Gisteren kwam er een maxi-single met drie liedjes langs en vandaag is het een E.P. (Extended Play voor de jongsten onder ons: een single op 45 toeren met maar liefst vier liedjes!).
Zoals ik eerder schreef waren er in het jaar 1971 veel religieus geïnspireerde liedjes.
Les Petits Chanteurs Du Roc De Lessines Avec Michel Aria brachten deze E.P. op de markt: 'Frappez Dans Vos Mains'/'La Prairie'/'Les Joies Et Les Peines'/'Tu Es Meilleur Que Nous'.
Ik erfde het plaatje uit 1971 van iemand, maar ik weet bij God niet meer van wie.
Van dat knapenkoor heb ik op het internet alleen maar kerstliedjes teruggevonden maar geen enkel dat op deze E.P. staat. Ik heb wel het hoesje teruggevonden bij Discogs. Op de achterkant staat het orkest van François Rauber vermeld. En dat deed meteen een belletje bij mij rinkelen: "François Rauber (Neufchâteau, 19 januari 1933 – 14 december 2003) was een Franse pianist, componist, arrangeur en orkestleider die vooral bekend werd door zijn samenwerking met de Belgische chansonnier Jacques Brel.".
Het verschil met de vorige plaat kan niet groter zijn want Wilson Pickett werd in 1971 waarschijnlijk door veel religieuzen als de baarlijke duivel bestempeld. Zijn bijnaam was trouwens "wicked Pickett"! "Wicked" betekent zoveel als slecht, goddeloos, zondig, gemeen, of vals.
Ik kocht zijn single 'Don't Knock My Love - Part 1' / 'Don't Knock My Love - Part 2' niettegenstaande het lied in twee stukken was geknipt, zoals dat toen gebruikelijk was.
Gelukkig heeft iemand op YouTube de twee delen opnieuw aan elkaar gelijmd!
Pickett schreeuwt zich hier de longen uit het lijf! Behalve op 'Part 2' want die is instrumentaal.
'Don't Knock My Love Part 2' van Wilson Pickett doet mij denken aan de lange, uitgesponnen versies van soulnummers in de versie van Rare Earth of The Temptations, uit die periode.
In 1971 bracht de groep Rare Earth deze single uit met korte versies van: 'In Bed' / 'Satisfaction Guaranteed'. De lange versies waren dan meestal te horen op de elpees.
De single is een heruitgave want de A-kant komt uit de elpee 'Get Ready' (1969) en de B-kant uit de elpee 'Ecology' (1970).
Op het hoesje staat THE Rare Earth en dat vond ik heel raar. Ik heb ook een duidelijke voorkeur voor de b-kant.
Volgens mij was dit de beste single uit het jaar 1971.
Onmogelijk hierop te blijven stilzitten. Dit is zo'n plaat waar ik meteen vrolijk van word.
'A Natural Man' / 'You Can't Hold On' was toen zijn groot succes in onze contreien. De Amerikaanse zanger was al sinds 1959 actief in de muziekwereld en hij heeft nog samen met Sam Cooke in een gospelkoor gezongen.
Hij was van alle markten thuis: soul, gospel, blues en jazz!
Pacific Gas & Electric was een Amerikaanse rockgroep. Opgericht in Los Angeles in 1967, met een knipoog naar het energiebedrijf met dezelfde naam. Nadat die firma druk uitoefende en dreigde met een proces veranderde de band hun naam naar PG&E in 1971. De muzikanten gingen uiteen omstreeks 1973.
Iedereen denkt bij het horen van de groepsnaam meteen aan 'Are You Ready?' en toch kocht ik in 1971 de single 'The Time Has Come' / 'Death Row # 172' en daarop stond de volledige groepsnaam. Het is pas in 1973 toen ik hun album 'The Best Of PG&E' kocht dat ik zag dat de groepsnaam was ingekort.
Gilbert O'Sullivan had in 1971 een boerenjaar want zijn platenfirma bracht niet minder dan zes singles uit: 'Underneath The Blanket Go'; 'Matronimony'; 'No Matter How I Try'; 'I Wish I Could Cry'; en 'Susan Van Heusan'.
Ik kocht toen de singles 'Underneath The Blanket Go' en 'We Will' / 'I Didn't Know What To Do' want die liedjes stonden niet op de elpee 'Himself' die al in mijn kast stak. Slim gezien van die platenbonzen!
Ik vind 'We Will' minstens even mooi als 'Nothing Rhymed'!
The Johnny Pearson Orchestra bracht in december 1971 de single 'Sleepy Shores' / 'Old World Charm' uit.
De a-kant werd gebruikt als thema van de TV-serie 'Owen M.D.'.
Het instrumentaal thema had zoveel succes dat het in 1972 ook werd uitgebracht door het orkest Sounds Orchestral o.l.v. dezelfde Johnny Pearson!
De b-kant is het thema uit de gelijknamige TV-serie op de BBC.
De peetvader van de Nederlandse rock bracht in 1959 de single 'Kom van dat dak af', een grote hit in de Lage Landen in 1960.
In 1971 bracht Peter Koelewijn onder de naam Peter en zijn Rockets een maxi-single uit met daarop drie liedjes: 'Kom Van Dat Dak Af' / 'Rock 'N' Roll Groupie' / 'Conny'.
In 1981 en 1989 zou de a-kant nogmaals uitgebracht worden, een live versie en een samenwerking met de rappers Miker-G & D.J. Sven.
De twee andere liedjes zijn te beluisteren, helemaal onderaan!
Don Nix (echte naam William Donald Nix) was een Amerikaanse muzikant, producer en liedjesschrijver.
In 1971 bracht hij de single 'Olena' / 'Going Back To Iuka' uit met een fraai hoesje.
Hij speelde ook in groepen zoals The Alabama State Troupers en The Mar-Keys.
Nadien heb ik niets meer over hem vernomen behalve eind 2024 toen hij het tijdelijke met het eeuwige verwisselde.
Gilbert O'Sullivan heb ik altijd een zalige singer-songwriter gevonden. Toen ik de eerste tonen van 'Nothing Rhymed' hoorde in 1970 was ik meteen verkocht. Het zal moeilijk geweest zijn om een degelijke opvolger te vinden en dat werd het stomende 'Underneath The Blanket Go' gekoppeld met 'Doing The Best I Can'.
Het was een hele stijlbreuk en dus werd die single uit 1971 geen echt grote hit maar ik kocht 'm wel! En een tijdje later de elpee 'Himself'. Alleen van zijn outfit was ik geen fan.
Eind jaren zestig en begin jaren zeventig waren er nogal wat religieus getinte singles in omloop.
Zo was er ook de Canadese groep Ocean die bestond uit schoolkameraden en die de evangelische boodschap wereldwijd uitdroegen.
Hun eerste single uit 1971 was 'Put Your Hand In The Hand' / 'Tear Down The Fences', meteen een schot in de roos.
Osibisa is een Britse Afro-popgroep opgericht in Londen in 1969 door vier uitgeweken Afrikaanse en drie Caribische muzikanten.
Hun debuutsingle uit 1971, 'Music For Gong Gong' / 'Woyaya', blies mij meteen van mijn sokken.
Tony Visconti was de producer en het was ook de intrigerende hoestekening van de single die mijn aandacht trok. Roger Dean was de kunstenaar die hiervoor verantwoordelijk was!
Jaren later zou Art Garfunkel de b-kant coveren. De a-kant is instrumentaal en de b-kant is gezongen. De originele hoes staat hieronder rechts.
'Rain' / 'Mississipi Line' is een single uit 1971 van Mayfair Set, een Belgische groep waar o.a. Jos Vanstiphout en Milan Pavic deel van uitmaakten. De groepsnaam werd vaak verschillend weergegeven: May Fair Set, Mayfair Set, The May Fair Set, The May-Fair Set.
Verder is er niets over de groep geweten maar ze stonden toen wel genoteerd in de BRT Top-30!
De a-kant is een compositie van Johannes (Jan of Hans) Bouwens, beter bekend als George Baker en zijn Selection. De b-kant werd geschreven door Chris Kritzinger, gitarist en singer-songwriter uit Noord-Rhodesië (Zambia). Hij was de leadgitarist bij The Shake Spears, een groep die in de jaren zestig hoofdzakelijk actief was in België.
Van 'Mississipi Line' heb ik helaas geen klank teruggevonden op het internet.
Gilbert Montagné is een blinde Franse zanger die in 1971 een dijk van een hit had met de slow 'The Fool' en op de b-kant 'Hide Away', in vlekkeloos Engels gezongen.
Hij werd in Parijs geboren op 28 december 1951, een maand na mijn geboortedag.
Chantal en ik hebben toen heel vaak op die tegelplakker gedanst!
In tegenstelling tot wat velen denken was dit geen eendagsvlieg want hij zou later in zijn moerstaal zingen en in 1983 zou hij scoren met 'On va s'aimer' en in 1984 met 'Les sunlights des tropiques'.
Mouth & MacNeal was een Nederlands duo, dat bestond uit Sjoukje Smit en Willem Duyn. Opgericht in 1971 door producer Hans van Hemert.
De eerste single 'Hey, You Love' deed niet zo veel in onze contreien maar met de tweede was het meteen bingo! Ze scoorden een wereldhit met 'How Do You Do' / 'Land Of Milk And Honey' want ze wisten hiermee zelfs de Verenigde Staten muzikaal te veroveren.
Graham Nash, voorheen bij The Hollies en Crosby, Stills, Nash (& Young) bracht in 1971 de solosingle 'Chicago' / 'Simple Man' uit.
De a-kant is een protestlied dat gaat over het proces van 8 betogers tegen de oorlog in Vietnam die toen terechtstonden in Chicago. In het refrein zingt hij "We can change the world / Rearrange the World". Verder zingt hij ook "Won't you please come to Chicago just to sing?" en met die zin roept hij Stephen Stills en Neil Young op om te komen zingen in Chicago op een benefietconcert.
De b-kant is een eenvoudig liefdeslied, want hij is maar een eenvoudige man (zo zingt hij zelf).
Als kind zag ik 's morgens altijd vanuit mijn slaapkamer de witte rookpluim uit de locomotieven vliegen. En dat is precies waaraan ik altijd denk bij het horen van 'Locomotive Breath' van Jethro Tull, de Britse rockgroep met als voorman de stugge Ian Anderson, dwarsfluit in de aanslag en op één been staand!
Op de b-kant van die single staat 'Hymn 43' alhoewel het lied in sommige landen op de a-kant staat.
Wat er ook van zij: in 1971 werd 'Locomotive Breath' het meest op de radio gedraaid!
Om het met de woorden van Lambik te zeggen: "Tuut zei de trein en het station vertrok!".
King Curtis (echte naam Curtis Ousley) was een Amerikaanse saxofonist en leider van The Kingpins die een zeer grote invloed heeft uitgeoefend in de muziekgeschiedenis. Hij speelde rhythm & blues, jazz, en rock-'n-roll. Hij is te horen op talloze platen van o.a. The Coasters, Buddy Holly, Sam Cooke, Bobby Lewis, Jimi Hendrix, Eric Clapton, en John Lennon.
In 1967 scoorde hij in de Verenigde Staten een grote hit als King Curtis & The Kingpins met 'Memphis Soul Stew'.
Naar aanleiding van zijn overlijden in augustus 1971 werd die song heruitgebracht op single met op de b-kant 'Teasin'', een samenwerking met Eric Clapton en Delaney Bramlett. Die instrumentale song kwam hier enkele weken al voorbij.
King Curtis werd doodgestoken door drugsverslaafden!
Tegelijk kocht ik toen als eerbetoon de elpee 'Live At Fillmore West', een heuse aanrader!
De volgende single uit 1971 heb ik pas na meer dan 50 jaar op de kop kunnen tikken. 'Mighty Mighty Roly Poly' / 'Nowhere Left To Play' van Mal kon ik eind 2025 terugvinden in de Diestsestraat in Leuven!
Mal is een Welshe zanger, geboren als Paul Bradley Couling, die succes had in Italië, hoofdzakelijk tijdens de jaren zestig en zeventig. In 1989 werd hij Italiaans staatsburger.
De a-kant, een echte meezinger, werd gecomponeerd door Giosy Capuano, Lally Stott, en Mario Capuano. Stott is vooral bekend als auteur van 'Chirpy Chirpy Cheep Cheep' en andere hits van Middle of the Road.
Ondanks zijn hits in Italië en de Duitstalige landen zal dit altijd een eendagsvlieg blijven in de Benelux.
Mardi Gras was een rock-'n-rollgroep uit New York City die verscheidene singles uitbracht die grote hits werden in heel Europa in de periode 1970-71. De kern van de groep bestond uit drie vrienden, Lou Burgio, Bob Azzara, en Flip Cesario, die in andere bands hadden gespeeld, zoals The Royal Teens en Joey & The Twisters, in de vroege jaren zestig.
'Too Busy Thinking 'Bout My Baby' / 'Letter Of Recommendation' was een grote hit in 1971. Via Frankrijk bereikte deze hitsingle de Benelux.
De a-kant is een geweldige cover van een nummer dat Marvin Gaye uitbracht in april 1969.
Een minder bekende single van The Hollies uit 1971 is 'Hey Willie' met op de b-kant 'Row The Boat Together'.
Ik zie nu op Discogs dat de a-kant als 'Hey Willy' wordt weergegeven. In België, Nederland, Nieuw-Zeeland, en Argentinië is het 'Hey Willie'. In de rest van de wereld werd het plaatje uitgebracht als 'Hey Willy'.
In 1972 zouden de Britten een wereldhit scoren en die komt over enkele weken aan bod in mijn verzameling op 45 toeren.
De Amerikaanse zanger Brian Hyland was al actief sinds 1960. In een productie van Del Shannon bracht hij de single 'Gypsy Woman' / 'You And Me (#2)' uit in 1970 die ik enkele maanden later in 1971 kocht want toen werd het plaatje pas in België uitgebracht.
De a-kant is een melancholisch lied geschreven door Curtis Mayfield en met succes uitgebracht in 1961 door The Impressions. De b-kant werd geschreven door Hyland zelf in samenwerking met Del Shannon.
De voormalige backing band van Jess & James bracht ook solo platen uit. De geweldige muzikanten hadden trouwens ook nog samengewerkt met Jimmy Frey.
In 1971 bracht de achtkoppige groep van de J.J. Band de single 'Pacific Coast Thunderball' / 'I'm Through With You' uit.
De b-kant is een compositie van François Weyer die vele jaren later wereldbekend zou worden als Francis Goya.
Hebben ooit deel uitgemaakt van de band: Bruno Castellucci, Douglas Lucas, François Weyer, Garcia Morales, Guy Delo, Jean-Claude "Titine" Clement, Marcel "Toto" Poznantek, Mike Lovell, Ralph Benatar, Stan Willis en Yvan De Souter.
In 1971 wijzigde de Belgische jazz/soul/rock groep zijn naam in Plus na de zanger Leslie Kent gerekruteerd te hebben. Zijn echte naam is Guy Theisen en de Luxemburger was een voormalig lid van de Brusselse hardrockgroep Carriage Company.
Maar in Oost-Vlaanderen waren er ook hardrock geluiden te horen. Irish Coffee was de naam van een Belgische rockgroep die opgericht werd in 1970 te Aalst. De leden kwamen van een andere band: The VooDoo.
Oorspronkelijke bezetting: William Souffreau: zang, gitaar; bas (op 'Masterpiece' en 'The Show'); Jean Van Der Schueren: leadgitaar; Willy De Bisschop: basgitaar; Paul Lambert: hammondorgel; Hugo Verhoye: drums; Luc De Clus: leadgitaar op 'Witchy Lady' en 'I'm hers'; Raf Lenssens: drums op 'Witchy Lady', 'I'm hers', 'Down down down' en 'I'm Alive'; Dirk Dierickx: backing vocals op 'Masterpiece' en 'The Show'.
Op een zaterdag in 1971 hoorde ik een song in de BRT Top-30 waarvan ik meteen wist dat ik die single moest toevoegen aan mijn collectie. Twee dagen later kocht ik 'Masterpiece' / 'The Show'!
Aanvankelijk speelde de groep alleen covers van grote internationale rockbands zoals Deep Purple, Led Zeppelin, The Who en The Kinks. Ik vond hun sound gelijken op The Ides of March of The Greatest Show on Earth.
Ik zag Irish Coffee veel later enkele malen live en ik maakte dan ook persoonlijk kennis met William Souffreau, een zeer aimabel man.
Nog een leuk detail: op het hoesje van de single staan de muzikanten op het dak van een gebouw in Brussel (tussen de Grasmarkt en de Boterstraat). Vier jaar later ging ik er op de vierde verdieping werken voor een Nationale Beroepsfederatie tot ze na twintig jaar verhuisde. In 1975 kon ik dus de link met die foto van Irish Coffee leggen.
Voor de b-kant heb ik gekozen voor een TV-optreden (Franse televisie).
De Nederlandse band Focus had ik dus -zoals gisteren gemeld- zien (en vooral horen) optreden in Vorst Nationaal in het voorjaar van 1971. Ik kende de groep enkel en alleen maar van hun toenmalige hitsingle 'House Of The King'.
Maar dat veranderde snel toen onze noorderburen met de opvolger 'Hocus Pocus' / 'Janis' de luisteraars in de hele concertzaal van hun sokken bliezen. Vooral het gejodel van Thijs van Leer was toen "ongehoord" in de pop/rock-muziek!
De b-kant is dan weer een heerlijke en rustige, instrumentale ballade waarop de dwarsfluit van Thijs van Leer een prominente rol speelt.
Tom Fogerty was de oudere broer van John en samen maakten ze deel uit van The Golliwogs en Creedence Clearwater Revival. Tot hij wegens onenigheid met zijn jongere broer in 1971 besliste om de groep te verlaten en een solocarrière uit te bouwen.
Dat lukte nooit helemaal want na een drietal singles was het "over and out" voor hem.
Toch kocht ik in 1971 zijn fraaie single 'Goodbye Media Man, Part 1' / 'Goodbye Media Man, Part 2'. Jammer genoeg werd het lied alweer in twee stukken geknipt, maar iemand op YouTube was zo vriendelijk de song helemaal weer te geven. Waarvoor dank.
In september 1971 zag ik CCR (toen herleid tot een trio) in het Antwerps Sportpaleis met Tony Joe White in het voorprogramma.
De volgende single die in 1971 in mijn verzameling terechtkwam is een samenwerking tussen The Four Tops en The Supremes, zonder Diana Ross weliswaar.
Samen brachten ze een hele fraaie versie uit van 'River Deep - Mountain High' met op de b-kant 'Together We Can Make Such Sweet Music'.
De a-kant is een geweldige compositie van Phil Spector, Jeff Barry, en Ellie Greenwich, vooral bekend van Ike & Tina Turner. De b-kant werd geschreven door Marty Coleman (geen familie!) en Richard Drapkin.
De laatste voor vandaag is een curiosum van Belgische bodem: het is een productie van Sylvain Van Holmen die jàren later werd gebruikt door Jan Eelen in de serie 'Callboys'!
Georges Hayes And Philarpopic Orchestra bracht in 1971 de single 'Steeple Chase' / 'Concerto For Right Foot And Orchestra' uit. Het orkest wordt soms ook aangeduid als "Philharpopic Orchestra".
Het veelkoppig orkest kwam hier enkele dagen geleden al eens voorbij als backing groep van Cindy Crissha.
