Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Woensdag 17 december 2008

Een innerlijke lach

Een innerlijke lach.

Zou de Feestdagen mijn rug willen zien keren,

als ik weer bijeen gesloten, buitengesloten,

verlaten liggend of zittend tussen andere zieken,

ons weer opnieuw, de lesjes nederigheid laten leren.

Maar bij Kerst en Nieuw, naar men zegt,

dan zijn het weer de dagen van de pauw,

die ootmoedig, haar sluier over ons heen legt.

ik draag dan nederig de last van uw groot verdriet,

dat u ons alleen met deze dagen weet te vinden,

wat u als pauw nog niet eerder zag of beminde,

maar nu in dromme vol schaamte voor u ziet,

bewust geworden binnen in het menselijk gebied.

auteur:Adrie.15.12.08.

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:02 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Maandag 15 december 2008

Als bij betovering

Als bij betovering

Mijn hand in de hare gelegd,
een gesmede band
onze ogen en harten spraken
met woorden niets gezegd.

Gezwegen woorden,
toch heel innig herkend.
Voelt als gefladder van een vlinder
die nu mijn warme buik verkent.

U weet het, gij allen,
niets blijft meer het oude,
als je tussen maan en sterren,
het engeltje Cupido mocht aanschouwen.

Smachtend heb ik steeds gekeken,
naar die warme prikkel in mijn hart,
de liefde waarop ik steeds heb gewacht.
En hongerig en koud naar heb gesmacht.

Maar de sterren keken en luisterde,
God ging voorbij,
hoorde zijn geluid,
wat leek op liefdesengeltjes gefluister.

auteur:Adrie.4.12.08

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 12 december 2008

Vredige dagen

Ik droomde vannacht al over de vrede alom,
en niet alleen met deze vredige dagen,
maar dat overal de vrede hoog in het vaandel stond.
'O fijn zou het zijn,de vrede te proeven,
als een hongerige met gulzige handen en mond.

Nee, de vrede rust niet alleen in mijn gedachte,
zet het wel steeds in mijn hart en ziel ten troon,
maar als sterveling, is mij soms ook kwaad te machte.
voer dan een strijd, en zegevier op eigen krachten.

Nee de Vrede lijkt soms op een ongrijpbaar mysterie,
omdat steeds door ons de vredesvlam wordt gesmoord.
Hoop op liefde, licht en warmte leeft wel onblusbaar door.
Nee, ik wil dat de mens anders leeft als donder en bliksem,
maar als mens vredig, liefdevol, warm met en naast elkaar.

auteur:Adrie.12.12.09

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 9 december 2008

FIJNE FEESTDAGEN EN EEN VOORSPOEDIG NIEUWJAAR

IK WENS JULLIE ALLEMAAL HELE FIJNE FEESTDAGEN EN EEN HEEL VOORSPOEDIG 2009. ADRIE

Kerstmis

De Sint en zijn pieterschaar is nog niet weggevaren,
of we dansen al weer lustig met de kerstboom rond.
Nee, als de Kerstman zijn lange tocht ten einde zal zijn,
drinken wij bij onze dis, al weer een heerlijk glaasje wijn.

Van de vorige Kerstwensen, blijkt dan niets meer bijgebleven,
alleen dat onze wensen, dan nooit uitgekomen lijken te zijn.
Heb alleen bij het aardse onrecht, mijn handen vaak opgeheven,
van al U geuitte mooie wensen, die dan krom of gebogen zijn.

Het lijkt dan of die wensen, in een sloot gedonderd zijn,
en uitmonden in oneindige waters, om dan snel te vergeten.
Of hebben we onze mooie wensen, voornemens en woorden,
toen maar meteen weggespoeld, met onze vele glaasjes wijn.

De mensen lijken dan wel te slapen, bij het zeegat of sloot.
Maar eens zwellen die golven der wensen op,
en spoelen al die wensen terug in onze schoot.

auteur: Adrie.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 6 december 2008

Jeugdervaringen

Mijn ochtendwandeling

Wandelde weer langs de oude statige Linde.
Zag de zon zijn eerste straaltjes schieten,
en was heerlijk van de stilte aan het genieten.
Zag ook dat de Sint al plaats gemaakt had,
voor Jozef en Maria hun geleende herderstal.

Was in mijn geheugen, plaatjes aan het schieten.
en snoof weer weldadig aan die vergane tijd.
Het was een tijd van weldadig dromen en genieten.,
in de armen van je moeders warmte en onvindbaarheid.

Het was de liefde en warmte in ons armoedig bestaan,
wat dan in je dromen, weer even weldadig ontstaat
Mijn dromen lieten zich nu weer even door mij lezen,
als warme en mooie prenten, uit boeken voorgelezen.

'O mijn pen en penseel, dan zo waardenvol ervaren,
hoop nu, dat ik dat dierbaar gevoel wat kan evenaren.
Al die mooie jeugd-ervaringen, nu op doek of papier,
weer heel erg waardevol; aan onsterfelijkheid gewijd.

auteur: Adrie.6.12.08.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 5 december 2008

SCHADUW

SCHADUW

Vindt het leven vaak zo luchtig als een schaduw,
eerst ben je de rots in de branding,
dan de rook in de lucht, of de kring in het water.

Eerst zing, of speel je nog een liedje van minne,
dan schrijf je een gedicht met treurende zinnen.
Gaat je geest nog vrij en luchtig het leven door,
dan maken rammelende ketens kervend je spoor.

Zij bleek je toch niet te leidden naar het rozenpad,
eerder naar veel gekwetste smart in ziel en hart.
Dan weer moedig en luchtig het leven opgepakt,
vergeten dat er geen ruimte voor mijn ketens was.

Maar zag bij mijn wieg al een zwarte bode staan,
die niet aan me vroeg; neemt gij deze weg aan?
Een leven die net als de Sint, kan geven alle goeds,
maar zijn zijwegen kent, van vreugde en rampspoed.

auteur: Adrie.5.12.08

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 19 november 2008

Een Dichter

Een dichter

Je dichten zijn met de mooiste pen geschreven,
de woorden als uit het edelste hout gesneden,
doch wilde de meester aan u geen tijd besteden.
Maar u kunst heeft nu toch zijn weg gevonden,
U woorden worden nu voor altijd gebonden,

Nu kan een ieder dromen van tuinen vol met rode rozen,
waar de nachtegaal hardop zijn liederen zingen mag.
Ik wil dat je blijft dichten en lachen tot je laatste dag.
Maar wat is toch je geheim, van die eeuwige lach?
Is het dat je mag blijven genieten van kinderen hun lach.

je woorden soms geschreven als een minzaam neigen,
soms een zwijgend en protesterend tegenstemmen,
dan weer een gedicht van voorzichtig de hand reiken,
en dan zijn er weer woorden, in je gedicht gevangen,
waar je niet uitspreekt, je heel diep minnelijk verlangen.

auteur:Adrie

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 16 november 2008

Een boterbriefje

EEN BOTERBRIEFJE

Een hand vol warme kussen en knuffels
warm geopend hart vol liefde
dichterspen geen gevoel kan er nog tussen

stapt uit een gapende mond van een koelkast
wat vergeten is bed te zijn
kijkt uit over het weidse verlaten strand

in zijn gedachte nog steeds een boterbriefje
trilt in zijn schrijvershand
haar zo fijn geschreven liefdesbrieven

alles kon hij verdragen
verloren woeste plannen en dromen
maar de koude is gekomen

soms mag de wereld verdwijnen
als de liefde maar in zijn hart wil schijnen
zal dan schrijven en zingen hier alles wel

maar trekt nu vaak aan de alarmbel.

auteur: Adrie.6.11.08.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 16 november 2008

Koning winter

Ik zie de Winter nu iedere dag al dichter bij komen,
leg dan weer behagelijk Frits de poes even op schoot.
En zachtjes over zijn harige dons gestreken,
word ik door hem met een kras terecht gewezen.
Maar wat een fraaie vertoning de laatste dagen,
het lijkt of het zonnetje met al zijn praal;
zijn macht nu aan Koning winter overdraagd!
Kijk hij reikt de winter zelfs even de hand.
'O zonnetje, die steeds las mijn zonnige verzen en taal,
gij die nu met Koning winter de handen in een slaat,
met Kerst, Sint en piet rijmelaars, wijst op mijn verzen.
Och Zonnetje, weg gij met uw slaafse onderdanige trekken.
De winter zijn doel is, dat in het zachte warme dons,
weer verwekt worden vele dochters en zonen
Dan kan je in de zomer weer horen vele baby-tonen,
en bij de doop, in kerken,weer hun roze muziek en noten.
auteur:Adrie.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 16 november 2008

