Donderdag 8 november 2012
Dat hoopje slijk
Dat hoopje slijk.
Mijn gevoel verzet zich soms, tegen toon der najaarsvlagen;
veel verschrompelde bloemen; woest van de steel geslagen!
Verrukt nu ons; door het najaar neer geslagen oog niet meer!
Maar ziet dan niet; dat de herfst ook nu mooie kleuren tekent;
anders keek ons oog en hart nu ook heel verrukt en tevreden.
Zo mooi en kunstig de natuur; ook weer zijn portretten tekent,
mooie gekleurde herfstbladeren; wat wij op een hoopje vegen.
Dit was vast die bloem; zijn kleuren maakte mij nog zo verlegen.
Ja; zo wisselt nu ook met de herfst; hier de grond daar beneden!
Ach; wat uit de bodem met de Lente dan weer voor ons herrijst;
was in de ogen van pessimisten; eerst alleen een hoopje slijk.
Dan herrijst die mooie kleurige bloem; die ons dan weer begroet
weer als herboren uit dat vieze hoopje slijk; onder onze voet!
auteur:Adrie.8.11.2012.copywright.
Mooie woorden.
Woorden kunnen mooi; maar ook heel hol; leeg zijn.
Woorden kunnen lief, zacht maar ook hard zijn.
Woorden kunnen snijden als een mes in het tapijt.
Woorden kunnen gezet zijn; in goud bordje venijn.
Woorden van een mooie vrouw met schone schijn.
Mooie echte woorden; mengen zich zelf tot een vloed.
Dit zijn stromen die alle liefdesharten dan weer voedt.
Stromen die dan weer houden alle woeste zeeën koest.
Winden mengen dan dromen weer met een zoet gevoel.
Door lieve gemeende woorden gaan alle rozen open!
Harde boze gemene woorden; houdt harten gesloten.
Het leven met al zijn lessen gaat niet steeds over rozen.
Een compositie;kent mooie, maar ook mindere strofen.
Auteur:Adrie.7.11.2012.copywright
Allerzielen.
Het beeld zweeft na aller zielen nog mijn kamer rond;
ook al waren hun zielen nu al lang weer van me henen!
Zelfs hun portretten en kaarsen waren weer verdwenen.
Voel me nu alleen weer veel koeler in de ochtendstond!
Je vleugelgezwaai; je streling voelde warm en verlamd.
Onze gezamenlijke pannen; nu weer hun smaak verloren!
Na onze herinnering; kan het eten me niet meer verkoren!
Mede door de Herfstkou; voelt mijn lichaam nu verstramd.
Vandaar mijn vraag; of iemand mij weer de warmte geeft!
Nee;vrees mijn aanraking niet; mijn hand zal niet doden!
Ik wil alleen met je; onzer tijd en warmte gaan beloven!
Tot onze warme gevoelens weer door ons lichaam zweeft.
auteur:Adrie.6.11.2012.
Droomwereld.
Ik wandelde in gedachte samen met een frêle schoonheid;
maar het fantasie beeld stierf voor het waarheid werd!
Heb het beeld in mijn hart bij de herinneringen bijgezet;
zodat deze mooie herinnering nooit meer zal verdwijnen.
Hoor een nachtegaal voor me zingen een droevig lied!
Jammert wel; maar begrijpt toch mijn gevoelens niet.
'O mijn gedachten zong voor haar ook een mooi lied!
Ze was als een mooi bloempje, nog in het ruige gras;
wist niet hoe kort haar leven; in mijn droomwereld was.
Mijn gevoelens zingen voor haar nu zacht en zoetjes;
dat het beeld weer mogen krijgen; handen en voetjes.
Maar mijn droombeeld droomt nu na; zacht en te vree;
droomt nog over mijn min; en de weer bruisende Zee!
Auteur:Adrie.4.11.2012.copyright.
Liefdevol strelen als een hand.
Ik zei heel nederig, in mijn droom tot God vannacht;
als U me hier beneden ziet door al Uw sterrenpracht;
die aan de donkere lucht voor ons weer staan te stralen,
als lichtjes, morgen langzaam in de Oceaan gaan dalen;
vraag ik erg moe; zou U me, ook nog niet willen halen?
Mijn God; wat heeft U met mijn Leven toch bedoeld;
het lijkt steeds weer een nieuwe les voor mij als doel!
Waarom moest deze nieuwe les steeds bij me vallen;
of moet ik het Lot steeds; als Jezus dragen voor allen?
'O God, hoe houdt ik me nu zo vermoeid; bij alles stand?
Een wenk met U hand; ik hoef niet meer te houden stand!
Mag ik ook gaan schemeren als een ster boven het strand?
Ook daar zieken en ouderen; liefdevol strelen als een hand?
auteur:Adrie.3.11.2012.copyright.
