Ik zei heel nederig, in mijn droom tot God vannacht; als U me hier beneden ziet door al Uw sterrenpracht; die aan de donkere lucht voor ons weer staan te stralen, als lichtjes, morgen langzaam in de Oceaan gaan dalen; vraag ik erg moe; zou U me, ook nog niet willen halen? Mijn God; wat heeft U met mijn Leven toch bedoeld; het lijkt steeds weer een nieuwe les voor mij als doel! Waarom moest deze nieuwe les steeds bij me vallen; of moet ik het Lot steeds; als Jezus dragen voor allen? 'O God, hoe houdt ik me nu zo vermoeid; bij alles stand? Een wenk met U hand; ik hoef niet meer te houden stand! Mag ik ook gaan schemeren als een ster boven het strand? Ook daar zieken en ouderen; liefdevol strelen als een hand?
Een nacht van veel piekeren; bed in; bed weer uit; gelezen blauwe brieven van vergeet mij niet lectuur! 'O kleine mensjes; wat maak je mijn leven weer zuur! Als Leven pijn is; beheers je nu wel weer mijn Leven. Staak liever je spel; zing ook liedjes vrolijk en blij; laat je groeiende handen; vandaag nu ongemoeid; dan zal je zien; dat langzaam de waarheid groeit. Laat me vandaag weer zingen liedjes zonder pijn! Tranen verlangt mijn spiegel deze morgen nu niet; ziet liever liggen; kapitaal nu stervend op de grond. En dat veel Kapitalistische monden worden stom; en zullen sterven in hun moederloos zeurend gegrien.
De Oliecrisis in de jaren 73-74; legde Europa ook op zijn gat; wat ook de sleur, van het dagelijks leven wel heerlijk doorbrak! Dwong ons tot bezinning; over ons maatschappelijk bestaan.. Ook nu, wordt ons maatschappelijk leven, de aandacht waard. Zekerheid; is om met Toon's woorden te spreken;een oude dame; die nu stil zwijgend, maar wel dreigend langs ieders deur gaat! Nu kil met wat ijzig wit gestifte lippen; van eng wit Cyclaam; en voor vele Zorgbehoeftigen; draagt ze een rouwgewaad. Ach hoop natuurlijk; dat de dame haar gewaad zal gaan slijten; eerder dan mijn Levensdagen; ijzig stil zullen gaan vergrijzen! Het geen eeuwig leven krijgt van steeds terugkerende seizoenen; dat het sociaal recht blijft; zo lang bomen nog gewoon groeien.
Als ik nu mijn Bedevaartreis in mezelf nog eens gadesla; en bedenk dat ik de vele Vrijwilligers zo dankbaar ben;< dat ik mensen zag; niet kijkend neerbuigend op “hen”! Er zijn nog mensen, die niet blind aan ons voorbij gaan! Zij streven geen roem na; ook geen lintje vraagt men; omdat zij het allemaal willen doen zonder eer of trots. Verwaand vinden zei hen, die het doen voor trots en lof. Hoe groot hun daden mogen zijn; weinigen kennen hen. Aan die nog sociale mensen; wordt zo aan voorbij gegaan; zij weten en voelen dat hele Lagen neerzien op de zwakken. Weten dat veel pijn en moeite de dagen voor hen nu bevlekt; gemakkelijke en pijnloze dagen worden voor hen erg schaars.
wilde mijn Lourdesreis verder aan u voorstellen, bent u geïnteresseerd; kijkt en leest U dan gewoon verder! 'O, u kent de Heiligdommen al;
gaat u dan gewoon verder; ik wilde u alleen maar deelgenoot maken! Voor de belangstellende onder U; dan hier mijn verdere verhaal!
Deze Lourdes bedevaartreis werd georganiseerd door;de stichting Limburgse Bedevaart;een stichting die met behulp van veel vrijwilligersook door met veel liefde, het zware werk mogelijk maakt zoor zieken, en andere belangstellende, die dan in een Hotel in Lourdes verblijven. Ik logeerde in het z.g.n. Accueil Notre Dame een hospitaal voor zieken. Hier een afbeelding van het Accueil. de reis was voor mij gepland van 16 t/m 21 September. De Heilig Hartprocessie. Hier ziet u enkele van de vrijwilligers; die de Vaandels droegen bij de Heilig Hartproccessie. De grot waar de heilige Maagd Maria aan Bernadette verschenen is.
bij Maria ziet U ook de kaarsen branden, die ik voor de mede-bloggers en zeker de zieken onder U heb laten branden.
Samen met mijn lieve Vriendin Franscien in Lourdes Verdomme waar zit dat gebedenboek nu...hahaha.... Dit was deel1.
Donderdag 11 oktober 2012
Werd wakker met onder het raam; heerlijk kindergefluister! Het was het toneeltje, wat me van de kinderen zo boeide; verzonnen samen een verhaal; drukte die dan in de boeien. Het ene meisje lijmde de woordjes brabbelend aan elkaar! Zie de herfstzon al langzaam opklimmen langst de ramen; en dringt zo langzaam helder mijn ramen en huis weer in! Het jongste meisje wil verstoppen; stralen in haar schort, Is wel bang de stralen te verliezen op hun nog lange tocht. En wat dan; als men thuis geen woordjes of stralen vind! merk buiten het bed; dat het niet fris maar al erg koud is; mijn kamerjas, nu meteen maar weer snel dicht geslagen! Brrr; guur die herfstwind; of het al lang hartje winter is! Nee, zet nu de verwarming maar niet te veel meer lager!!
Wacht vandaag tot de zware regen is opgeklaard; Na de zware regenbuien; krijgt het herfstzonnetje; misschien toch weer de mij verlangde overhand. De lucht dan leeg boven het zwarte wasemde aard. Het zonnetje blijft verder weg van mens en plant; bladeren vergelen, en dwarrelen op de aarde neer, het herfstzonnetje heeft geen helende stralen meer. Nee; het najaar is sterk en neemt nu de overhand. De Herfst heeft ook schoonheid in zijn nog zo kleine. Mooie rode paddenstoelen die zich nu al openbaren; onopvallend als ze hier en daar nog eenzaam staren. Zo in hun rode met witte stippen, nu nog zo bescheiden Ze worden een van die schoonheden van winterse tijden, met hun kleine veerkrachtige stengels, in winterse buien. Iets moois wat nog nooit een mens de natuur,evenaren kon!
Het is weer heel gezellig bij het knetteretend haardvuur. Mijn hond ook knorrend en brommend, binnensmonds. Denkt, dadelijk loopt mijn baasje weer ons blokje om. Gaat dan vast weer met zijn buur roddelen en praten. Nee, vindt het maar niets; het is me buiten nu te guur! Lijken zelf een rouwstoet, trekkend door Park en straten, met een van die grijze baasjes; die in bed gestorven was. Een beeld van dit hondenweer; waar je opeens voor staat wil niet zo somber, achter hem als hond in mezelf praten! Hij gooit wat dromend; nog wat krantjes en hout in de haard, het leken wel zeven klappers; of de Koningin nu verjaard! Ook een laaiend vuurtje, wat de hemel nu even fel verlicht! Met de pook wat opgeschikt; waar de duivel zelfs van schrikt!. Zo zijn ons weer, vele uurtjes; wat achteloos voorbij gegaan.
Je gevoelens zaten zo liefdevol in je ogen gevangen; ik een ruwe bolster steeds met hongerige blanke pit. In je ogen steeds te lezen een mateloos verlangen! Doch leidde mijn ziekte me een eenzaam kamertje in! Achter ons gaapte opeens een eeuwigheid als de Zee, namen onze liefdevolle herinneringen niet ter hand. Steeds kwam misschien wel de duivel tussen beiden; waardoor wegwijzers ons niet naar onze wegen leidden. Mijn hart en ziel heeft veel hunkering naar liefde gehad; maar steeds was het onze liefde die me dan weerstond. Jij was vast tevreden; ik dwaalde dromend dichtend rond. Steeds die onrust; lokte me weer naar een andere stad. Had je mij de Liefde en ons kind maar nooit gegeven; had ik misschien wel nooit die grenzeloze pijn gehad. Mensen die zeggen dat ik ook was; een knappe dichter; in werkelijkheid maakte dichten me alleen maar lichter. Een gevecht; om niet achter geraniums weg te kwijnen.
Zaterdag 29 september 2012
U weet als ik, dat er van die sombere dagen zijn; je ziet geen vrienden, niemand die tegen je lacht. Kom niet naderbij; hoofdpijn is wat ik voorzag, in mijn hoofd een orkest; maakt dat ik verdwijn. Bij het Meer; afval en wat te zoetige klanken; een wandeling; de stad in mijn oog verborgen. Drink bij Loes thee; met de rust van de morgen. Zoek nu moed om mezelf weer terug te vinden; wat Toon zei;moed om in jezelf God te vinden! Langs het water, gras nog groen en verwarrend, en de bloemen hangend daar nu verwelkt boven. In de velden gras al gebonden tot korenschoven! Tieners verliefd hand in hand langs het strand. Voel langzaam in me mijn geest wat ontwarren. Heb zoals Toon zei; ineens weer moed gepakt!
Vrijdag 28 september 2012
Na de verkiezingen steeds weer te voelen dezelfde pijn; zie de mensen nu allemaal zichtbaar het zelfde denken; nu met de Sint misschien nog wat magere maneschijn! Potverdorie; de rijken blazen toch weer hun Viktorie! De politiek blijft steeds spreken met hun twee monden, heb alleen nog maar hun magere beloftes gevonden; gebraakt uit de politiek zijn uitgeweend hart en ziel! Men zet nu bijna de kroon op de Politiek zijn onschuld; als men bijna alle gaten met onze euro,s heeft gevuld! Wie geloofde nog de Politiek hun praatjes en getater; als we zien spoelen; onze euro's naar vreemde waters!
Vrijdag 14 september 2012
Mijn geest manend tot een rustig kabbelend water; even geen; ,,ziekte, Politiek, of iets anders van node”. wil op Bedevaart; om Maria deemoedig te vragen; trek me nog weg van die rustplaats van onze doden. Wil niet dat de dood nu al weer zo vroeg bij me komt; nog geen droef geschrei; wil nog meer blij geschater! Als mijn Ziekte heeft bereikt het antwoord op de som; mijn levenslust is lang niet op; dood kom nog wat later! Ik ben een Mens die het leven heel diep lief heeft gehad; heb het Leven dan ook heel innig omarmd en bemind; was een Dichter, die zich van het leven steeds vergewist. Maar weet nu niet te kiezen; welk pad op het kruispunt. Zie nu boven de bomen de najaarsnevels al weer waren; ook de dorre najaars- bladeren, zie ik nu al weer vallen; die doen in mij al weer slaken; een wat bedroefde zucht. Nee, ze maken in mijn geest, nog meer ongewenst gerucht. Wil nog geen herinnering aan die mooie zomerse dagen!
Donderdag 6 september 2012
Begin van mijn verwondingen door mijn valpartijen gelukkig te herstellen; maar met mijn gezondheid;m.s gaat het in het geheel niet goed. Daar ik een Levensgenieter ben en blijf; heb ik toch weer besloten; om dit jaar weer naar Lourdes te gaan van 16 t/m 21 September. Dus vier mijn Verjaardag weer in Lourdes dit jaar met engeltjes als gasten
Hoop dat ik eind September weer kracht genoeg heb om te bloggen? Lieve bloggers mijn hart is ook bij jullie op mijn pelgrimage!! Denk natuurlijk aan alle lieve bloggers met het opsteken van mijn kaarsen!! Met heel veel lieve groetjes; en veel genot van het zonnetje.
Behoor nu bij de groep, die voor hen; nu alleen een kostenplaatje zijn!!
Auteur: Adrie.3.9.2012.
Behoor nu bij de groep, die voor hen; nu alleen een kostenplaatje zijn!!