Nimf of schoonheidskoningin

NIMF OF SCHOONHEIDSKONINGIN

Mijn hart stond op, en voelde zich innig verliefd en blij
De vlinders in mijn buik schoven alles vrolijk opzij
Ik de slaaf van Poëzie en taal;
Vergeleken met de knapste Nimf of schoonheidskoningin,
vond de rijkst en best gevulde dis al schraal!

Een grote liefde bloeide op in beider leven.
Een wil om onze liefde heel intens en onstuimig te beleven!
Zonder angst voor Gezag, normen en vrezen!
Niet voor iets wat bij ons zo eerlijk zuiver en onstuimig brandt

Mijn liefste ik wil alles in ons leven samen met je delen
Veel Zon, zwier en liefde wil ik je geven!
Pijn en verdriet zal ik met je delen zonder vrezen!
Ik zal na praten veel van je streken kunnen vergeven

Het intense verlangen naar elkaar maakt ons,
Tot een heel gelukkige Diamantenpaar!

auteur: Adrie.ã

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 16 november 2008

Bewustzijn

BEWUSTZIJN

Mensen doen vaak iets, maar weten vaak niet waarom.
Ik zie hen vaak doen, te zitten, te wikken en te wegen.
Hoe zij steeds toch het meest uit het leven hebben gekregen.
Ik zie ze schrijven in gedachten, in hun woorden als weefsels,
die nu geen hart meer kunnen en konden bereiken of doorbreken!

Zij zien nu het leven langs hun heen gaan en zien niet om,
hoe hun dierbaarste herinneringen langzaam,
als hun foto’s in hun Album verbleken!
Hopen en verlangen of er weer niet iets of iemand komt.
Dan zie en voel ik hun hartjes soms van blijdschap weer bewegen.
En dan stil in hun bedjes gelegen…………………….
en als er dan weer wat komt, 
dan houden zij zich dom!
Dan kijken ze met een paar onschuldige ogen.
Willen niet, maar willen wel, en blozen…….
’t Leven zegt hun dan………
zo ik draai me weer om....
Ze geven elkaar zo even, maar wat droogjes,
een paar schalkse knipoogjes en schuinweg,
een paar vriendelijke plaagstootjes.
‘O mensen lief, zijn zij nu zo dom!
Het leven is echt heel snel om!
Loopt als water tussen je vingers door!
auteur: Adrie.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 16 november 2008

Het rugzakje

Het rugzakje

Ieder mens draagt in zijn leven
Een onzichtbaar rugzakje mee
Bergt daarin zijn vreugde en zorgen
Een verzameling met wel en wee

Ieder draagt zijn/haar eigen rugzak
Niemand die hem van je overneemt
En je hoeft ook niet te vrezen
Dat een dief hem ooit ontvreemdt

Soms is de rugzak haast niet te dragen
Maar soms ook vederlicht
Dan blijft er wat ruimte over
Maar dikwijls kan hij haast niet dicht.

Kijk je in een verloren uurtje
heel de inhoud nog eens door
laat vaker iets uit verdwijnen,
wat zijn waarde reeds verloor.

En zo ga het door de jaren
Je pakt iets op en gooit iets weg
Soms gebeurt dit vanzelfsprekend
Maar vaak ook na veel overleg.

Langzaam wordt de rugzak leger
De levensmiddag gaat voobij
En bij het vallen van de avond
Werpt men het meest der last opzij

Maar er blijft nog wat van waarde
wat je koestert en behoud!
Al schijnen het soms kleinigheden
met zijn herinneringen, meer waard dan goud.
En als je je eigen rugzak
met veel liefde weer laat vullen
Valt het dragen je heel wat lichter
Omdat de liefde je dan helpen gaat.

Adrie

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels