Het is weer heel gezellig bij het knetteretend haardvuur. Mijn hond ook knorrend en brommend, binnensmonds. Denkt, dadelijk loopt mijn baasje weer ons blokje om. Gaat dan vast weer met zijn buur roddelen en praten. Nee, vindt het maar niets; het is me buiten nu te guur! Lijken zelf een rouwstoet, trekkend door Park en straten, met een van die grijze baasjes; die in bed gestorven was. Een beeld van dit hondenweer; waar je opeens voor staat wil niet zo somber, achter hem als hond in mezelf praten! Hij gooit wat dromend; nog wat krantjes en hout in de haard, het leken wel zeven klappers; of de Koningin nu verjaard! Ook een laaiend vuurtje, wat de hemel nu even fel verlicht! Met de pook wat opgeschikt; waar de duivel zelfs van schrikt!. Zo zijn ons weer, vele uurtjes; wat achteloos voorbij gegaan.
Je gevoelens zaten zo liefdevol in je ogen gevangen; ik een ruwe bolster steeds met hongerige blanke pit. In je ogen steeds te lezen een mateloos verlangen! Doch leidde mijn ziekte me een eenzaam kamertje in! Achter ons gaapte opeens een eeuwigheid als de Zee, namen onze liefdevolle herinneringen niet ter hand. Steeds kwam misschien wel de duivel tussen beiden; waardoor wegwijzers ons niet naar onze wegen leidden. Mijn hart en ziel heeft veel hunkering naar liefde gehad; maar steeds was het onze liefde die me dan weerstond. Jij was vast tevreden; ik dwaalde dromend dichtend rond. Steeds die onrust; lokte me weer naar een andere stad. Had je mij de Liefde en ons kind maar nooit gegeven; had ik misschien wel nooit die grenzeloze pijn gehad. Mensen die zeggen dat ik ook was; een knappe dichter; in werkelijkheid maakte dichten me alleen maar lichter. Een gevecht; om niet achter geraniums weg te kwijnen.
Zaterdag 29 september 2012
U weet als ik, dat er van die sombere dagen zijn; je ziet geen vrienden, niemand die tegen je lacht. Kom niet naderbij; hoofdpijn is wat ik voorzag, in mijn hoofd een orkest; maakt dat ik verdwijn. Bij het Meer; afval en wat te zoetige klanken; een wandeling; de stad in mijn oog verborgen. Drink bij Loes thee; met de rust van de morgen. Zoek nu moed om mezelf weer terug te vinden; wat Toon zei;moed om in jezelf God te vinden! Langs het water, gras nog groen en verwarrend, en de bloemen hangend daar nu verwelkt boven. In de velden gras al gebonden tot korenschoven! Tieners verliefd hand in hand langs het strand. Voel langzaam in me mijn geest wat ontwarren. Heb zoals Toon zei; ineens weer moed gepakt!
Vrijdag 28 september 2012
Na de verkiezingen steeds weer te voelen dezelfde pijn; zie de mensen nu allemaal zichtbaar het zelfde denken; nu met de Sint misschien nog wat magere maneschijn! Potverdorie; de rijken blazen toch weer hun Viktorie! De politiek blijft steeds spreken met hun twee monden, heb alleen nog maar hun magere beloftes gevonden; gebraakt uit de politiek zijn uitgeweend hart en ziel! Men zet nu bijna de kroon op de Politiek zijn onschuld; als men bijna alle gaten met onze euro,s heeft gevuld! Wie geloofde nog de Politiek hun praatjes en getater; als we zien spoelen; onze euro's naar vreemde waters!
Vrijdag 14 september 2012
Mijn geest manend tot een rustig kabbelend water; even geen; ,,ziekte, Politiek, of iets anders van node”. wil op Bedevaart; om Maria deemoedig te vragen; trek me nog weg van die rustplaats van onze doden. Wil niet dat de dood nu al weer zo vroeg bij me komt; nog geen droef geschrei; wil nog meer blij geschater! Als mijn Ziekte heeft bereikt het antwoord op de som; mijn levenslust is lang niet op; dood kom nog wat later! Ik ben een Mens die het leven heel diep lief heeft gehad; heb het Leven dan ook heel innig omarmd en bemind; was een Dichter, die zich van het leven steeds vergewist. Maar weet nu niet te kiezen; welk pad op het kruispunt. Zie nu boven de bomen de najaarsnevels al weer waren; ook de dorre najaars- bladeren, zie ik nu al weer vallen; die doen in mij al weer slaken; een wat bedroefde zucht. Nee, ze maken in mijn geest, nog meer ongewenst gerucht. Wil nog geen herinnering aan die mooie zomerse dagen!
Donderdag 6 september 2012
Begin van mijn verwondingen door mijn valpartijen gelukkig te herstellen; maar met mijn gezondheid;m.s gaat het in het geheel niet goed. Daar ik een Levensgenieter ben en blijf; heb ik toch weer besloten; om dit jaar weer naar Lourdes te gaan van 16 t/m 21 September. Dus vier mijn Verjaardag weer in Lourdes dit jaar met engeltjes als gasten
Hoop dat ik eind September weer kracht genoeg heb om te bloggen? Lieve bloggers mijn hart is ook bij jullie op mijn pelgrimage!! Denk natuurlijk aan alle lieve bloggers met het opsteken van mijn kaarsen!! Met heel veel lieve groetjes; en veel genot van het zonnetje.
Behoor nu bij de groep, die voor hen; nu alleen een kostenplaatje zijn!!
Auteur: Adrie.3.9.2012.
Behoor nu bij de groep, die voor hen; nu alleen een kostenplaatje zijn!!
Mijn ochtendlied. Het zonnetje lacht me steeds toe al vele weken; ziet hoe de wereld rondom; somber en duister is; ziet en leest weg spoelende woordjes bij de Beken. Hij hoort, leest dat mijn woordjes nu gefluister is. Hoe de Politiek nu haar monden aan het kuisen is! Mijn Lief ziet nu tranen op mijn wangen ontluiken; streelt mijn tranen; lief steeds van mijn natte wang; ziet liever weer een lach in mijn pretogen opduiken; met mijn dicht en lied weer strijdvaardig en zuiver! Maar we voelen ons nu soms zo alleen wij beiden; alleen begrepen door de beweende rode natte rozen; die met ons zien; de harder en koelere sociale tijden. Ze blijven onze trouwe lieve vriendjes; zo eindeloos. Het zonnetje zag ons naar de donkere avond dwalen, tot hij ons bij de ochtend weer onder zijn stralen beziet. Maar hij hoort aan mijn snelle snakkende ademhaling; mijn juist gezongen beëindigend groetend ochtendlied,
Ik wil hier nog niet liggen als een wit bleek lijk; mensen die dan verdwaasd door dichten dwalen! Woordenfrutselaars; die op mooie woorden azen; en mij nu neer te gaan leggen voor ieder te kijk. De ongevoelige; die nu zouden gaan zeggen kijk; hier lag een knappe dichter niet door mij bereikt; nog niets wat mijn Poëzieloos hoofd heeft bereikt! En nog niets wat mijn leeg hoofd nu verbaasde; waarom dat hij ons hoofd nu vergeleek met kazen. Alleen armoede en zuinigheid hield bij dichter huis; wel een groot warm hart wat nu nog niets verwacht; en nu te ziek en te zwak, ook voor een werkhansmuis! Daardoor zijn kleding niet te noemen Herendracht! Ook zijn eten nu maar wat kaal en veel te schraal; zelfs zijn kist zou er nog een worden van de Staat! Wel is het zo; dat bij zijn dood veel Zorg hem verlaat. Lieve Seniorennet-surfers en gebruikers, moet jullie helaas zeggen, dat ik door mijn valpartijen nog te beurs ben om te kunnen, werken op de Computer!! Dus daarom nog even rust voor herstel!! Maar ik geniet nu wel van het uitzicht wat mijn tuintje nu biedt
Ben 4 maal in het huis en in de tuin efschuwelijk hard gevallen; Zit en lig nu in alle rust te genezen. gevolg nu; enorm veel pijn in mijn nek, armen, rug en schouders!! Weet het; ik ben iemand die van doorbijten houdt ven niet van opgeven!! Nu ben ik wel behoorlijk met mijn neus op de gevolgen gedrukt!! ik schrijf nu dit berichtje met heel veel pijn en moeite.!! Hoop dat het me nu ook weer met de Dokter zijn hulp snel beter gaat!! Wens jullie een heel mooie zonige zondag; met heel veel liefs; en knuffels van Adrie.
Heb je weg gedaan, aan een zonderling afgestaan; na vele jaren heb ik mijn ranseltje nu afgedaan; waarin ik mijn hele lief, wel en wee had gestopt; zestig jaren zat er als kostbaarheden in verstopt. Het moest; je had anders mijn leven stuk gemaakt; maakte me dood; al voor die grijsaard kans kreeg; jij loodzware zak met onverwerkbaar pijn en leed; maakte voor mij een loodzwaar te dragen Levenszak; waardoor ik bijna moest verlaten mijn lijf en pad. Deze ransel waarin alles steeds zwaar werd gepast; naar mijn ballast en mijn hart kun je nu wel raden; maar mijn dromen en dichten houdt ik eeuwig vast; mijn ziel is meer, blijft tot eeuwen met me slapen.
Uit mijn Moeders schoot geboren om gelukkig te leven; mijn liefde; middels mijn zijn; ook aan anderen te geven; zodat ik dan in geluk mijn hart verder zal zien groeien; zodat in verbondenheid; dan veel onrecht uit zie roeien. Maar bezie nu peinzend; de mij nu reeds vergane jaren; en zag op de Aarde, vele Moeders hun kinderen vergaren. Maar vele van mijn Moeder haar waarden zijn nu geveld; en wordt nu door mijn ziekte en politiek in boeien gekneld. Hoor nu het onrecht; met hun wagens en luide bazuinen; het recht roeit uit; met ons sociaal recht tot in de kruinen. Zij donderen in een afgrond; zie en hoor de Zee al woeden; om dan beladen met al het soc.onrecht; ons te overspoelen. Men ziet, hoort de Politiek; haar sociale gevoelens staken; ook horen en zien mensen nu hun huizenprijzen ruw kraken. Er vallen ook steeds meer zekere waardes en gevoelens neer. Schrik! Er wonen op de Aarde straks geen echte mensen meer.
'O, kom toch weer mijn lieve kleine nachtegaal; om als eerste; een mooie nieuwe dag te fluiten; zang klinkt dan zacht melodieus langs de ruiten. Heerlijk als ik weer liefjes bij je fluiten ontwaak. Wonderlijk zag ik je zweven op een vleugje wind; leek of je uit de hogere sferen aan kwam waaien; om me als een kind nog heerlijk te laten verbazen. Moeilijk als ik dan weer in de harde wereld bevindt. Bij dageraad; zal je toon in mij snel gaan zwijgen; als de harde werkelijkheid weer tot mij zal wenden. Bezuinigingen,, wee'' zoals wij die nog niet kenden. Angst; gevolgen wat ons geluk kan gaan schenden. Wat voor onheil komt de politiek ons weer brengen; en hoe zullen onze dagen per uur nu gaan verglijden. Och lieve kleine nachtegaal; u zang over de velden; u vrolijke zang; verveelde mensen denk ik zelden. Een toverkracht die het hart omhoog kan trekken, stille aanbidding tovert gij op hun nu zo strak gelaat.
Ik hoopte vanmorgen nu eens op een stralend zonnetje; maar hoorde alleen regendruppels op het raam tikken. Zag het zonnetje aan de Kim; ook niet aan het klimmen. Nee; hoorde zelfs het onweer; zijn rommel en donderen. Het spijt me dat ik nu tegen het zonnetje zeggen moet; dat ik nu deze zomer meer jammer- dan lachen moet. Nee; gij staat nu morgens niet met stralenkrans te kijk; je zit ergens te zitten; en niet voor ons in het hemelrijk. Zag nu zelfs de vogels zich in de diepe plassen wassen. Nee,ben deze zomer niet echt op haar liefde gevallen! Wat zal ik dan; als gij niet naar onze vriendschap haakt; en najaar en de donkere kille winternachten steels waakt.
Men zag mij niet in deze domme vernietigende dagen; toen geest en gevoel gekweld werden door vele slagen. Van mijn gevoel beroofd; nergens waar nu nog wat zat; Men zag mij nu niet; met pen dichtend onder de bomen. Me ook niet spiegelend in de mooie Vliet zijn stromen. Nee; mijn spiegelbeeld schrok; leek op een verdord blad. Het nachtegaaltje en mals groen, lokte me naar buiten; hoorde verdrietig; s' ochtend het nachtegaaltje fluiten.. Denk; dat zijn vrouwtje nu ergens op het nestje broedt. Het zonnetje bracht me snel met de Natuur weer samen; en liet mijn gekwetste gevoelens wat in mijn hart dalen; en verzachte weer mijn gekwetste gevoelens met gloed. Het was pijnlijk; om die uitgebraakte onzin te horen. kon zelfs het Nachtegaaltje me nu even niet bekoren. Wanneer met lompe voeten; je gevoel wordt verdrukt. Je gevoelens verdwenen in de peilloze diepte der tijd; om negativiteit te kunnen brengen naar vergetelheid. Dat er weer veel tranen zijn verdwenen is geen zonde; maar het maakt al jaren vieze etter wonde na wonde.
De Bedelman. De Bedelman zijn mondharmonica sprak vele talen; ook zijn aalmoezen gaven hem nooit reden tot klagen. S,avonds werden de aalmoe…
De Bedelman zijn mondharmonica sprak vele talen; ook zijn aalmoezen gaven hem nooit reden tot klagen. S,avonds werden de aalmoezen weer bijeen opgeteld; en zag dat ze weer royaal waren geweest met hun geld. Iets mooiers; als zijn melodie, wilde men niet vragen. Och mensen; kom snel, luister weer wat een pracht; wat een toon; die melodie die harmonica; dat kleine!” Die muziek, die melodie; schoonheid van alle tijden!” Zo boeide dat nietig ding; zo simpel en bescheiden. De Priester; laat af hij met zijn vers en duivels hoofd; 'O Zusters; binden gij U rokken en sluit snel U rijen. Zuster Novice zal zuchten; laat ons zijn toon vermijden; met hen bidden bidden; God geef deze Zusters hoop!!
Hoor het Nachtegaaltje weer bij ochtendkrieken; als ik mijn armen luchtig zwaai als vlinderwieken. Staat voor me te wuiven fris groen loof bij het raam; die heerlijke zonnige werkelijkheid; ik houd je aan! Draai nu in hoofd om; doldraaiende bezuinigingen! Hoor alleen nog de kool waar het nu echt om gaat; de rest is nu alleen; de nu plukkende politieke taal. Waarom laat God weer van zijn schepping horen?- omdat bij geboorten; alle ''naakt,, worden geboren! Eerst vieren bij geboorte; de blije Ouders hun feest; van kool tot kool; van zuivere geest tot zuivere geest. Och; hebt gij dan geen gevoel in U graaiende vlerken; wordt het nu geen tijd om te blijven binnen de perken? Heerlijk; hoe het zonnetje het lover voor mij vergulde; daar mee glorie en pracht van mijn droom vervulden. Ik; die me nu heerlijk door door de tijd laat zweven; wil nu alleen nog voelen; het wonder van dit Leven!
Sennet schijnt problemen te geven! !
Wens jullie allemaal een heel goede avond,
sorry, en een heel fijne en goede mid-week.
Met heel veel liefs van Adrie.
Alle schoonheid in de dingen stamt van de schoonheid in de ziel Langs de weg van de schoonheid leidt de schepping naar God.
Bij gezondheid; dan is God u genadig geweest; wordt je nu door de politiek niet uitgeknepen. Wie ziet je nog; van die vroegere vakgenoten; die verlichte zielen; met gevochten en geleefd. Rijkdom nu gemeengoed; nooit naar gestreefd; zijn innerlijke armoede heeft zich nu ontsloten; ouderen en zieken nu van veel Zorg uitgesloten. Dan wordt je pas echt duidelijk met wie je leeft. Voor iedereen een lach, alijd op gezicht te lezen; altijd zag je vreugde opbloeien vanuit mijn hart! Alles was altijd bij me als een open boek te lezen; zag altijd de zonnige kant; die niet meer zijn zal. Zag zelfs bij mijn ziekte alleen maar de bloemen; stond steeds open; waar deze ziekte me naar leidt. Als de bloemen niet blijven lachen; bijtjes zoemen; waarom zou dan dit dichterke niet krijgen respijt.
Herfstbuien
4 reacties op dit bericht
Lieve groetjes dikke knuffel lieverd
Lieve groetjes dikke knuffel lieverd
Lieve groetjes dikke knuffel mooi geschreven lieverd
dat is op een mooie manier naar buiten kijken adrie
liefs van bo