Uitgever van deze bundel http://www.desk-nijverdal.nl
bestellen van deze bundel bij:blauwhartje@gmail.com

HARTKRONKELS GEDICHTEN

Zondag 8 maart 2009

Mooie woorden grijpen

mooie woorden grijpen

Naar mooie woorden grijpen en weer legen.

Steeds kritischer en zwaarder de lezer zijn eisen.

Soms de woorden liefdevol omhelzen en strelen.

Ieder schrijver schrijft dan op zijn eigen wijzen.

Soms met felle klinkende pen, bliksem en donder,

een geweld wat het water dan zou doen splijten.

Spelen bij het dichten, vaak met licht en donker.

De dag en nacht dromend door blijven schrijven.

Slapen soms onder het fluweel en de schaduw,

dan weer onder de flonkerende sterrenbeelden!

Gewekt worden door de Goden van moeder natuur.

Dan weer de jacht naar mooi klinkende; woorden,

en dan weer vol honger maar door blijven reizen.

De woorden staan immers niet in onze brein gegrift;

en een schrijvershand is dan soms ook geen leven,

maar een door God gegeven soms pijnlijk lot.

Ik schrijf mijn woorden soms in pijnlijk schrift!

Woorden over vroeger, nu en later, en tot.

Weinig liefde en wijn gekend, alleen water!

Soms een mep por of duw, maar-

de zoete broodjes en wijn bleven bewaard!

Voor Later!

auteur:Adrie.8.3.09©

Afkomstig uit mijn bundel mijn plekje bij de sloot.

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:17 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zondag 8 maart 2009

Onbegraven lijken

Onbegraven lijken

Mijn Dichterspen daalt,

op het onbeschreven wit.

Lijkt op een zinkend schip,

tussen het koraal en rif.

Mijn pen schrijft zielsmuziek,

verstild tot eeuwige stenen,

tot zielsmuziek gelouterd dicht.

Waarin alles is geschreven,

en voor eeuwen is verenigd.

Kijk door de ruiten naar buiten,

zie lopen nog onbegraven lijken,

wachtend op de lokkende paradijzen,

zal het een droombeeld blijken,

dat ik gedichten mag blijven schrijven.

auteur:Adrie.8.10.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:05 Reageer op dit bericht

Zaterdag 7 maart 2009

Een min of nimf

Een min of nimf

Ze houd me in mijn gedachten zo onaantastbaar gevange,

de blik in haar ogen doen me brandden van verlangen.

In mijn gedachte opgeslagen als een ontastbaar mysterie.

Het geeft me steeds het gevoel; een weinig dagen nog,

en dan zal ik je wel nooit meer zien!

Zeg me; wie is dat mysterie dat zo velen willen aanraken,

voelen, strelen en zien?

Als ik verliefd je naam schrijf in het zand;

dan is het, of zelfs het water weg kronkelt over het strand.

Het is dan net als bij dat wonderlijke licht..........

Straks slaan wind en water mijn mooie boek weer dicht.

Wind en water spelen dan met mijn gevoelens,

en schijnen te willen zeggen; “Kom!”

Maar het mysterie roert wel de lippen, maar blijft stom.

auteur:Adrie.7.3.09.©.

Uit mijn bundel “Mijn plekje bij de sloot”.

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:41 Reageer op dit bericht

Vrijdag 6 maart 2009

Een verlegen roos

Een verlegen roos

Ze stond daar zo schuchter als een mensenkind,

verlegen durfde ze amper om zich heen te speuren,

wordt door een kring van meer bloemen omringd,

veel bloemen met de meest exotisch rijke kleuren.

De wind, vlinders en bijen lonkte al naar haar,

verlegen lachend, vertoont ze tekens van leven,

laat zien haar angst, en leert zich over te geven,

ook bewust te zijn van haar korte mooie bestaan.

Dag mijn lieve roos, ik ken je nog maar zo even,

van toen je nog zo jong; groen en gesloten was.

Maar weer kom ik je verlegen en zo droef tegen.

'O treedt uit die enge blik van toen je gesloten was.

