expo 58

                                   Águas-mortas         

Mudanças na ortografia da língua  portuguesa a partir de Janeiro 2008
aanpassing  van de portugese spelling vanaf Januari 2008

informação

Een geheime cultuurtrip met Maria João
Maria João (niet te verwarren met de klassieke pianiste Maria João Pires) komt uit Portugal maar zingt géén fado. Al dertig jaar zet ze eens om de zoveel tijd de wereld van de Portugese muziek overhoop met een grensverleggend project. De ene keer een langspeler vol bizarre covers van pop- en rockklassiekers, dan weer avant-garde jazz in duo met pianiste Aki Takase of aan de zijde van Gilberto Gil, Trilok Gurtu of Joe Zawinul.Op donderdag 25/10 om 8h30 in zaal de Roma in Antwerpen-Borgerhout voor slechts 18 euros .

Retrato próprio

Magro, de olhos azuis, carão moreno,

Bem servido de pés, meão na altura,

Triste de facha, o mesmo de figura,

Nariz alto no meio, e não pequeno;

Incapaz de assistir num só terreno,

Mais propenso ao furor do que à ternura,

Bebendo em níveas, por taça escura,

De zelos infernais letal veneno;

Devoto incensador de mil deidades

(Digo, de moças mil) num só momento,

E somente no altar amando os frades;

Eis Bocage em quem luz algum talento;

Saíram dele mesmo estas verdades,

Num dia em que se achou mais pachorrento.

                             Poema de Manuel Maria Barbosa de Bocage

Beeld van hem zelf
Mager,met blauwe ogen, donkere dikkop,
goed voorzien van voeten, van middelmatig gestalte,
treurige toorts ,hetzelfde van ' t lijf
havik's neus  ,en niet klein
onhandig op elk  terrein
meer geneigd naar woede dan naar tederheid, 
te sneeuwwitte handen uit donkere beker drinkende
met duivels ijverig dodelijk venijn 
vroom bewieroker  met duizend godinnen  
(ik zeg met duizend meisjes)ineen enkel moment
en enkel op het altaar liefhebben de broeders
ziehier Bocage , in wiens licht enig talent
komen van hem zelf deze waarheden
op een dag in welk hij zich futloos vond
Bocage 

                                                  Goed of slecht weer we gaan in zee

                                                                             ALCÁCER DO SAL

In de arena van Alcácer do Sal waren wij en een Hollands koppel de enige buitenlanders, alle ander banken zaten vol liefhebbers van de Portugese tourada . Met hoornmuziek werd het stierengevecht aangekondigd .
Een beest van honderden kilo´s verscheen in de arena en daarna een ruiter in een fleurig costuum zoals in de traditie van de 18 de eeuw.. Hij reed handig zijn paard rondom de stier om een bandarilha te kunnen te plaatsen . Een ongelijke strijd maar niet zonder gevaar voor ruiter en paard. Mijn sympathie ging echter vooral uit naar de Forcados een groep van acht mannen die de stier bij de horens proberen te pakken .Een spektakel waar ik bijna een hart stilstand van kreeg zo geëmotioneerd was ik . Geen tourada voor gevoelige mensen maar wel iets dat deel uit maakt van de Portugezen identiteit en dus een bezoek waard.

A corrida de touros à portuguesa

Uma das mais fortes tradições portuguesas é a tourada.

Hoje a dia há muita gente que contesta este forme de entretenimento. É verdade, não existem razões suficientes para contradizer os argumentos dos oponentes deste evento. Embora a tourada portuguesa distinga-se muito de Espanha, porque é proibido matar touros na arena diante do público.

Foi numa tarde de verão na praça em Alcácer do Sal, lá estivemos os únicos estrangeiros mais um casal holandês sentado ao nosso lado, as outras bancadas encontravam se repletos de aficionados.

Ao toque de uma corneta deu se o início, um musculado touro de peso impressionante entrou a arena, em seguida o cavaleiro vestido com fato tradicional do século dezoito montado num cavalo da raça Lusitana. Juntos vão enfrentar o touro. Ao ver como o cavaleiro cada vez sabe manejar graciosamente o valente cavalo à volta do touro ou, cada vez quando lhe espeta com êxito uma bandarilha no dorso do colosso, o público aplaudirá de bom grado. Uma luta desigual talvez, mas não está sem risco para cavalo e cavaleiro. Embora tenha mais simpatia para os forcados, um grupo de oito homens que vem pegar o touro de cara. Curiosamente o forcado o mais franzino vai meter se com o touro e aproximará - se passo a passo, gritando, as mãos no flanco e balouçando as ancas para provocar um ataque da besta. Durante a investida o forcado atira -se dentre os cornos dele numa tentativa de o imobilizar. Uma bravura que nunca tenho visto na minha inteira vida e quase me provocou um enfarte pela emoção forte do momento.

Finalmente o touro sai em companhia duma manada de vacas e sob o estrondoso aplauso do público a arena . A tourada não é para gente sensível mas o acontecimento faz parte da identidade autêntica dos portugueses.

Os últimos veraneantes partem, o verão já terminou. À praia as casinhas terão de sobreviver em solidão as tempestades e as ventanias de Inverno.De laatste zomergasten vertrekken, de zomer is reeds voorbij. Aan het strand zullen de houten huisjes helemaal alleen  de stormen en winterse rukwinden moeten overleven. 

Quero voltar para a essência desse blogue, a saber, estar ocupado a recolher prática da língua portuguesa.

I

een oase van rust

              O oásis de tranquilidade,

Aljustrel
Uma das mais antigas povoações de Portugal. Duas colinas, um vale, casario em socalcos, paisagem a perder de vista e um passado milenar. É Aljustrel, do alto da Senhora do Castelo.
Estamos no coração do Baixo Alentejo e o forasteiro que aqui se desloca, olha à sua volta e deslumbra-se com a vasta dos campos, um oceano das paisagens.
                              para o amigo de Aljustrel

Een van de oudste bewoonde gemeenschappen van Portugal. Twee heuvels ,een dal ,huizejes op overhangende heuvels, het veblindend landschap met zijn eeuwenoud verleden . Dat is Aljustrel in het hartje van de baixo Alentejo , de vreemdeling die hier passeert ,kijkt rondom en vergaapt zich aan de uitgestrekte velden. Een oceaan van zichten .

Het park der naties op de oude terreinen van de expo 98 is zeker een bezoek waard . Niet alleen om wille van de omgeving maar ook omdat dit een verkeerspunt is (trein,metro bus)maar ook een van cultuur en ontspanning . Het mooie gebouw ,het Portugees paviljoen van Álvaro Siza of het Camões theater alsook het Atlantisch paviljoen zijn gewoon prachtig . Maar wat vooral als kroonjuweel van het park  schittert ,is de kolossale ingang van staal glas en beton van de Spaanse architect Santiago Calatrava gewoon weg indrukwekkend . Wie wil schoppen komt ook aan hun trekken in centro Vasco de Gama . De kers op de taart is echter het Oceanário een waar genoegen om te bezoeken en dat wil ik zeker niemand onthouden

No parque das nações estreou no dia 22 de Maio a expo 1998 um evento grandioso dedicado aos oceanos. O parque situa - se no este de Lisboa à beira do bem largo Tejo. Hoje a dia, o sítio é ao mesmo tempo um entroncamento de transporte e um espaço comercial e cultural, também simplesmente um lugar onde os lisboetas gostam de passear. Há bastante espaço verde combinado com alguns tanques e engraçados repuxos de altura da expo. Alguns arquitectos de fama mundial deixam seus traços no antigo recinto. Uma pérola de arquitectura e bem interessante é o pavilhão de Portugal de Álvaro Siza. O pavilhão Atlântico e o teatro Camões asseguram a cultura nesta parte da cidade. Mas a entrada no parque das nações fica a mais imponente. Quando apanharia o metro no Cais de Sodré tem de mudar de comboio à estação Alameda para chegar alguns minutos mais tarde à estação Oriente, um dos sonhos concretizado pelo arquitecto espanhol Santiago Calatrava, uma sinfonia de aço, vidro e betão, assim pode descrever a estação Oriente. Incrível que alguém pode criar desses materiais um conjunto de tanta elegância graciosa. Para os adeptos de centros comerciais que gostam de vaguear de uma para outra loja é O centro Vasco de gama, rutilante, pomposa e alegre, o sítio ideal para entreter a família inteira.

Quando anda até a torre "Vasco de Gama", daí tem uma vista impressionante sobre o amplo Tejo e os dezassete quilómetros comprida ponte Vasco de Gama onde as águas do Tejo passam no ritmo de maré. Que espaço e luz que foi criado entre o Tejo e os edifícios brancos que contrastam com o céu aço -azul.

No pino de Verão o calor pode aumentar bastante, felizmente há suficientemente sombra presente pelos pinheiros copiosos no parque. Um bom alternativo para fugir a calma é uma visita ao Oceanário na doca dos olivais. Um prazer que não quero abster a ninguém pois fica a cereja na torta deste lindíssimo parque das nações.

 

In het oceanário toont de diepe oceaan zich als een ongeschreven sprookje .  O oceanário mostra o mar fundo como um conto de fadas não escrito

            Os dragões do mar têm uma camuflagem de alga

                              Iets wat ik nog nooit gezien had,
 een zeedraakje ,te   bekijken in het oceanário van Lissabon