Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Woensdag 23 februari 2011

Het Leven als een malle-molen

Het leven als een malle-molen.

Ach gij, vele mooie wonderlijke onsterfelijke sterren;

buig even over mij heen; mij nu zo gepijnigd hoofd.

Waar zijn; de dromen in mijn kinderhoofd al belooft.

Och, gij die vele nu zo onbegrijpelijke liefdes-sterren.

Hoop dat ik even later alles wat gebeurd is overzie,

dat na wat er met mijn lichaam en geest is bedreven,

niet zie als; wat disciplinaire onnodige melancholie.

O, hoop te zien, mensen die ik lief had om mij heen,

als ik gelukkig als een kind, naar huis kan schrijden.

Zal dan snel; alle inspanning en pijn zien verglijden,

en schop dan snel; die hoop pijnlijke zorgen uit een.

Mijn Leven zal dan weer een tijd geen revalidatie zijn,

het daglicht, zal niet alleen met zijn schaduw stroken.

Ja, zelfs mijn hart wordt weer op juiste koers gericht,

zie dan weer snel het leven als Toon zijn malle-molen.

auteur:Adrie.23.2.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zondag 20 februari 2011

Nieuwe week

Nieuwe week

Weekend, toch komt de nieuwe week al toe gegleden,

met open ogen, daar de gedachten mij niet weerstond.

Tuurde met voorstellingen in gedachten naar de grond,

stuurde in mijn hart; pijnlijke gevoelens naar het verleden.

Mijn vroegere liefde; wat zou ik nu graag even bij je zijn.

Doch heb daarna in mijn hart weer met kracht betoogd;

dat de in mijn hart bedrogen liefde als die door haar,

geen gezicht meer laat evenaren; wat wordt gepoogd.

Nee; leef nu liever alleen op mijn eigen rustige eentjes,

en laat mijn gevoelens zijn; heerlijk onbelast en vrij.

Licht dan nu ook op; dansend mijn beider vrije beentjes.

Nee, wil niet meer dat je met mijn liefde gaat knoeien,

ook al bood ons gezamenlijk leven toen pijnlijk veel.

Laat onze gevoelens toch maar niet meer verfoeien.

auteur:Adrie.20.2.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 19 februari 2011

Receptje vouwen

Receptje vouwen

De artsen en Agogie met hun rare namen,

lossen op wat ouders bij je bouw vergaten.

Wil in artsen hun mond een propje douwen.

en voor hun steeds een receptje vouwen.

Grap of jolijt verschaft hun geen vermaak,

daartoe is vaak zwartgalligheid hun zaak.

En waar je dan als een gek naar haakt,

is het etiket die korte metten met je maakt.

Dat ik daar kom, heb ik niet zelf bedacht;

maar een foutje in de genen, die me bracht.

En als je nagaat wat er van mij overschoot,

dan is er weinig wat er nu niet is ontbloot.

auteur:Adrie.19.2.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:47 Reageer op dit bericht

Vrijdag 18 februari 2011

Verloren leven.

Verloren leven

Waar in mijn leven teveel aan tijd is verknoeid,

is wat ik nu vindt; een teveel verspild verleden,

het met het bootje verkeerd varen langs de boei,

een gemors, waardoor er te veel tijd is vergleden.

Heb mijn hart vaak teveel verkeerd verpand,

aan veel zaken, die te snel dan weer vergingen.

Of zaken; die ik ooit tot de mijne wilde maken,

zoals vaak de liefde; dat was een van die dingen.

Maar jammer; niets kon mij er van weerhouden,

geen kracht of macht heeft me ooit verstoord,

had nu toch jammer; steeds het laatste woord.

Leven wat je kwijt bent; is niet meer van jou.

auteur:Adrie.18.2.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 15 februari 2011

Geschiedenis

Geschiedenis

Ik hoorde vanmorgen tijdens het twisten een smak,

bespeurde niets-zag niets-miste toen wat ik eerst zag.

Altijd op dezelfde plek, waar steeds haar foto hing,

steeds daar gehangen als die kostbare herinnering.

Het lijkt als een nare droom,..mijn mooie herinnering;

Een liefde nog steeds tot mooiste herinnering geweid.

In gedachten liet ik nog steeds een kaarsje branden.

Van ochtendstond; tot de zon naar zijn einde glijdt.

Wat raak je al niet aan kostbaars in het leven kwijt;

lijkt soms, of het noodlot met de duivel samen spannen

Lijk dan niet meer te ontkomen aan de noodlot-banden.

Maar triest; ze was en bleef voor mij: “Godin der tijd”.

Maar het verliep zoals het in de Geschiedenis hoorde;

verdriet, een lijdensweg; nu sloeg het boek zelf dicht.

Auteur:Adrie.15.2.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 13 februari 2011

Vorstelijk onthalen

Vorstelijk onthalen.

Waar de horizon reikt, nu gedrapeerd in ijzel en mist,

mooie planten en bomen; een plaatje mos en groen.

Sombere duisternis, dringt je hart in, nooit te voren,

gevecht in mijn diepe zijn, niet te geraken bevroren.

Wil bij het ouder worden, er ook van blijven dromen,

liefdes en herinneringen worden nooit weg gedaan;

als iets wat steeds weer van veel verder gaat komen.

Wil in de nacht steeds weer de nieuwe ster zien staan.

Wil daarom ook zien, dat het wintert buiten huis,

door mist en nevel, bomen en struiken ijzig kalen,

en dat het zonnetje weer schittert op zijn schoonst,

hoe hij knoppen, bloemen en vruchten laat stralen.

Zal in april, het voorjaar weer vorstelijk onthalen.

auteur:Adrie.13.2.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:40 Reageer op dit bericht

Zondag 13 februari 2011

Valentijn

Wens alle lieve bloggers van Seniorennet een onvergetelijke Valentijn

waarin woorden vol liefde mogen klinken als Viool snaren.

Met hee1 veel liefs van Adrie.

Mijn excuus voor de wel grappige, maar wansmakelijke reactie die door ieand gisteren er bij geplaatst was.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 11 februari 2011

Een Regenboog

Een Regenboog

De zon was lief als de Lente; met ons aan het spelen,

maar vergat, om dreigende regenwolken weg te vegen.

Daardoor schenen haar mooie gouden stralen maar even,

al ging; een Regenboog wel mooi weer met ons spelen.

Het leek of de weer-goden er uit waren en verdwenen,

nu was het Gods wijsheid die het zonnetje liet zwijgen.

Maar het zonnetje zijn goud, leek al rijp om te stelen,

daarom liet God even snel, vele harten van ons helen.

Hoorde ook dat hij; vogels even voor ons zingen laat.

Meende zelfs te zien; God's zijn hemelsblauwe kleed.

Mijn hart; is warmte verlangend, verder dan vandaag..

Ja was even moe, en zag de Winter niet meer zitten.

Wilde het zonnetje zien; zijn lieve stralende smoel,

geen zin meer; om dichten over de winter te tikken.

auteur:Adrie.11..2.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 8 februari 2011

Een bloemen vol nieuw leven

Bloemen vol nieuw leven.

Hij was een broeder zoals ik nooit zal vergeten,

vergeten; stervende is hij voor ieder geweest.

Met zijn ziekte gedwongen te leven als beest.

Terug getrokken, op zijn hoede; als wolf geleefd.

Modder en vuil, wat zijn eerlijk hoofd verfoeide,

zijdelings, vierde men, steeds een duivels feest.

Als een graf, niet wetend wat voor hem geweest.

Vergeten lijf, wat in de nacht met duister vulde.

Broeder; altijd zo dapper en zo puur gebleven,

naast een blij bezig leven, steeds die zielen pijn,

dat nu mag opbloeien, een rijk vol bloemen en leven.

Het leek wel of de wereld riep; grijp maar, neem!!

auteur:Adrie.8.2.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:13 Reageer op dit bericht

Zondag 6 februari 2011

Glimlach maken

Glimlach maken.

Al wat aan storm geweest is; heeft mijn zegen,

ik had in de Winter ook niets mooiers verwacht.

Ach; we hebben al veel voor de kiezen gekregen;

Heb al in gedachte het voorjaar; die pijn verzacht.

Zo is het goed; tranen verwacht het zonnetje niet,

Ziet liever; om mensen hun monden een glimlach,

probeert U toch een tevreden glimlach te maken,

zingt het zonnetje in het voorjaar; het hoogste lied.

Bij deze gedachten even weg; U loos verlangen,

we laten ons in verdrietige gevoelens niet vangen.

Gebruikt U gevoel niet om u zelf te gaan tergen,

of proberen gevoelens van ongeduld te verbergen.

auteur:Adrie.6.2.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:22 Reageer op dit bericht

Vrijdag 4 februari 2011

Na-jaars kommer

Na-jaars kommer

Als U een man ziet in een zoekend zwerven,

licht dat ineens verliefd uit de ogen schiet;

speurend tussen al het moois in het riet,

is het deze dichter die men ziet verwerven.

In na-jaars kommer zoekt hij dan naar haar,

haar haren opgebonden met rozen-snoeren.

Verdrietig; vreemd, dat mooie dingen gaan.

Al had hij in de Zomer; reeds het vermoeden.

Toch fluisterde hij haar nu sprakeloos toe,

en luisterde hij naar ritselende rozen-snoeren

dromerige blik; vast aan het voorbij leven.

auteur:Adrie.4.2.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:32 Reageer op dit bericht

Donderdag 3 februari 2011

Een pauze van een jaar of tien.

Een pauze van een jaar of tien

Wil mijn leven niet doortrekken met de dood,

ook al geven me redenen, het recht tot klagen,

bewaar steeds vager wordende verwachtingen,

wat me behoed; voor de nog niet klare dood.

Maar onverwoestbaar mijn wil om te schrijven,

mijn hart en ziel zul je niet weg zien kwijnen.

Al zullen anderen; mijn ziel soms laten deinen;

probeer met de pen, het de geest uit te drijven.

Als ik mijn tranen waar dan voor even vergiet,

zullen deze tranen nooit aan me blijven knagen;

mijn leven blijft met liefde en levensvragen.

Na mijn dood alleen pauze van een jaar of tien.

auteur:Adrie.3.1.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:23 Reageer op dit bericht

Woensdag 2 februari 2011

Mijn ziekte Multiple sclerose(Roosje.)

Mijn ziekte (Roosje.)

Iets in me klaagt om mijn nog jonge leven,

die wat angstig wacht, op eens die slag,

wat mijn ziekte me eens wil gaan geven.

Eindelijk toch gesloopt; hoop en dromen,

zoveel wat ik dan niet meer beleven mag.

Wordt met verloren kracht weg gedragen,

een man die wars van al het vele klagen.

Wilde niet weten of horen van zijn leed;

dat is iets wat ik mijn Roosje nu vergeef.

Nee; Roosje het is niet alleen jou schuld,

bent immers uit kwelgeest hout gesneden,

daar wordt al eeuwen veel over gezegd;

gruwel en kwel was ons gedeeld verleden.

auteur:Adrie.2.2.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:51 Reageer op dit bericht

Dinsdag 1 februari 2011

Frank en vrij

Frank en vrij.

Waar even mijn dichters-gevoel niet voldoet

geen mooie witte winterdag me kan bekoren,

gaat door mij heen; verlaat mijn pen voorgoed,

plaatsen van dichten gaat me even verloren.

Daar ik nu verblijf boven menselijk gedrang,

leef ik nu steeds alleen rustig en onbewogen,

bezie ik steeds dromerig zon op en ondergang,

bezie dan; met mijn herinneringen voor ogen.

Zie dan de vele mooie bloemen; blij en bont,

die mijn leven kleur en glans hebben gegeven,

ook al was het steeds de arts die daar stond,

als mijn ziekte weer sores gaf in mijn leven.

Licht wel vaak op mijn zwaar voelende benen,

om heerlijk te dansen, vrolijk, frank en zo blij,

ook al is het nu, dan soms alleen op mijn eentje.

Ben dan blij, rond te dansen, vrolijk en nog vrij.

auteur:Adrie.1.1.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:19 Reageer op dit bericht

Zondag 30 januari 2011

Keek langs de Vliet

Keek langs de Vliet.

Zag het riet verstijfd even wuiven,

als handjes, tegen mij of de duiven.

Treurig hoe een liedje in me schalt,

zo verdrietig minnend, en zo zacht.

Zie een min loeren tussen het riet,

spiegelend in het bevroren water,

hoorde haar zacht zingen een lied,

voor de duiven; te zien in het water.

Hoor en zie nu mensen hun nood,

die zich tegen een ieder beklagen,

vergaten het verborgen te dragen,

straks wordt toch de Lente verloot!

auteur:Adrie.30.1.2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:35 Reageer op dit bericht

Zaterdag 29 januari 2011

Groene Voorjaar

Groene Voorjaar.

Ik denk nu vaak aan haar; het groene Voorjaar,

met zijn geurige, kleurige bloemen en weidjes,

met zijn speelse lammeren en blatende geitjes.

Probeer nu in mijn droom te naderen tot haar.

Neemt dan snel voor hij voor de Winter vlucht,

nu ze nog kan vullen; de kale bomen met blad,

nu, als grijze bomen tegen een grauwe lucht .

Als bladgoud; als het zonnetje mij even vervult.

Mijn Engel zegt: de Natuur hoort bij het leven,

en de Winter neemt deel aan je aardse bestaan.

Spreek dat uit met je pen en dichters-leven;

en spreek dat eens hardop zonder aarzelen uit,

ook al drijft Koning Winter velen tot wanhoop,

denk dan; heb “geduld”dat is het wijste besluit.

auteur:Adrie.29.1.2001.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:11 Reageer op dit bericht

Vrijdag 28 januari 2011

Bloemetjes-japponetje

Bloemetjes-japonnetje.

Wandelde onder het stralende winter-zonnetje,
naast mij; een kind, in bloemetjes-japonnetje.
Haar kind zijn, met haar blond krullende haren,
lieten de jaren achter me, nu snel ontwaren.

In mijn gedachten, de vriendin der rijpe jaren,
wat ver achter was, liet zij nu snel ontwaren.
Zij trof mijn hart, wat soms eenzaam schreit,
raakte zoals in mijn jonkheid mijn dartelheid.

Als ik om mij heen; soms naar de Wereld kijk,
vraag ik me af, is dat wat we hebben bereikt.
God; streel, verruk ons; verwarm onze harten,
laat verdwijnen; de wereld vol met smarten.

auteur:Adrie.28.1,2011.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:56 Reageer op dit bericht

Woensdag 26 januari 2011

Winterse somberheid

Winterse somberheid

Dep dan vanuit de nooit ontgonnen hoeken,

vanuit U hart; alle nooit gelezen woorden;

wat dan raakt al uw liefde bij u aan boord.

Ach; God zal je voor zijn straffen behoeden.

Waar je gaat, wordt het dan weer verlicht,

de eerste vogels zijn dan weer te horen,

overal waar je loopt, je eerste stappen richt;

sluit daar bij niet je hart; dan heb je verloren.

Een vogel zingt je dan zijn melodieën voor.

Een tweede zingt dan; de jou gekozen maten,

een derde sluit dan af; op zijn eigen maten.

Snel volgt dan de inzet van vele mensen-koren.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 25 januari 2011

Mooie spiegel

Mooie spiegel.

Stond in mijn droom voor een mooie spiegel;

zag achter mij staan; een heel oude toverkol,

die achter me deed een heel eng, goochelspel.

Moeder stierf terwijl ik haar hand vast houdt;

sprak; je bent mijn kind al wordt je nog zo oud.

Ik zocht naar woorden; maar kon niet spreken,

schrok, straks is ze weg, en heeft niet geweten,

dat ik haar als ouder toch zo lief heb gehad.

Zei tegen de kol; hoe bitter wat ik ondervond;

wilde me nog eenmaal tot mijn Moeder keren,

wilde spreken, maar kon de tranen niet weren;

terwijl God ze zonder mijn woorden terug zond.

Ach; hoe verward was mijn gevoel nu geraakt,

doordat ik mijn mond toen niet even open deed,

niet sprak op deze weg; door deze kol gemaakt.

auteur:Adrie.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:15 Reageer op dit bericht

Vrijdag 21 januari 2011

Achter een gordijn

Achter een gordijn.

Liet vandaag de voorbije week langs zweven,

en hield me daarbij eens goed de spiegel voor;

zag en dacht; veel maakte bij mij een wonde.

Vragen en opmerkingen; vielen en verwonden.

Eens kende ik me tot in mijn diepste wezen;

lag een wat mindere dag, zwaar op het hart;

was het open; vrij van mijn gelaat af te lezen.

Vraag me nu af; wil ik mijn hart laten wegen.

Mijn oude wonden werden steeds maar bleker,

alles wat zeurende was werd weer onbekend.

In mijn leven kreeg alles weer zin en werd zeker.

Toen de moker; weer krachtig op het fundament.

Ineens dat gevoel dat alles lijkt te bedreigen,

dan zou je willen dat je armen vleugels zijn,

en je met je last naar de Hemel op kon stijgen;

en daar kon stoppen alles achter een gordijn.

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:53 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels