The Fantastics was een vocale groep die in het Verenigd Koninkrijk gevestigd was en die voortkwam uit The Velours, afkomstig uit New York, NY, Verenigde Staten.
De leden waren in de loop der jaren Jerome "Romeo" Ramos (tenor), John Cheatdom (eerste tenor, Donald Haywoode (tweede tenor), Richard Pitts (tenor), A.D. Beal (tenor), Jimmy Hamilton (tenor), Jimmy Cherry, Mel Nixon, Tiny Davis, J.D. Nicholas, Elvin Hayes, en Emma St. John.
In 1971 bracht de groep de single 'Something Old, Something New' / 'High And Dry' uit die geweldig veel succes had in Engeland waar er toen een "soul explosion" was in de dansclub in het noorden, de zogenaamde "Northern Soul".
De a-kant werd geschreven door Greenaway-Cook en Macaulay terwijl de b-kant van de hand van Tony Macaulay was.
Maar ik lustte er ook wel pap van!
Het jaar 1971 was voor mij bijzonder want in het voorjaar woonde ik een live optreden mee in Vorst-Nationaal. Hoofdact was Ten Years After en in het voorprogramma trad een Nederlandse groep op die toen in de hitlijsten stond met een geweldig instrumentaal lied.
Dankzij een vriend des huizes, een voormalig reporter/fotograaf, zat ik op de eerste rij, jammer genoeg te dicht bij de luidsprekers. Ik kan je verzekeren dat ik dàgen na dat optreden nog gefluit in mijn oren hoorde!
Focus was die Nederlandse rockgroep die toen bestond uit fluitist en vocalist Thijs Van Leer, gitarist Jan Akkerman, Pierre van der Linden op drums en Bert Ruiter was de basgitarist.
De groep speelde een combinatie van invloeden uit klassiek, rock en jazz.
Dè hitsingle van toen was 'House Of The King' / 'Black Beauty'. De b-kant is geen instrumentaal nummer.
De volgende single komt ook uit Nederland. Golden Earring was een van de langst bestaande rockgroepen.
De band bestond toen uit George Kooymans, Barry Hay, Cesar Zuiderwijk, en Rinus Gerritsen.
Hun hitsingle uit 1971 was zonder twijfel 'Holy Holy Life' / 'Jessica'.
Beide nummers staan vreemd genoeg niet op hun reguliere albums. Het is trouwens de enige single van Golden Earring in mijn verzameling op 45 toeren. De rest van hun geweldig oeuvre heb ik natuurlijk wel op elpee en cd.
De bittere pil veroorzaakt door de split van mijn geliefkoosde groep The Beatles werd enigszins verzacht door de muziek die de vier leden afzonderlijk uitbrachten.
De eerste die in mijn collectie op 45 rpm steekt was John Lennon (weliswaar onder het collectief Plastic Ono Band in 1969). Ringo zou iets later volgen en Paul McCartney (als leider van Wings) in 1972.
George Harrison was dus als tweede Beatle aanwezig in mijn verzameling singles.
De cycloon Bhola was een tropische cycloon die op 11 november 1970 veel schade aanrichtte in Oost-Pakistan (huidig Bangladesh) en de Indiase provincie West-Bengalen. Het was de dodelijkste cycloon die ooit is vastgelegd en een van de dodelijkste natuurrampen in de moderne tijd.
En Harrison was er dus als de kippen bij om de bevolking van dat geteisterd gebied een hart onder de riem te steken. Volgens mij was dit een van de allereerste benefietsingles.
Op 1 augustus 1971 trad de ex-Beatle op met o.a. Ravi Shankar, Eric Clapton en Bob Dylan t.g.v. een benefietconcert voor de slachtoffers van de ramp. Het feit dat niet de gehele opbrengst van dit concert bij de bevolking van Bangladesh terechtkwam, vergrootte zijn wantrouwen in de muziekindustrie. Een driedelige elpee van dat concert werd in december 1971 uitgebracht.
