Sinds 9 mei 2009 heb ik in mijn blog over muziek geschreven. Die is nog altijd te bereiken via de link http://seniorennet.be/djmico1951/ - Jammer genoeg kan ik daar geen foto's meer toevoegen sinds begin 2019 zodat ik verplicht werd deze blog aan te maken. Mijn maximum capaciteit werd namelijk bereikt.
Veel plezier met deze blog maar vergeet niet dat het nog altijd mogelijk is te grasduinen in mijn eerste blog!
The Ritchie Family was een vrouwelijk vocaal trio uit de VS. Gwen Oliver, Cassandra Wooten en Cheryl Mason-Jacks ontmoetten producer Richie Rome die The Ritchie Family zou oprichten; hij leende zijn naam maar voegde er een "T" aan toe.
Op de eerste elpee 'Brazil' maakte men gebruik van sessiezangeressen The Sweethearts en sessiemuzikanten nog voor de groep was opgericht. Oliver, Wooten en Mason-Jacks waren niet aanwezig bij de opnames. Zij moesten later bewijzen dat ze goed genoeg waren en werden door Richie Rome en later Jacques Morali aanvaard. De samenstelling van de groep is nadien vaak gewijzigd.
De eerste single in 1975 was 'Brazil' / 'Hot Trip', gezongen door The Sweethearts. De a-kant is een discobewerking van de welbekende compositie van de Braziliaan Ary Barroso.
De volgende single die ik in 1975 kocht was 'Let's Go To Town' / 'Girls Of Amsterdam' van de groep Sailor. Een heel ander geluid dan de veelvuldige discosingles die toen in zwang waren.
Sailor was een Britse pop/rock groep opgericht in 1973 door Georg Kajanus, Phil Pickett, Henry Marsh, en Grant Serpell. Leadzanger was Georg Kajanus (echte naam Georg Johan Tjegodiev Sakonski Kajanus) is een Noorse componist, muzikant en producer.
Sailor was een vreemde eend in de bijt van de toenmalige popmuziek. De intro van de a-kant is het indrukwekkend geluid van de misthoorn!
Op de b-kant worden de meisjes van plezier bezongen net zoals Jacques Brel dat jàren voordien ook had gedaan!
Telly Savalas (echte naam Aristotile Savalas in het Grieks Αριστοτέλης Σαβάλας) was een Amerikaans acteur en zanger, vooral bekend van zijn rol als Kojak, de TV-detective met de lolly en de slechterik in de Bondfilm 'On Her Majesty’s Secret Service'.
Enkele dagen geleden kwam hij hier al voorbij dankzij die single van Nilsson.
In 1975 bracht hij de single 'If' / 'Rubber Bands And Bits Of String' uit. Je kunt hem bezwaarlijk een echte zanger noemen want hij debiteerde zijn tekst eigenlijk maar zijn donkerbruin stemgeluid viel duidelijk in de smaak. 'If' is een mooie cover van die bekende compositie van David Gates, leadzanger van Bread.
Peter Schaap was een Nederlandse zanger en liedjesschrijver die in 1975 doorbrak met twee prachtige singles. De eerste was 'Adem Mijn Adem' / 'Meisje Bij De Zee' en de tweede post ik morgen.
Een van de weinige Noorderburen die zingend heel goed verstaanbaar zijn, net als Boudewijn de Groot.
Een grapje dat toen de ronde deed was "adem mijn adem" maar hopelijk heb je geen look gegeten! 😄
Ondertussen waren de koopjes eind 1975 nog altijd niet voorbij want ik vond voor de belachelijke som van 25 BEF een knappe single van de groep Orleans: 'Dance With Me' / 'Ending Of A Song'.
De band werd meteen ondergebracht in de categorie softrock/poprock, net als Bread trouwens. Oorspronkelijk was het een trio opgericht door Larry Hoppen, Wells Kelly, en John Joseph Hall.
Maakten ooit deel uit van de harmonieuze zanggroep: Bob Leinbach, Bobby Martin, Charlie Morgan, Dennis Amero, Fly Amero, Jerry Marotta, John Joseph Hall, Lance Hoppen, Larry Hoppen, en Wells Kelly.
Radiah Frye (echte naam Minnie Ruth Frye) is een Amerikaans model, zangeres, liedjesschrijfster en actrice, geboren in de Verenigde Staten. Ze werd model in New York, verhuisde vervolgens naar Frankrijk in de jaren zeventig met haar dochtertje Mia Frye (° 1965) om samen te gaan leven met Jean-Paul Goude (die ook met andere modellen samenwoonde, o.m. Grace Jones). Zij zong tevens backing vocals voor Johnny Hallyday.
