Liefdes engeltje Amor

Woensdag 7 juli 2010

Dichtersparadijs

Dichtersparadijs

Probeer altijd met pen en papier te reizen,

altijd voor me liggend de onbestendigheid.

Soms wenkt me dan een mooi dichterspaadje,

dat me dan naar een dichtersparadijs leidt.

Vaak wil me dan even een lief vergezellen,

maar ach die liefde is dan van korte duur.

Snel zie ik dan onze wegen weer kruisen,

en slaat weer treurig het afscheidsuur.

Het lijkt dan even, dat verdriet en tegenslag,

mij op dit dichterspaadje willen vergezellen,

maar wil me dan niet treurig laten vellen,

door droeve sporen te trekken in het zand.

Vaarwel mijn lief, ga in alle rust en vrede,

het lot schenkt ons een gescheiden tocht,

en doet me snel al het moois weer vinden,

waar mijn dichtersoog spiedend naar zocht.

auteur:Adrie.7.7.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:56 Reageer op dit bericht

Dinsdag 6 juli 2010

Mijn kloosterbezoek

Mijn Kloosterbezoek

De eenzaamheid grijpt me van alle kanten,

hier door die stemmige gelatenheid heen.

Ach, zelfs met die eerwaarde lieve paters,

met bij zich hun perkamente wufte kanten,

ben ik hier, zo jong, en zo nutteloos alleen.

Kasten met boeken van onder tot boven,

zij keken me ijzig en vol geleerdheid aan.

Zo wuft; voel me door salomon bestoven,

woorden van filosofen uit hun papieren mond.

En hoe ik ook van de titels mocht schrikken,

het was perkamente oudheid, stof op snee.

Wufte verwarring, het was geen groots idee.

Laat Pater Jan, alleen zijn boeken schikken,

vul er toch mijn dag maar niet verder mee.

auteur:Adrie.6.7.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:47 Reageer op dit bericht

Maandag 5 juli 2010

Knotwilgen

Knotwilgen

Voor mijn ogen komen op een rij,

stoere knotwilgen me meer naderbij.

In sterkte lijken ze niet te overtreffen,

alleen de zon lijkt ze te verheffen.

Het zonnetje lokt me naar buiten,

om te horen hoe de vogels fluiten.

Het zonnetje geklommen naar boven,

had daar de wolken opzij geschoven.

Het mooie dorp waar ik nu pas woon,

weet me steeds meer te ontroeren,

wat verdriet, vlucht was; of bravoure,

spreidde nu zijn schoonheid ten toon.

Het onbedachtzame; heeft misschien,

nu schoonheid en samenhang gekregen.

Voldoening bespeur ik nu allerwegen.

De ziel in mij is soms als een kind,

dat droomt en zijn voeten laat bloeden,

dan zijn vleugels verliest of bind,

maar toch zijn vleugels weer weder vindt.

auteur:Adrie.5.7.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:00 Reageer op dit bericht

Zondag 4 juli 2010

Een schild

Een schild

Ik voel in mij, zo heerlijk in mijn gevoel,

steeds die trek, die zwelt en leven doet.

Dichten, Poëzie welke naam je wil geven.

Het ontvlamt steeds; schrijven mijn leven.

Het is een gevoel wat mijn krachten voedt,

bewaar het kostbaar, laat het niet roven,

verzorg het als een kostbaar dier of plant,

dat gevoel; wat leidt mijn schrijvershand.

Als mijn ogen hier om me heen blikken,

ontmoeten zij; laf, laag maar gestaag,

een gevoel, wat moed doet verstikken.

Vandaar dat ik nu aan mijn Engel vraag,

zij is steeds mijn gids naar ruimere perken,

een stevig schild, om me nu te versterken.

auteur:Adrie.4.7.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:17 Reageer op dit bericht

Zaterdag 3 juli 2010

Woeste vlagen

Woeste vlagen

Zon verdoofd hangt hij tegen een waterwilg,

de zon brand goud en vol; mensen bedaren,

het uur zag even een dichter passeren,

voor hem; een pen en papier wat open ligt.

hij ziet zo mijmerend met spiedend oog,

weer na die vele fluitende vogels omhoog.

De zon brandt in Delf-lands beek en plas,

en doorzeeft nu het gras, mos en riet,

wat gebeurd met oog in onnavolgbare draf.

Och zonnetje, men ziet u niet in gure dagen,

als het land gekweld wordt door woeste vlagen.

De zomertooi is dan van al zijn bloem beroofd,

het water wordt dan weer een woeste stroom.

Grauw is dan de hemel, en stormig het strand,

naakt zijn dan de duinen, kleurloos het veld.

