Dinsdag na Pasen trekken we weer naar de academie. Een
stralende zon, warm, een dag om te genieten.
Alsof afgesproken staan we nogal vroeg voor de deur:
iedereen heeft er blijkbaar zin in. Lachen, zoenen, vragen naar de voorbije
weken.
Ik weet niet wat het meeste trekt: het tekenen of het
samenzijn. Als je een paar jaren samen optrekt, leer je elkaar wel wat meer dan
oppervlakkig kennen. Je ontmoet de eigenheid van de ander en leert daar mee
omgaan. Stilaan ontdek je de familiale achtergrond waartegen zich een
levensverhaal afspeelt. Je probeert de uren prettig door te komen: tekenen,
nieuwtjes uitwisselen, een koffietje drinken. Voor sommigen even een adempauze
tussen de moeilijke uren thuis. Ook dat verhaal mag zijn weg vinden in de
groep.
We hebben een tekenleraar die begrijpt dat we komen tekenen
omdat we dat graag doen, zonder de ambitie er een carrière op te bouwen. De
meesten zijn trouwens gepensioneerd. Dus krijgen we technieken aangeboden
waarbij we kunnen experimenteren met onze mogelijkheden, ontdekken wat ons best
ligt, waarmee we onszelf kunnen tot uitdrukking brengen. Hij stimuleert erg om
te durven. Vroeger moesten we tussen de lijntjes kleuren, het tussen de
lijntjes werd later volgens de normen of zo hoort het. Nu luidt de
opdracht: vergeet het braaf zijn, het gehoorzamen en durf je ziel aan het
papier toe te vertrouwen. Psychisch een hele ommezwaai maar het werkt wel bevrijdend.
Vandaag profiteren we van het warme weer om buiten te
tekenen naar natuur. Jan, de tekenleraar, heeft vooraf via email, een paar
afbeeldingen opgestuurd uit enkele beroemde carnets de voyage die als
voorbeeld dienen hoe men met losse potloodlijnen gebouwen tot leven brengt.
Prachtig. Nu aan ons.
Op de foto hierboven zie je ons zitten. Gezellig bijeen,
in diepe tekenernst verzonken. Werchter heeft wel leuke gerenoveerde geveltjes
die inspireren. Zal het lukken?
26-03-2011
Vuur (2011)
door de ogen van de tijd kijk ik naar vroeger kijk ik naar nu een wereld in waanzin kwetsbaar de mens onmachtig in het vuur geen gebeden blussen de dorst naar macht
25-03-2011
Het oude boek
in het oude boek woorden tot verhalen een god zacht als een briesje bulderend van woede des mensen nu vermalen tot dogmas hoon om oude pijn
24-03-2011
Even voorstellen: Danscentrum Aike Raes
Zowat 11 jaren terug ging het Danscentrum Aike Raes van
start. Boven een squashlokaal werd een zaaltje gehuurd en voorzien van een
zwevende vloer. Samen met enkele vrienden timmerden en verfden Aike en Carlo
tot s avonds hun armen lam waren. Maar eind augustus werd er geklonken op de
opening van de zaal en het Danscentrum.
Stilaan groeide het danscentrum uit de zaal.Beneden werd eerst één, daarna twee squashlokalen
gehuurd op zaterdag. Tot aan de overkant van de straat een enorme loods te koop
kwam en het Danscentrum niet meer in te tomen was. Later kon nog een
aanpalend loods aangekocht worden. Nu beschikt het Danscentrum over vijf zalen
biedt het 14 verschillende dansdisciplines aan op verschillende niveaus, zodat
per week er 150 lessen worden gegeven.
Aangezien meer dan duizend leerlingen soms meer dan één
keer per week afzakken naar het danscentrum, kan een optreden niet alle
leerlingen op het podium zetten. Om de vier jaar is er een wisselbeurt. Het
eerste jaar treden de klassieke en jazz-richtingen op, het tweede jaar de show
richtingen en het derde jaar de compagnieën. Het vierde jaar is een sabbatjaar.
De jongste dansers zijn 8 jaar, de oudsten jongvolwassenen.
Dit jaar trad de klassieke en jazzrichting op onder de
titel EENVOUD. De voorbereiding van een optreden begint feitelijk onmiddellijk
na een vorig optreden. Eerst als spelen met ideeën, ontwerpen en eens de start
van het nieuwe dansjaar begint, wordt er systematisch gebouwd aan de realisatie
ervan.
Dit jaar vulde de energie van de dansers van het
Danscentrum de Leuvense schouwburg op 14, 15, 16 en 17 april. In totaal 6
voorstellingen.
Bij het optreden genieten de toeschouwers van het
resultaat van de vele repetities tijdens het jaar en het harde werken achter de
coulissen. Mocht een vreemde binnengeloodst worden in de wereld achter het
podium wellicht zou een onbegrijpelijk chaos op haar/hem afkomen: meer dan 400
dansers die zich moeten kleden, laten
schminken, laten kappen, iets willen eten, moeten wachten, zich moeten opwarmen
en klaar zijn om op het juiste moment de scène te betreden en een 150-tal vrijwilligers, die groot en klein helpen
hun weg te vinden en aanreiken wat ze nodig hebben.
Om de ouders te laten kennismaken met de wereld die zich
achter de coulissen afspeelt, heb ik een verslag gemaakt van die dagen vanuit
die invalshoek. Gezien ik vertrouwd ben met die wereld, was het voor mij geen
chaos, maar een systeem waarin alle draden en draadjes leiden naar de scène.
Het is geen objectief verslag. Aike is mijn dochter en
ik heb enorm van die dagen genoten. Wel roept het voor een buitenstaander een
beeld op van wat er achter de schermen gebeurt. Laat je dus meevoeren.
23-03-2011
Het eerste trimester
Na het
grote feest-optreden in de Brabanthal voor het 10jarige bestaan van het Danscentrum,begon bij Aike een nieuw concept te groeien
voor een volgend project. In Gensters en Glitters hadden ze feitelijk de grens
bereikt van hun mogelijkheden: podium, licht, kostuums, budget . Hoewel alles
goed verliep, kijkt Carlo nog met angst en beven op de opruim terug: dat nooit
meer.
Zowel
Aike en Carlo willen terug naar de essentie, terug de basis vinden die aansluit
bij hun visie op de dansschool. Stilaan worden woorden uitgeprobeerd. Eén woord
blijft hangen: eenvoud.
Ze laat
dat begrip vallen bij de docenten.
Het
plan om een opvoering te organiseren met alleen maar Nederlandstalige liedjes,
staat al lang op het verlanglijstje. Het zou prachtig passen bij deze
opvoering. Nog voor de grote vakantie van 2010 aanbreekt, staat het ontwerp
vast.
Tijdens
de vakantie kunnen de docenten al zoeken naar liedjes. De oogst is rijk en het
enthousiasme groeit. Inderdaad dit zou een voltreffer kunnen worden.
Het eerste trimester
Weer
begint de drukte van het lesgeven. Het optreden kan niet meer naar de
achtergrond geschoven worden, maar er staan nog andere projecten op het
programma. De klassen van het Redingenhof groeien, de cheerleadingoefent voor de basketbalavonden. De andere
groepen hebben een wedstrijd hier, een klein optreden daar. Ondertussen draait
de repetitie voor Compagnie Aira van Woman op volle toeren. Tussendoor
afspraken maken voor het licht en geluid: de gebroeders Jacob en Andreas Ketels
zijn niet meer weg te denken bij een optreden van het Danscentrum. De
schouwburg ligt al twee jaar vast. Jonathan ontwerpt de eerste schetsen voor de
kleding, alles in wit-zwart, en trekt samen met Aike naar de markt in
Maastricht waar ze aan voordelige prijzen stoffen kunnen kopen. Het decor
krijgt vaste vorm: eenvoudig. Rekwisieten blijven beperkt.
Stilaan
krijgen de choreografieën vorm in de betreffende lessen: 24 dansen in totaal
plus de prefinale en de finale. De choreografen houden rekening met de vorm van
de schouwburg. Van op de eerste rijen van het parterre kan men vooral genieten
van de expressie van gezichten en bewegingen. Wie hoger zit krijgt meer kijk op
de globale tekening in de choreografie. De toeschouwers links en rechts dienen
ook een mooi beeld te krijgen. En ieder kind moet eens de kans krijgen om meer vooraan
te staan, dus komt er verloop bij het dansen. Uiteindelijk draait alles om het
feest dat het individuele kind bij het optreden zal beleven. In totaal worden
er een 40-tal groepen bij betrokken.