De single 'Bangla Desh' / 'Deep Blue' uit 1971 kocht ik dus zonder twijfelen meteen aan! Ik was toen met vakantie in het noorden van Italië, nabij het Gardameer.
Omdat ik 'Flash' zo goed vond kocht ik een tijdje later een andere single van The Duke Of Burlington, een eenmansformatie van de Italiaan Mario Battaini.
'Criss-Cross' / 'I Want You Back' werd in zijn vaderland al uitgebracht in 1970 maar in België, in navolging van Frankrijk, pas in 1971, waarschijnlijk door het succes van 'Flash'.
De a-kant werd gecomponeerd door ene Lumni, een andere schuilnaam van Battaini. De b-kant herkende ik meteen want dat is een hit geweest voor de Jackson 5, geschreven door The Corporation, een verzamelnaam voor Berry Gordy, Deke Richards, Fonce Mizell, en Freddie Perren.
In 1971 had ik het vooral voor instrumentale muziek, in het bijzonder als je er ook kon op dansen.
Mijn volgende single was er een van de John Dummer's Famous Music Band, een Britse folk/rock-band. Bijna iedereen dacht toen dat het Fransen waren want het plaatje uit 1970 kwam in onze contreien terecht in de hitparade dankzij onze zuiderburen.
'Nine By Nine' / 'Move Me, Don't Leave Me' werd in 1971 uitgebracht in Frankrijk want in de rest van de wereld was de b-kant 'Going In The Out'. Beide b-kanten zijn geen instrumentale nummers.
Hopla met de beentjes!
De volgende single uit 1971 is ook een bijzondere.
A-kant: Jeremy Faith And The St Mathews Church Choir And Orchestra – 'Jesus (Chant)' en op de B-kant The St Mathews Church Choir And Orchestra – 'Jesus (Instrumental)'.
Jeremy Faith is de schuilnaam van Helmut Grabher, een Oostenrijkse zanger en het lied werd gecomponeerd door Michel Hamburger, beter bekend onder zijn pseudoniem Michel Berger. Hij was jarenlang getrouwd met de Franse zangeres France Gall.
Met de single 'Jesus' probeerde men een graantje mee te pikken van 'Jesus Christ Superstar', de rockopera met muziek van Andrew Lloyd Webber en tekst van Tim Rice. Cliff Richard zou zijn versie uitbrengen in 1972.
Naar verluidt, en dat verneem ik nu pas via YouTube, zou Véronique Sanson (onder een schuilnaam) op dit gospellied meegezongen hebben met Helmut Grabher.
Afsluiten doe ik vandaag met opnieuw een instrumentale hit van een Britse band.
East Of Eden werd opgericht in Bristol door Dave Arbus, Ron Caines, Geoff Nicholson, en Geoff Britton.
Het viertal scoorde in 1971 in België een eendagsvlieg met de single 'Jig-A-Jig' / 'Marcus Junior'.
Het muziekinstrument dat hier centraal staat is de viool!
Nadien heb ik er nooit nog iets van gehoord maar telkens ik de naam "East Of Eden" zie of hoor moet ik denken aan "beast of Sweden", vraag mij niet waarom.
Waldo de los Rios, echte naam Osvaldo Nicolás Ferraro Gutiérrez, was een Argentijnse componist, dirigent en arrangeur. Hij kon als geen ander klassieke muziek omtoveren tot popmuziek.
Hij had zowel voor- als tegenstanders, maar in 1971 was zijn bewerking van een meesterwerk van Mozart niet uit de ether weg te slaan. In Argentinië werd de single al in 1970 uitgebracht.
Zijn single 'Symphony No. 40 In G Minor K550 1st Movement (Allegro Molto)' {Wolfgang Amadeus Mozart} / '2º Movimiento de la Sinfonia de Los Juguetes En Do Mayor' {Joseph Haydn} verkocht als zoete broodjes!
