Purperrood liefdesbloed
Hoe zou het zijn zonder de romantische Poezie,
geen inkt zal er dan nog vol liefde gaan vloeien,
geen woorden of zinnen die je kunnen boeien,
geen dichterspijp zal er dan nog verheugd roken,
alleen de duiveltjes die je in de hel hoort vloeken.
Alle woorden en dingen die ik mooi-
en onsterfelijk vond dan ten prooi-
aan de genadeloze wet der tijd-
vergeten, ontluisterd en ontwijd.
Taal wordt dan; om niet aan te horen-
verschrikkelijk om dat te lezen en te zien.
Bij elk dan geschreven woord of zin-
houdt je dan steeds benauwd de adem in.
Zit dan met een dauwnatte roos in de hand,
zie, hoe prachtig elk blad vol liefde brandt,
het purperrode liefdesbloed in hand en hart.
auteur:Adrie.15.6.09.©.
Het uitvaartwezen
Zat te dromen; zal het straks anders vergaan,
het uitvaartwezen schroeven de planken dicht,
en komt er een eind met een passend gedicht,
geen verzet mijn papier bleef maagdelijk wit.
Een einde komt er dan toch aan slaap en waken,
waarbij mijn wekker steeds de seconden wegtikt,
droomde dan over het dicht wat ik wilde maken,
met mijn slaap en waak steeds weer in conflikt.
De dienst in het kerkje aan het wijde boerenland,
gemaakt een graf; met mooie rode rozen omringd,
dicht bij het weidse water, waar ik nu graag rust,
het kabbelend water, mijn droom en dichters lust!
auteur:Adrie.13.6.09.©
Warme Jeugdherinneringen.
Mijn rijkdom die soms in de koektrommel lag,
een kind dat dan wachtte tot het donker was,
en geen van de ouders meer naar binnen trad,
merkte dat broer Jan het zelfde had gedacht,
en toen merkte dat er niets meer over was.
Maar mam die de kamer toen lachend stil betrad,
merkte dat haar lach zich toch aan mij verried;
gaf me een knuffel, en vroeg dan; Adrie jij hier?
Maar moesten samen heerlijk lachen van plezier!
Maar de nacht ging met een warme lach voorbij,
knus bij mijn Pap en Mam warm aan hun zij.
Waardoor later haar warme lach, mij nog vaak,
heerlijk in mijn herinnering, vergezellen zal.
auteur:Adrie.12.6.09.©
Vakantieliefde
Zie twee leeslampen hel schijnen,
woorden op papier verschijnen,
lichtval in en op meubels rondom,
al die lampen zijn doof of stom.
Hoor de regen kletterend op straat,
alles binnen wakker makend wat er staat,
met hun Italiaans glimmeubelgelaat,
was eerder vele vakantie lire's waard.
Gij schoonheid, in wier gedachte leeft,
nog steeds brandend van liefde,
mijn vakantiedromen vult en omgeeft.
auteur:Adrie.11.6.09.©
Kletterend watergeluid
De dag school zich weer in somberheid vandaag,
je zag de mensen steeds schuilen in hun huizen,
heb voor hun vaak de hulp van God ingeroepen,
maar hoorde alleen het kletterende watergeluid.
De natuur die nu alleen verkoelend de stenen kust,
brengt nu gewoon alles weer verfrissend tot rust,
zou dan willen; dat de mensen vergaten hun lust,
even en de zon is er die blakend de stenen kust!
Heb in mijn gevoel even met het zonnetje gesproken,
en heb toen zijn blikken alleen maar zien verzinken,
het zonlicht zag ik steeds meer in verdriet gebroken,
mensen laten we samen met de zon ons glas klinken.
auteur: Adrie.10.6.09.©
De mattenklopper
Er is een schoonheid in 't armoedigste kleine,
Die zich in stilste dromen slechts openbaart,
Gelijk soms een zwerver eenzaam staart
Naar een Moors venster, sierlijk rijk van lijnen,
Zo boeit dit nietig ding betoverend mijnen
Ontroerende blik;hoe speels en hoe klaar't
Riet zich verwindt en tot een steel zich paart:
Geringde palmenstam in blonde schijnen!
Was het een kunstenaar die voor 't eerst verzon
Zo tot een kroon, een arabesk, te spreiden
Lichte en veerkrachtige stengels, guld in zon?
Of is elk ding dat zorgvol en bescheiden
De mens goed voor zijn doel vervaardigen kon,
Schoon geen vermoedt, Schoonheid voor alle tijden?
auteur: Alex Gutteling.9.6.09.©
Geheime gedichten, maar toch mooi gekozen door Wim Zaal.
Vochtige aarde
De wind blies zijn adem zachtjes over,
als aai voor het zonnetje zijn getover,
de begroeide aarde met zijn fisse lover.
De duisteris valt al over de bomen,
tot schimmen vervagende wanden,
schemerd de Maan in vele standen.
De lucht is wijd en grijs daar boven,
De aarde zwoel aan het verdoven,
van de regen die nevel laat stijgen,.
Uit de akkers, die wijken in zwijgen,
van de donkere dampende gronden.
auteur:Adrie.8.6.09.©
Beschonken kind
Op mijn oude bankie, zat zwaar beschonken,
een ziek voor zich uitlallend dronken kind.
Al peizend, zag ik haar verloren in levensleed,
stinkend naar alcohol en vuil in bladbruin kleed.
Op het lange sluike haar, een band van klatergoud,
of wat er ooit voor door heeft moeten gaan,
de bladeren ruischen dicht, waar ik door ben gegaan.
Voel me door dit beeld wat verdrietig en aangeslagen.
Als u dit leed niet ziet, hernieuw het licht dan in je ogen,
na met haar te hebben gesproken,
hebben we een taxi naar haar huis genomen,
ik zou anders haar verdriet hebben meegenomen.
auteur:Adrie.7.6.09.©
Was de nacht
Ik ben de zon in de Lente,
de nacht dat ik je kuste,
dat ik je liefdevol heb aanschouwd,
aan Maan en sterren toevertrouwd.
De sterren en maan versierde de hemel,
heb dat gade geslaan en toevertrouwd.
Maar er is een ster gevallen,
en dat aan de maan verteld.
auteur:Adrie.6.6.09.©
Rood met witten stippen
Toen in de herfst de natuur weer heel bladstil was,
ik graaf dan nu diep in mijn geheugen en verleden,
is ze geboren, die rode met wit bevlekte paddenstoel,
ze stond daar toen wat verlegen, tussen de gele kleden.
Werd somber bekeken door donkere wolken om haar heen.
Ze werd wat verlegen van al die donkere somberheid,
haar mooie witte stippen, het rood daar omheen gespreid,
zag op mijn hand, wat traantjes verdrietig verspreid,
net als een klein verdrietig meisje, wat ook wat lijdt.
Berg weer op in mijn herinnering haar mooi kleuren,
je bloedrood met witte stippen, kom je ook weer terug,
om met je mooie kleuren, ons dan weer wat op te beuren?
Adrie.5.6.09.©
Mijn hoop
De duisternis leek toe te slaan
was me er gedeeltelijk van bewust
maar maakt me toch heel ongerust
voelde me als eenm zinkend schip
stukgevaren op een woeste klip.
“O zou je het schip willen dichten
met garen gemaakt van mijn lach
wat daarmee weer nieuw leven spint
maar de pijn verlamd soms mijn hart
zoek naar een weg een nieuw begin.
Reik naar bovenaardse hoogten
in mijn wanhoop naar nieuw leven
tijd wordt een erg kostbaar geschenk
waar hoop zich steeds wisseld met vrees
en leven heel spaarzaam wordt gegeven.
Uit mijn bundel.
auteur:Adrie.4.6.09.©
De bruine beer.
Soms rijst er in Broeder Jacob zijn gevoel,
van een heel wonderlijk brandende grot.
Zij is dan de schrik van zijn ondeugd
en ziet het dan als de straffe Gods.
Eens dwaalde er daar een jonge maagd,
en dacht als jongeling aan geen gevaar,
tot ze zijn gestalte zag; zwaar en grof,
en als een Beer zag naderen tot haar.
Zijn brede baard en bruine rok,
verwarde toen haar mensenschijn,
zij meende een bruine beer te zien;
maar het was Broeder Jacob de Capucijn.
In haar schrik nam ze toen de vlucht,
maar zij wordt door Jacob nagesneld,
die voelt aan zijn Capucijnerhart,
dat hij voelt; verkeerd en bekneld.
Ach Vrouwe van mooie eenvoudigheid,
verlaat toch u onnodige dwaze schrik;
ik ben gewoon broeder Jacob de Capucijn;
verban toch de voor mij onnodige schrik.
auteur:Adrie.3.6.09.©
Hartsgeheimen
Buiten waait het al wat zomerkoelte,
zit vandaag wat verdrietig in de put,
tot mijn buurjongetje wat lachend valt,
op zijn ondeugende en olijke smoeltje,
voorkomt dat ik verdrietig raak ingedut.
Ja de tijd vliegt snel, vooral wanneer,
liefdesverdriet mijn leven verzuren doet,
ja het vieren van de Gouden bruiloft,
hadden we toch al nooit meer vermoed.
Slechts eenmaal heb ik haar nog eens gezien,
als gezeten in een sneltrein in volle vaart,
haar ogen nog steeds open en zonneklaar,
maar had mijn hart die ogen maar nooit gezien,
mijn verdriet zal langszamer slijten dan wat,
aan herinneringen in mijn hart geschreven staat!
auteur:adrie.2.06.09.©
Leven kwijt.
Ik ben mijn leven kwijt
zoek naar mijn oude leven
spiegel voor mijn schreden;
doe nu door en zie niet om.
Mijn ziekte zet me jaren vooruit
in vreemde niet gewilde schreden.
Ik leef nu tussen andere huizen
waar mijn voeten niet willen gaan.
De dagen zijn zonder mijn wensen
belijnt door een krijtstreepje licht;
tot hier kun je nog vrij gaan en
tot daar wordt alles voor je gevuld.
Steeds minder mag ik het zeggen
mijn echte verlangens niet zeggen,
mijn eenzame leegte en mijn begeer,
steeds groter en meer en meer.
Zwoeg nu door de leegte
van de holle en lege dagen
zoek naar vervulling van mijn begeer
verlangens, steeds groter, meer en meer.
auteur:Adrie.1.6.09.©
Westerschelde
Stapte vanochtend wat gedreven in mijn auto,
om richting Zee en Westerschelde te gaan.
Weet het, ik had er niets meer te zoeken,
maar hoorde in mijn droom haar steeds roepen.
Zij leefde zo helder als onze liefdesvlam,
die ze in mijn dromen vaak branden laat,
hij wakkerd aan, als het windje langs gaat,
door wind en regen, zal ik voor onze liefde gaan,
staat er door haar gekerfd in de Scheldewand!
Ze gaat nog vaak door mijn gedachten heen,
als geboren en voortgejaagd door de Westerwind,
herinneringen die dan over Zee en Schelden jaagd,
zij zong dan deze woorden, met haar ogen wijd,
doch is er zelfs geen dood; die ons nog ooit scheidt!
auteur:Adrie.31.5.09.©
Van waarden
Toch weer plannen, toch weer dromen,
zijn zij ze nu toch weer bij me gekomen?
Dromen nu als vliegen, zonder honing of tal,
met jou en het zonnetje bij me gekomen.
Zo lang Maan en Zon nog op me neerkijkt,
en mijn hart en ziel nog hunkerend voelt,
zo lang de Natuur zich nog heerlijk verrijkt,
en mijn vermoeide hart nog voelt en koelt,
zo lang blijven de Lenterozen voor me pralen,
en zie je de vreugde weer uit mijn ogen stralen;
en ligt mijn Hart en Ziel nog niet ten grave,
net zo lang troon ik hier nog op deze aarde!
De liefde is me nog veel teveel van waarden!
auteur:Adrie.30.05.09
Lachen en schateren
Zat te mijmeren, als alles weer vroeger werd,
werden alle vragen weer snel helder en klaar,
en het hoe en waarom bestond dan niet eens,
de antwoorden lagen in de geschiedenis dan al klaar.
Maar alles stond dan netjes en doorleefd voor je klaar,
en gewone beleefde omgang overspoelde dan elk land,
mensen leefde dan ongedwongen, en namen ieders hand,
lachen en schateren, zoals het immers bij alle kinderen past.
auteur:Adrie.29.05.09.©
Somber Grijs
De lucht is wat somber grijs,
het miezerd wat druilerig nat,
de wind wil duidelijk ook wat,
en zingt zielig een valse wijs.
Mensen zie je de auto's bezetten,
een gelaat; ik moet gaan werken,
een ernstig dagelijks weergaan,
zonder het te willen laten merken.
Rijden hun files en drukken zich in,
hun dagelijks dik geblazen lippen,
hoofd en tonen naar hun nieuw begin.
auteur:Adrie.28.05©
CALCIUM Ak paddenstoelen neem gaat alles gloeie voorwerpen worden omring door krioelende gekleurde worme net van Goch Da Vinci had ik op mij…
CALCIUM
Ak paddenstoelen neem
gaat alles gloeie
voorwerpen worden omring door
krioelende gekleurde worme
net van Goch
Da Vinci had ik op mijn behang
psychedeliese strale
uit me vingertoppe
hoef voorwerpen nie
an te rake
kome van zelf
maar da hak altijd al.
Wak zegge wou
dak in een keer begreep
waarom de indiane
geen tv nodig hebbe.
auteur: Herman Brood
1946-2001
Grijs leger