Kapitalistische monden.
Een nacht van veel piekeren; bed in; bed weer uit;
gelezen blauwe brieven van vergeet mij niet lectuur!
'O kleine mensjes; wat maak je mijn leven weer zuur!
Als Leven pijn is; beheers je nu wel weer mijn Leven.
Staak liever je spel; zing ook liedjes vrolijk en blij;
laat je groeiende handen; vandaag nu ongemoeid;
dan zal je zien; dat langzaam de waarheid groeit.
Laat me vandaag weer zingen liedjes zonder pijn!
Tranen verlangt mijn spiegel deze morgen nu niet;
ziet liever liggen; kapitaal nu stervend op de grond.
En dat veel Kapitalistische monden worden stom;
en zullen sterven in hun moederloos zeurend gegrien.
auteur:Adrie.2.11.2012.copyright.
Ons Maatschappelijk bestaan.
De Oliecrisis in de jaren 73-74; legde Europa ook op zijn gat;
wat ook de sleur, van het dagelijks leven wel heerlijk doorbrak!
Dwong ons tot bezinning; over ons maatschappelijk bestaan..
Ook nu, wordt ons maatschappelijk leven, de aandacht waard.
Zekerheid; is om met Toon's woorden te spreken;een oude dame;
die nu stil zwijgend, maar wel dreigend langs ieders deur gaat!
Nu kil met wat ijzig wit gestifte lippen; van eng wit Cyclaam;
en voor vele Zorgbehoeftigen; draagt ze een rouwgewaad.
Ach hoop natuurlijk; dat de dame haar gewaad zal gaan slijten;
eerder dan mijn Levensdagen; ijzig stil zullen gaan vergrijzen!
Het geen eeuwig leven krijgt van steeds terugkerende seizoenen;
dat het sociaal recht blijft; zo lang bomen nog gewoon groeien.
auteur:Adrie.16.10.2012.Copyright
Neerzien op zwakkeren.
Als ik nu mijn Bedevaartreis in mezelf nog eens gadesla;
en bedenk dat ik de vele Vrijwilligers zo dankbaar ben;<
dat ik mensen zag; niet kijkend neerbuigend op “hen”!
Er zijn nog mensen, die niet blind aan ons voorbij gaan!
Zij streven geen roem na; ook geen lintje vraagt men;
omdat zij het allemaal willen doen zonder eer of trots.
Verwaand vinden zei hen, die het doen voor trots en lof.
Hoe groot hun daden mogen zijn; weinigen kennen hen.
Aan die nog sociale mensen; wordt zo aan voorbij gegaan;
zij weten en voelen dat hele Lagen neerzien op de zwakken.
Weten dat veel pijn en moeite de dagen voor hen nu bevlekt;
gemakkelijke en pijnloze dagen worden voor hen erg schaars.
Auteur:Adrie.14.10.2012.Copyright.
Het tweede gedeelte van mijn ontzettend mooie reis!
wilde mijn Lourdesreis verder aan u voorstellen, bent u geïnteresseerd;
kijkt en leest U dan gewoon verder! 'O, u kent de Heiligdommen al;
gaat u dan gewoon verder; ik wilde u alleen maar deelgenoot maken!
Voor de belangstellende onder U; dan hier mijn verdere verhaal!
De groep Pelgrims en Vrijwilligers van de Limburgse Bedenvaart organisatie.
Het schitterende vorm gegegeven Kruisweg van Cristus.
De schitterende lichtprocessie.
Een schitterend beeld met al die brandende kaarsjes , van duizenden mensen!
U moet het gevoeld en ervaren hebben.
Deze Lourdes bedevaartreis werd georganiseerd door;
de stichting Limburgse Bedevaart;
een stichting die met behulp van veel vrijwilligers
ook door met veel liefde, het zware werk mogelijk maakt zoor zieken,
en andere belangstellende, die dan in een Hotel in Lourdes verblijven.
Ik logeerde in het z.g.n. Accueil Notre Dame een hospitaal voor zieken.
Hier een afbeelding van het Accueil.
de reis was voor mij gepland van 16 t/m 21 September.
De Heilig Hartprocessie.
Hier ziet u enkele van de vrijwilligers; die de Vaandels droegen
bij de Heilig Hartproccessie.
De grot waar de heilige Maagd Maria aan Bernadette verschenen is.
bij Maria ziet U ook de kaarsen branden, die ik voor de mede-bloggers
en zeker de zieken onder U heb laten branden.
Samen met mijn lieve Vriendin Franscien in Lourdes
Verdomme waar zit dat gebedenboek nu...hahaha....
Dit was deel1.
Donderdag 11 oktober 2012
Kinder gefluister.
Werd wakker met onder het raam; heerlijk kindergefluister!
Het was het toneeltje, wat me van de kinderen zo boeide;
verzonnen samen een verhaal; drukte die dan in de boeien.
Het ene meisje lijmde de woordjes brabbelend aan elkaar!
Zie de herfstzon al langzaam opklimmen langst de ramen;
en dringt zo langzaam helder mijn ramen en huis weer in!
Het jongste meisje wil verstoppen; stralen in haar schort,
Is wel bang de stralen te verliezen op hun nog lange tocht.
En wat dan; als men thuis geen woordjes of stralen vind!
merk buiten het bed; dat het niet fris maar al erg koud is;
mijn kamerjas, nu meteen maar weer snel dicht geslagen!
Brrr; guur die herfstwind; of het al lang hartje winter is!
Nee, zet nu de verwarming maar niet te veel meer lager!!
auteur:Adrie.11.10.2012.copywright.
Herfstbuien
Wacht vandaag tot de zware regen is opgeklaard;
Na de zware regenbuien; krijgt het herfstzonnetje;
misschien toch weer de mij verlangde overhand.
De lucht dan leeg boven het zwarte wasemde aard.
Het zonnetje blijft verder weg van mens en plant;
bladeren vergelen, en dwarrelen op de aarde neer,
het herfstzonnetje heeft geen helende stralen meer.
Nee; het najaar is sterk en neemt nu de overhand.
De Herfst heeft ook schoonheid in zijn nog zo kleine.
Mooie rode paddenstoelen die zich nu al openbaren;
onopvallend als ze hier en daar nog eenzaam staren.
Zo in hun rode met witte stippen, nu nog zo bescheiden
Ze worden een van die schoonheden van winterse tijden,
met hun kleine veerkrachtige stengels, in winterse buien.
Iets moois wat nog nooit een mens de natuur,evenaren kon!
auteur:Adrie.6.10.2012.copyright.
Een hondenweertje.
Het is weer heel gezellig bij het knetteretend haardvuur.
Mijn hond ook knorrend en brommend, binnensmonds.
Denkt, dadelijk loopt mijn baasje weer ons blokje om.
Gaat dan vast weer met zijn buur roddelen en praten.
Nee, vindt het maar niets; het is me buiten nu te guur!
Lijken zelf een rouwstoet, trekkend door Park en straten,
met een van die grijze baasjes; die in bed gestorven was.
Een beeld van dit hondenweer; waar je opeens voor staat
;
wil niet zo somber, achter hem als hond in mezelf praten!
Hij gooit wat dromend; nog wat krantjes en hout in de haard,
het leken wel zeven klappers; of de Koningin nu verjaard!
Ook een laaiend vuurtje, wat de hemel nu even fel verlicht!
Met de pook wat opgeschikt; waar de duivel zelfs van schrikt!.
Zo zijn ons weer, vele uurtjes; wat achteloos voorbij gegaan.
auteur:Adrie.5.10.2012.copywright.
Ruwe bolster; blanke pit
Je gevoelens zaten zo liefdevol in je ogen gevangen;
ik een ruwe bolster steeds met hongerige blanke pit.
In je ogen steeds te lezen een mateloos verlangen!
Doch leidde mijn ziekte me een eenzaam kamertje in!
Achter ons gaapte opeens een eeuwigheid als de Zee,
namen onze liefdevolle herinneringen niet ter hand.
Steeds kwam misschien wel de duivel tussen beiden;
waardoor wegwijzers ons niet naar onze wegen leidden.
Mijn hart en ziel heeft veel hunkering naar liefde gehad;
maar steeds was het onze liefde die me dan weerstond.
Jij was vast tevreden; ik dwaalde dromend dichtend rond.
Steeds die onrust; lokte me weer naar een andere stad.
Had je mij de Liefde en ons kind maar nooit gegeven;
had ik misschien wel nooit die grenzeloze pijn gehad.
Mensen die zeggen dat ik ook was; een knappe dichter;
in werkelijkheid maakte dichten me alleen maar lichter.
Een gevecht; om niet achter geraniums weg te kwijnen.
auteur:Adrie.
Zaterdag 29 september 2012
Korenschoven
U weet als ik, dat er van die sombere dagen zijn;
je ziet geen vrienden, niemand die tegen je lacht.
Kom niet naderbij; hoofdpijn is wat ik voorzag,
in mijn hoofd een orkest; maakt dat ik verdwijn.
Bij het Meer; afval en wat te zoetige klanken;
een wandeling; de stad in mijn oog verborgen.
Drink bij Loes thee; met de rust van de morgen.
Zoek nu moed om mezelf weer terug te vinden;
wat Toon zei;moed om in jezelf God te vinden!
Langs het water, gras nog groen en verwarrend,
en de bloemen hangend daar nu verwelkt boven.
In de velden gras al gebonden tot korenschoven!
Tieners verliefd hand in hand langs het strand.
Voel langzaam in me mijn geest wat ontwarren.
Heb zoals Toon zei; ineens weer moed gepakt!
auteur:Adrie.29.9.2012.
Vrijdag 28 september 2012
Vreemde Waters
Na de verkiezingen steeds weer te voelen dezelfde pijn;
zie de mensen nu allemaal zichtbaar het zelfde denken;
nu met de Sint misschien nog wat magere maneschijn!
Potverdorie; de rijken blazen toch weer hun Viktorie!
De politiek blijft steeds spreken met hun twee monden,
heb alleen nog maar hun magere beloftes gevonden;
gebraakt uit de politiek zijn uitgeweend hart en ziel!
Men zet nu bijna de kroon op de Politiek zijn onschuld;
als men bijna alle gaten met onze euro,s heeft gevuld!
Wie geloofde nog de Politiek hun praatjes en getater;
als we zien spoelen; onze euro's naar vreemde waters!
auteur:Adrie.29-9-2012.
Vrijdag 14 september 2012
Bedevaar-tPelgrim.
Mijn geest manend tot een rustig kabbelend water;
even geen; ,,ziekte, Politiek, of iets anders van node”.
wil op Bedevaart; om Maria deemoedig te vragen;
trek me nog weg van die rustplaats van onze doden.
Wil niet dat de dood nu al weer zo vroeg bij me komt;
nog geen droef geschrei; wil nog meer blij geschater!
Als mijn Ziekte heeft bereikt het antwoord op de som;
mijn levenslust is lang niet op; dood kom nog wat later!
Ik ben een Mens die het leven heel diep lief heeft gehad;
heb het Leven dan ook heel innig omarmd en bemind;
was een Dichter, die zich van het leven steeds vergewist.
Maar weet nu niet te kiezen; welk pad op het kruispunt.
Zie nu boven de bomen de najaarsnevels al weer waren;
ook de dorre najaars- bladeren, zie ik nu al weer vallen;
die doen in mij al weer slaken; een wat bedroefde zucht.
Nee, ze maken in mijn geest, nog meer ongewenst gerucht.
Wil nog geen herinnering aan die mooie zomerse dagen!
Auteur:Adrie.14-9-2012.
Donderdag 6 september 2012
Begin van mijn verwondingen door mijn valpartijen gelukkig te herstellen;
maar met mijn gezondheid;m.s gaat het in het geheel niet goed.
Daar ik een Levensgenieter ben en blijf; heb ik toch weer besloten;
om dit jaar weer naar Lourdes te gaan van 16 t/m 21 September.
Dus vier mijn Verjaardag weer in Lourdes dit jaar met engeltjes als gasten
Hoop dat ik eind September weer kracht genoeg heb om te bloggen?
Lieve bloggers mijn hart is ook bij jullie op mijn pelgrimage!!
Denk natuurlijk aan alle lieve bloggers met het opsteken van mijn kaarsen!!
Met heel veel lieve groetjes; en veel genot van het zonnetje.
Adrie,
Behoor nu bij de groep, die voor hen; nu alleen een kostenplaatje zijn!!
Auteur: Adrie.3.9.2012.
Behoor nu bij de groep, die voor hen; nu alleen een kostenplaatje zijn!!
Auteur: Adrie.3.9.2012.
Mijn ochtendlied.
Het zonnetje lacht me steeds toe al vele weken;
ziet hoe de wereld rondom; somber en duister is;
ziet en leest weg spoelende woordjes bij de Beken.
Hij hoort, leest dat mijn woordjes nu gefluister is.
Hoe de Politiek nu haar monden aan het kuisen is!
Mijn Lief ziet nu tranen op mijn wangen ontluiken;
streelt mijn tranen; lief steeds van mijn natte wang;
ziet liever weer een lach in mijn pretogen opduiken;
met mijn dicht en lied weer strijdvaardig en zuiver!
Maar we voelen ons nu soms zo alleen wij beiden;
alleen begrepen door de beweende rode natte rozen;
die met ons zien; de harder en koelere sociale tijden.
Ze blijven onze trouwe lieve vriendjes; zo eindeloos.
Het zonnetje zag ons naar de donkere avond dwalen,
tot hij ons bij de ochtend weer onder zijn stralen beziet.
Maar hij hoort aan mijn snelle snakkende ademhaling;
mijn juist gezongen beëindigend groetend ochtendlied,
auteur.Adrie.2.9.2012.
3 reacties op dit bericht
potdulle adrie
Voor wie op het punt staat te vallen, ligt overal "slijk" gereed Adrie
Een aangename dag toegewenst vanwege Amor Fati !
De tijd en de ruimte zijn oneindig en toch heeft men er nooit genoeg van ....
bijzonder dit adrie