Mijn ochtendlied. Het zonnetje lacht me steeds toe al vele weken; ziet hoe de wereld rondom; somber en duister is; ziet en leest weg spoelende woordjes bij de Beken. Hij hoort, leest dat mijn woordjes nu gefluister is. Hoe de Politiek nu haar monden aan het kuisen is! Mijn Lief ziet nu tranen op mijn wangen ontluiken; streelt mijn tranen; lief steeds van mijn natte wang; ziet liever weer een lach in mijn pretogen opduiken; met mijn dicht en lied weer strijdvaardig en zuiver! Maar we voelen ons nu soms zo alleen wij beiden; alleen begrepen door de beweende rode natte rozen; die met ons zien; de harder en koelere sociale tijden. Ze blijven onze trouwe lieve vriendjes; zo eindeloos. Het zonnetje zag ons naar de donkere avond dwalen, tot hij ons bij de ochtend weer onder zijn stralen beziet. Maar hij hoort aan mijn snelle snakkende ademhaling; mijn juist gezongen beëindigend groetend ochtendlied,
Ik wil hier nog niet liggen als een wit bleek lijk; mensen die dan verdwaasd door dichten dwalen! Woordenfrutselaars; die op mooie woorden azen; en mij nu neer te gaan leggen voor ieder te kijk. De ongevoelige; die nu zouden gaan zeggen kijk; hier lag een knappe dichter niet door mij bereikt; nog niets wat mijn Poëzieloos hoofd heeft bereikt! En nog niets wat mijn leeg hoofd nu verbaasde; waarom dat hij ons hoofd nu vergeleek met kazen. Alleen armoede en zuinigheid hield bij dichter huis; wel een groot warm hart wat nu nog niets verwacht; en nu te ziek en te zwak, ook voor een werkhansmuis! Daardoor zijn kleding niet te noemen Herendracht! Ook zijn eten nu maar wat kaal en veel te schraal; zelfs zijn kist zou er nog een worden van de Staat! Wel is het zo; dat bij zijn dood veel Zorg hem verlaat. Lieve Seniorennet-surfers en gebruikers, moet jullie helaas zeggen, dat ik door mijn valpartijen nog te beurs ben om te kunnen, werken op de Computer!! Dus daarom nog even rust voor herstel!! Maar ik geniet nu wel van het uitzicht wat mijn tuintje nu biedt
Ben 4 maal in het huis en in de tuin efschuwelijk hard gevallen; Zit en lig nu in alle rust te genezen. gevolg nu; enorm veel pijn in mijn nek, armen, rug en schouders!! Weet het; ik ben iemand die van doorbijten houdt ven niet van opgeven!! Nu ben ik wel behoorlijk met mijn neus op de gevolgen gedrukt!! ik schrijf nu dit berichtje met heel veel pijn en moeite.!! Hoop dat het me nu ook weer met de Dokter zijn hulp snel beter gaat!! Wens jullie een heel mooie zonige zondag; met heel veel liefs; en knuffels van Adrie.
Heb je weg gedaan, aan een zonderling afgestaan; na vele jaren heb ik mijn ranseltje nu afgedaan; waarin ik mijn hele lief, wel en wee had gestopt; zestig jaren zat er als kostbaarheden in verstopt. Het moest; je had anders mijn leven stuk gemaakt; maakte me dood; al voor die grijsaard kans kreeg; jij loodzware zak met onverwerkbaar pijn en leed; maakte voor mij een loodzwaar te dragen Levenszak; waardoor ik bijna moest verlaten mijn lijf en pad. Deze ransel waarin alles steeds zwaar werd gepast; naar mijn ballast en mijn hart kun je nu wel raden; maar mijn dromen en dichten houdt ik eeuwig vast; mijn ziel is meer, blijft tot eeuwen met me slapen.
Droomwereld
5 reacties op dit bericht
Lieve groetjes !
Ik wens u graag een leuke dag toe.
geniet van alles wat u onderneemt vandaag...
Ook bedankt voor u bezoekjes...
Groetjes en knuffels.
LIEFS
lieve Adrie...of dichter...weer zo mooi geschreven..mijn zonnige dinsdaggroetjes...
Fijne nieuwe week lieverd
fijne maandag en een goede start van de nieuwe week
In onze handjes hebben wij
iets verborgen, het zijn zoentjes
voor vandaag en morgen.
Veel liefs van Freddy, Patty en een
dikke knuffel van onze vier kapoentjes
weer een hele mooie adrie