Op mijn exemplaar van de single staat de b-kant aangeduid als 'Symphonie des jouets', waarschijnlijk een exemplaar uitgebracht in Frankrijk. Er bestaat twijfel over deze compositie: sommigen beweren dat niet Joseph Haydn maar wel Michael Haydn, zijn jongere broer, de componist was. Anderen houden het dan weer bij Leopold Mozart, de vader van Wolfgang Amadeus.
Wat er ook van zij, dit was waarschijnlijk een van de meest verkochte singles wereldwijd uit het jaar 1971. Waldo de los Rios kreeg bijstand van het orkest van Manuel de Falla.
Maar naast klassieke muziek hou ik ook van rock-'n-roll. Zo kocht ik in 1971 de single 'Ya Ya' / 'Fanny Mae', een heruitgave weliswaar.
Joey Dee & The Starliters was een populaire Amerikaanse band uit de vroege jaren zestig. De band is vooral bekend om hun miljoenenseller 'Peppermint Twist' (1961). De meest opvallende bezetting van de band bestond uit Joey Dee, David Brigati, Larry Vernieri (zang), Carlton Lattimore (orgel), Sam Taylor (gitaar) en Willie Davis (drums). Jimi Hendrix en Joe Pesci speelden in de sixties op verschillende momenten gitaar met de band.
Er is ook een link met The Beatles! In 1963 citeert voormalig Mersey Beat-redacteur Bill Harry in zijn albumnotities voor de plaat "The Early Tapes Of The Beatles" uit 2004 dat de band de begeleidingsband was op het nummer 'Ruby Baby' van Tony Sheridan, hoewel dit door geen enkel lid is bevestigd. Het nummer is op grote schaal heruitgegeven op verschillende versies van de Beatles Hamburg Recordings. Voor die gelegenheid noemden ze zich The Beat Brothers. In oktober en november 1963 toerden The Starliters door Europa en speelden ze een buitengewone avond in Stockholm met The Beatles (nu al de grootste band in Noord-Europa) als openingsact.
John Lennon zou in 1974 een flard van 'Ya Ya' uitbrengen op de elpee 'Walls and Bridges' samen met zijn zoontje Julian op de snare drum (kleine trom). Een volledige versie van die twist verscheen in 1975 op zijn elpee 'Rock 'n' Roll'.
Het stond dus in de sterren geschreven dat deze single van Joey Dee & His Starliters niet in mijn collectie mocht ontbreken!
Het volgende singletje uit 1971 is ook een rariteit.
The Duke Of Burlington was een pseudoniem voor Mario Battaini, een Italiaanse muzikant, die internationaal succes kende in 1969 door als een eenmansorkest een cover uit te brengen van het instrumentale liedje 'Flash' van The Marquis of Kensington uit 1968.
Toch was het pas in 1971 dat de single via Frankrijk veel bijval kreeg in de Benelux. Het was niet gebruikelijk in de jaren zestig voor een muzikant om alle instrumenten apart in de studio op te nemen, vervolgens alle tracks in de mixing te verzamelen. Dave Edmunds deed dat ook met Love Sculpture en in de jaren zeventig was dat Mike Oldfield.
De single 'Flash' / '30 60 90' met dat knappe hoesje van een Engelse King's Guard en zijn spiegelbeeld heb ik altijd heel mooi gevonden.
Het muziekgenre kreeg al snel het etiket "lounge music" opgekleefd.
De laatste single voor vandaag komt van Euson, echte naam Julio Bernardo Euson, een Nederlands-Arubaanse zanger, liedjesschrijver en occasioneel acteur, die naar Nederland verhuisde in 1962. Hij passeerde al eens de revue in deze reeks in 1970 maar dan als J.B. Euson. In 1973 is hij nogmaals van de partij.
Zijn single 'Both Sides Now' / 'Don't Let It Happen Again' werd eind 1970 uitgebracht maar haalde de Nederlandse Top 40 pas in 1971.
De a-kant is een heerlijke bewerking van de bekendste compositie van Joni Mitchell. De b-kant heeft hij zelf geschreven als J.B. Euson.
Dave & Ansel Collins was een Jamaicaans reggae duo dat bestond uit Dave Barker (vocals) en Ansel Collins (keyboards). Het duo werd opgericht in 1970 maar ging spoedig uiteen na het succes van 'Double Barrel'. Dave Barker verhuisde naar het Verenigd Koninkrijk terwijl Ansel Collins een sessiemuzikant werd.
De naam Ansel werd heel vaak verschillend geschreven: soms Ansil of dan weer Ansell. Op mijn exemplaar staat "Dave & Ansell Collins" gedrukt.
'Double Barrel' / 'Double Barrel (Version 2)' werd reeds uitgebracht in 1970 maar werd pas in 1971 in onze contreien bekend.
Het was de allereerste reggaeplaat die ik kocht want de single 'Israelites' van Desmond Dekker & The Aces schafte ik mij pas aan in 1975 toen dat plaatje in België werd heruitgebracht.
De b-kant is bijna dezelfde als de a-kant maar het grootste zanggedeelte van Barker is hier weggelaten zodat de bas meer tot zijn recht komt!
En toen kocht ik een Belgische productie, een heuse popplaat nog voor de term "Belpop" was uitgevonden!
Cindy Crissha (echte naam Georgina Baert) bracht in 1971 haar debuutsingle 'Tell Me Why' / 'Fade Away' uit. Beide liedjes werden gecomponeerd door het duo Penny Els en Vanholmen [pseudoniemen voor Els Van den Abbeele en Sylvain (Sylveer) Vanholme]. De backing vocals waren Les Chéries en het ondersteunende orkest was het Phil(h)arpopic Orchestra van Georges Hayes, dat over enkele dagen ook aan bod komt.
De a-kant doet mij altijd even denken aan 'What Is Life' van George Harrison en de b-kant heb ik jammer genoeg niet gevonden op het wereldwijde internet.
P.S. Ik ben zeer vereerd zangeres, componist en orkestleider onder mijn Facebookvrienden te mogen rekenen!
Cyan was een groep die bestond uit Engelse sessiemuzikanten die in Italië woonden en werkten in de RCA Italiana studio's in Rome. Zij waren de backing band van niemand minder dan Patty Pravo!
Hun knappe single uit 1971 was 'Misaluba' / 'My Little Ship Louise'.
En dan nu allemaal samen voor de rest van de dag: ♫♫♫ Misaluba Hey! Hey! ... Misaluba Ho! Ho! ♫♫♫. Het is inderdaad een echte oorwurm.
De b-kant is van een heel andere orde: een zacht melodieus liedje dat er ook best mag zijn.
Dawn was een Amerikaanse vocale popgroep opgericht in 1970 door Tony Orlando die toen een solozanger was. Zijn twee zangeressen waren Telma Hopkins en Joyce Vincent. Enkele eerste hits werden uitgebracht onder de naam Dawn, in 1971 nam de groep muziek op als "Dawn featuring Tony Orlando" en omstreeks 1974 begon het trio de benaming "Tony Orlando & Dawn" te gebruiken.
Dawn was mij al opgevallen in 1970 met de popsingles 'Candida' en 'Knock Three Times' en toch was het de single 'I Play And Sing' / 'Get Out From Where We Are' die ik in 1971 kocht. Die hitsingles van het jaar voordien zou ik enkele jaren later op een verzamelalbum terugvinden.
Hun grootste hit 'Tie A Yellow Ribbon (Round The Ole Oak Tree)' zou het trio scoren in de zomer van 1973, toen ik mijn legerdienst vervulde in West-Duitsland.
De Britse band Christie, opgericht in 1969 door Jeff Christie (gitaar, vocals, keyboards), Vic Elmes (gitaar) en Michael Blakley (drums, piano), had een monsterhit met 'Yellow River' in 1970. In 1971 werd Blakley vervangen door Bob Fenton.
De opvolger van 'Yellow River' was 'San Bernadino', een minder grote hit. In 1971/1972 probeerde de groep het nogmaals met de single 'Iron Horse' / 'Every Now And Then'. Die brak evenmin potten en toen werd het heel stil rond Christie.
De Britse zanger Tony Christie (geen familie van Jeff) had in 1971 een wereldhit met '(Is This The Way To) Amarillo' met op de b-kant 'Love Is A Friend Of Mine'.
Hij had ook succes met 'Las Vegas' en 'I Did What I Did For Maria' maar zou er nooit meer in slagen de verkoopcijfers van 'Amarillo' te evenaren.
King Curtis liet zich begin jaren zeventig omringen door de uitstekende gitaristen Eric Clapton en Delaney Bramlett op de geweldige instrumentale song 'Teasin''.
Oorspronkelijk de b-kant van 'Memphis Soul Stew', die over enkele dagen aan bod komt want dat is een track van King Curtis & The Kingpins.
Tijd voor een Frans poplied gezongen door Julien Clerc die in 1971 een grote hit had met 'Ce n'est rien'. De b-kant is 'Rolo le baroudeur'.
Oh ja, een "baroudeur" is een vechtersbaas, een vechtjas of een kemphaan.
Lucio Battisti was een Italiaanse singer-songwriter, componist en muzikant geboren in Poggio Bustone, Italië. Hij begon zijn carrière als lid van de band I Campioni, maar al heel snel schreef hij liedjes voor andere artiesten.
Ik leerde zijn muziek kennen toen ik mijn vakantie doorbracht in Torri del Benaco aan het Gardameer. Ik was meteen verkocht en zijn single 'Pensieri E Parole' / 'Insieme A Te Sto Bene' kocht ik eens ik terug thuis was.
Nostalgie troef en wat klinkt het Italiaans mooi als het gezongen wordt!
The Bee Gees scoorden ook in 1971 met het melancholische 'How Can You Mend A Broken Heart' en op de b-kant 'Country Woman'.
De a-kant werd geschreven door Barry en Robin Gibb terwijl de b-kant van de hand van Maurice Gibb was.
De muzikale begeleiding kwam van Bill Shepherd en Robert Stigwood was nog altijd de producer.
Wat klinken de stemmen van de drie broers toch geweldig harmonieus samen!
Ik herinner mij nog altijd waar ik was toen ik de single van Burundi Steïphenson Black 'Burundi Black (1re Partie)' / 'Burundi Black (2e Partie)' voor het eerst hoorde.
Het was als een donderslag bij heldere hemel. Voor een discotheek nabij de Beurs in Brussel werd de volumeknop op tien (of meer) gedraaid!
Het plaatje werd in 1971 uitgebracht op het Frans Barclay label. Het was de originele sound van drums en percussie van een stam uit Burundi. Mike Steïphenson was de producer, arrangeur en pianist en plaatste op kant A moderne instrumenten boven op de opname. Zijn echte naam is Michel Bernholc. Op kant B is de oorspronkelijke opname uit Burundi te horen.
De laatste single uit 1971 voor vandaag komt van The Chi-Lites: '(For God's Sake) Give More Power To The People' / 'Troubles A' Comin'.
Die werd ook zeer regelmatig gedraaid in Jeugdclub De Reinaert met een zeer herkenbare intro. Het was net alsof er een raket de ruimte werd ingestuurd!
The Chi-Lites (soms ook gespeld als Chilites) is een soul/funk-groep opgericht in 1959, Chicago, Illinois. De leider is Eugene Record (sic) en de band heette oorspronkelijk Hi-Lites. De 'Chi' in Chi-Lites komt van Chicago.
Waarschijnlijk bestaat de groep nog altijd want hun laatste album dateert uit 2021.
Joan Baez, geboren als Joan Chandos Báez, is een Amerikaanse singer-songwriter en activiste bekend omwille van haar sopraanstem, drie octaven bereik en herkenbare en snelle vibrato. Oorspronkelijk een folkzangeres maar sinds de jaren zestig heeft ze verschillende stijlen omarmd zoals rock, pop, country, en gospel. Halfweg jaren zestig had ze een romantische relatie met Bob Dylan.
'The Night They Drove Old Dixie Down' / 'When Time Is Stolen' was een single uit 1971 die heel snel in mijn verzameling terechtkwam.
De a-kant is een geweldige compositie van Robbie Robertson van The Band, een felle protestsong over de Amerikaanse burgeroorlog (noord tegen zuid) en een hevige aanklacht tegen de slavernij van Afro-Amerikanen. De b-kant werd door Baez geschreven (tekst èn muziek).
The Bar-Kays waren oorspronkelijk een sextet opgericht in Memphis, Tennessee in 1966. De band was een backing groep voor Stax Records. In de zomer van 1967 scoorden ze een monsterhit met het instrumentale 'Soul Finger'. De band had ogenschijnlijk een succesrijke toekomst ware het niet dat bijna alle leden het leven lieten in een vliegtuigramp samen met Otis Redding die hen had ingehuurd voor een tournee. 10 december 1967 is nog altijd een zwarte datum in de muziekgeschiedenis.
Enkel Ben Cauley overleefde crash en zorgde ervoor dat een nieuwe groep werd opgericht onder dezelfde naam. James Alexander (bas) was ook een van de oorspronkelijke leden omdat hij niet aan boord zat van het vliegtuig. De zetels waren namelijk beperkt. Voor Alexander en Cauley en de nieuwe leden Michael Toles, Willie Hall, Ronnie Gordon en Harvey Henderson was de track 'Sang And Dance' een van de eerste opnames van de nieuwe groep, opgenomen eind 1969 en geschreven door alle bandleden samen met David Porter.
The Bar-Kays brachten in november 1971 de single 'Son Of Shaft' / 'Sang And Dance' uit. Op de a-kant probeerden ze op de wagon te springen van de film 'Shaft' en dat lukte enigszins, vooral in de discotheken. Met dank aan het typisch wah-wahpedaal geluid van de gitaren. De prent was een boegbeeld van het blaxploitation-genre, een reactie op de blanke James Bond-films.
De b-kant dateert al - zoals ik hierboven aangaf - uit 1969.
James Brown was een grappenmaker want zijn single uit 1971 was 'Hot Pants, Part 1' met op de andere kant 'Hot Pants, Part 2 & 3'! Part 3 heb ik op mijn single nooit gevonden.
De minirokjes en maxirokken waren ietwat uit de mode geraakt en daar waren plots begin jaren zeventig de hotpants. En James Brown sprong daar meteen op net zoals hij in 1970 waarschijnlijk de eerste was om het woord seks in een titel te verwerken ('Get Up I Feel Like Being Like A Sex Machine')!
Iemand heeft op YouTube deskundig de twee kanten van de single geplaatst. Wie 'Part 3' vindt mag van mij zijn schaatsen of ski's aantrekken en te voet naar Scherpenheuvel glijden!
John Barry was in 1971 al lang gescheiden van Jane Birkin. De begenadigde componist (vooral van filmmuziek) was niet alleen bekend van thema's uit de James Bond-films maar ook van televisiereeksen zoals het geweldige feuilleton 'The Persuaders'. In Vlaanderen bekend als 'De Speelvogels' en in Nederland als 'De Versierders' met in de hoofdrollen Roger Moore (de toekomstige James Bond!) en Tony Curtis.
De single 'Theme From "The Persuaders"' / 'The Girl With The Sun In Her Hair' kreeg al heel snel een plaatsje in mijn verzameling. Op de b-kant staat een melancholisch liedje dat ooit gebruikt werd in een reclamespot voor shampoo.
Ook hier gaat mijn dank uit naar diegene die beide kanten, netjes achtereen, op YouTube geplaatst heeft.
