|
color=

|
|
Gaiola de porselana
uma história de férias O pequeno-almoço O empregado da mesa que nos servia, era uma pessoa amável,assemelhava-se muito ao ator americano Sidney Poitiers. Sempre cumprimentou os hospedes com "Bom dia. Gute morgen ,good morning" e em seguida envolvia-se uma conversa pequena. Também quando passou pela nossa mesa. -O Senhor é brasileiro.O Sidney repostou com uma risada jovial. -Não, não, sou mais próximo à original, sou Angolano mas já vivo trinta anos em Lisboa. Mas donde vêm os Senhores ? -Somos belgas de Antuérpia. O semblante de Sidney mudou num grande sorriso e os seus olhos gaiatos cintilavam. -Ah!Que engraçado,conheço Antuérpia muito bem. Do tempo que estive hospedeiro a bordo dum cargueiro, amarrávamos regularmente no cais de Antuérpia. Sidney baixou a voz e dizia com olhos misteriosos - Noites fogosas. As Belgas gostam de dançar. -Gostam de dançar ? O Sidney continuava. À noite iamos para uma discoteca perto da estação central .Chamava-se "de lachende koe" ( A vaca que ri ). Talvez conheça? -Sim, já ouvi falar daquela boîte, mas ainda já não existe.O empregado tirava olhos esbugalhados de espanto, recitando as minhas palavras" já não existe". - Sim, a vaca morreu porque se acabava por dar leite e por isso foi abatida no matadouro. O sócio de Sidney Poitiers reagia consternado . -a vaca está morta? A amanhã seguinte quando passou pela nossa mesa, abandonou a cabeça e dizia:Coitada da vaca não dava leite suficiente . Eu dizia que sim muito compassivo com a cabeça .
Vakantie verhaalhet ontbijt De kelner die os bediende leek een beetje op de amerikaanse acteur Sidney Poitiers en altijd vriendelijk in omgang. Hij was blij verrast dat wij van Antwerpen kwamen. Hij kende deze stad heel goed ,want in zijn jeugdjaren had hij gediend als stewart op een vrachtschip dat regelmatig in Antwerpen aanmeerde .´S avonds gingen ze op stap in de buurt van het centraal station en gingen zij dansen in de lachende koe.Kennen jullie deze dancing ?. Ja daar had ik al van gehoord maar zij bestaat niet meer want de koe gaf geen melk meer en eindigde in het slachtuis antwoorde ik. Geschrokken , herhaalde hij mijn woorden . De Lachende koe bestaat niet meer!. De volgende morgend toen hij onze tafel passeerde schudde hij het hoofd en zei :De koe gaf geen melk meer ,en wij knikten bevestigend ja .De koe gaf geen melk meer . |
|
4 reacties op dit bericht
Art and Kits
Estou sempre a aprender por aqui...
Um grande abraço!
Ana
Angelicais verhalen van de Kunsten, Alfacinha
mooie dag
huiver bij de beelden van die bosbranden ... hopelijk zijn jouw vrienden en familie ginds ok !
ik zal maar dromen ... dat ik onder een verkwikkend watervalletje sta ! liefs meeuw