U schept de Natuur dan even met gierige hand,

toch heb ik U lief, zo lief mijn lief kikkerland.

auteur:Adrie.3.7.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 2 juli 2010

Zijn Mantel

Zijn mantel

Het zonnetje deed duidelijk zijn mantel uit.

Ons hart nu verlost van kou, wind en regen.

Hij werd zich nu weer; bewust van ons leven,

dat door ons zijn warmte niet te missen is.

Mijn hart gelijkt nu, deze blijde zomerdag,

even alle pijn en zorgen van mijn hart getild.

Voel een wuivend windje, wat zwoel en mild.

Zie de zon, met op zijn gezicht zijn lieve lach.

Zelfs mijn hond, juicht om de zon zijn komst.

Een krolse kat, loopt verlokkend om me heen.

De vink die mij hoort, gaat een deuntje fluiten,

zo mooi, dat ik vaak mijn oren aan hem leen.

Dat raakt mij steeds, dat lieve kleine vogeltje,

het dwingt me steeds weer tranen van me af,

leert mij, hoe de lust van het leven moet wezen,

leidt me in deze tijd, door de angst voor het graf.

auteur:Adrie.2.7.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:49 Reageer op dit bericht

Donderdag 1 juli 2010

Droombeeld of bezieling

droombeeld of bezieling

Het riet ruiste licht en zwoel,

de golfjes klotste nu loom aan.

De Zomer had zich opgemaakt.

De groene boorden een waaier.

Weer kwam in gevoel tot leven,

toen zij door het riet zweefde,

als droom toen te snel voorbij.

Vele dichtersjaren zijn versleten,

was je lieve stem nooit vergeten,

maar zag je gedaante nooit meer.

Nooit verbannen uit mijn gedachte,

maar de jaren regen zich aaneen.

Schreef gedichten, geen geween.

Plots sloeg nu over van ontroering,

toen je weer verscheen als voorheen,

droombeeld, bezieling of ontroering,

kijk toe en voel mijn liefde groeien.

Maar de avond wordt een onaf verhaal,

door de sterren niet meer uitverteld,

tot stilte en een niet te horen kabaal,

van verliefde ogen door riet bewogen.

auteur:Adrie.1.7.2010. ©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:44 Reageer op dit bericht

Woensdag 30 juni 2010

Een overleden Dichteres

Een overleden Dichteres

Zij zweefde als een Elfje, zo luchtig en los.

Ook haar dichten; over bloemen, heide en bos.

Met haar pen ; zwierf ze lachend de wereld rond

floot en genoot, omdat ze het leven heerlijk vond.

Ook het schrijversverlangen brandde door haar borst,

steeds na aanschouwing van al het eeuwig schoon.

Haar kwelde steeds een onlesbare woordendorst.

Riep dan; wordt me dan geen verkwikking geboden.

Natuur en Dicht brachten haar een groots genot.

Ach lieve God, schep voor mij een Hemel zo rein,

dat ook de goddelijke wereld bevredigend zal zijn.

Zij schreef steeds, als ik zachtjes in mezelf ween,

er zijn grote zeeen, daar spoelen mijn tranen heen.

auteur:Adrie.30.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 29 juni 2010

Goddelijke macht

Goddelijke macht

Wie er over me waakt; dat is een engel,

een gevogelte; met een goddelijk gelaat,

die heel mijn drieste leven naast me staat.

Zij draagt dan een lang wit zijde gewaad,

met zilverdraad de boorden vastgezet,

om die boorden dan niet te laten bevuilen,

gaat zij dan ook steeds op een ladder staan.

Kijkt dan steeds goddelijk; ,,het is nu gedaan”.

Wij spraken nooit in haar bleke aanwezigheid.

Het lijkt dan of de stilte me gespannen houdt,

en haar hemelse geur me steeds benauwd.

Goddelijk plaatste zij zich steeds aan mijn zijde,

haar vleugels neer, naast haar mantel van zijden,

zij leek zich dan te verblijden in haar pracht,

en over me te waken, met haar goddelijke macht.

auteur:Adrie.29.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 28 juni 2010

Dichterlijke wellust

Dichterlijke wellust

Soms klinkt het heel helder voor me op,

gevoelens als gebeeldhouwde sonnetten.

Dichten, als kinderen van mijn gedachte,

die luisteren naar de dichterlijke wetten.

Schreef over dromen, die steeds vervlogen,

lieve kussen van een mond; nu koud en bleek,

als een schaduw of wind, nu al weer vreemd.

Of dat de mooiste dromen steeds weer logen.

Wordt ik overweldigd door mijn vreugde,

en kijkt en lacht de hemel weer naar mij,

loop van dichterlijke wellust te schreeuwen,

spring en dartel dan als een lam in de wei.

Maar denk je over dat gevoel teveel na,

ben je dat dichterlijk gevoel al weer kwijt.

auteur:Adrie.28.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 27 juni 2010

Werkwoord van minnen

Werkwoord van Minnen.

Zing vogels, zing toch mijn lieve zangers!

Straks komt weer uw vlucht naar het Zuiden.

Hier bij bloem en pracht wordt gij verwacht,

om te horen uw nieuwe liedjes en geluiden.

Was ik toch eens God met al zijn macht....

dat ik van de wereld een paradijs kon maken,

een wereld waar een ieder elkaar kon laten,

Wat zou dat een ieder gelukkiger maken.

Zou steeds de vrolijke liedjes horen zingen,

liedjes van blijdschap en zeker van minne..

Geen liedjes of dichten met treurende zinnen.

Eerst wat moeilijk, dan kan men het spinnen.,

en kent men weer het werkwoord van minnen.

auteur:Adrie.27.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 26 juni 2010

Liefdesgevoelens

Liefdesgevoelens

Liepen aan het strand verliefd en wat verloren,

onze diepe liefdesgevoelens waren heel sereen.

Van de nachtelijke uren telde we er geen een.

We zette heel stil, verliefd schrede aan schrede.

Jou hand; teder in mijn grote mannen-hand,

je hoofd, teder en lief op mijn schouder.

We luisterde naar het windje over het strand,

je fluisterde verliefd; ,,Och mijn verlangen”,

alleen je rustige adem houdt me al gevangen.

Tot dat mijn voeten op de jouwe stuitte,

en in deze bijna volslagen stille duisternis,

zag ik twee ogen brandend naar me kijken,

je handen die ik bijna niet meer kon tillen,

voelde ik heel liefkozend mij zacht strelen.

Al wat ik ooit gestreefd heb en beleden,

waar ik in mijn hartstocht naar heb gehaakt,
is toch steeds weer in ongerede geraakt.

Maar oefen en leer nog steeds verwoed,

zie steeds de dag vol openheid tegemoet.

auteur:Adrie.26.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:12 Reageer op dit bericht

Vrijdag 25 juni 2010

Betoverd

Betoverd

De zomer lijkt nu eindelijk aan te komen snellen,

geschrokken wakker geworden vanuit zijn droom.

Zie in het water, golfjes speels huppelen en snellen,

vanuit vele waters en sluis naar de grote stroom.

Ontelbare bloempjes lijken zich nu te verheffen,

om gezien te worden door ieders waakzaam oog,

zodat niemand ze dan onbedachtzaam kan treffen.

Ze laten zien, door heesters wat overschaduwd,

hun kleuren; waarin ze geen schilder kan verven,

laten geheel ontbloot, zien hun sensueel genot.

En als ze dan weer verwelken en moeten sterven,

bekommeren wij ons verwend, niet om hun lot.

Maar proef nog steeds die onschatbare weelde,

die het oog en gevoel zo verrukte in mijn hof,

en waterstroom en mooie bloemen, me streelde,

en het schouwspel me verrukkelijk, betoverd trof.

auteur:Adrie.25.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:31 Reageer op dit bericht

Donderdag 24 juni 2010

Straalt door het lover

Straalt door het lover

Wanneer de zon al zo vroeg straalt door het lover,

en de dag me al zo vriendelijk begroet,

loop ik al heel snel weer de mooie landwegen over.

Vertederend straalt met een goudgekleurde gloed,

het zonnetje weer door deuren en ruiten.

Wil ons dan al brengen; weer zijn lieve ochtendgroet.

Dichter geniet van de door zon gebrachte lauwerkrans,

hem met hulp van natuur en elfen gevlochten.

Geen trofee geeft meer kleur dan door hun gevlochten.

De Maas rolt weer vrolijk kabbelend langs de boorden,

weer even ontslagen van zijn najaar geloei.

Zijn water sopt nu weer liefkozend langs zijn zomen..

Kinderen weer vroeg spelend in de Maas zijn vloed.

En brengt ook aan ouders zijn lieve groet,

gebracht als een van Europa's grootste waterstromen.

auteur:Adrie.25.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:54 Reageer op dit bericht

Woensdag 23 juni 2010

Gespierde knoken

Gespierde knoken

Het zonnetje is toch aan de Zomer begonnen,

en wordt nu tot ieder zijn genot onthaald.

Nu weer, met zijn warmte in ons hart gekomen,

wordt zijn weg nu met rode rozen bezaaid.

