Zat daar nu op dat kille Kerkhof, haar gelaat zo bleek; zij; die anders tegen mij verleidelijk en lief kon blozen zo lief,dat ik altijd zou willen geven; handen vol rozen! Maar het lijkt nu; of de Dood nu ook haar niet vergeet! Haar steeds zo lieve gezicht, nu zo droef en zo duister; of de blosjes nu zonder leven schimmig weg zweefden; nu haar verleidelijke lieve ogen; zonder glans of leven! Haar mooie ogen altijd zo sprankelend en vol luister! Die schimmige schaduw; kijkt wachtend naar mijn zijde; laat merken; dat hij mijn aanzien zeker ook niet vergeet! Deugde in zijn ogen al nooit; weet niet wat ik misdeed! Die kille bleke gedaante; steeds waakzaam aan mijn zijde!
In deze met planten en dierhaarbeden bekleedt vertrek; kan ik voortaan ook sterker en niet zo eenzaam staan; heb ik met het ouder worden; in vele van mijn dromen; wel steeds meer contact met de nu mij ontstegen doden! Hoe meer ik nu zie; hoe idioot het Leven soms kan gaan; kom ik steeds meer begrijpend met hun in diep gesprek! Fijn dat je nu even begrijpend; door de tijd kunt zweven, je komt liefdevol tegen; waar tanden op zijn stuk gebeten. Andere woorden en je bent beiden nu alles weer vergeten! Je zou dan nu op je hoofd kunnen slaan met zware mokers; als beziet, dat de oplossing minder was; dan tandenstokers! En wat dom, wat was ik een stakker; waar voor dat lijden; waarom maakte we toch niet beiden; die stap naar voren; wilde we dan onze harten voor eeuwig pijnlijk doorboren; of moest een van beide; dan gaan kruipen door de heiden!
De Natuur of ook God had zich dit jaar weer eens wat vergist! Voorjaar moest nog komen, daar waren ze niet van vergewist; Het Voorjaar laat alles weer weldadig voor ons oog groeien, de koeien dankbaar dartelend buiten naar het zonnetje loeien! Ó God de mensen moesten zo erg lang wachten op het zonnetje; en de zo ingrijpende Crisis hoorde ook bij die pijnlijke dingen; mensen wilde verrast worden; door de Lente zijn mooie dingen! Daarom die smachtende vraag naar warmte van het zonnetje! 'O de Maas en mooie Vliet, wat liet gij U waters hoog stromen; hun Liefde die anders weer diep in hun harten naar U smacht; wat laat gij nu zo woest de lagere Landen weer zo overstromen! Geluk dat het lieve zonnetje, ons even naar de boezem bracht!
Mijn gevoel bewoog vandaag als riet op een zomerbries; rustig en bijna sloom; als vanuit het diepst van mijn ziel; klonk galmend hol, als door diepe gangen en gewelven; of alles nu was, een moeizaam te achterhalen verschiet! Een herinnering ruist er sloom en zacht als door het riet; stilletjes en zachtjes als door het warme gepluimde riet; alleen de kikkers en krekels lijken nu vandaag te horen woorden, herinneringen klinken als door riet en koren! Voel met mijn vingernagels wat door mijn haar en baard; lijk daar zoekend; of ze daar nu niet ergens anders staan; maar het lijkt nu, of zich snel weg hadden doen scheren; naar voor vandaag; naar wat koelere en rustigere sferen!
Er werden tijdens mijn reizen; vele souvenirs meegenomen; een wulpse Tiroolse afbeelding, die met haar billen prijkt! Een houten hert; wat ontbreekt is zijn mooie ivoren gewei! Mooie “edelstenen”, konden toch de douane doorkomen! Er lagen ook vele gehaalde Diploma's en Getuigschriften; uit een tijd dat jongeren dachten dat we nog alles wisten. Brieven van liefdes; die de echte liefde al hadden beloofd; en toen van mijn onschuldige kinderliefde hadden beroofd! Had ik me toen al teveel op echte Liefde blind gestaard; kinderliefde is mooi; vaak alleen de fantasie al waard! Ook je ouders konden je dan in je kinderliefde niet helpen; liet je dan, in je prille kinderliefde verdrietig overstelpen!
