Een jongetje spelend onder mijn raam; speelde voor mij een marktkoopman; zie mijn waren toch even van me aan; is er iets; waarmee ik je verleiden kan? Het ene een geschenk wat Leven heet; kind, je Leven mag ik niet overnemen; zou dan je te maken geluk ontnemen; een geschenk wat ook zijn einde heeft! Hier een bootje; neemt je op reizen mee; brengt je zo naar vreemde verre Landen; een raadsel waar het dan gaat stranden! Maar al mijn waren hebben iets gemeen; zijn het waren, die bij U ooit verdween?
Even een teken van leven van mij! Was even op bootreis met het Rode kruis! Was een kadootje van mijn lieve oudere Vriendin uit Delfsland! Was nu zeer welkom, omdat het niet erg florisant met mijn ziekte gaat! Morgen krijg ik weer moeilijke keuzes voor gelegd door de Artsen: Keuzes die het Leven wat kunnen verlengen, maar zeer zwaar zijn. Moest even op Internet zijn, oim te proberen mijn sociale alarmering; weer gangbaar te krijgen! Er werd nu alleen dag en nacht gemeldt; dat ik stroomuitval en Internetstoring had! Ja dat wist ik ook wel...hahaha..!! Werd overigens onderweg aangesproken in mijn Woonplaats; door een ook gehandicapte Oudere Mevrouw, dat ze het heel dapper, van mij vondt, dat ik aangifte had durven doen van de bij mij gedane, Inbraken! Zij was namelijk vandaag ook bewstolen voor heel veel geld!! Nu dat was even een heerlijk opstekertje! Hoop dat het ook heel veel andere mensen, steun en kracht mag geven!! Maar lieve mede-bloggers, dank jullie voor jullie steun!Met heel veel lieve groetjes van Adrie.
Er groeit in mij, een vreemd en triest wordend gedicht; terwijl nu juist, het zonnetje naar ons zwaait en lacht; mijn overleden broer op de foto vragend op me wacht; maar mijn ramen en deuren blijven wat rouwend dicht! In blik en oor; enkele Ministers met een uitvaartritueel; als gezel; eerder gestorven Ministers als de nabestaande; er lijkt in hun gedachte niet veel positiefs meer gaande; in verleden door hun gebouwde was er niet meer zo veel! De mensen lijken deze dagen te wachten op een wonder; door een sterveling die alle problemen gaat overwinnen; en als de verlosser in onze nog lege hoofden gaat dringen; zodat voor iedereen weer gaat stralen; de wereldse zon! Maar niemand lijkt de problemen nu nog te kunnen tillen, en worden iedere dag zwaarder; lijken te voelen als lood; in vele Landen, hangen kopjes en armpjes slap als dood! Iedereen lijkt wachtend; of misschien een oplossing komt!
Aan al het moois van het Leven verslaafd. Heb geleefd met al, tot in het diepst van mijn wezen; versaagde niet snel de tijd van onze kostbar…
Heb geleefd met al, tot in het diepst van mijn wezen; versaagde niet snel de tijd van onze kostbare jaren; als een boek, wat ik steeds weer opnieuw wil lezen; al trok mijn ziekte me steeds weer aan mijn haren! Zag je me als dichter, steeds dromende rond waren; steeds zoekend naar schoonheid door God gegeven; liet die schoonheid ook weer in mijn dichten lezen; wil ze later zelfs nog in jullie kasten gaan bewaren! Nooit zal mijn einde zijn een snel dicht gevouwen boek; omdat ik daar dan toch, ook weer naar het mooie zoek; zal dan snel de engeltjes vragen om wat grote lichten; om daar ook weer snel de duisternis te doen zwichten!
Honderden wilgen; voor een kinderoog heel woest onthoofd; een barbaarse moordpartij, zo fietste ik aangeslagen voorbij! Als een slachtpartij stonden ze in stilte overvallen op een rij! Zo verschrikkelijk ; stonden triest en dapper nog op hun rij! Wat kon mij de school schelen; zij konden hun niet meer helen; nu deze bomen in mijn kinderogen; nu zo woest waren gedood! Had honderden dode bomen gezien; niemand kon ze nog helen! Nog nooit had ik zo iets gruwelijks gezien; zo stil en zo groot! Toen ik dit zag; hoopte ik; dat het oploste in mijn droom wereld; dat mijn kinderfantasie, iets mooiers voor mij zou verbeelden; dat God, voor deze boosheid, hun met zijn boosheid zou slaan! Of dat God even de tijd voor deze bomen terug kon laten gaan!
Kent iemand van U ook dat vreemde gevoel; het is geen verdriet, geluk, geen van beide; geen liefkozend rollen over de paarse heide! Kijk of een onheilsbode je tegemoet spoedt! Nee je gevoel is rustig, tevreden; het is goed; ook niets wat er van je wenst te gaan scheiden ; of de cirkel van geluk zich zelfs gaat verwijden! Geen beeld of geluidje; wat brengt rampspoed! Je voelt in je nabijheid ook geen onrust of haat; of een ieder, vol liefde naast de ander gaat staan! Ook geen schijnbaar mooi doen, of stille haat. Lieve mensen; is dit een droom of wordt hij waar?
Lieve bloggers; wil jullie zeggen dat ik vanaf morgen voor 14 dagen bij mijn lieve Vriendin in Midden-Delfsland op Paasreces ben...Het is vooral het gemis aan Franscientje wat me doet vertrekken; maar ook de inbraak...Maar wens jullie een heel mooie en fijn Paasfeest; met heel veel liefs van AdrieXXXXXXXX
Voor de onrustige of ontevredene onder U;
die niet met de schoonheid van het Leven tevreden zijn;
in verbittering of eenzaamheid zullen slijten:
omdat zij van de rijkdom en de schoonheid
Van het Leven in hun ongeduld hebben afgezien.
Wat verlangt mijn hart weer naar die mooie rode rozen; schoonheden, die steeds maken die verwonderde ogen! Steeds bewondering voor de natuur zijn kunstvermogen! Denk steeds weer; hierin gaat u ons de kracht te boven! Verlang zo naar het zonnetje; aan die zomerse luchten; met bloemen, lover, mijn pen; en mijn schilderkunsten! Dat ons ook geen sneeuw of vorst meer valt te duchten! Weer met liefde kan maken, zonnige pen of verfvruchten! Verlang om met pen of penseel de Natuur wat te evenaren; wat ik natuurlijk het best kon; in de vroegere liefdesjaren; toen je nog dacht; dat het huwelijksbootje dreef voor jaren; niet wist dat het bootje op verveling zou kunnen gaan varen!
Zag vanmorgen die ijzige noorden wind; langs de ruiten van mijn woning gieren! Zoekend of hij zijn maatje de regen vind: om nog even een bruusk feestje te vieren! Voelde weer de gure koude Winterwind; die uit het noorden kwam aangeblazen; zoekend of hij nog een guur maatje vind; ja er viel weer sneeuw tot mijn verbazing. Eens zal het zonnetje ze toch laten zwijgen; dan doen ze niet meer zo kil en gewichtig! Zal het zonnetje weer geven; bruine lijven! Zie je alleen nog gelukkige blije gezichten!
Ondanks vandaag weer het mooie lentezonnetje; huilt mijn hart na de inbraak tranen met tuiten; al wil het in mijn hart, ook niet blijven morren; door lang verdriet; kan je hart gaan verdorren! Nee, ik luister liever naar de vogels die fluiten! Eindelijk toch gekomen; het zonnetje zijn pracht; nu met zijn mooie groen ontluikende Lente dagen; wier pracht geen verdriet, onrecht kan verdragen! Deze schoonheid; geeft gekwetste harten kracht! Gij; die meent dat ik ben een rijke zieke dichter; U kraak maakt maar een onsje woorden lichter! Omdat van een dichter;rijkdom geschreven staat; blijf ik daar door nu, toch fier op de benen staan!
Een Marktkoopman
