A monotonia

"Foi Deus"

Não sei, não sabe ninguém

Ik weet het niet,niemand weet het

Porque canto o fado neste tom magoado de dor e de pranto

waarom ik fado zing op deze gekwetse toon van pijn en smart

E neste tormento, todo o sofrimento

en in  deze beproeving  ,en  al dat leed

Eu sinto que alma cá dentro se acalma nos versos que canto

In mijn  binnenste voel ik dat de versen die ik zing mij rust geven

Foi Deus  que deu voz ao vento,

´T is God geweest die de wind een stem gaf

Luz ao firmamento e deu o azul às ondas do mar

het zonlicht aan het firmament en de golven helderblauw

Foi deus que me pôs no peito

´T is God geweest die tegen mijn borst

Um rosário de penas que vou desfiando e choro a cantar

een rozenkrans hield die ik bid  zingend met een traan 

Fez poeta o rouxinol, pôs no campo o alecrim

een  dichter van de nachtegaal maakte   in een veld van rozemarijn

Deu as flores à primavera

Schonk de bloemen aan de Lente

Ai, e deu-me esta voz a mim

Ach ,en gaf mij deze stem

Se canto, não sei o que canto

Als ik zing , weet ik niet wat ik zing  

Misto de ventura, saudade ternura e talvez amor

Is het  een mengeling van geluk ,zoete heimwee en misschien wel liefde

Mas sei que cantando, sinto mesmo quando

Maar  zingend, voel ik zelfs wanneer 

Se tem um desgosto e o pranto no rosto nos deixa melhor.

 men een verdriet heeft  dat tranen helpen

Foi Deus que deu luz aos olhos, deu o ouro ao sol e a prata ao luar

´Tis God geweest die daglicht aan de ogen gaf ,de zon haar gouden schijn  en zilver aan de manenschijn.

Foi Deus que me pôs no peito

´T ís God geweest  die tegen mijn borst

um rosário de penas que vou desfiando e choro a cantar

een rozenkrans hield die ik bid  zingend met een traan l