'O, lief zonnetje, je bent nu zo een met ons.

Ik hoor de vogels je al een welkom fluiten,

na eerst nog een deun van snotteren en snuiten,

maar een zeurpiet krijgt van ons nu de bons.

'O, gij lief zonnetje; reikt ons zo lief de hand,

waarmee ze me heel mijn leven al beroerde,

maar spijker je nu; voor eeuwig aan de wand.

En als ooit iemand met zijn gespierde knoken,

U, dan raakt tot diep in uw en ons hart,

laat ik van zijn beenderen, soep van koken.

auteur:Adrie.23.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 22 juni 2010

Tweespalt

Tweespalt.

'och Dichterke, uw lichaam dwingt u nu,

uw pen met voorzichtigheid te gebruiken.

Sluit uw ogen, voor zon en groene struiken.

Of wilt ge met hem de kruisweg dragen.

Ach, benijdenswaardig steeds die druk,

verlegen wordt ik steeds onder dit geluk.

Ogen, pen en papier steeds mijn makkers,

wacht tot God me roept; op zijn akkers.

Bloempjes laat niet steeds uw probleempjes horen,

jammert gij toch niet steeds in engeltjes-koren.

Laat even rusten het dichterke, ook zijn zieken oren,

Hij wil nu ook van geen tweespalt horen.

auteur:Adrie.22.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 21 juni 2010

Trieste Kerkhoven

Trieste Kerkhoven

Hoe mooi geschreven zijn mijn dichten,

over onder meer mijn eindeloze dromen,

Mijn gedichten gaan vaak over verdriet,

langs kroegen en langs trieste kerkhoven.

Wat minder gedichten over romantiek.

Schrijf er vaak mijn vingers bij stuk,

maar het gedicht de geur van geluk,

al druipt dan de inkt van mijn handen,

dan spreekt mijn lief van schande.

Maar schrijf ook over wat er bloeit,

in mijn buren de glad geschoren tuinen,

is het gewas dan mij te woest begroeid,

schrijf ik over het rullen der duinen.

Of schrijf over een troosteloze tent,

of een dronkaard aan de toog gezeten.

Dat kwam er dus van mij nog terecht,

na al die na woorden zoekende jaren.

auteur:Adrie.21.10.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:23 Reageer op dit bericht

Zondag 20 juni 2010

Lied en Gitaar

Lied en gitaar

Het zonnetje grijnst weer van alle kanten,

wat plagend door de grijze wolken heen.

Ach, zonnetje ik sta zonder jouw zo alleen.

Je hoort overal boosheid uit veler harten.

En of ik nu vrolijk grijp naar lied en gitaar,

en voor hun; met de kinderen liedjes zing,

er is niets wat nu in hun hart nog doordringt.

Aan de vogels stelde ik nu ook een vraag,

wat is nu voor jullie het meest vrolijke lied?

Ach vogeltje, ach vogeltje,hoor mijn vraag;

welk lief liedje horen de mensen nu graag,

hoor ze roepen; kom met al je kinderen zingen;

en laat je door het zonnetje niet zo hinderen.

Ach zonnetje, zie je dat de vrolijkheid vlucht,

je was voor ieders hart hun aardse vreugde,

of je nu woont in stad of landelijk gehucht.

auteur:Adrie.©.20.6.2010

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:46 Reageer op dit bericht

Zaterdag 19 juni 2010

Verslagenheid

Verslagenheid

Nonchalant zit ik wat leunend aan de bar,

laat ik zwerven mijn ogen en gedachten

haak in; om de muren even te ontvluchten,

tot mijn geest weer armer wordt aan rust.

Plots gaat me iets erg gevoelig ter harten,

een trieste bedelaar; net buiten gepasseerd,

bezoekt nu weer met zijn aalmoezen de bar.

Hij heft de armen; en de armen vallen neer.

Hoe ik ook zoek om het beeld te omschrijven,

een beeld wat de triestheid in 't geheel omvat,

maar het beeld kan beter verborgen blijven,

als je het beeld immers nooit zelf hebt gepakt.

Maar deze dichter ziet hem vol medeleven aan,

wil mijn hart en ziel nu niet teloor laten gaan,

maar wat mij ontgleed, dat mag nu verglijden,

omdat ik even van deze onmacht wil scheiden.

Maar voel in mijn hart een traanloos geween,

ben gevoeliger dan de mensen nu om me heen.

Voel me nu bedroefd en tot mijn hart bezeerd,

kom in min hart nu alleen verslagenheid tegen.

auteur:Adrie.20.6.2010.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels