No molho da famosa praia da Consolação

Fernando Pessoa
( Alberto Caeiro )

O amor é uma companhia.
Já não sei andar só pelos caminhos,
Porque já não posso andar só.
Um pensamento visível faz-me andar mais depressa
E ver menos, e ao mesmo tempo gostar bem de ir vendo tudo.
Mesmo a ausência dela é uma coisa que está comigo.
E eu gosto tanto dela que não sei como a desejar.

Se a não vejo, imagino-a e sou forte como as árvores altas.
Mas se a vejo tremo, não sei o que é feito do que sinto na ausência dela.
Todo eu sou qualquer força que me abandona.
Toda a realidade olha para mim como um girassol com a cara dela no meio.

 Liefde is gezelschap.

 
Als ik haar niet zie, beeld ik me haar in en ben ik sterk als de hoogste bomen
.Maar als ik haar zie,beef ik, Ik weet niet wat er  gebeurt met mijn  gevoelens in haar afwezigheid
alles wat ik ben, eender welke kracht heeft me verlaten .
alle werkelijkheid kijkt mij  aan zoals een zonnebloem met in het midden ervan  haar aangezicht

Het sloeg middernacht  toen de  boswachter op weg naar huis  een man tegen kwam die verschrikt riep "spoken  op het kerkhof. Ik zal eens gaan kijken zei hij met spottende ogen .Met het geweer onder de arm liep hij op zijn tippen lopend langs de graven . Plots overviel hem een beklemmend gevoel en daarom schoot hij in de lucht en riep"ga weg .Bij het horen van een ijzige kreet en door schrik bevangen maakte hij zich uit de voeten zonder om te kijken . Halloween maakt altijd slachtoffers .