Poema de Manuel Maria Barbosa de Bocage

![]() |
Retrato próprio
Magro, de olhos azuis, carão moreno,
Bem servido de pés, meão na altura,
Triste de facha, o mesmo de figura,
Nariz alto no meio, e não pequeno;
Incapaz de assistir num só terreno,
Mais propenso ao furor do que à ternura,
Bebendo em níveas, por taça escura,
De zelos infernais letal veneno;
Devoto incensador de mil deidades
(Digo, de moças mil) num só momento,
E somente no altar amando os frades;
Eis Bocage em quem luz algum talento;
Saíram dele mesmo estas verdades,
Num dia em que se achou mais pachorrento.
Poema de Manuel Maria Barbosa de Bocage
Beeld van hem zelf Mager,met blauwe ogen, donkere dikkop, goed voorzien van voeten, van middelmatig gestalte, treurige toorts ,hetzelfde van ' t lijf havik's neus ,en niet klein onhandig op elk terrein meer geneigd naar woede dan naar tederheid, te sneeuwwitte handen uit donkere beker drinkende met duivels ijverig dodelijk venijn vroom bewieroker met duizend godinnen (ik zeg met duizend meisjes)ineen enkel moment en enkel op het altaar liefhebben de broeders ziehier Bocage , in wiens licht enig talent komen van hem zelf deze waarheden op een dag in welk hij zich futloos vond Bocage























