een geschikt exemplaar staan dat ik wel in mijn auto zou krijgen mits de achterbank neer te klappen. Mijn beslissing was dus vlug genomen en ik sprak een bediende aan. Die zei: “meneer, uw achterbank hoeft niet neergeklapt: de doos gaat gemakkelijk in uw koffer”.
Wat DOOS?, hoe DOOS?,…In mijn naïviteit drong het nu pas tot me door dat ik naar een gemonteerd toonzaal-model had staan kijken en dat ik “mijn” machine meekreeg in een gesloten doos met alle nodige onderdelen, compact verpakt, die ik zelf nog moest monteren volgens de aanwijzingen in de bijgevoegde handleiding…. Als er nu iets is dat ik niet kan, is het wel het lezen van technische handleidingen. De schrik sloeg me om het hart maar ik probeerde mijn domheid zo goed mogelijk te verbergen, ik had trouwens geen andere keus dan met mijn nieuwe aanwinst huiswaarts te rijden, onderweg in stilte biddend tot de Heilige Rita, die zich naar het schijnt bezig houdt met “hopeloze gevallen”.
Thuisgekomen dacht ik al gauw dat Rita een vrije dag had, want na enkele uren sukkelen en zuchten was ik nog niet verder dan de “montage” (?…) van een onderdeel dat leek op een soort handvat, maar dan moest ik bijna dubbel gebogen over mijn grasmaaier hangen. Er was dus blijkbaar iets fout, en ik reed terug naar Aveve, in de hoop dat het “live” model in de toonzaal duidelijker zou zijn dan de tekeningen in de handleiding. En inderdaad zag ik nu – Rita was intussen blijkbaar weer standby …- dat het handvat uit TWEE helften bestond; ik had (verkeerdelijk) de bovenste helft gemonteerd, terwijl het onderste deel nog in de doos zat…
Ik dus terug naar huis en mijn fout hersteld, op weg naar mijn volgende blunder? Want ook de opvangbak moest nog in elkaar gezet worden. Kortom, amper een uur later stond ik opnieuw bij meneer Aveve met schaamrood op de wangen (neenee, niet meneer Aveve maar ikzelf maar dat hebt u al begrepen…), voor een woordje uitleg. De man had natuurlijk allang door met wat voor een oen hij te maken had maar hij bleef beleefd en vroeg of ik de onderdelen van de opvangbak bij me had (ja dus); u voelt het al zeker: inderdaad, in nog geen vijf minuten had hij de bak in elkaar gestoken (ik moet er niet aan denken dat ik het zelf had moeten doen: ik zou er het hele weekend mee bezig geweest zijn vrees ik…)
De allerlaatste fase gaf godzijdank geen probleem meer: de opvangbak aan de grasmaaier hangen… Als dat ook mislukt was, dan zou ik de heilige rita (met kleine letters verdorie) van sabotage verdacht hebben…
TOE(kom)MAATJE. Toen onze artistieke duizendpoot Jan Fabre een eredoctoraat van de Universiteit Antwerpen kreeg, zei hij: "vanaf nu ben ik een doctor en kan ik tegen een vrouw met hoofdpijn zeggen: kleed u maar uit!".
