Zaterdag 24 november 2012
Boog als een knipmes.
Hoe kan het, dat zo nu en dan; bij tijd en wijle;
mensen hun boze woorden schieten als pijlen!
Bij lieve woorden spreek ik van vlinderwieken;
zeker als ze gezegd worden bij ochtendkrieken!
Nee, zie nu mensen; zuinig denken en piekeren.
Treurige blikken naar hun nu voorbije verleden;
Sinds de politiek en wereld hun beseffen deden;
wat wij spaarzaam vast hielden, lijkt nu verleden!
Gevoelens en zorg; maken nu in hun een deining!
Arbeidszekerheid nu een zeldzame verschijning!
Dit klimaat laat bloed ijzig vloeien door de aders;
denken dan aan Troelstra; leiders van onze Vaders!
Mijn Vader nam voor zijn Baas nog zijn hoed af,
boog zijn lichaam als een knipmes naar de grond.
Hij zou nu roepen Jongen houd toch meer je mond.
Verworvenheden liggen nu naast Marx in het graf.
auteur:Adrie.24.11.2012.
Donderdag 15 november 2012
Zwaar te begaan pad toe gewezen!
Schrijf nu een moeilijk gedicht; in verdrietige woorden gegoten;
nadat ik mijn lichaam vandaag frisse buitenlucht had gegeven;
bleken er weer wat oplossingen uit mijn hart te zijn ontsproten.
Voelde ik mij door “het Lot” een zwaar te begane pad gewezen!
Toen werd mijn hart tot andere, gemakkelijkere sferen verheven!
Wil niet weg uit dit lichaam; door de zielen in liefde gegeven ;
al zag ik zoveel dierbaars en moois ontnomen en verdwijnen.
Als ik goed kijk; zag ik ook de positiviteit komen tussenbeide.!
Het nu zwaarder leven; zag ik opgaan; als kwajongens streken.
Zag nu, in mijn uitgeblust vuur; weer wat moed ontbranden;
misschien werd op mijn moeilijk pad; weer wat licht ontstoken!
Wie stond er op mijn pad; nu mijn ondergang al toe te lonken?
Op mijn levenspad; werd, denk ik weer wat moed geschonken.
auteur:Adrie.
Donderdag 8 november 2012
Dat hoopje slijk.
Mijn gevoel verzet zich soms, tegen toon der najaarsvlagen;
veel verschrompelde bloemen; woest van de steel geslagen!
Verrukt nu ons; door het najaar neer geslagen oog niet meer!
Maar ziet dan niet; dat de herfst ook nu mooie kleuren tekent;
anders keek ons oog en hart nu ook heel verrukt en tevreden.
Zo mooi en kunstig de natuur; ook weer zijn portretten tekent,
mooie gekleurde herfstbladeren; wat wij op een hoopje vegen.
Dit was vast die bloem; zijn kleuren maakte mij nog zo verlegen.
Ja; zo wisselt nu ook met de herfst; hier de grond daar beneden!
Ach; wat uit de bodem met de Lente dan weer voor ons herrijst;
was in de ogen van pessimisten; eerst alleen een hoopje slijk.
Dan herrijst die mooie kleurige bloem; die ons dan weer begroet
weer als herboren uit dat vieze hoopje slijk; onder onze voet!
auteur:Adrie.8.11.2012.copywright.
Donderdag 11 oktober 2012
Kinder gefluister.
Werd wakker met onder het raam; heerlijk kindergefluister!
Het was het toneeltje, wat me van de kinderen zo boeide;
verzonnen samen een verhaal; drukte die dan in de boeien.
Het ene meisje lijmde de woordjes brabbelend aan elkaar!
Zie de herfstzon al langzaam opklimmen langst de ramen;
en dringt zo langzaam helder mijn ramen en huis weer in!
Het jongste meisje wil verstoppen; stralen in haar schort,
Is wel bang de stralen te verliezen op hun nog lange tocht.
En wat dan; als men thuis geen woordjes of stralen vind!
merk buiten het bed; dat het niet fris maar al erg koud is;
mijn kamerjas, nu meteen maar weer snel dicht geslagen!
Brrr; guur die herfstwind; of het al lang hartje winter is!
Nee, zet nu de verwarming maar niet te veel meer lager!!
auteur:Adrie.11.10.2012.copywright.
Zaterdag 29 september 2012
Korenschoven
U weet als ik, dat er van die sombere dagen zijn;
je ziet geen vrienden, niemand die tegen je lacht.
Kom niet naderbij; hoofdpijn is wat ik voorzag,
in mijn hoofd een orkest; maakt dat ik verdwijn.
Bij het Meer; afval en wat te zoetige klanken;
een wandeling; de stad in mijn oog verborgen.
Drink bij Loes thee; met de rust van de morgen.
Zoek nu moed om mezelf weer terug te vinden;
wat Toon zei;moed om in jezelf God te vinden!
Langs het water, gras nog groen en verwarrend,
en de bloemen hangend daar nu verwelkt boven.
In de velden gras al gebonden tot korenschoven!
Tieners verliefd hand in hand langs het strand.
Voel langzaam in me mijn geest wat ontwarren.
Heb zoals Toon zei; ineens weer moed gepakt!
auteur:Adrie.29.9.2012.
Vrijdag 28 september 2012
Vreemde Waters
Na de verkiezingen steeds weer te voelen dezelfde pijn;
zie de mensen nu allemaal zichtbaar het zelfde denken;
nu met de Sint misschien nog wat magere maneschijn!
Potverdorie; de rijken blazen toch weer hun Viktorie!
De politiek blijft steeds spreken met hun twee monden,
heb alleen nog maar hun magere beloftes gevonden;
gebraakt uit de politiek zijn uitgeweend hart en ziel!
Men zet nu bijna de kroon op de Politiek zijn onschuld;
als men bijna alle gaten met onze euro,s heeft gevuld!
Wie geloofde nog de Politiek hun praatjes en getater;
als we zien spoelen; onze euro's naar vreemde waters!
auteur:Adrie.29-9-2012.
Avondgebed
1 reactie op dit bericht
Een fijne namiddag lieverd