Donderdag 29 november 2012
Verlies en eenzaamheid. Mijn handen en ogen; droog en koud; ik kijk zo wazig en de weg lijkt zo ver; voelde me zo verdwaald van mijn stek. K…
Verlies en eenzaamheid.
Mijn handen en ogen; droog en koud;
ik kijk zo wazig en de weg lijkt zo ver;
voelde me zo verdwaald van mijn stek.
Ken niets wat me kent; en van me houdt!
Zie schimmen, hoor stemmen op straat;
wordt alleen vergezeld door hemellicht!
Mijn wanhoop is nu wel droog gepraat;
voel dat kracht en gevoel in me zwicht.
Er lijkt niets meer van mens-zijn over;
dan steeds weer dat hongerige verlang;
wat ik bij me draag; zo nu al jaren lang.
Mijn woning blijft een onbewoond pand.
Eerst; herinneringen moeten verloren zijn;
voor dat ik weer echt zou kunnen genieten;
als blikken verliezen uit raam van de trein.
Blijft echter het spoor; wat ik zou verliezen.
auteur:Adrie.29.11.2012.copywrihgt
Zaterdag 24 november 2012
Boog als een knipmes.
Hoe kan het, dat zo nu en dan; bij tijd en wijle;
mensen hun boze woorden schieten als pijlen!
Bij lieve woorden spreek ik van vlinderwieken;
zeker als ze gezegd worden bij ochtendkrieken!
Nee, zie nu mensen; zuinig denken en piekeren.
Treurige blikken naar hun nu voorbije verleden;
Sinds de politiek en wereld hun beseffen deden;
wat wij spaarzaam vast hielden, lijkt nu verleden!
Gevoelens en zorg; maken nu in hun een deining!
Arbeidszekerheid nu een zeldzame verschijning!
Dit klimaat laat bloed ijzig vloeien door de aders;
denken dan aan Troelstra; leiders van onze Vaders!
Mijn Vader nam voor zijn Baas nog zijn hoed af,
boog zijn lichaam als een knipmes naar de grond.
Hij zou nu roepen Jongen houd toch meer je mond.
Verworvenheden liggen nu naast Marx in het graf.
auteur:Adrie.24.11.2012.
Donderdag 15 november 2012
Zwaar te begaan pad toe gewezen!
Schrijf nu een moeilijk gedicht; in verdrietige woorden gegoten;
nadat ik mijn lichaam vandaag frisse buitenlucht had gegeven;
bleken er weer wat oplossingen uit mijn hart te zijn ontsproten.
Voelde ik mij door “het Lot” een zwaar te begane pad gewezen!
Toen werd mijn hart tot andere, gemakkelijkere sferen verheven!
Wil niet weg uit dit lichaam; door de zielen in liefde gegeven ;
al zag ik zoveel dierbaars en moois ontnomen en verdwijnen.
Als ik goed kijk; zag ik ook de positiviteit komen tussenbeide.!
Het nu zwaarder leven; zag ik opgaan; als kwajongens streken.
Zag nu, in mijn uitgeblust vuur; weer wat moed ontbranden;
misschien werd op mijn moeilijk pad; weer wat licht ontstoken!
Wie stond er op mijn pad; nu mijn ondergang al toe te lonken?
Op mijn levenspad; werd, denk ik weer wat moed geschonken.
auteur:Adrie.
Donderdag 8 november 2012
Dat hoopje slijk.
Mijn gevoel verzet zich soms, tegen toon der najaarsvlagen;
veel verschrompelde bloemen; woest van de steel geslagen!
Verrukt nu ons; door het najaar neer geslagen oog niet meer!
Maar ziet dan niet; dat de herfst ook nu mooie kleuren tekent;
anders keek ons oog en hart nu ook heel verrukt en tevreden.
Zo mooi en kunstig de natuur; ook weer zijn portretten tekent,
mooie gekleurde herfstbladeren; wat wij op een hoopje vegen.
Dit was vast die bloem; zijn kleuren maakte mij nog zo verlegen.
Ja; zo wisselt nu ook met de herfst; hier de grond daar beneden!
Ach; wat uit de bodem met de Lente dan weer voor ons herrijst;
was in de ogen van pessimisten; eerst alleen een hoopje slijk.
Dan herrijst die mooie kleurige bloem; die ons dan weer begroet
weer als herboren uit dat vieze hoopje slijk; onder onze voet!
auteur:Adrie.8.11.2012.copywright.
Naar de Eeuwigheid verdween.