Je kijkt steeds, of duizenden gevaren je bedreigen,

mijn hart wil nu heel teer, je blaadjes betasten,

maar vrees; dat ik ze nu te zwaar ga belasten

deze schoonheid in haar nu zo verdrietig zijn.

auteur:Adrie.6.3.06.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 18:52 Reageer op dit bericht

Donderdag 5 maart 2009

Amor

Amor

In een Studentenrevolte vond ik haar,

en was in de strijd op Amor niet bedacht.

Maar toen zijn pijl mijn pantser brak,

ging zij voor jaren mijn leven mee maken.

Ik had van Amors wapens niet verwacht,

dat hij mijn hart voor jaren nu zou raken.

Maar toen Amor mijn pantser verbrak,

kreeg ik naar jaren mijn verdiende straf,

dat ik al jaren de draak met Amor stak.

Nu laat ik mij door de Goden verhoren,

in de hoop dat zij me wel zullen aanhoren.

Voel me in de liefde verslagen en verloren.

Als ik de Liefde en warmte moet ontberen,

zelfs de lessen vergat, die Amor mij leerde,

voel ik me nu extra buitengesteld als zieken.

auteur:Adrie.5.3.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:33 Reageer op dit bericht

Woensdag 4 maart 2009

De grauwe lucht

De Lente

Krijgen steeds die koude grijze lucht,

het lijkt of het zonnetje daarom lacht,

ja, ik heb nog niet genoeg daadkracht.

Ben nog voor de Winter op de vlucht.

In de avond nog steeds die grijze huizen,

door de schemer die over de huizen ligt.

Steeds die gedaantes die staan opgericht.

Koning winter lacht nog in zijn vuistjes.

Hij zet alle huizen nu ijzig in de kou,

en bossen en weiden zien nog erg rauw.

Het zonnetje lacht en weend steeds verder,

maar schrijft ons geen ansicht, of letter.

Heb het zonnetje vaak boos aangekeken,

maar dat liet hem nog meer verbleken.

het heeft geen zin om met hem te praten,

we hebben beide de rede thuis gelaten.

auteur:Adrie.4.3.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 13:19 Reageer op dit bericht

Dinsdag 3 maart 2009

De woeste baren

Woeste baren

Voel me soms als een schip in de woeste baren.

Wordt dan heen en weer geslingerd door de wind,

die me soms omhoog, dan weer laag doet varen.

Dat is dan steeds de vraag als de ochtend begint.

Mijn lichaam laat me dan steeds weer ervaren,

of het weer dwalen wordt, alleen en zonder baken..

Mijn gezondheid laat me met een schip vergelijken,

die zich dan ook openbaart als in een onstuimige zee,

de dag beginnend als met de schoonheid van een roos,

maar me dan weer snel naar een stil hoekje laat kijken,

waar je stilletjes met pen en papier naar kunt wijken.

Soms kan ik niet meer, dan heb ik de kracht verloren..

Ja zo is het steeds weer opnieuw met de jaren vergaan,

mijn lichaam bezwijkt, maar mijn geest lijkt niet bezworen.

Dan neem ik mijn dichterspen en maagdelijk wit papier,

waar ik mijn dichtersgeest dan in rust zijn gang kan gaan,

en daar komen nu de woorden en gedichten vandaan..

auteur:Adrie.3.3.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:40 Reageer op dit bericht

Maandag 2 maart 2009

De Vlissingse Boulevard

De Boulevard

Ik bezoek weer eens de Vlissingse Boulevard en kade.

Maar zie de zon, romantisch al langszaam ondergaan.

De heerlijke zilte Zeelucht asemt zalvend over de kade.

In de vele horecapanden gaan de eerste lampen aan.

Deel met enkele vrolijke bejaarden, hun vaste stek,

voor het eten van stampot zuurkool, met worst en spek.

Zit onder het eten, van het zakken van de zon,

in de Zee te genieten.

Een van de bejaarden, zet aan tot het zingen van een-

bekend Zeemanslied.

Mijn luisterend oor, hoort al vele glazen vol schenken.

En nog slikkend, zag ik de zanger om nog meer wenken.

hij kijkt rond, met een lachend gezicht zei hij tegen mij,

niemand zal ooit je meezingen van ons lied vernemen,

en zal zorgen, dat later alles voor je glanst in de hemel!

Ik zei; nu kerel, ik zie zonder schuld of bezwaard gevoel,

de door ons gemaakte zonden aan!

En lachend zei ik, heb die zonden in overuiging begaan.

Na mijn maaltijd zei ik hun dan,,

heb mede door jullie nu genoten van alles wat bestaat.

auteur:Adrie.2.3.9.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:19 Reageer op dit bericht

Zondag 1 maart 2009

Lenteboden

Lenteboden
In mijn tuin vertellen me de eerste paarse bloemetjes, houdt allemaal toch moed, het voorjaar komt er aan. Een mooie paarse mening, waar ik volledig achter sta. Ik stuurde meteen een Kushand naar die stralende zon, zelf vechtend tegen de mist, die vond dat nu alles kon.
Ik zakte voorzichtig neer in het mooie heidekruid, blies in mijn gedachten, de zon achter de wolken uit. Boris mijn hond, knorde en morde wat binnensmonds, baas; ik wil eigenlijk eerst nog een blokje met je rond.
Och Boris met mij moet gij vandaag niet willen spelen. Merk jij vandaag niet mijn bezorgd,verdrietig gevoel. Bezorgdheid en verdriet om schouder en dichtvriendin! Een bezorgdheid wat ik nu niet echt met je kan delen!
Toen schoof ik zachtjes mijn stoel, hem nog wat nader. Boris legde kop en poten troostend bij me op schoot. waarna heel begrijpend likkend mijn lichaam omsloot. Boris, soms lijk je even, een alles begrijpende vader!

auteur:Adrie.1.3.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 20:23 Reageer op dit bericht

Zondag 1 maart 2009

Opnieuw

Opnieuw

Uit het niets weer beginnen

Beginnen,

je krijgt het niet aangereikt.

Het voelt als grijpen

in handen gevuld met lucht.

of grijpen naar vleermuizen

langs je scherend in vogelvlucht.

als grijpen naar een oor

wat je bij de afwas reeds verloor

Ik heb jaren geleefd

als een voetafdruk

die weer verwaaide

in de losse stoffige aarde

Bij het ontwaken

waren de buren

steeds mijn gids

en trouwe wakers

die elkaar vertelde

dat het weer werken is.

Snachts vertelde de sterren

en mooie dromen

dat de liefde weer zou komen

warmte en nieuwe liefde,

een Canon klick-moment.

De Pastoor zegt

dat Jezus de weg

heeft gevonden.

Maar zoek naar het begin

alles vergeten

wat ik ook weer vergat.

auteur:Adrie.1.3.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 28 februari 2009

Woest golvende Zee

Golvende Zee

Janske zei; “de Liefde is als het leven”,
soms vervliegend tot een wolkje rook,
of een vluchtige schaduw na je dood,
als psalmen galmend zijn weggedreven.

De kleur op je wangen eerst roodgloeiend,
worden dan witter en valer van kleur.
Rozen eerst de ruimte's vullend met geur,
tot de liefde wordt een gesloten deur.

En zoals je uit je levenslessen later weet,
de liefde is als een woeste golvende Zee.
Op het grijzend haar dan alleen bladergoud,
haar hart bleef jong en haar gelaat werd oud.

auteur:Adrie.28.3.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 16:49 Reageer op dit bericht

Vrijdag 27 februari 2009

In de Supermarkt

In de Supermarkt

Hoorde het verheugd in mezelf zeggen,
ik leef, ik leef, blij dat ik nu nog in je leef.
Had jij, me je liefde niet eerder kunnen brengen.
Zij bleek een heel lieve dierbare herinnering,
in wie ik nog steeds had voort geleefd.

Het gesprek kwam bij het verlies der jaren,
waarbij ik eerlijk met haar heb betoogd,
dat door mijn uiterlijk gelogen schoonheid der jaren ,
zonder creme's niet meer hadden kunnen evenaren,
wat ik voor haar dan ook zou hebben gepoogd.