Enkele dagen geleden kwam ze hier al eens voorbij samen met Nino Ferrer op de single 'Le Sud' / 'The Garden'.
Nu stond ze op eigen benen met 'Play-Boy-Scout' / 'Croco Du Ciel', geproducet door Nino Ferrer die de a-kant schreef en voor de b-kant kreeg hij bijstand van Charles Matton.
Ook deze single kostte tijdens de koopjes van 1975 slechts 25 BEF.
In 1958/1958 had de Britse big band van Reg Owen een wereldhit met 'Manhattan Spiritual'.
Ik kon de moderne versie uit 1975 van Mike Post op de kop tikken tijdens een uitverkoop voor de som van 25 BEF. De b-kant van de single is 'Lay Back Lafayette' die ik vandaag nergens heb teruggevonden op het internet.
Mike Post (geboren als Leland Michael Postil) is een Amerikaanse componist die veel Grammy en Emmy onderscheidingen heeft gewonnen met thema's uit talrijke bekende TV-series.
Om toch een beetje op de hoogte te blijven van bekendere muziek die in 1975 werd uitgebracht kocht ik niet alleen singles tijdens de koopjes.
Voor 'Pandora's Box' / 'The Piper's Tune' van Procol Harum betaalde ik toen de volle pot. Heel zeker ben ik niet meer maar dat moet ongeveer 90 BEF geweest zijn.
Het was de laatste hitsingle van Procol Harum want in 1977 viel de groep uiteen.
Jerry Leiber & Mike Stoller waren de producers van deze uitstekende single!
Johnny Nash, geboren als John Lester Nash, Jr. in Houston, Texas, was een Amerikaanse soul- en reggaezanger en liedjesschrijver.
Hij maakte reggae al populair in de Verenigde Staten in 1968, nog vóór Bob Marley, met zijn single 'Hold Me Tight'.
In 1972 scoorde hij met een compositie van Bob Marley: 'Stir It Up', ook toen was Marley nog niet bekend en zat hij verscholen in zijn groep The Wailers.
In 1975 scoorde Nash opnieuw een grote hit met 'Tears On My Pillow' / 'Beautiful Baby'.
Harry Nilsson, geboren als Harry Edward Nilsson III, was een Amerikaanse zanger, pianospeler, liedjesschrijver, en acteur, die meer succes had met covers dan met eigen nummers. Zijn grootouders aan vaders kant waren circusartiesten uit Zweden die naar de Verenigde Staten waren geëmigreerd.
Hij hoorde niet graag zijn voornaam en nam dus meestal muziek op onder zijn familienaam Nilsson.
Zijn single uit 1975 (een van mijn favorieten trouwens) was 'Kojak Columbo' / 'Turn Out The Light'. Een uitzondering op die regel want beide nummers werden geschreven door Nilsson zelf.
Zowel 'Kojak' als 'Columbo' waren in die periode wereldwijd kijkcijferkanonnen op het kleine scherm!
Hij was een goede vriend van The Beatles (vooral van John en Ringo) en toen de Fab Four tijdens een interview in de jaren zestig gevraagd werd wie hun favoriete groep was antwoordden zij volmondig "Nilsson"! Haast niemand had toen al van hem gehoord.
De Ierse zanger/liedjesschrijver Gilbert O'Sullivan (echte naam Raymond Edward O'Sullivan) had in 1975 zijn imago van de jaren dertig (Comedy Capers) al lang ingeruild voor een weelderige haardos.
Hij scoorde toen met het uptempo lied 'I Don't Love You But I Think I Like You' gekoppeld op de b-kant aan 'That's A Fact'.
Octopus was een Belgisch-Britse pop/rockgroep die voortvloeide uit The Bats uit Diest.
Maakten ooit deel uit van Octopus: Brian Johnson, Gerard Opdebeeck, Jean Pierre Onraedt, Nick Roland, Paul Michiels (onherkenbaar met lange haren en baard), Phil Francis, Robert Steele, Robert Vlaeyen, en Steve Davies. De groep hield op te bestaan in 1980 en Paul Michiels koos voor een solocarrière onder de naam P.P. Michiels.
Het was een heel goed idee om de Schotse traditional 'Auld Lang Syne' te koppelen aan die geweldige compositie van Sam Cooke.
Ik zag de groep live in de zomer van 1979 in Hoeilaart met in het voorprogramma Luk Vankessel & Split.
De single 'Bring It On Home To Me' ('Auld Lang Syne') / 'Angelina, My Love' kon ik voor 39 BEF kopen want de koopjesperiode was nog niet voorbij.
Amanda Lear, echte naam Amanda Tapp (of Tap), is een Frans model, zangeres, tekstdichteres, TV-presentatrice, actrice en schilderes.
Sommige feiten in haar biografie worden betwist zoals haar geboortedatum (18 november 1939, of 1941, 1946, 1948 en 1950) en geboorteplaats (Hongkong, Saigon of Hanoi), het geslacht dat haar werd toegewezen bij de geboorte, namen en nationaliteiten van haar ouders (Frans-Engelse vader en Aziatisch-Russische moeder), en de exacte plaats waar zij werd opgevoed.
Ze werd opgevoed in het Zuiden van Frankrijk en verhuisde naar Parijs om een carrière op te starten in de schilderkunst. Ze werd een topmodel, een graag geziene gaste medio jaren zestig in Swinging London en een van Salvador Dalí's muzes, die naar verluidt haar artiestennaam bedacht ("L'amant de Dalí" - Dalí's lover). Ze had een affaire met Brian Jones in 1966 en was een korte tijd verloofd met Bryan Ferry van Roxy Music, voor wie ze poseerde als "the lady with the panther" op de cover van de tweede Roxy Music elpee 'For Your Pleasure' (1973). Na een kortstondige relatie met David Bowie raadde hij haar aan om haar geluk te wagen als zangeres.
In 1975 bracht ze de single 'La Bagarre' ('Trouble') / 'Lethal Leading Lady' uit. Het was het begin van haar loopbaan als "disco queen". Ik moest er wel een stevige som voor neertellen: 77 BEF!
Chantal heeft ze nooit graag horen zingen want zij krijgt er kiespijn van!
Los Quitelos was een Nederlandse ambiancegroep die gekke platen uitbracht, waarschijnlijk bedoeld voor de carnavalsvieringen.
In 1975 bracht de groep de single 'Lache (sic) - Rire' uit in de Benelux en in het Verenigd Koninkrijk was de titel 'The Laugh Tango'.
Sommigen krijgen hiervan de slappe lach, anderen kunnen dit absoluut niet aanhoren!
Jean-Marie Troisfontaine is een Belgisch jazzpianist, orkestleider en arrangeur. Als J.M. Troisfontaine bracht hij 'Erotic Blues' uit, een song die op de b-kant van Los Quitelos staat en die ik niet heb teruggevonden op het internet.
Bossa nova en samba zijn ook mijn favoriete muziekstijlen. Daarom kocht ik in 1975 de single 'Foi A Madame' / 'O Que Da' van Maracaná, een groep waarover niets gekend is.
Maar wel heel geschikt in tijden van carnaval. De single vond ik tijdens de koopjes voor slechts 25 BEF.
Ik heb enkel de a-kant kunnen terugvinden op YouTube.
Maracaná is het grootste voetbalstadion van Brazilië.
Vandaag sluit ik af met een single van MFSB uit 1975: 'Sexy' / 'Human Machine'.
Het is meteen de vierde en laatste single in mijn collectie van Mother, Father, Sister, Brother, een collectief met als uitvalsbasis Philadelphia en bekend voor een instrumentale mengeling van R&B, funk, en disco en opgericht door producers Gamble & Huff van het welbekend platenlabel Philadelphia International Records.
Jigsaw was een pop/rock-band uit Coventry, Engeland die in 1975 een grote hit scoorde met de knappe single 'Sky High' / 'Brand New Love Affair'.
Hun vorige single 'I've Seen The Film, I've Read The Book' heb ik een paar keer op de radio gehoord, maar geen echte hit zodat wij in het geval van 'Sky High' terecht van een eendagsvlieg mogen spreken, een zogenaamd "one hit wonder".
De song werd ook gebruikt als hoofdthema in de film "The Man from Hong Kong", een satire op de James Bond- en Dirty Harry-films .
Des Dyer is de drummer met de falsetto!
Elton John was ik muzikaal gezien al vijf jaar aan het volgen. Ik was dan ook zeer blij met zijn nieuwste single uit 1975: 'Island Girl' / 'Sugar On The Floor'.
De a-kant gaat over een Jamaicaanse prostituee in New York City en over een landgenoot die haar mee naar huis wil nemen. Sinds 1990 heeft Elton John die song niet meer live gebracht. Kiki Dee zingt hier mee in de achtergrond en schreef tevens de b-kant.
Bobby Keys was een Amerikaanse saxofonist, vooral bekend als sessiemuzikant bij o.a. Delaney & Bonnie & Friends, Keith Richards And The X-Pensive Winos, The Rolling Stones, Lynyrd Skynyrd, Harry Nilsson, George Harrison, John Lennon, Eric Clapton, Joe Cocker, Levon Helm & The Barnburners, The Chris Stainton Band, The Flying Burrito Bros, The Little Big Horns, The New Barbarians, en The Plastic Ono Band.
In 1975 kocht ik zijn knappe single 'Gimmie The Key' / 'Honky Tonk' (Parts 1 & 2) en dankzij een koopjesperiode hoefde ik daar slechts 39 BEF voor te betalen!
De b-kant is die welbekende hit van Bill Doggett, ooit nog gecoverd door James Brown.
Hoogst dansbare funk en soul van de bovenste plank uitgebracht op het Ring O' Records platenlabel van Ringo Starr!
Labelle, was een Amerikaans vocaal trio bestaande uit Patti LaBelle, Nona Hendryx en Sarah Dash. Opgericht in 1971 en geëvolueerd uit Patti LaBelle And The Bluebells alias The Blue Belles. Zij zongen in 1971 ook heel even samen met Laura Nyro.
In 1975 scoorde de groep in onze contreien een monsterhit met 'Lady Marmalade' / 'Space Children' (in de VS reeds uitgebracht in 1974).
De a-kant kreeg in West-Europa een andere titel mee: 'Voulez-vous coucher avec moi ce soir?'. De Engelse titel staat tussen haakjes op het hoesje en wordt hier door 90% van de deejays uitgesproken op z'n Engels als "marmalade" (een soort jam) maar zij hebben waarschijnlijk nooit aandachtig geluisterd want de zangeressen zingen die zin in het Creools en dus op z'n Frans.
De Four Seasons op de eerste lentedag, zou dat toeval kunnen zijn?
In 1975 had het Amerikaans viertal het lidwoord "The" laten vallen en als Four Seasons brachten ze de single 'Who Loves You' / 'Who Loves You (Disco Version)' uit. Nog later veranderden ze van naam: Frankie Valli & The Four Seasons of The Four Seasons featuring Frankie Valli.
De vocale groep bestaat nog altijd en wie hebben sinds 1961 allemaal deel uitgemaakt van (The) Four Seasons? Al Ruzicka, Bob Gaudio, Bob Grimm, Charlie Calello, Demetri Callas, Don Ciccone, Francesco Castelluccio (alias Frankie Valli), Gary Volpe, Gerry Polci, Jerry Corbetta, John Paiva, John Stefan, Joseph Labracio, Larry Lingle, Lee Shapiro, Nick Massi, Tim Stone, en Tommy DeVito.
Kenmerkend voor het geluid van de groep is de falsetto van Frankie Valli.
De b-kant was een speciale versie voor de discotheken.
Francis Goya (echte naam François Edouard Weyer) is een Belgische gitarist en producer. Hij werkte samen met internationale artiesten als Demis Roussos, The Three Degrees en Vicky Leandros.
In de jaren zestig richtte Weyer met Lou Depryck en Patrick Ruymen "Liberty Six" op, een innovatieve band. Met Depryck en Dany Lademacher vormde hij later "Kleptomania", waarmee met 'I've Got My Woman By My Side' (1970) een underground hit werd gescoord! In 1970 maakte hij deel uit van de soulband "J.J. Band" (de vroegere band van Jess & James), waarmee hij door Europa en Afrika toerde. In Londen nam hij met de J.J. Band twee albums op voor CBS International, waarvan het tweede door Brian Bennett van The Shadows geproduceerd werd.
Hij brak in 1975 door dankzij zijn instrumentale single 'Nostalgia' / 'Nautilus'.
Als solo artiest veranderde hij zijn naam in Francis Goya. De single wordt een hit in België, Nederland, Duitsland, Noorwegen en Brazilië. In Finland werden van de grammofoonplaat meer dan honderdduizend exemplaren verkocht, een groot aantal voor een land dat toen slechts vier miljoen inwoners telde.
Het succes in Nederland had hij grotendeels te danken aan de Molukse treinkaping. De nieuwsberichten van toen waren inderdaad heel droevig en zenuwslopend. Zijn single werd meermaals gedraaid op haast alle radiozenders en zorgde voor een rustgevend evenwicht.
'Nostalgia' is een compositie van zijn vader.
Bonjour Francis Goya, mijn Facebookvriend!
George Harrison, de zogenaamde "stille" Beatle, was in 1975 nog lang niet uitgezongen.
In 1975 bracht hij zijn nieuwste single op de markt: 'You' / 'World Of Stone'.
Hij had zich alweer weten te omringen met de beste studiomuzikanten: basgitaar: Carl Radle; drums: Jim Gordon & Jim Keltner; orgel, synthesizer: David Foster; piano: Gary Wright & Leon Russell; en op de saxofoon: Jim Horn.
Uit dezelfde periode stamt zijn elpee 'Extra Texture (Read All About It)'.
Hot Chocolate bracht in 1969 een reggaeversie uit van 'Give Peace A Chance' op het APPLE platenlabel onder de naam Hot Chocolate Band. Naar verluidt was John Lennon gek van die versie!
In 1970 stapten ze over op het RAK label van Mickie Most en werd de groepsnaam ingekort tot Hot Chocolate.
In 1975 scoorde de band van Errol Brown met de single 'You Sexy Thing' / 'A Warm Smile' die ik een tijd later al kon kopen voor het bedrag van 43 BEF, tijdens een of andere koopjesperiode.
Tijdens een van mijn zoektochten in 1975 in mijn favoriete platenwinkel Metrophone nabij het de Brouckèreplein in Brussel hoorde ik een single spelen met geweldige saxofoonklanken.
Bij navraag leerde ik dat het een single was van de Belgische groep Chris Edwards And The Savages: 'Savage Boogie' / 'Tweedleedidum'.
Ik ontdek nu via Discogs dat Chris Edwards zijn echte naam Eddy Suys is. Meer weet ik er ook niet over.
Lang moest ik toen niet twijfelen en na slechts één luisterbeurt nam ik het plaatje mee naar huis.
De volgende single is een instrumentale single van het orkest van Percy Faith: 'Summer Place '76' / 'Chompin''.
De a-kant is een oud nummer dat in 1975 opnieuw werd uitgebracht met als tweede titel 'The Theme From "A Summer Place"' in een discoversie.
"A Summer Place" is een speelfilm uit 1959 van de Amerikaanse regisseur Delmer Daves.
Het bekende thema werd tig aantal keren gebruikt voor films en tv-series.
De Franse zanger met de mooiste snor van Pas-de-Calais tot Marseille is zonder twijfel Jean Ferrat.
In 1975 bracht zijn platenfirma Barclay de geweldige single 'Potemkine' / 'Je Ne Chante Pas Pour Passer Le Temps' uit. Jean Ferrat had de a-kant reeds uitgebracht in 1965. Hij bezong het dramatisch verhaal van de Pantserkruiser Potjomkin, in het Nederlands ook bekend als Pantserkruiser Potemkin. "Pantserkruiser Potemkin" is een zwart-wit stomme film uit de Sovjet-Unie uit 1925, die geregisseerd werd door Sergej Eisenstein en geproduceerd door Mosfilm. Het verhaal van de film, geschreven door Eisenstein en Sergej Tretjakov, is een gedramatiseerde versie van de opstand op het slagschip Potjomkin in 1905. Deze film is beroemd en klassiek vanwege de complexe montage in de trappenscène. Als jonge knaap werd ik bij het zien van de film hevig aangegrepen door zoveel onrecht!
En bij het horen van het lied in 1965 werd ik nogmaals emotioneel zodat ik de single uit 1975 niet kon laten liggen. Oordeel zelf maar.
We blijven nog even in Frankrijk voor de laatste single van vandaag alhoewel Nino Ferrer in Italië werd geboren als Nino Agostino Arturo Maria Ferrari.
Hij bracht in 1975 de formidabele single 'Le Sud' uit en op de b-kant liet hij zich bijstaan: Nino And Radiah Featuring Ice: 'The Garden'. Hier zingen ze in het Engels.
Oorspronkelijk was Ferrer een jazzmuzikant (dubbele basgitaar), in de jaren zestig amuseerde hij menigeen met grappige liedjes om in 1975 met dit kleinood op de proppen te komen.
John Denver (geboren als Henry John Deutschendorf Jr.) was een Amerikaanse gitarist, zanger, componist, en acteur die in 1975 een grote hit scoorde met zijn single 'I'm Sorry' / 'Calypso'.
Uiteindelijk was het de b-kant die vaker op de radio werd gedraaid en die ook mijn voorkeur wegdraagt.
De Ierse zanger Joe Dolan had mij in 1969 al bekoord met 'Make Me An Island' toen ik tijdens de maand juli bij een Engels gezin vertoefde. Ik was heel blij zijn nieuwste hit in 1975 te ontdekken op de radio.
'Lady In Blue' / 'My Darling Michelle' kocht ik dan ook heel snel.
Wat een krachtige stem had die zanger!
Carl Douglas, (echte naam Carlton George Douglas), is een Jamaicaanse discozanger die in 1974 twee grote hits had: 'Kung Fu Fighting' en 'Dance The Kung Fu'.
In 1975 had hij een minder grote hit, vooral in de discotheken, met de instrumentale song 'Blue Eyed Soul (Part 1)' / 'Blue Eyed Soul (Part 2)'.
Hij werkte veel samen met de Brits-Indiase producer Biddu Appaiah.
Van Jamaica naar Canada is maar een kleine stap in mijn platenverzameling op 45 toeren want de volgende single was er een van de Canadese zangeres Diane Dufresne.
Zij bracht in 1975 (twee jaar voor het overlijden van The King, nota bene) al een ode aan Elvis Presley: 'Chanson Pour Elvis' gekoppeld aan 'Actualités'.
Had zij een glazen bol om de toekomst te voorspellen of was het louter toeval? Niets daarvan, het was een ode alhoewel de laatste strofe toch ietwat onheilspellend klinkt. Oordeel zelf maar:
"Tu vieillis mal Elvis t'aurais peut–être dû mourir Comme Marilyn ou Janis t'avais pas le droit de vieillir Aujourd'hui y'en a des plus jeunes y'en a des ben plus fou que toé Mick Jagger, Elton John et pis David Bowie Y'en a même un qui s'appelle Alice Y s'en fait plus des mâles comme toé Elvis Y s'en fait plus des mâles comme toé Love me tender love me true ou ou ou ou ou Elvis tu sauras jamais ce que t'étais pour moé"!
Op de b-kant bezingt ze de droevige nieuwsberichten uit die tijd: oorlogen en misdaad, hongersnood, rassenhaat, aardbevingen, petroleumcrisis, vliegtuigkapingen, enz.
Joe Dassin (echte naam Joseph Ira Dassin) was een Frans-Amerikaanse zanger die vaak hits had met covers van Angelsaksische nummers. Maar in dit geval nam hij een Franstalige versie op van 'Africa', een lied geschreven door de Italiaan Toto Cutugno.
'L’été Indien (Africa)' / 'Moi J'ai Dit Non' kocht ik in 1975. De a-kant werd een geweldige zomerhit en de temperaturen speelden mee! De b-kant is een cover van 'No No Song', een hit voor Ringo Starr in 1974.
En ik had geluk want een tijdje later in 1975, tijdens een van mijn zoektochten in de koopjesperiode, vond ik het origineel van 'L'été indien' en dat is 'Africa'. Daarvoor moest ik slechts 10 BEF neertellen!
Albatros was de uitvoerder, een Italiaanse melodieuze pop/soul/disco groep, opgericht in 1974 door Toto Cutugno en opgedoekt in 1978.
Op de b-kant staat het nummer 'Ha-Ri-Ah'.
Een andere single die aanspraak mocht maken op de titel van zomerhit 1975 was de instrumentale single van Paul de Senneville & Olivier Toussaint.
'Dolannes Mélodie' (Trompette) / 'Dolannes Mélodie' (Flûte De Pan) is het thema uit de Franse misdaadfilm "Un linceul n'a pas de poches" van regisseur Jean-Pierre Mocky uit 1974.
Het was inderdaad een lange, hete zomer!
De laatste single voor vandaag komt van Kiki Dee: 'Once A Fool' met op de b-kant de Kiki Dee Band en 'Someone To Me'. Uitgebracht in 1975 op het bekende platenlabel The Rocket Record Company, opgericht in 1972 door Elton John, Bernie Taupin, Gus Dudgeon en Stephen Brown.
The Kiki Dee Band was een vrolijke bende muzikanten die bestond uit Bias Boshell, Jo Partridge, Kiki Dee, Mike Deacon, Mike Wedgwood, Pauline Matthews, Phil Curtis, en Roger Pope.
De Engelse zangeres Kiki Dee is het schoolvoorbeeld van "blue eyed soul".
