Hartkronkels

Zondag 10 maart 2013

Een luimig liedje

Een luimig liedje.

Ik wil een luimig liedje tot u zingen;

over vlinders, een liedje van minnen!

Schrijven; zonder die treurige zinnen;

of de Politiek met snijdende dingen!

Voel steeds nabij; vele warme lijven;

opdracht ook de liefde te verspreiden;

zo schoonheid der Natuur verspreiden;

niet elkaars hebben te gaan benijden!

Wil stoppen met elkaar te verachten;

over kleinigheden die we bedachten!

Wil geen tranen op Zerken zien vallen;

het Leven is opstaan en weer vallen!

Mooier de wereld dan we bedachten!

auteur:Adrie.10-3-2013.copyright

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:16 7 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 9 maart 2013

Spelend Kind

Spelend kind.

Zat wat ziek en witjes, op mijn bankje in het mooie Park

zag een spin, die haar web nu hing over struik en plant.

Zacht zonk de dauw nu met het opkomend zonnetje mee;

zag het neervlijen van de sluier; 'O God wat een pracht!

De Natuur haar gewaad zonk nu met daglicht naar benee!!

Dit mooie gebeuren lijkt als een Fee;of een spelend kind;

niemand heeft voldoende moed om hier nu mee te spelen!

Of al het moois wat de Natuur je biedt in stukken te delen!

Zoiets moois; zacht als vleugels; en net zo licht als de wind!

Zie de Natuur dan als het meisje;wat me alle jaren maanden;

mij steeds dieper en inniger als ik al dacht; mij ging bekoren!

Zij die steeds in het frisse Voorjaar; mijn ziel weer bekoorden!

Dit gaat zoal heel veel jaren; steeds tijdens de Lente maanden!

auteur:Adrie.9.3.2013.copyright

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 3 maart 2013

Het Schrijvertje

Het schrijvertje

Ach schrijvertje; zie ik u droeve hoofd gebogen;

zoek helende woorden; die even pijn overneemt;

woorden; die even de plaats van me overneemt!

Tot lichaam en geest; door het poortje mogen!

Wil mijn plaatsje verdienen; geen mededogen;

zag niet; dat ik weer door alle pijn heen streed;

vertel niet; dat in mijn gebed de reden niet weet;

of ik U al niet vaak tot handelen heb bewogen!

Soms lijkt het, dat U het verdriet niet wil horen;

of U, als de Artsen door het zelfde straatje gaat;

als later weer tranen in mijn ogen zijn ontstaan!

De Stad; zou dan zijn schrijvertje hebben verloren!

Auteur:Adrie.3.3.2013.copyright

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:00 4 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 2 maart 2013

Zijn bosje verfrommelde rozen

Zijn bosje verfrommelde rozen.

Hij stond heel verdrietig bij zijn liefste haar verse graf;

wat hij haar te bieden had; geplukt met bevende hand;

was een bosje rozen, verdrietig ontdaan van ieder blad;

een handje met kale en nu wat, verfrommelde bloemen;

dacht verdrietig; kun je dit nog wel een ruiker noemen!

Had haar nu willen geven, een blik in zijn levensvreugd;

ze hadden jaren lang, vol met liefde van elkaar genoten;

deze bloemen had hij nachts in slapeloze uren besloten!

Bloemen en planten; gaf haar leven ook veel extra deugd!

Zij was het mooiste cadeau wat hem ooit was overkomen;

levensvreugde en vuur; zal je er altijd dankbaar voor zijn;

toch was hun; zo verdrietig afscheid nu door God gekozen;

aan hun vreugdevol leven, was verdrietig een eind gekomen!

auteur:Adrie.2.3.2013.copyright.

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:56 3 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 24 februari 2013

Het blijvend ontij in mijn hart

Het blijvend ontij in mijn hart.

Ach mijn God, waarom blijft die ontij in mijn hart;

hevige ontij en die stormen; beukend tegen de kant!

Dat hart; haar zo eindeloos pijnigend moet voelen;

nog de waarheid uit haar lippen moet zien vloeien!

Soms schokt nog steeds de tranen door merg en been;

slepen door ziekte; en Mallemolen van het leven heen!

God; ik zie steeds U warme steunende hand van boven;

wacht nog tot gevoel, hart en verstand mij doen geloven!

Ja, ik kan van gegeven heilbloed en warmte gaan blaken;

alles heel gulzig gaan versmaden wat U me allemaal biedt;

en zelfs U macht en oordeel nu in alle rust gaan verzaken;

nee machtige God; dat mag mijn hart en geloof steeds niet!

auteurAdrie.24.2.2013.copyright.

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:55 4 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 23 februari 2013

Ouderschap

Ouderschap.

Zag in gedachte mijn Vader in een muf gerookte tent;

zo met troosteloze gedachte weer aan de toog gezeten!

Mag het wel weten; dat in gedachten ik nog bij je ben!

Dat ik je nu zou vergeten, zou wel een wonder heten!

Ja, in het gezin had je van opvoeding geen verstand;

met je gedachte fladderde je steeds in je kroegje neer!

gevoel en geest bereikte nooit een vreedzaam bestand;

wat steeds vruchteloos dwarrelde; bij de Loveren neer!

Maar ook wat te snel reikte je haar steeds weer die roos;

zo je steeds vergat; achter die roos, daar zit ook je hart!

Hart en roos, bereikte zo ooit; die mooie roos haar dood!

Zo bleven verliefde harten ver van de roos en ouderplant!

Jullie foto's; staan zo altijd ongerijmd op de kast te prijken;

mijn hart zegt nog steeds; de foto's zeggen niet wat ze lijken!

Jullie Ouderschap; wordt nog steeds in mijn hart bewaard;

tot in een droom; een Godsgeschenk zich aan mij openbaart!

auteur:Adrie.23.2.2013.

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:59 3 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 21 februari 2013

Het ouder worden

Het ouder worden.

Ouder worden maakt van een mens vaak een gelaten kind;

soms laat hij het nu ook meer toe; nu met andere te leven!

Geen wapens meer; om te voorkomen dat ze van je stelen.

Groot het verdriet; als vertrouwdheid je na jaren ontglipt!

Je ziet nu ook nog meer; in het voorjaar de lente ontluiken;

gaat ook meer aan die heerlijk ontluikend bloemen ruiken!

Kunt nu genieten van rustig tikken van regen tegen de ruiten;

of vogels; die bij het eten; een vrolijk deuntje voor je fluiten!

Maar soms ook verdrietig; als naasten eerst komen te sterven;

andere die voor de Notaris snel grabbelen tussen de scherven!

Dat vindt men zelfs belangrijker dan hun reputatie, die Erven!

auteur:Adrie.21.2.2013.copyright.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 5 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 19 februari 2013

De weergoden

De weergoden.

Keek in de tuin naar puntjes van al uitkomende bollen;

maar regenwolken zorgde snel, voor donkere stippen;

waardoor voorjaarsboden, angstig leken te krimpen!

Of de weergoden zeiden; we laten niet met ons sollen!

We laten ons door het zonnetje niet brengen ten graven;

in Februari, al weer veel te vroeg ten grave gedragen!

De Natuur gaf ons al Eeuwen lang het recht op bestaan;

als het voorjaar nu al begint, zal onze Ziel snel vergaan!

Weten; de hongerige mensen wachten al op het zonnetje;

om samen een dronk te doen; in hun tuin of balkonnetje!

Je ziet dan weer van vele; hun bleke lijven neder dalen;

om heel hongerig te vangen; zonnetje zijn eerste stralen!

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:55 2 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 17 februari 2013

Mijn lichaam zijn strijdmakker.

Mijn lichaam zijn strijdmakker.

Mijn Lichaam had even zijn strijdmakker zijn verbroken;

dat verwachte ik zeker in deze moeilijke tijden toch niet!

Je hebt het als de Landelijk economen; alles verbroken!

Diep in mijn hart; huilt het nu trots zachtjes van verdriet!

Mijn lichaam, kijkt naar met gebreken vol gestouwd vertrek;

en ziet samen met de Economen; je hebt teveel hulp te node!

Alles bezag men sociaal;nu alleen nog aan zijn dikke brode!

Nee nu zie ik alleen voor mijn deur een woest verbroken hek!

Kijk nu naar mijn bundels; soms daarop tanden stuk gebeten;

maar heel snel na mijn dood; raken mijn woorden vergeten!

Ook al bood mijn Leven aan woorden en Natuur nog zo veel;

alleen in het hart van je kind gebruik je dan een groot deel!

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:27 3 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 1 februari 2013

Toverdraad

Toverdraad.

De wind joeg weer onbarmhartig over de stad en land;

verdrietig mijn oog; wat het einde van de Winter wou!

En weer meteen het aanzwellen van de snerpende kou;

een horizon die nog geen schimp van het zonnetje had!

In de nacht het huilen van de wind; vergezeld van de kou!

Ruiten, met rijp weer omgetoverd tot een kristallen blad;

lijkt op een door kabouters en elfjes achtergelaten schat!

Als met toverdraad, wat zilverachtig gemaakt, zonder fout!

Niets wat Koning winter weerhoud; geen macht die stoort!

Merels en kraaien nog hongeriger; bij mijn aanschouwen;

verlang naar de Zon en groen; die ik nu wil aanschouwen!

Nu blijven de Wintergoden met werktuigen aan het woord!

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:36 9 reacties Reageer op dit bericht

Archief