Tegen
het einde van het eerste trimester krijgt de organisatie vorm voor kinderen en
vrijwilligers. De ingekaderde affiches van vorige optredens verdwijnen van de
muren en maken plaats voor lijsten. Lijsten voor kinderen met data en uur van
de repetities, lijsten voor vrijwilligers die hun naam kunnen bijschrijven bij
de taak die ze wensen op zich te nemen. Er zijn vele bereidwillige handen
nodig. De eerste ploeg die aantreedt zijn de naaisters, 22 in totaal. Tijdens
een eerste samenkomst wordt de taakverdeling afgesproken. Gedeeltelijk wordt er
samen gewerkt in het Danscentrum en gedeeltelijk wordt er werk mee naar huis
genomen. Wie nog niet met de naaimachine kan omgaan, kan het nu leren.
Een
zondagnamiddag wordt uitgetrokken om een opleiding te organiseren voor de
make-up. Hilde, Veronique en sinds dit jaar Sofie zorgen
al jaren voor een deskundige aanpak. Ook de kapsters worden gemobiliseerd. Annelies,
zelf kapster van beroep, neemt de verantwoordelijkheid op zich. Tijdens het
optreden zelf zal ze meedelen welke kapsels zijn afgesproken met de
choreografen en de vrijwilligers uitleggen hoe ze het kunnen aanpakken.
Kerstvakantie
Voorlopig
verloopt alles volgens planning. Het Danscentrum wordt twee weken gesloten,
zodat iedereen even op adem kan komen en genieten van de eindejaarsfeesten.
Hopelijk komen er na de kerstvakantie geen gebroken benen of armen te
voorschijn van een onbeholpen skivakantie.
22-03-2011
Het tweede trimester
Nu
wordt het serieus. Repetities volgen elkaar op. Woman wordt op 12 en 13
februari opgevoerd in de Borre, cultureel centrum in Bierbeek. Dat resulteert
in de aanvraag van zes culturele centra voor opvoering volgend seizoen. Een
opsteker voor alle betrokkenen.
De theaterzaal
is zo groot als het podium in de schouwburg, speciaal voor de optredens zo
gebouwd. Doorlopen, waarbij het hele optreden geoefend wordt zoals bij de
echte uitvoering, moeten de kinderen vertrouwd maken met de ruimte en drukte
achter de coulissen. Mails worden verzonden waarop gevraagd wordt de kinderen
op een bepaald uur naar het Danscentrum te brengen. Ook de ouders beginnen aan
een druk programma.
De
kaartenverkoop is gestart en ondanks zes optredens beloven de zalen weer vol te
lopen.
Ondertussen
verschijnen kledingrekken met de eerste kostuums. Al die pakjes moeten gepast
worden, van naam voorzien. Voor Sarah en An, de verantwoordelijken voor de
kleding geen probleem, ze blijven overzicht houden. De kledingrekken blijven
komen, het wordt nogal vol. Voor elk kind is er een klerenhanger en een
plastieken zak met naam met bv. een speciaal shortje, strikken, lintjes,
schoenen
In de
opslagplaatsen hoort men hameren, soms sakkeren en veel gelach: het decor
krijgt vorm. Zoals gewoonlijk een verhoog aan de achterzijde, zodat de dansers
op de laatste rij ook kunnen gezien worden door het publiek.
De
generale repetities starten in het danscentrum. Eerst met gewone danskleding
aan, dan met de kostuums van het optreden, sommigen geschminkt en gekapt om het
effect ervan uit te proberen. De spanning voor het grote optreden groeit.
Ik kom
Aike eens opzoeken voor een koffie, even poolshoogte nemen. Veel tijd heeft ze
niet, maar ik mag alvast de koffiemachine in gang zetten. Gelukkig is er Carlo,
de rust zelve. Hij komt me gezelschap houden. Dan komt Aike aanzetten. Tussen
enkele telefoons in en een kort overleg met Sarah vertelt ze enthousiast dat
alles volgens wens verloopt. Waar is de Aike die enkele jaren terug de laatste
maanden liep te stomen van stress? Ervaring leidt tot alleen dat doen wat
noodzakelijk is, eenvoud van uitvoering. Het optreden zal dit bevestigen.
21-03-2011
De laatste dagen voor het optreden
Zondag 10 april
Algemene
repetitie in het Danscentrum. t Loopt nog niet allemaal volgens wens, maar
Aike ziet dat de basis toch wel aanwezig is. De druk en de drukte groeien.
Vrijwilligers proberen de kinderen op het juiste moment aan de juiste kant in
de nieuwe zaal te krijgen. Het is laat als het Danscentrum de deuren sluit. Nu
enkele uurtjes slapen en dan hopelijk weer fris op.
Maandag, 11 april
Weer
rijden ouders af en aan om hun kinderen op het juiste uur aan het Danscentrum
af te zetten. Algemene repetitie tot s avonds laat, het begint te lopen.
Ondertussen wordt een stevige vrachtwagen en forse aanhangwagen gevuld met
spullen die naar de schouwburg moeten.
Dinsdag, 12 april
Dinsdagmorgen
om acht uur vertrekken de verhuiswagens richting schouwburg: het verhoog op het
podium, de kleding, het materiaal voor make-up en kapsels, rekwisieten, de
zwarte stoelen voor de choreo Dansen, keukenuitrusting, de zwarte tafels van
het terras Het Danscentruml zal er een week als het ware leeggeroofd
bijliggen.
De
technici en de eerste vrijwilligers dienen zich aan. Licht en geluid worden
geïnstalleerd. Het decor krijgt zijn plaats, de technici van de schouwburg
spelen in op de behoeften van de groep.
Ook de
keuken installeert zich: mamas en papas zetten hun koksmuts op, of althans
hangen een schort voor. Elke dag kunnen de werkers naast belegde broodjes en de
bekende 'croques', ook iets warms krijgen. Ook de technici van de schouwburg
schuiven aan. Zij vinden dat het Danscentrum nog mag komen.
dinsdag:wortelroomsoep,
brocollistoemp met boulettes Grand Père
woensdag:bloemkoolroomsoep
met curry, Couscous Royal
donderdag: preisoep
vrijdag: brocolliroomsoep
zaterdag: tomaten-paprikasoep,
penne met prei en zalm
zondag:soep
van courgette, kip met curry en basmatirijst
De
keukenploeg kan een restaurant beginnen. s Avonds zijn de potten uitgelikt.
Ook al loopt er ergens eens iets verkeerd, een verzorgde catering houdt het
humeur op peil.
Dinsdagavond
is de verhuis voorbij, het technisch materiaal op zijn plaats, de kleding in de
juiste kelder of gang geschoven, de make-up en kapsalon geïnstalleerd en heeft
de EHBO-doos een plaats gevonden. Dit laatste is belangrijk: elk schrammetje,
hoe klein ook, krijgt verzorging. In de algemene informatie is daarover het
volgende te lezen:
Er staat een EHBO kist in de cafetaria (+ OB
Tampax - maandverband). Zowel in de cafetaria als op het podium zullen
ijskompressen liggen. Koen B. (urgentiearts) en Willem
T.(urgentieverpleegkundige) zullen tijdens alle repetities en voorstellingen in
de schouwburg aanwezig zijn. Koen in de artiestenbar, Willem cour aan het
podium.Nu
wordt er uitgekeken naar morgen: de eerste generale repetitie. Zal het rollen?
Carlo nodigt iedereen uit naar de artiestenbar voor een laatste pintje, denkt
aan het budget en ziet het zitten.
Woensdag, 13 april
Rond 10
uur herbegint de drukte. De stemming zit erin.
Om 14u
is de deurwacht aanwezig, zij zullen dienst doen tot 23u45, wanneer de
laatste dansers vertrokken zijn. Vanaf 15 u begint de generale repetitie.
Wellicht voor niet-betrokkenen codetaal van het draaiboek, maar dansers en
vrijwilligers weten waarover het gaat:
Deurwacht: T-shirts helpers worden uitgedeeld, klaarleggen in de
artiestenbar, voor de eerste dag worden de naam-stickers op de T-shirts
gekleefd.Dansers: voor cast 1 en 2: dans 1-7-8 start om 15 u, dans
9-12-18-22 start om 16u30, dans 3-5-16 start om 18u30. De 6 voorstellingen:
dans 14-2-4-10-11-13-15-17-19-20-21 start om 20u30.
De vrijwilligers komen 30 minuten voor
aantreden groep toe.
Er wordt niet in kostuum gedanst. Cast 1 en 6
voorstellingen kleden zich om in aangeduide kleedkamer, Cast 2 kleedt zich om
in gang parterre op aangeduide plaats.
De dansers komen 20 minuten voor het startuur
toe en worden 15 minuten na einduur afgehaald. Alle kinderen worden door de
ouders afgezet aan de deur van de artiesteningang. Hierop worden geen
uitzonderingen gemaakt.
Helpers: met je medewerkersticker kan je in de artiestenbar drank
en broodjes krijgen. Dansers moeten hun danskleding aan- en uittrekken in de
kleedkamer. Dansers mogen in groep in de zaal zitten. Er worden aanduidingen op
de stoelen gehangen welke groep waar moet zitten.
20-03-2011
Donderdag 14 april
Vandaag
start het grote evenement. Voor elke danser is een toi-toi voorzien, een
geluksbrenger in de danswereld. Een lekkere lolly, soms kan suiker wonderen
doen bij vermoeidheid. Op het einde van de voorstellingen krijgt elke danser
een écht cadeau. Op een kleine affiche van EENVOUD is het volgende gedrukt:
Lieve danser, We willen je van harte bedanken voor je
gedrevenheid, enthousiasme en maandenlange inzet bij deze productie. Dat maakt
het voor ons de moeite waard om er voor te blijven gaan. Met deze voorstelling hebben we samen iets
unieks gerealiseerd en jij was daarbij een onmisbare schakel. We hopen dat EENVOUD voor jou een
onvergetelijke ervaring was en dat dit je extra blijft motiveren om dansend
door het leven te gaan. Dit T-shirt krijg je als aandenken aan
EENVOUD, wees er trots op!
Aike en Carlo
Hoeveel
kinderen en wellicht jongeren zullen na de paasvakantie dit T-shirt op school
dragen om te tonen wat ze gepresteerd hebben? Ze verdienen het. Ik heb
me voorgenomen alle optredens te zien. Tot twee jaren terug hebben we (Karel en
ik) meegewerkt aan de optredens: meestal in de keuken en in de Brabanthal in
het onthaal. Nu kom ik ruim voor de opvoering begint een pakket collants
afgeven dat een express-dienst bij ons bezorgd heeft. Daardoor kan ik ook de
sfeer opsnuiven, praten met mensen die ik lang niet zag, gewoon genieten van de
drukte. Ik heb
de doos met collants nog niet neergezet of een eerste danser komt om nieuwe
collants vragen: een grote ladder vertrekt van haar knie naar boven. Het
ontvangstcomité (deurwacht) heeft zich voor de artiesteningang aan een tafel
geïnstalleerd. Op de tafel: stapel T-shirts voor de vrijwilligers. Elke kleur
betekent een bepaalde taak in het geheel: Kleurencode
T-shirts helpsters Coördinatie helpers: groen Coördinatie kleding: paars Coördinatie dansers/ regieassistenten: rood Coördinatie schmink: blauw Coördinatie haar: fuchsia Crew en catering: zwart Kleedsters: grijs Begeleiding: framboos Kapsters: bruin Schmink: kaki
Vanaf
13u30 begint een repetitie voor dans 23 en 24 en daarna de finale in gewone
danskledij. Om 14u45 tot 17u is er een generale repetitie, in kostuum. Zo
kunnen de kinderen wennen aan de kostuums, de zaal, het licht, de muziek
vreemde elementen die de kleinsten voor de eerste keer meemaken. Enkele
aanduidingen:
Generale is in kostuum Dansers kleden zich om in aangeduide
kleedkamer Dansers deel 1 worden geschminkt (waar
mogelijk) tijdens de repetitie van deel 2 Alle danskleding en schoenen blijven in de
stadsschouwburg, ook de eigen kledingstukken en de finalekleding. Verkoop programmaboekje: 4 x 2 dansers uit
dans 8. Om 19u20 voorbereiden met Aike Afhalen: ca 22u30. Kinderen via de vestiaire
naar hoofdingang, jongeren aan de artiesteningang. Wanneer
de vrijwilligers toekomen, krijgen ze een klaarliggend T-shirt en wordt hun
aanwezigheid afgepunt. Zo kan men, voor de kinderen toekomen, nagaan of het
toezicht overal in orde is. Maar iedereen komt opdagen. Elke
groep dansers heeft zijn aankomstuur, zodat ze elkaar niet onder de voet lopen.
Carine is nu deurwachter. Eens binnen mag niemand het gebouw nog verlaten,
tenzij voor de jongeren vanaf eerste middelbaar, onder bepaalde voorwaarden.
Dit bericht kan je in elke loge terugvinden: Wie buiten gaat tussen de 2 voorstellingen - niemand ontschminkt zich (behalve als je
voor een bepaalde choreografie terug helemaal moet veranderen van grime) - er gaat niemand in kostuum naar buiten. Er
hangen overal berichten in de loges en de gangen, sommigen zijn echt leuk. Wat
vinden jullie hiervan: Jongeren:
afspraak orde in de kleedkamer: Elke avond zorgen jullie ervoor dat - alle kostuums aan de juiste kapstok hangen - snelle wissels terug boven hangen - alle afval in de vuilbak ligt - alle gerief netjes opgeruimd is - de stoelen omgekeerd op het tablet staan De
kleedkamer die zich hier niet aan houdt wisselt met een kindergroep van
kleedkamer en komt in de kelder terecht! Een
verwittigd danser is er 3 waard! Van
teambuilding gesproken. Geen enkele groep verhuist naar de kelder, de
kleedkamers liggen er altijd netjes bij. De
deurwachters (ik denk aan de aartsengelen in het Aards Paradijs, maar die
zorgden ervoor dat de mensen buiten bleven, hier worden de kinderen binnen
gehouden) hebben achter zich de auto van Carlo, een soort busje. De achterste
zetels zijn eruit gehaald en de middelste vooruit geklapt. In de vrijgekomen
ruimte staan twee tuinstoelen. Daar kunnen ze zich terugtrekken als er niets te
doen is. De eerste avond is het nogal fris. Maar het weer betert en zondagavond
bij de laatste uitvoering kapt men het haar nog buiten. Bij het
binnenkomen in de artiestenbar komt een ongekende rust op me af. Ben ik op de
verkeerde dag gekomen? Koen veegt een tafel schoon, Willem zit koffie te
drinken, Veerle herschikt de borden, er staat geen afwas, wel een stapel
broodjes en ergens hoor ik de stem van Aike. Dus toch alles OK. De middagpauze is
voorbij en de dansers hebben zonet een doorloop achter de rug. Ze zitten nu
allemaal in de zaal te luisteren naar wat Aike te zeggen heeft. Ik ga ook in de
zaal zitten. Aike begint aan de veiligheidsvoorschriften: waar ze wel en niet
mochten komen. Er komt zelfs een strenge juf opzetten: wie zich op een plaats
bevindt waar ze niet mogen komen wordt onverbiddelijk
uit de show gezet. Dat komt aan, even wordt het muisstil. Aike vertelt dat
ze dit effect wou bereiken. Veiligheid is bij haar een prioriteit. Ouders
vertrouwen hun kinderen toe aan het Danscentrum en ze wil dat vertrouwen niet
beschamen. Ik
verken de achterkant van het gebouw tot ik een deur bereik die toegang geeft
tot het podium. Een bericht flasht me tegen: !!DEZE DEUR NIET VAN BUITEN OPENEN!! Tijdens elke dans wordt er van op het podium
beslist wanneer deze deur opengaat! Dit is
zeker niet mis te verstaan. De opvoering begint met open gordijn dat geen enkel
moment dicht gaat. De dansen lopen in elkaar over. Een groep danst, een groep
wacht om op te treden achter het decor en een groep die opgetreden is moet
terug naar beneden terwijl een volgende groep op de trap staat te wachten om op
het podium te komen. Van dit mierennest zal de zaal niks merken. De kinderen
houden zich muisstil, bewust van wat er gaande is. Zes regieassistenten zorgen
voor de jojo, het heen en weer brengen van de dansers naar hun
kledingsplaats. Wanneer een groepje terugkomt naar de verkleedplaats, staat een
volgend groepje klaar om mee te gaan naar het podium. Stel je voor, een smalle
wenteltrap, waarop iedereen moet circuleren. Organisatie is troef. En dat lukt
zonder problemen. Er zijn
twee toegangsdeuren tot het podium: langs jardin en langs cour. Deze namen kan
men lezen op de trappenmuur wanneer men de loges of kelderruimte uitkomt. Zo
vergissen de dansers zich niet. Jardin (met groene pijl) betekent vanuit het perspectief
van de danser op het podium rechts, cour (met rode pijl) betekent vanuit
datzelfde perspectief links. Genoeg
podium gezien, ik daal af naar de loges en de kelders. Onder het podium zijn
twee bouwlagen, twee verdiepingen. De tussenverdieping bevat de bovenste loges,
daaronder bevinden zich de kelders en nog een aantal loges. Op elke verdieping
bevindt zich sanitair, netjes onderhouden. De
groteren krijgen per groep een loge toebedeeld. Aan de muren weer diverse
berichten in allerlei flashy kleuren. Even een pareltje tevoorschijn halen. Wil je
geen uitbrander van Aike en wil je ermee voor zorgen dat we er staan en dat
we samen een professionele en fantastische show brengen: - geen kauwgum - geen brillen op het podium - geen juwelen, sieraden, piercings en
horloges, tatoeages en nagellak - geen zichtbaar ondergoed of lingerie - niet meelippen, niet mee playbacken ENKEL
WAAR AFGESPROKEN, geen zichtbare kousen in schoenen, desnoods met blote voeten
in schoenen. Toch
vind ik na het optreden tussen de papieren die Aike me gaf om een collage samen
te stellen een kattenbelletje, waarop vier namen van dansers die niet zonder
bril kunnen. Ontroerend. Alles op maat van het concrete kind. Afspraken -verboden met kostuums in de foyer of op
straat te komen -niemand gaat tijdens de pauze goedendag
zeggen in de foyer, dit kan enkel na de voorstelling -wil je even uit de loge, dan mag je altijd
een luchtje scheppen op het pleintje aan de artiestenbar - in de kelder en op het gelijkvloers (jardin)
staat een Tv-scherm om de voorstelling te volgen. En om
20 u is het grote moment aangebroken. Ik krijg een plaats op het eerste balkon.
Daardoor zie ik vooral de tekening in de choreografie. Bij de
aanvang is de scène leeg op een harp na. Lichtbundels vallen uit de lucht.
Marie treedt op. Ze speelt met het licht en gaat uiteindelijk achter de harp
zitten: een klein meisje achter een enorme harp. De klanken van Ik hou van u
stromen de zaal in. Kippenvel. Dit lied is de rode draad doorheen het optreden.
Dan dansen ze, de ziel uit hun lijf, geconcentreerd. De bewegingen verlopen
gelijk. Armen en benen tekenen zich sterk af tegen de donkere pakjes. Bij de
pauze gaat er een soort zucht van ontgoocheling door de zaal: veel te rap
voorbij. Het ganse optreden verloopt uiterst geconcentreerd. Het publiek
reageert met enthousiasme. De finale op de tonen van Ik hou van u is een
werveling van beweging. De ganse groep dansend op het podium: kippenvel. De
zaal klapt mee. Applaus voor de jonge dansers. Dan komt de gips-brigade op: -Antje brak vorige week haar arm bij het
trampolinespringen -Jolien werd geopereerd aan een acute
appendicitis -Luna brak bij het trampolinespringen haar
been - Evelyne brak vrijdagmorgen haar teen toen
ze thuis haar dansje oefende -Janne verstuikte donderdagavond haar enkel
bij de prefinale -Ine kon er niet bij zijn, want was nog aan
het recupereren van een ingreep. -zondagavond kwam Liselotte ( 12 jaar) op de arm van Marjan de pechstrook vervoegen,
ze had zich bezeerd en kon de finale niet meer meedansen. Daarna
volgen de docenten, gejuich van de dansers en tenslotte Aike en Carlo. Groeten,
verwijzen naar technici, medewerkers en dansers, bloemen afgeven, buigen en
terug naar af. Ook dit bloemen-afgeven komt ter sprake bij de briefing voor het
optreden: één zoen, niet meer. Ook is er geen extraatje bij de finale. De
lichten gaan aan, de betovering verbroken, de dansers zwaaien de toeschouwers
uit. Voorzichtig
worden de dansers naar hun kleedkamers geloodst. Omwisselen van kleding. De
dansers gaan naar buiten, de vrijwilligers treffen voorbereidingen voor morgen.