Als zieken voel je soms nu als ongewenst weg gezet, eerst een mooie diamant, nu als een donker silhouet! Maar zal me toch nooit in zieligheid gaan kronkelen, laat nog steeds zin in het leven van gelaat af fonkelen! Wil me niet voelen een dwerg; dat houdt geen span; het leven is kort; als je geest nog zoveel wil en kan! Wil niet dat aan mij achteloos wordt voorbij gegaan; als men het lot der zieken, in de Politiek gadeslaat! Nog nooit, heeft men het woeste van de Geest gestild; zelfs mijn inktpot, kreeg men nog nooit niet opgetild! Steeds stuitte men dan weer op druk woorden jagen; en stokstijf dan allen, die dat steeds voor zich zagen!
Mocht weer even zien de Hemel met zijn Bergdal; God over alles heersend; boven op een bergtop!Zag al eerder oordelend met een zandloper God!Zijn heersende schaduw om te zien breed en grof;Maar hij vond het nu weer geen tijd voor een graf!Al kan de Hemel, en de heerlijkheid der gezangen;mij soms toch heel welkom en heel rustig bevangen!De dood door een ieder koel en verguist ontvangen;al wordt de Hemel overstemd met engelengezangen!Stilletjes in gedachte “laat ze mijn gedichten lezen”dan blijven mijn lessen tenminste ook niet vergeten!Met mijn woorden; raak ik dan ook steeds herrezen;als ze naar mijn Dichterswoorden worden gewezen!Het leven heeft schade gedaan,wat nooit zal genezen!De gekregen wonden konden nooit meer goed genezen!
Maak een Gedicht verdorie, over de kunst van de Natuur: leg nu je hand op je hart; en je schrift dan weer met Vuur! Jij bent een van die van hen, verwekt met hun liefdesvuur! Voel je, je wangen niet rood blozend worden in de Natuur? Liep je deze ochtend langs gaarden die vol met nevel waren; keek je niet in het geboomte; hoe groen de bladeren waren? Bij het zien er van slaakte je een heel intieme tevreden zucht, Hoorde je klagers, met uit hun mond een ontevreden zucht! Laat mijn ogen ook dwalen over de pracht der groene velden; zo'n heerlijke malse groene pracht, zie je toch maar zelden! Na het zien van de kunstige Natuur met al zijn Zomerpracht; wordt je s,nachts verwend; met de Maan en zijn sterrenpracht!
Een jongetje spelend onder mijn raam; speelde voor mij een marktkoopman; zie mijn waren toch even van me aan; is er iets; waarmee ik je verleiden kan? Het ene een geschenk wat Leven heet; kind, je Leven mag ik niet overnemen; zou dan je te maken geluk ontnemen; een geschenk wat ook zijn einde heeft! Hier een bootje; neemt je op reizen mee; brengt je zo naar vreemde verre Landen; een raadsel waar het dan gaat stranden! Maar al mijn waren hebben iets gemeen; zijn het waren, die bij U ooit verdween?
Even een teken van leven van mij! Was even op bootreis met het Rode kruis! Was een kadootje van mijn lieve oudere Vriendin uit Delfsland! Was nu zeer welkom, omdat het niet erg florisant met mijn ziekte gaat! Morgen krijg ik weer moeilijke keuzes voor gelegd door de Artsen: Keuzes die het Leven wat kunnen verlengen, maar zeer zwaar zijn. Moest even op Internet zijn, oim te proberen mijn sociale alarmering; weer gangbaar te krijgen! Er werd nu alleen dag en nacht gemeldt; dat ik stroomuitval en Internetstoring had! Ja dat wist ik ook wel...hahaha..!! Werd overigens onderweg aangesproken in mijn Woonplaats; door een ook gehandicapte Oudere Mevrouw, dat ze het heel dapper, van mij vondt, dat ik aangifte had durven doen van de bij mij gedane, Inbraken! Zij was namelijk vandaag ook bewstolen voor heel veel geld!! Nu dat was even een heerlijk opstekertje! Hoop dat het ook heel veel andere mensen, steun en kracht mag geven!! Maar lieve mede-bloggers, dank jullie voor jullie steun!Met heel veel lieve groetjes van Adrie.
Er groeit in mij, een vreemd en triest wordend gedicht; terwijl nu juist, het zonnetje naar ons zwaait en lacht; mijn overleden broer op de foto vragend op me wacht; maar mijn ramen en deuren blijven wat rouwend dicht! In blik en oor; enkele Ministers met een uitvaartritueel; als gezel; eerder gestorven Ministers als de nabestaande; er lijkt in hun gedachte niet veel positiefs meer gaande; in verleden door hun gebouwde was er niet meer zo veel! De mensen lijken deze dagen te wachten op een wonder; door een sterveling die alle problemen gaat overwinnen; en als de verlosser in onze nog lege hoofden gaat dringen; zodat voor iedereen weer gaat stralen; de wereldse zon! Maar niemand lijkt de problemen nu nog te kunnen tillen, en worden iedere dag zwaarder; lijken te voelen als lood; in vele Landen, hangen kopjes en armpjes slap als dood! Iedereen lijkt wachtend; of misschien een oplossing komt!
Aan al het moois van het Leven verslaafd. Heb geleefd met al, tot in het diepst van mijn wezen; versaagde niet snel de tijd van onze kostbar…
Heb geleefd met al, tot in het diepst van mijn wezen; versaagde niet snel de tijd van onze kostbare jaren; als een boek, wat ik steeds weer opnieuw wil lezen; al trok mijn ziekte me steeds weer aan mijn haren! Zag je me als dichter, steeds dromende rond waren; steeds zoekend naar schoonheid door God gegeven; liet die schoonheid ook weer in mijn dichten lezen; wil ze later zelfs nog in jullie kasten gaan bewaren! Nooit zal mijn einde zijn een snel dicht gevouwen boek; omdat ik daar dan toch, ook weer naar het mooie zoek; zal dan snel de engeltjes vragen om wat grote lichten; om daar ook weer snel de duisternis te doen zwichten!
Honderden wilgen; voor een kinderoog heel woest onthoofd; een barbaarse moordpartij, zo fietste ik aangeslagen voorbij! Als een slachtpartij stonden ze in stilte overvallen op een rij! Zo verschrikkelijk ; stonden triest en dapper nog op hun rij! Wat kon mij de school schelen; zij konden hun niet meer helen; nu deze bomen in mijn kinderogen; nu zo woest waren gedood! Had honderden dode bomen gezien; niemand kon ze nog helen! Nog nooit had ik zo iets gruwelijks gezien; zo stil en zo groot! Toen ik dit zag; hoopte ik; dat het oploste in mijn droom wereld; dat mijn kinderfantasie, iets mooiers voor mij zou verbeelden; dat God, voor deze boosheid, hun met zijn boosheid zou slaan! Of dat God even de tijd voor deze bomen terug kon laten gaan!
Kent iemand van U ook dat vreemde gevoel; het is geen verdriet, geluk, geen van beide; geen liefkozend rollen over de paarse heide! Kijk of een onheilsbode je tegemoet spoedt! Nee je gevoel is rustig, tevreden; het is goed; ook niets wat er van je wenst te gaan scheiden ; of de cirkel van geluk zich zelfs gaat verwijden! Geen beeld of geluidje; wat brengt rampspoed! Je voelt in je nabijheid ook geen onrust of haat; of een ieder, vol liefde naast de ander gaat staan! Ook geen schijnbaar mooi doen, of stille haat. Lieve mensen; is dit een droom of wordt hij waar?
Lieve bloggers; wil jullie zeggen dat ik vanaf morgen voor 14 dagen bij mijn lieve Vriendin in Midden-Delfsland op Paasreces ben...Het is vooral het gemis aan Franscientje wat me doet vertrekken; maar ook de inbraak...Maar wens jullie een heel mooie en fijn Paasfeest; met heel veel liefs van AdrieXXXXXXXX
Voor de onrustige of ontevredene onder U;
die niet met de schoonheid van het Leven tevreden zijn;
in verbittering of eenzaamheid zullen slijten:
omdat zij van de rijkdom en de schoonheid
Van het Leven in hun ongeduld hebben afgezien.
Wat verlangt mijn hart weer naar die mooie rode rozen; schoonheden, die steeds maken die verwonderde ogen! Steeds bewondering voor de natuur zijn kunstvermogen! Denk steeds weer; hierin gaat u ons de kracht te boven! Verlang zo naar het zonnetje; aan die zomerse luchten; met bloemen, lover, mijn pen; en mijn schilderkunsten! Dat ons ook geen sneeuw of vorst meer valt te duchten! Weer met liefde kan maken, zonnige pen of verfvruchten! Verlang om met pen of penseel de Natuur wat te evenaren; wat ik natuurlijk het best kon; in de vroegere liefdesjaren; toen je nog dacht; dat het huwelijksbootje dreef voor jaren; niet wist dat het bootje op verveling zou kunnen gaan varen!
Zag vanmorgen die ijzige noorden wind; langs de ruiten van mijn woning gieren! Zoekend of hij zijn maatje de regen vind: om nog even een bruusk feestje te vieren! Voelde weer de gure koude Winterwind; die uit het noorden kwam aangeblazen; zoekend of hij nog een guur maatje vind; ja er viel weer sneeuw tot mijn verbazing. Eens zal het zonnetje ze toch laten zwijgen; dan doen ze niet meer zo kil en gewichtig! Zal het zonnetje weer geven; bruine lijven! Zie je alleen nog gelukkige blije gezichten!
Ondanks vandaag weer het mooie lentezonnetje; huilt mijn hart na de inbraak tranen met tuiten; al wil het in mijn hart, ook niet blijven morren; door lang verdriet; kan je hart gaan verdorren! Nee, ik luister liever naar de vogels die fluiten! Eindelijk toch gekomen; het zonnetje zijn pracht; nu met zijn mooie groen ontluikende Lente dagen; wier pracht geen verdriet, onrecht kan verdragen! Deze schoonheid; geeft gekwetste harten kracht! Gij; die meent dat ik ben een rijke zieke dichter; U kraak maakt maar een onsje woorden lichter! Omdat van een dichter;rijkdom geschreven staat; blijf ik daar door nu, toch fier op de benen staan!
Ik wil een luimig liedje tot u zingen; over vlinders, een liedje van minnen! Schrijven; zonder die treurige zinnen; of de Politiek met snijdende dingen! Voel steeds nabij; vele warme lijven; opdracht ook de liefde te verspreiden; zo schoonheid der Natuur verspreiden; niet elkaars hebben te gaan benijden! Wil stoppen met elkaar te verachten; over kleinigheden die we bedachten! Wil geen tranen op Zerken zien vallen; het Leven is opstaan en weer vallen! Mooier de wereld dan we bedachten!
Engelengezang
6 reacties op dit bericht
Beste Adrie
Lieve groetjes dikke knuffel lieverd
EEN MOOIE ZONNIGE MAAND JULI!!!!!!
fijne maandag en een goede start van de nieuwe week
Wij hebben geen hartje van zilver
of een hartje van goud.
Maar wel een hartje dat van
onze blogvrienden houdt.
Lieve groetjes van Freddy en Patty
en een dikke knuffel van onze vier rakkertjes
Lieve groetjes dikke knuffel lieverd
Lieve groetjes dikke knuffel mooi geschreven lieverd