Hoopte nu beiden, dat de Winter zou gaan zwijgen,
we zouden samen weer kunnen gaan zwerven,
zonder een wit Winterkleed aangemeten te krijgen.

Bedacht; heb geleefd in een graf zonder zerk,
geen Latijnse mis in een der roomse Kerken.
me te snel berust in het mijn gekregen lot,

en me daarin, te snel aangeboden aan God.

auteur:Adrie.27.2.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:59 Reageer op dit bericht

Donderdag 26 februari 2009

Verzorgingsstaat

Verzorgingsstaat

De trieste resten

van een Verzorgingsstaat.

Wegkwijnende mensen.

Zieke en bejaarde,

die vergaten,

wat ze zelf nog wenste.

Vragende gapende handen,

die vergaten wat ze moesten.

Waden wanhopig door ons ego,

met vragen wat ze moeten.

Even aandacht en liefde.

Ze gaan weer even leven.

Mogen even vertellen,

hun sociaal en menselijk bewegen,

maar slechts heel even.

Mensen worden nummers en dingen,

op afroep ieder even komen zingen.

Niet te vals of te hoog,

anders kom je ook bij de dingen
.
auteur:Adrie.26.02.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:18 Reageer op dit bericht

Dinsdag 24 februari 2009

Bles

Bles

Als heerlijke jeugdherinneringen is het klinken van zijn bellen,

verdrietig, dat zijn even oude baas hem nog zo blijft kwellen.

Het door Bles opgeschoffelde zand, schuift stoffig naar de kant.

Grote zwermen lastige vliegen, blijven hun tocht vergezellen.

Bles die met zijn hoofd schud door hun aanhoudend kwellen.

Zijn hoofd met een rafelig versleten halster vermoeid omlaag,

zo trekken ze voor me uit, langs akkers, lommer en velden,

zijn bellen blijven langszaam voor me uit, heel eentonig schellen.

Op de bok zit een man, gelijkend als Bles zijn evenbeeld.

Niets te zien; wat zijn oude vermoeide geest nog wat streelt.

Verweerd zijn hoofd en haar, door z'n hand wat verdeeld.

Zijn gestaag klappende zweep maakt Bles niet meer bang.

Zij hebben duidelijk, heel lang samen hun werk verdeeld.

En zo sukkelen ze samen hun leven nog door.

Zo samen naar de Hemelpoort.?

auteur:Adrie.24.2.09.©

Uit mijn Bundel.

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:24 Reageer op dit bericht

Dinsdag 24 februari 2009

Een korte Romance

Een korte romance

Voor de toonbank stond een dame,

gelaat nat geweend van tranen,

haar man had haar geslagen,

en na een carnavalsromance verlaten.

Zelfs de maan keek op haar neder,

't stormde nu uit alle hoeken en streken,

want de gevolgen na de korte romance,

dat had ze nog niet nader bekeken,

maar de storm kon niet ontbreken.

De man wringd verslagen zijn handen,

had zijn gevoelens niet kunnen bedwingen,

ze had volgens hem het risico kunnen bedingen,

dat het niet zou blijven bij zakdoeken wringen.

Auteur:Adrie.24.,2.09

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:08 Reageer op dit bericht

Maandag 23 februari 2009

Levensmelodietje

Mijn melodietje

Zie tijdens mijn ochtendwandeling enkele knulletjes staan,

waarbij de ondeugd van hun rakkerige gezichtjes straalt.

Zeg meneer, volgens ons bent u zo dronken als een vergiet?!

Nee jongens, loop wat slecht, ik ben al jaren heel erg ziek,

maar wil niet, dat God daar boven dat zal zien!

Ik wil blijven lopen, en God maar steeds laten geloven,

dat mijn tijd en pasje, nog lang niet weg zijn of verlopen.

Indien ik in de vroege ochtendkoelte heb gezongen,

mijn door rood en ochtendstond gekleurd melodietje,

en het laatste geluidje van mijn lippen is verzwonden,

dan loopt de tijd pas echt af, van mijn levensmelodietje.

Als God hoort, louter gemurmel, tot vergeef me,

dan fluisterd hij het heel erg zacht in mijn oor,

U Lichaam en melodietje; zijn nu echt versleten hoor!

Nu uitgesproken, gezongen, gefloten, en nu gezwegen!

auteur:Adrie.23.2.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:54 Reageer op dit bericht

Maandag 23 februari 2009

Mijn schrijverspen

Mijn schrijverspen

Geen vriend was steeds zo trouw als jij,

mijn schrijverspen vergeet ik nimmer meer.

Als de slaap en rust even van me keert,

dan vind ik je daar steeds immer weer.

Al jaren gaan wij zielsvertroostend saam,

en schrijven we vaak met lust en schrik,

niemand die ons van elkander kan scheiden.

Pas bij mijn laatste adem en snik,

zijn wij van elkander te scheiden.

auteur:Adrie.23.02.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:07 Reageer op dit bericht

Zondag 22 februari 2009

De Straatmuzikant

De straatmuzikant

Als men in het Centrum bijna zonnedronken,

met hun liefste nu stralend loopt te pronken,

dan kan hun het zich gemis pijnlijk beklimmen,

dat Jan zijn instrumenten nog zo liet klinken.

Men voelt dan romantisch in hun herinnering,

langs hun passerende schaduwen en schimmen,

de verlatenheid door deze muzikant beklimmen.

Men wordt zich dan weer bijna pijnlijk bewust,

dat blijvende eeuwigheid niet te verwerven is.

Steeds romantischer klonk dan zijn mooie muziek,

in hun harten, nog lang, nog zeer lang nadien,

heeft zijn klare en heldere muziek geklonken,

opgegaan in hart, herinnering en romantiek.

auteur:Adrie.22.2.09©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:33 Reageer op dit bericht

Zaterdag 21 februari 2009

Gefluister

Gefluister

Als mijn energie in de ochtend nog voor handen is,
en het wolkendek nog open en onbewolkt,
dan luister en kijk ik weer naar de verre horizon,
die dan vaak weer rood, open en breed voor me ligt.
de wind klinkt dan; of het ademzacht gefluister is.

Licht en rood aan mijn ogen ontloken,
streelt het zonnetje dan liefelijk mijn wang.
De vogels, dan net uit het nest gevlogen,
strelen dan mijn oren met hun gezang.

Sinds U en de natuur mij weer beseffen deed,
dat mijn verlies alleen mijn zelfvertrouwen was,
verloren; als liefde de mooie en Romantische naam
toen heb ik de pijn en verlies weer bij me afgedaan.
En de laatste herinneringen zijn nu voortaan verleden.

Mijn verdriet maakte dat ik geen geluk meer genoot.
Het leek of alleen het verdriet me nog kon behagen,
tot ik onder het proeven van nieuw geluk en geloof,
het zelfbedrog en kastijding nu kon laten varen.

En nu mijn pijnlijk getergde hoofd, neer kon leggen,
tussen je warme liefdevolle handen in je schoot.
Nu kon ik zeggen, al het pijnlijk verleden,
is bij mij nu verslagen tot mijn dood.

auteur:Adrie.21.2.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:05 Reageer op dit bericht

Vrijdag 20 februari 2009

Mijn bankie

Mijn bankie

Zit te schilderen in het Park, zittend op een bankie.

Al schilderend ontwaar ik vele melodieuze klankie's.

Hoorde, voelde en zag een murmelende beek,

die vrijelijk en kabbelend over mijn voeten streek.

Een protserige dame, tikte met lichte schreden,

haar hakkie's tikkend en tokkend over de stenen.

Als kunstwonderen waren haar prachtige benen,

die heel even mijn schilders ogen mochten strelen.

Maar Vadertje tijd, die niets als heilig beschouwt;

roept als hij dit prachtige beeld even aanschouwt,

hier gaat de tijd je verf en penseel even te boven,

als hij dit beeld weer van me af komt roven.

'O mijn zacht penseel, altijd zo snel en fiks ervaren,

lukt het nu niet, om snel dit kunstbeeld te evenaren.

Maar er begint me nu spijtig ergens iets te dagen,

nog nooit mijn ogen zo lang over iets heen geslagen.

auteur:Adrie.20.2.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:25 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels