Waldo de los Rios, echte naam Osvaldo Nicolás Ferraro Gutiérrez, was een Argentijnse componist, dirigent en arrangeur. Hij kon als geen ander klassieke muziek omtoveren tot popmuziek.
Hij had zowel voor- als tegenstanders, maar in 1971 was zijn bewerking van een meesterwerk van Mozart niet uit de ether weg te slaan. In Argentinië werd de single al in 1970 uitgebracht.
Zijn single 'Symphony No. 40 In G Minor K550 1st Movement (Allegro Molto)' {Wolfgang Amadeus Mozart} / '2º Movimiento de la Sinfonia de Los Juguetes En Do Mayor' {Joseph Haydn} verkocht als zoete broodjes!
Op mijn exemplaar van de single staat de b-kant aangeduid als 'Symphonie des jouets', waarschijnlijk een exemplaar uitgebracht in Frankrijk. Er bestaat twijfel over deze compositie: sommigen beweren dat niet Joseph Haydn maar wel Michael Haydn, zijn jongere broer, de componist was. Anderen houden het dan weer bij Leopold Mozart, de vader van Wolfgang Amadeus.
Wat er ook van zij, dit was waarschijnlijk een van de meest verkochte singles wereldwijd uit het jaar 1971. Waldo de los Rios kreeg bijstand van het orkest van Manuel de Falla.
Maar naast klassieke muziek hou ik ook van rock-'n-roll. Zo kocht ik in 1971 de single 'Ya Ya' / 'Fanny Mae', een heruitgave weliswaar.
Joey Dee & The Starliters was een populaire Amerikaanse band uit de vroege jaren zestig. De band is vooral bekend om hun miljoenenseller 'Peppermint Twist' (1961). De meest opvallende bezetting van de band bestond uit Joey Dee, David Brigati, Larry Vernieri (zang), Carlton Lattimore (orgel), Sam Taylor (gitaar) en Willie Davis (drums). Jimi Hendrix en Joe Pesci speelden in de sixties op verschillende momenten gitaar met de band.
Er is ook een link met The Beatles! In 1963 citeert voormalig Mersey Beat-redacteur Bill Harry in zijn albumnotities voor de plaat "The Early Tapes Of The Beatles" uit 2004 dat de band de begeleidingsband was op het nummer 'Ruby Baby' van Tony Sheridan, hoewel dit door geen enkel lid is bevestigd. Het nummer is op grote schaal heruitgegeven op verschillende versies van de Beatles Hamburg Recordings. Voor die gelegenheid noemden ze zich The Beat Brothers. In oktober en november 1963 toerden The Starliters door Europa en speelden ze een buitengewone avond in Stockholm met The Beatles (nu al de grootste band in Noord-Europa) als openingsact.
John Lennon zou in 1974 een flard van 'Ya Ya' uitbrengen op de elpee 'Walls and Bridges' samen met zijn zoontje Julian op de snare drum (kleine trom). Een volledige versie van die twist verscheen in 1975 op zijn elpee 'Rock 'n' Roll'.
Het stond dus in de sterren geschreven dat deze single van Joey Dee & His Starliters niet in mijn collectie mocht ontbreken!
Het volgende singletje uit 1971 is ook een rariteit.
The Duke Of Burlington was een pseudoniem voor Mario Battaini, een Italiaanse muzikant, die internationaal succes kende in 1969 door als een eenmansorkest een cover uit te brengen van het instrumentale liedje 'Flash' van The Marquis of Kensington uit 1968.
Toch was het pas in 1971 dat de single via Frankrijk veel bijval kreeg in de Benelux. Het was niet gebruikelijk in de jaren zestig voor een muzikant om alle instrumenten apart in de studio op te nemen, vervolgens alle tracks in de mixing te verzamelen. Dave Edmunds deed dat ook met Love Sculpture en in de jaren zeventig was dat Mike Oldfield.
De single 'Flash' / '30 60 90' met dat knappe hoesje van een Engelse King's Guard en zijn spiegelbeeld heb ik altijd heel mooi gevonden.
Het muziekgenre kreeg al snel het etiket "lounge music" opgekleefd.
De laatste single voor vandaag komt van Euson, echte naam Julio Bernardo Euson, een Nederlands-Arubaanse zanger, liedjesschrijver en occasioneel acteur, die naar Nederland verhuisde in 1962. Hij passeerde al eens de revue in deze reeks in 1970 maar dan als J.B. Euson. In 1973 is hij nogmaals van de partij.
Zijn single 'Both Sides Now' / 'Don't Let It Happen Again' werd eind 1970 uitgebracht maar haalde de Nederlandse Top 40 pas in 1971.
De a-kant is een heerlijke bewerking van de bekendste compositie van Joni Mitchell. De b-kant heeft hij zelf geschreven als J.B. Euson.
Dave & Ansel Collins was een Jamaicaans reggae duo dat bestond uit Dave Barker (vocals) en Ansel Collins (keyboards). Het duo werd opgericht in 1970 maar ging spoedig uiteen na het succes van 'Double Barrel'. Dave Barker verhuisde naar het Verenigd Koninkrijk terwijl Ansel Collins een sessiemuzikant werd.
De naam Ansel werd heel vaak verschillend geschreven: soms Ansil of dan weer Ansell. Op mijn exemplaar staat "Dave & Ansell Collins" gedrukt.
'Double Barrel' / 'Double Barrel (Version 2)' werd reeds uitgebracht in 1970 maar werd pas in 1971 in onze contreien bekend.
Het was de allereerste reggaeplaat die ik kocht want de single 'Israelites' van Desmond Dekker & The Aces schafte ik mij pas aan in 1975 toen dat plaatje in België werd heruitgebracht.
De b-kant is bijna dezelfde als de a-kant maar het grootste zanggedeelte van Barker is hier weggelaten zodat de bas meer tot zijn recht komt!
En toen kocht ik een Belgische productie, een heuse popplaat nog voor de term "Belpop" was uitgevonden!
Cindy Crissha (echte naam Georgina Baert) bracht in 1971 haar debuutsingle 'Tell Me Why' / 'Fade Away' uit. Beide liedjes werden gecomponeerd door het duo Penny Els en Vanholmen [pseudoniemen voor Els Van den Abbeele en Sylvain (Sylveer) Vanholme]. De backing vocals waren Les Chéries en het ondersteunende orkest was het Phil(h)arpopic Orchestra van Georges Hayes, dat over enkele dagen ook aan bod komt.
De a-kant doet mij altijd even denken aan 'What Is Life' van George Harrison en de b-kant heb ik jammer genoeg niet gevonden op het wereldwijde internet.
P.S. Ik ben zeer vereerd zangeres, componist en orkestleider onder mijn Facebookvrienden te mogen rekenen!
Cyan was een groep die bestond uit Engelse sessiemuzikanten die in Italië woonden en werkten in de RCA Italiana studio's in Rome. Zij waren de backing band van niemand minder dan Patty Pravo!
Hun knappe single uit 1971 was 'Misaluba' / 'My Little Ship Louise'.
En dan nu allemaal samen voor de rest van de dag: ♫♫♫ Misaluba Hey! Hey! ... Misaluba Ho! Ho! ♫♫♫. Het is inderdaad een echte oorwurm.
De b-kant is van een heel andere orde: een zacht melodieus liedje dat er ook best mag zijn.
Dawn was een Amerikaanse vocale popgroep opgericht in 1970 door Tony Orlando die toen een solozanger was. Zijn twee zangeressen waren Telma Hopkins en Joyce Vincent. Enkele eerste hits werden uitgebracht onder de naam Dawn, in 1971 nam de groep muziek op als "Dawn featuring Tony Orlando" en omstreeks 1974 begon het trio de benaming "Tony Orlando & Dawn" te gebruiken.
Dawn was mij al opgevallen in 1970 met de popsingles 'Candida' en 'Knock Three Times' en toch was het de single 'I Play And Sing' / 'Get Out From Where We Are' die ik in 1971 kocht. Die hitsingles van het jaar voordien zou ik enkele jaren later op een verzamelalbum terugvinden.
Hun grootste hit 'Tie A Yellow Ribbon (Round The Ole Oak Tree)' zou het trio scoren in de zomer van 1973, toen ik mijn legerdienst vervulde in West-Duitsland.
De Britse band Christie, opgericht in 1969 door Jeff Christie (gitaar, vocals, keyboards), Vic Elmes (gitaar) en Michael Blakley (drums, piano), had een monsterhit met 'Yellow River' in 1970. In 1971 werd Blakley vervangen door Bob Fenton.
De opvolger van 'Yellow River' was 'San Bernadino', een minder grote hit. In 1971/1972 probeerde de groep het nogmaals met de single 'Iron Horse' / 'Every Now And Then'. Die brak evenmin potten en toen werd het heel stil rond Christie.
De Britse zanger Tony Christie (geen familie van Jeff) had in 1971 een wereldhit met '(Is This The Way To) Amarillo' met op de b-kant 'Love Is A Friend Of Mine'.
Hij had ook succes met 'Las Vegas' en 'I Did What I Did For Maria' maar zou er nooit meer in slagen de verkoopcijfers van 'Amarillo' te evenaren.
King Curtis liet zich begin jaren zeventig omringen door de uitstekende gitaristen Eric Clapton en Delaney Bramlett op de geweldige instrumentale song 'Teasin''.
Oorspronkelijk de b-kant van 'Memphis Soul Stew', die over enkele dagen aan bod komt want dat is een track van King Curtis & The Kingpins.
Tijd voor een Frans poplied gezongen door Julien Clerc die in 1971 een grote hit had met 'Ce n'est rien'. De b-kant is 'Rolo le baroudeur'.
Oh ja, een "baroudeur" is een vechtersbaas, een vechtjas of een kemphaan.
Lucio Battisti was een Italiaanse singer-songwriter, componist en muzikant geboren in Poggio Bustone, Italië. Hij begon zijn carrière als lid van de band I Campioni, maar al heel snel schreef hij liedjes voor andere artiesten.
Ik leerde zijn muziek kennen toen ik mijn vakantie doorbracht in Torri del Benaco aan het Gardameer. Ik was meteen verkocht en zijn single 'Pensieri E Parole' / 'Insieme A Te Sto Bene' kocht ik eens ik terug thuis was.
Nostalgie troef en wat klinkt het Italiaans mooi als het gezongen wordt!
The Bee Gees scoorden ook in 1971 met het melancholische 'How Can You Mend A Broken Heart' en op de b-kant 'Country Woman'.
De a-kant werd geschreven door Barry en Robin Gibb terwijl de b-kant van de hand van Maurice Gibb was.
De muzikale begeleiding kwam van Bill Shepherd en Robert Stigwood was nog altijd de producer.
Wat klinken de stemmen van de drie broers toch geweldig harmonieus samen!
Ik herinner mij nog altijd waar ik was toen ik de single van Burundi Steïphenson Black 'Burundi Black (1re Partie)' / 'Burundi Black (2e Partie)' voor het eerst hoorde.
Het was als een donderslag bij heldere hemel. Voor een discotheek nabij de Beurs in Brussel werd de volumeknop op tien (of meer) gedraaid!
Het plaatje werd in 1971 uitgebracht op het Frans Barclay label. Het was de originele sound van drums en percussie van een stam uit Burundi. Mike Steïphenson was de producer, arrangeur en pianist en plaatste op kant A moderne instrumenten boven op de opname. Zijn echte naam is Michel Bernholc. Op kant B is de oorspronkelijke opname uit Burundi te horen.
De laatste single uit 1971 voor vandaag komt van The Chi-Lites: '(For God's Sake) Give More Power To The People' / 'Troubles A' Comin'.
Die werd ook zeer regelmatig gedraaid in Jeugdclub De Reinaert met een zeer herkenbare intro. Het was net alsof er een raket de ruimte werd ingestuurd!
The Chi-Lites (soms ook gespeld als Chilites) is een soul/funk-groep opgericht in 1959, Chicago, Illinois. De leider is Eugene Record (sic) en de band heette oorspronkelijk Hi-Lites. De 'Chi' in Chi-Lites komt van Chicago.
Waarschijnlijk bestaat de groep nog altijd want hun laatste album dateert uit 2021.
Joan Baez, geboren als Joan Chandos Báez, is een Amerikaanse singer-songwriter en activiste bekend omwille van haar sopraanstem, drie octaven bereik en herkenbare en snelle vibrato. Oorspronkelijk een folkzangeres maar sinds de jaren zestig heeft ze verschillende stijlen omarmd zoals rock, pop, country, en gospel. Halfweg jaren zestig had ze een romantische relatie met Bob Dylan.
'The Night They Drove Old Dixie Down' / 'When Time Is Stolen' was een single uit 1971 die heel snel in mijn verzameling terechtkwam.
De a-kant is een geweldige compositie van Robbie Robertson van The Band, een felle protestsong over de Amerikaanse burgeroorlog (noord tegen zuid) en een hevige aanklacht tegen de slavernij van Afro-Amerikanen. De b-kant werd door Baez geschreven (tekst èn muziek).
The Bar-Kays waren oorspronkelijk een sextet opgericht in Memphis, Tennessee in 1966. De band was een backing groep voor Stax Records. In de zomer van 1967 scoorden ze een monsterhit met het instrumentale 'Soul Finger'. De band had ogenschijnlijk een succesrijke toekomst ware het niet dat bijna alle leden het leven lieten in een vliegtuigramp samen met Otis Redding die hen had ingehuurd voor een tournee. 10 december 1967 is nog altijd een zwarte datum in de muziekgeschiedenis.
Enkel Ben Cauley overleefde crash en zorgde ervoor dat een nieuwe groep werd opgericht onder dezelfde naam. James Alexander (bas) was ook een van de oorspronkelijke leden omdat hij niet aan boord zat van het vliegtuig. De zetels waren namelijk beperkt. Voor Alexander en Cauley en de nieuwe leden Michael Toles, Willie Hall, Ronnie Gordon en Harvey Henderson was de track 'Sang And Dance' een van de eerste opnames van de nieuwe groep, opgenomen eind 1969 en geschreven door alle bandleden samen met David Porter.
The Bar-Kays brachten in november 1971 de single 'Son Of Shaft' / 'Sang And Dance' uit. Op de a-kant probeerden ze op de wagon te springen van de film 'Shaft' en dat lukte enigszins, vooral in de discotheken. Met dank aan het typisch wah-wahpedaal geluid van de gitaren. De prent was een boegbeeld van het blaxploitation-genre, een reactie op de blanke James Bond-films.
De b-kant dateert al - zoals ik hierboven aangaf - uit 1969.
James Brown was een grappenmaker want zijn single uit 1971 was 'Hot Pants, Part 1' met op de andere kant 'Hot Pants, Part 2 & 3'! Part 3 heb ik op mijn single nooit gevonden.
De minirokjes en maxirokken waren ietwat uit de mode geraakt en daar waren plots begin jaren zeventig de hotpants. En James Brown sprong daar meteen op net zoals hij in 1970 waarschijnlijk de eerste was om het woord seks in een titel te verwerken ('Get Up I Feel Like Being Like A Sex Machine')!
Iemand heeft op YouTube deskundig de twee kanten van de single geplaatst. Wie 'Part 3' vindt mag van mij zijn schaatsen of ski's aantrekken en te voet naar Scherpenheuvel glijden!
John Barry was in 1971 al lang gescheiden van Jane Birkin. De begenadigde componist (vooral van filmmuziek) was niet alleen bekend van thema's uit de James Bond-films maar ook van televisiereeksen zoals het geweldige feuilleton 'The Persuaders'. In Vlaanderen bekend als 'De Speelvogels' en in Nederland als 'De Versierders' met in de hoofdrollen Roger Moore (de toekomstige James Bond!) en Tony Curtis.
De single 'Theme From "The Persuaders"' / 'The Girl With The Sun In Her Hair' kreeg al heel snel een plaatsje in mijn verzameling. Op de b-kant staat een melancholisch liedje dat ooit gebruikt werd in een reclamespot voor shampoo.
Ook hier gaat mijn dank uit naar diegene die beide kanten, netjes achtereen, op YouTube geplaatst heeft.
Aguaviva (soms ook gespeld als Agua Viva) was een Spaanse folk- en progressieve band opgericht in 1967 door José Antonio Muñoz (vocals), samen met producer Manolo Díaz (voorheen bij Los Bravos en oprichter van Acción Records, en nadien algemeen directeur bij CBS Europe).
De single 'Poetas Andaluces' / 'Cantaré' werd reeds uitgebracht in Spanje in 1969 en in sommige landen opnieuw in 1971 (met een andere b-kant). De a-kant werd in 1971 een radiohitje in onze contreien en het is altijd een van mijn favoriete Spaanstalige liedjes geweest.
♫♫♫ "Wat zingen Andalusische dichters vandaag de dag? Waar kijken Andalusische dichters vandaag de dag naar? Wat voelen Andalusische dichters vandaag de dag?" ♫♫♫
De single 'I Spy (For The FBI)' / 'Snake Hip Mama' van Jamo Thomas & His Party Brothers Orchestra werd oorspronkelijk in 1966 uitgebracht. Het is pas in 1971 dat ik de zeer dansbare a-kant leerde kennen in Jeugdclub De Reinaert, want het plaatje werd toen heruitgebracht in de reeks "Discothèque Special".
James Thomas was een Amerikaanse soul- en funkzanger en percussionist die geboren werd in de de Bahama's en in de vroege jaren zestig naar Chicago verhuisde.
De single kreeg begin jaren zeventig meteen het etiket "Northern Soul" opgekleefd en het is via de discotheken dat het in België belandde.
Iemand is zo vriendelijk geweest beide kanten, netjes achter mekaar, op YouTube te plaatsen. Waarvoor dank. De b-kant is een instrumentaal liedje.
Ashton, Gardner & Dyke moesten in 1971 dringend op zoek naar een opvolger voor 'Resurrection Shuffle' en dat werd 'Can You Get It' / 'Delirium', uitgebracht onder de groepsnaam Ashton, Gardner, Dyke & Co.
Ik heb nooit geweten wie die "Co." was maar ik vermoed dat het de achtergrondzangers (m/v) waren of de blaffende hond?
In elk geval was dit de knotsgekke opvolger van hun eerste succes die de hitlijsten niet haalde maar wel mijn eclectische muziekverzameling. De b-kant is een lekker gestoorde instrumentale jazzrock deun, zoals de titel trouwens doet vermoeden!
Atomic Rooster was een Engelse rockband, oorspronkelijk opgericht in 1969 door ex-leden van The Crazy World Of Arthur Brown. De voornaamste liedjesschrijver en toetsenist Vincent Crane was het enige constante groepslid.
Hun single 'Tomorrow Night' uit 1970 was mij al ter ore gekomen maar het was pas de geweldige opvolger 'Devil's Answer' / 'The Rock' die in mijn plaatjesverzameling op 45 toeren terechtkwam.
De a-kant heeft een geweldige intro! De b-kant is een instrumentaal niemendalletje want in die tijd kraaide geen haan naar de flipzijde van een single, tenzij het er een was van The Beatles!
Hij pakte mij in 1967 meteen in met zijn versie van 'If I Were A Rich Man' uit 'Fiddler On The Roof' en toen hij 'Mexican Whistler' uitbracht was het hek van de dam. Ik heb het natuurlijk over de Engels-Keniaanse singer-songwriter, fluiter en gitarist, met die heerlijke bariton, Roger Whittaker!
In 1970 bracht hij de single 'I Don't Believe In If Anymore' / 'Lullaby For My Love' ('Berceuse Pour Mon Amour') uit.
De a-kant is een krachtig anti-oorlogslied en de b-kant is een slaapliedje gezongen in het Frans want Whittaker zong in verschillende talen, soms zelfs in het Duits! Ook hier fluit hij gedurende enkele minuten, want dat was zijn handelsmerk.
Marcel Zanini werd geboren in Turkije op 9 september 1923 in Istanbul. Hij was een Turks-Franse jazzmuzikant en acteur die onder de naam Zanini ook grappige platen uitbracht. Zanini kwam met zijn gezin in 1930 naar Marseille, waar hij opgroeide.
Hij bracht in 1970 de single 'Rallebol' / 'Wana Nene Wana Nana (Y'en A Plus)' uit. In Jeugdclub De Reinaert werd de b-kant altijd gebruikt tijdens de kusjesdans, de zogenaamde bamba.
Als amateur DJ mocht dat schijfje dan ook niet ontbreken in mijn verzameling en daarmee had ik altijd veel bijval tijdens familiefeestjes of in het lokaal jeugdhuis.
Alive And Kicking (soms Alive & Kicking of Alive 'N Kickin') was een Amerikaanse popgroep uit Brooklyn, NY, USA.
In 1970 scoorde de band heel eventjes in onze hitparade (een eendagsvlieg dus) met de single 'Tighter, Tighter' / 'Sunday Morning'.
De a-kant werd gearrangeerd door Jimmy "Wiz" Wisner en geschreven door Bob King en Tommy James (ja, die van The Shondells).
Ashton, Gardner & Dyke was een Britse rockgroep opgericht in 1968 door voormalige leden van The Remo Four, een band die ophield te bestaan in 1972.
De groep was geen trio en bestond uit Tony Ashton (keyboards, vocals), Kim Gardner (bas), Roy Dyke (drums), met bijstand van Mick Liber (gitaar), alsook Lyle Jenkins en Dave Caswell (hoorns).
'The Resurrection Shuffle' / 'Hymn To Everyone' werd al in 1970 uitgebracht, kreeg weinig of geen bijval en werd in 1971 heruitgebracht als 'Resurrection Shuffle', met veel meer succes!
Tom Jones nam het opzwepend nummer later ook onder handen!
Dit was meteen de allerlaatste single uit het jaar 1970. Vanaf morgen komen mijn singles uit 1971 aan bod. Bedankt voor jullie reacties en waardering en tot later!
The Strange Bros. Show traden ook op onder verschillende pseudoniemen: Bassett Hand, Feldman, Goldstein, Gottehrer, of The Strangeloves, bekend van de hits 'I Want Candy' en 'Cara-Lin'.
Volgens Discogs is hun genre een mengeling van rock, blues, folk, funk, soul, en garagerock. Aan het hoofd van die veelkoppige Amerikaanse bende stonden de broers Jim en Jack Strange. Verder heb ik niets kunnen ontdekken over die eigenaardige muzikanten.
De single 'Right On' / 'Shakey Jakes' uit 1970 steekt nochtans in mijn collectie singles. Ik vermoed dat ik de a-kant heb ontdekt via Jeugdclub De Reinaert waarvan ik lid was van 1969 tot 1974.
Het kan ook de b-kant geweest zijn, want die is zeer dansbaar!
De Amerikaanse zanger Joe Tex was al sinds 1955 actief bezig in de muziekwereld en toch was het pas een tiental jaren later dat ik zijn platen leerde kennen.
In 1970 ontdekte ik ook zijn single 'You're Right, Ray Charles' / 'Everything Happens On Time' via Jeugdclub De Reinaert in hartje Brussel.
Iemand was zo vriendelijk beide kanten van de single netjes na elkaar op YouTube te plaatsen zodat we enkele klikken op het toetsenbord uitsparen!
Rufus Thomas was een Amerikaanse rhythm & blues- en soulzanger maar ook liedjesschrijver.
Zijn grootste hit was 'Walking The Dog' uit 1963, die later gecoverd werd door o.a. The Rolling Stones en Aerosmith.
De single '(Do The) Push And Pull (Part I)' / '(Do The) Push And Pull (Part II)' uit 1970 werd alweer in twee stukken gekapt maar dankzij YouTube weer netjes aan elkaar geplakt! Grapje, want hieronder is de elpeeversie uit 1972 te beluisteren.
Ook deze dansplaat leerde ik kennen via Jeugdclub De Reinaert waar ik wekelijks op zater- en zondagen mijn benen uitsloeg!
Wallace Collection was een Belgische muzikale groep die werd opgericht op de restanten van Sylvester's Team. Drie van de originele leden, Sylvain Vanholme, Freddy Nieuland en Marc Herouet, richtten in 1968 samen met bassist Christian Janssen en de klassiek geschoolde musici Raymond Vincent en Jacques Namotte Wallace Collection op. Vincent en Namotte waren allebei lid van het Belgisch Nationaal Philharmonisch Orkest, maar zij hadden al geflirt met popmuziek in een band genaamd Stradivarius.
'Daydream' uit 1969 was natuurlijk hun grootste hit maar die had ik al op 33 toeren zodat de single 'Serenade' / 'Walk On Out' uit 1970 in mijn singleverzameling belandde.
Ik plaats hieronder de lange versie van 'Serenade' met die heerlijke klassieke intro!
Op de b-kant wordt er muzikaal geëxperimenteerd en dat was toen in België niet voor de hand liggend!
De mengeling van klassieke muziek met pop was toen erg in trek!
De allereerste nieuwkomer uit de Top 30 van de laatste maand van het jaar was Camille Dhont met een liedje over Isabella, niet Isabelle A! Het popliedje komt uit Circus Camille en het spreekwoord "Als twee honden vechten om een been, loopt de derde er mee heen" is hier zeker van toepassing! Meteen op nummer 27 en tevens de enige nieuwkomer in de lijst van zaterdag 6 december.
Op zaterdag 6 december 2025 kregen de luisteraars opnieuw een andere nummer één te horen.
1. Taylor Swift steeg na 9 weken van 3 naar 1 met 'The Fate Of Ophelia'. 2. Olivia Dean zakte met 'Man I Need' één plaats. Ze stond tenslotte al 12 weken genoteerd. 3. Pommelien Thijs nam 'Ik moet gaan' letterlijk en zakte na 9 weken van 2 naar 3.
Traditiegetrouw komen er altijd oude kerstnummers opnieuw terecht in de Radio 2 Top 30 van de maand december. En dat was niet anders op zaterdag 13 december 2025. 'Last Christmas' van Wham! kwam toen op nummer 30 binnen, een zogenaamde re-entry en al 15 weken genoteerd!
Maar George Michael en Andrew Ridgeley werden eens te meer de loef afgestoken door Mariah Carey die meteen terechtkwam in de Radio 2 Top 30 van zaterdag 13 december 2025 met 'All I Want For Christmas Is You'. Ook een re-entry natuurlijk en alles samen opgeteld vertoefde die kerstsingle al 17 weken in onze hitparade.
Op zaterdag 13 december 2025 was de enige "echte" nieuwkomer Olivia Dean met 'So Easy (To Fall In Love)', een mooi easy listening nummer met een trompetje dat aan Burt Bacharach of Rumer doet denken. Wham! en Mariah Carey tellen dus even niet mee want Olivia Dean kwam meteen terecht op nummer 18. En zij stond nog met een tweede liedje genoteerd: ik verklap het nu al want op één stond toen 'Man I Need' in een 13 weken-notering!
Op zaterdag 13 december 2025 werd de Top-3 dooreengeschud:
1. Olivia Dean steeg na 13 weken van 2 naar 1 met 'Man I Need' en zij stond ook nieuw op 18 met 'So Easy'! 2. Metejoor steeg na 13 weken met 'Nachtregen' van 6 naar 2! 3. Taylor Swift was haar eerste plaats met 'The Fate Of Ophelia' na 13 weken kwijit!
Flemming Freddie Viguurs is een Nederlandse singer-songwriter die optreedt onder de naam Flemming. Metejoor hoef ik niet meer voor te stellen. Als duo kwamen ze op zaterdag 20 december 2025 als enige nieuwkomers terecht in de Radio 2 Top 30 met 'Niet nodig'. Meteen binnen op nummer 12! En Metejoor stond solo ook nog eens op nummer 6 met 'Nachtregen', een lied dat al 14 weken in onze hitlijsten vertoefde!
Op zaterdag 27 december 2025 was er geen hitlijst want de Top 2000 aller tijden werd sinds Kerstmis al uitgezonden. Iedereen bleef toen status quo staan en kreeg er een weeknotering bij.
Er waren tijdens de afgelopen maand 5 nieuwkomers (waarvan 2 heel oude kerstsingles) en tweemaal een andere nummer één (geen nieuwe, want die singles stonden ook al weken genoteerd!).
Tot daar de vijf nieuwkomers (alhoewel) in de Radio 2 Top 30 van december 2025.
Bedankt voor jullie reacties en/of waardering en tot later!
• Mijn rechteroog wordt in Gasthuisberg geopereerd vanwege cataract.
• Roos Vanotterdijk behaalt zilver op de 50m vlinderslag. • Roos Vanotterdijk behaalt zilver op de 100m gemengd.
• De Nederlandse zanger Marco Borsato wordt vrijgesproken van 'ontucht met een minderjarige' vanwege gebrek aan bewijs. • De Nederlandse omroep AVROTROS maakt bekend af te zien van deelname aan het Eurovisiesongfestival 2026, nadat de deelname van Israël wordt bevestigd. Diezelfde dag volgen ook Spanje, Ierland en Slovenië. De RTBf bevestigt jammer genoeg enkele dagen later dat België wel zal vertegenwoordigd worden! • De Verenigde Staten publiceren een nieuwe Nationale Veiligheidsstrategie, los van Europa.
12 december: In Oostenrijk wordt de Koralmtunnel van 32,9 km onder het Koralpegebergte geopend.
14 december:
• Twee mannen, vader en zoon, plegen een terreuraanslag op joodse feestvierders op Bondi Beach, een populair strand in Sydney, Australië. Bij de schietpartij vallen minstens 16 doden.
• Bart Swings behaalt zilver in de Massastart schaatsen.
• Zoon Nick vermoordt zijn ouders: filmmaker Rob en Michele Reiner.
17 december: Onze kleinzoon wordt die dag 6 jaar en dat vieren we uitgebreid op zondag 21 december met de hele familie!
18-19 december: Sportanker VRT Ruben Van Gucht wordt veroordeeld voor rijden zonder rijbewijs in Gent en Vilvoorde. Eerder dit jaar werd hij al veroordeeld voor dezelfde feiten in Dendermonde.
18 december :
• Mijn linkeroog wordt in Gasthuisberg geopereerd vanwege cataract. 14 dagen waren er geen problemen want alles verliep heel vlot. Ditmaal moesten wij meer dan 45 minuten wachten op een bus van De Lijn vanwege de Boerenbetoging in Brussel! Wij geraakten uiteindelijk in het ziekenhuis, één minuutje te laat op onze afspraak. Ik zal waarschijnlijk zenuwachtig en gespannen geweest zijn want ditmaal verliep de operatie niet zo vlot. Na enkele dagen was alles terug in orde en ik heb geen bril meer nodig!
• Boerenbetoging in Brussel: waarschijnlijk waren het alweer relschoppers die van de gelegenheid misbruik maakten om herrie te schoppen en nutteloze vernielingen aan te richten. Wie zal dat uiteindelijk betalen? De gewone burger!
19 december: Onze premier, Bart De Wever, houdt voet bij stuk en door zijn stugge houding zullen de bevroren Russische tegoeden bij Euroclear niet aangeslagen worden om de oorlog in Oekraïne te bekostigen. Ondanks hevige druk van Merz en von der Leyen! Kortom, “Brave little Belgium” en “de dappersten onder de Galliërs zijn de Belgen” zeg ik dan. Bravo, Bart De Wever! Wel wordt er beslist een lening aan te gaan voor Oekraïne.
20 december: De VS voert een aanval uit op doelen van IS in Syrië. Minister van Defensie Pete Hegseth geeft als reden voor deze actie "een vergelding voor een aanslag van afgelopen weekend in Centraal-Syrië". Daarbij werden een tolk en twee Amerikaanse militairen gedood en raakten drie andere militairen gewond.
26 december: De VS voert luchtaanvallen uit op doelen van IS in het noorden van Nigeria. De Amerikaanse president Donald Trump heeft aangegeven 'dat de aanval een vergelding was voor het vermoorden van chris-tenen door IS'. Terwijl de christenen in het zuiden van het land leven en de moslims in het noorden!
27 december: Thailand en Cambodja komen een staakt-het-vuren overeen. De landen zijn al decennia in con-flict over een aantal tempelcomplexen dat beide landen claimen.
28 december: Zelensky en Trump ontmoeten elkaar in Mar-a-Lago, Florida om de 20 punten te bespreken voor een staakt-het-vuren en een beëindiging van de oorlog met Rusland. Benieuwd wat er uit de bus zal komen, maar veel hoop heb ik niet.
29 december: Ondertussen hebben de Palestijnen die in tentenkampen leven te kampen met regen, storm en overstromingen. Joodse kolonisten vallen zelfs Palestijnen aan. Zo was er een biddende Palestijn die overreden werd met een jeep bestuurd door een Israëli! 30 december: Saoedi-Arabië valt de Jemenitische havenstad Al Mukalla aan wegens wapenleveranties van de Verenigde Arabische Emiraten aan de separatistische beweging van Zuidelijke Overgangsraad en eist dat de VAE zijn troepen uit het land trekt. 31 december: Oudejaarsavond, hopelijk wordt er in onze gemeente geen vuurwerk afgestoken, want dat is niet alleen slecht voor de trommelvliezen maar ook voor het klimaat en vooral onze huisdieren zoals honden, katten en paarden. De hulpdiensten, politie en brandweer (alhoewel meer dan de helft staakt!) wachten bang af in Brussel en Antwerpen waar er elk jaar onlusten uitbreken en ze met vuurwerk bestookt worden!
Wilson Pickett was een Amerikaanse R&B/Soul-zanger die vooral succesrijk was in de jaren zestig.
Groot was dan ook mijn verwondering toen ik zag dat hij in 1970 nog talrijke singles uitbracht.
Een daarvan was 'You Keep Me Hanging On' / 'Now You See Me, Now You Don't' en die belandde dan ook in mijn verzameling.
Uitgebracht op het Jobete label, een afdeling van Motown Records. De a-kant is natuurlijk die overbekende compositie van het trio Holland-Dozier-Holland en de b-kant schreef Pickett zelf met de hulp van Dave Crawford, zijn co-producer.
Redbone was een Amerikaanse rockband opgericht in 1969 in Los Angeles door de broers Pat Vegas en Lolly Vegas. Zij kwamen oorspronkelijk uit Fresno, Californië.
De naam Redbone is een grappige verwijzing naar een Cajun term voor een halfbloed. De groepsleden waren inderdaad een mengeling van Native Americans met muzikanten van Mexicaanse origine.
Ik herinner mij dat hun single 'Maggie' / 'New Blue Sermonette' het in 1970 niet zo goed deed maar na hun succes met 'The Witch Queen Of New Orleans' in 1971 werd 'Maggie' opnieuw uitgebracht met nog veel meer bijval!
De volgende single uit 1970 is opnieuw een heel zeldzaam plaatje op 45 toeren. En bovendien van Belgische makelij!
De groep Roestvrij bracht toen 'I Do Believe' / 'Für Elise' uit.
Over de groep is jammer genoeg niets te vinden.
De a-kant is een compositie van ene P.J.Rofred en de b-kant is natuurlijk een moderne bewerking van 'Für Elise' van Ludwig van Beethoven.
Ik hoorde toen de b-kant enkele malen op BRT Omroep Brabant en nadien nooit meer op de radio.
Geen klank gevonden op het wereldwijde internet maar wel het hoesje!
Wie meer inlichtingen heeft over de groep mag het mij altijd laten weten. Alvast bedankt bij voorbaat!
Billy Sha-Rae is een Amerikaanse soulzanger, oorspronkelijk afkomstig uit Uniontown, Pennsylvania. Hij week uit naar Detroit, Michigan omstreeks 1967.
Ook hier is weinig geweten over de zanger, enkel dat hij zeer geliefd was in Engeland waar zijn muziek meteen ondergebracht werd in het "Northern Soul" hokje. Hij bracht slechts een vier- à vijftal singles uit.
'Do It' / 'Crying Clown' was er een van en omdat ik de a-kant kende via Jeugdclub De Reinaert kocht ik het zonder aarzelen.
Ik heb er toen heel vaak op gedanst!
De intro van 'Do It' doet mij altijd denken aan James Brown! Hij gebruikte ook die kreetjes als "do the popcorn", "do your thing" en "sock it to me". De b-kant is een rustige slow en dus minder opzwepend!
Gerry Monroe, echte naam Henry Morris, was een Engelse popzanger, die een korte tijd populair was begin jaren zeventig. Hij had a hoge en herkenbare falsetstem en scoorde vijf Top 40 hits in de UK Singles Chart in de periode 1970-71.
En één daarvan uit 1970 belandde in mijn 45-toerenverzameling: 'Sally' / 'You Always Hurt The One You Love'.
En ik probeerde toen altijd te concurreren met zijn hoge stem, maar dat lukte niet altijd alhoewel ik tot mijn vijftiende als sopraan in een koor heb gezongen.
De titel van de b-kant is een waarheid als een koe!
Dat ik enorm veel hou van filmmuziek is een open deur intrappen.
Toen ik de Italiaanse misdaadfilm 'Indagine Su Un Cittadino Al Di Sopra Di Ogni Sospetto' uit 1970 gezien had wist ik meteen dat die indringende muziek van Ennio Morricone vroeg of laat in mijn verzameling zou terechtkomen.
Op de single die ik een tijdje later in een platenwinkel ontdekte stond op de a-kant 'Indagine' (P1 'Enquête') en op de b-kant 'Miraggio' (P2 'Mirage').
In Brussel was de filmtitel 'Enquête sur un citoyen au-dessus de tout soupçon', zowel in het Frans als in het Italiaans een hele mondvol!
Vooral de acteerprestaties van Florinda Bolkan en Gian Maria Volonté zijn mij altijd bijgebleven.
Orange Peel was een West-Duitse band uit Hanau die bestond van 1968 tot 1971 en die één single uitbracht en één elpee!
De leden waren Peter Bischof-Fallenstein - zang, percussie; Leslie Link - gitaar, effecten; Heini Mohn - bas; Ralph Wiltheiß - orgel; en Curt Cress - drums.
Volgens Discogs is de single 'I Got No Time' / 'Searching For A Place To Hide' uit 1970 te klasseren onder Krautrock. Ik zou die muziek eerder omschrijven als psychedelisch.
Even terloops: Hanau is de geboortestad van onder anderen de gebroeders Grimm, de componist Paul Hindemith en de voetballer Rudi Völler.
De laatste single uit 1970 voor vandaag is een heel zeldzame!
People bracht toen het schijfje 'I Am The Preacher' / 'September's Son' uit. Volgens Discogs psychedelische soul/gospel.
Ik herkende de melodie van de a-kant meteen want het is een compositie van Cook/Greenaway die door Deep Purple in 1969 werd uitgebracht onder de titel 'Hallelujah'! Op de b-kant staat 'April Part I'.
People heette voorheen Spring Fever en daarna Purple Heart. People was een spin-off van Jackie Lyntons opnamesessies voor Decca met David Pardo, een duet met de vrouw van Pardo, Andee Silver.
Beide kanten zijn hier dankzij YouTube netjes na elkaar te beluisteren. Zoek voor het plezier ook eens 'Hallelujah' van Deep Purple op. Het was de eerste single van de tweede formatie (MK2) en hij klinkt alsof hij uit de Rock Opera 'Jesus Christ Superstar' komt!
Majority One was een Britse psychedelische rockband die van 1964 tot 1973 actief was. Van 1965 tot 1969 deden de muzikanten dit onder de naam The Majority. Ze kregen geen voet aan de grond in Groot-Brittannië tot ze verhuisden naar Frankrijk en daar onder een lichtjes gewijzigde groepsnaam een eendagsvlieg van jewelste scoorden.
Ook zeer populair in Spanje en Portugal.
De single 'Because I Love' met 'Get Back Home' op de b-kant was zó populair op T-Dansants en andere feestjes dat de slow bij uitstek zelfs jaren later nog altijd populair was. Nietwaar, Chantal?
De b-kant liet een heel ander geluid horen.
Buddy Miles, geboren als George Allen Miles, Jr., was een Amerikaanse rock- en funkdrummer en multi-instrumentalist. Hij speelde o.a. met Wilson Pickett (1965-66), met Michael Bloomfields Electric Flag (1967) en samen met Jimi Hendrix in de Band of Gypsy's (1969-1970).
De song 'We Got To Live Together - Part I' / 'We Got To Live Together - Part II' uit 1970 werd alweer in twee stukken geknipt voor de single. Ik herhaal het tot in den treure en ik kocht daarom niet lang daarna ook de elpee 'We Got To Live Together' waarop de song volledig te horen is!
Op de openingstrack van dat album en als eerbetoon aan de pas overleden Jimi Hendrix speelt Miles gedurende 21 seconden een welbekende treurmars als intro van het nummer 'Runaway Child (Little Miss Nothin')'!
Dankzij YouTube kunnen jullie hieronder de volledige versie van 12 minuten beluisteren!
De platenmaatschappij van Smokey Robinson & The Miracles bracht in 1970 de single 'The Tears Of A Clown' / 'Mickey's Monkey' uit.
Dit was een Belgische persing want in de Verenigde Staten, West-Duitsland, Australië, Zweden, Ierland en het Verenigd Koninkrijk was de b-kant telkens verschillend!
De single werd hier uitgebracht in een speciale Tamla-Motown reeks want de a-kant kwam oorspronkelijk uit 1967 en de b-kant uit 1963!
Smokey Robinson weet in 3 minuten perfect samen te vatten waar het om gaat!
The Mob was een Amerikaanse rock & rhythm and blues showband uit Chicago, Illinois. De veelkoppige groep werd reeds opgericht in januari 1966. Ze waren bekend van Nevada tot in Canada, Puerto Rico en Hawaii.
En toch was het pas in 1970 dat ik weet kreeg van de single 'Give It To Me' / 'I Dig Everything About You'. Ik vermoed dat hij vaak gedraaid werd in Jeugdclub De Reinaert in hartje Brussel, nabij de Beurs. Ik herinner mij niet dat hij toen op BRT Omroep Brabant werd gedraaid.
De intro van de a-kant lijkt verdacht veel op '25 Miles' van Edwin Starr! De b-kant lijkt dan weer heel sterk op 'Baby, I Need Your Loving' van The Four Tops!
Juicy Lucy was een Britse blues/rock-band opgericht in 1969 (na het ter ziele gaan van The Misunderstood) door vocalist Ray Owen, steelgitarist Glenn Ross Campbell, en saxofoonspeler Chris Mercer. De groep rekruteerde later gitarist Neil Hubbard, bassist Keith Ellis, en drummer Pete Dobson.
De geweldige single 'Pretty Woman' / 'I'm A Thief' uit 1970 kwam al heel snel terecht in mijn verzameling 45-toerenplaatjes.
De a-kant heeft dat knap geluid van Glenn Ross Campbells steelgitaar.
Wie Little Richard zegt denkt meteen aan de rock-'n-rollkreet bij uitstek "A-wop-bop-a-loo-bop-a-lop-bam-boom!" uit 'Tutti Frutti'.
Terloops, een kleine anekdote: mijn grootmoeder noemde kauwgom altijd "tuttefrut" en Little Richard was al actief op muzikaal gebied vanaf 1951, mijn geboortejaar!
De Amerikaanse zanger, liedjesschrijver, en pianist werd geboren als Richard Wayne Penniman. Hij bepaalde voor een groot stuk de sound van de jaren vijftig en zestig.
Maar zelfs in 1970 bracht hij een knappe single uit die ik speciaal kocht voor de b-kant, een geweldige cover van mijn favoriete Lennon/McCartney-compositie. McCartney schreef enkele regels voor het nummer tijdens een bezoek aan Londen met zijn toenmalige vriendin Celia Mortimer, die op dat moment zelf zeventien was. En het toeval wil dat Chantal en ik elkaar hebben leren kennen toen zij pas zeventien was geworden!
Meestal draai ik 'Greenwood Mississippi' / 'I Saw Her Standing There' om en begin ik met de b-kant.
♫♫♫ "One, two, three, four!" ♫♫♫ riep Paul McCartney bij de intro! Maar Penniman bedacht een andere leuke intro.
De a-kant mag er ook beslist zijn, luister maar!
Little Sister was een Amerikaans vocaal en harmonisch trio, dat in eerste instantie diende als achtergrondzangeressen voor die invloedrijke rock/funk-band Sly & The Family Stone tijdens concerten en in de opnamestudio.
De single 'You're The One (Part I)' / 'You're The One (Part II)' was jammer genoeg uitgesmeerd over twee kanten zoals dat toen de gewoonte was. Enkel The Beatles hadden in 1968 de single 'Hey Jude' van meer dan 7 minuten op kant A mogen plaatsen, zeer tegen de zin van George Martin. Maar McCartney zette door en kreeg gelijk!
Dankzij YouTube kan ik de volledige versie laten horen. En, oh ja... Sly Stone was de producer en raad eens wie in de achtergrond meezingt en meespeelt? Juist, Sly & The Family Stone. En dat is er goed aan te horen!
Mailer MacKenzie Band was een Nederlandse rockgroep uit Den Haag. Hij bestond uit ex-leden van The Haigs, The Motions, The Boots en Big Wheel. Hun eerste elpee werd geproduceerd door niemand minder dan de legendarische Hans van Hemert.
Dat album ken ik niet maar hun eerste single uit 1970 des te meer!
De single 'Red Rover' / 'Come Back Home' vond daarom al heel snel de weg naar mijn snel aangroeiende collectie op 45 toeren!
Bij het beluisteren van de knappe a-kant is de gelijkenis met CCR al vlug gemaakt! Het nummer werd gecomponeerd door Bob King en Tommy James, jawel die van The Shondells.
De b-kant heb ik helaas niet teruggevonden op het wereldwijde net.
The Ides Of March, die gisteren al aan bod kwamen met 'Vehicle', vond ik in 1970 zó goed dat ik iets later ook de opvolger kocht: 'Superman' / 'Home'!
Minder bekend maar op deze single hoor je duidelijk de gelijkenissen met Chicago (Transit Authority).
Die twee singles van die Amerikaanse band koester ik trouwens nog altijd.
😉 "Is het een vogel, is het een vliegtuig? Neen, het is een plaatje van The Ides Of March!" 😜
Op de b-kant klinkt de zanger als Neil Diamond!
The Impressions was een Amerikaanse vocale groep uit Chicago die twee fantastische zangers had: Jerry Butler (1958-1960) en Curtis Mayfield (1958-1970).
Een van de laatste muzikale wapenfeiten van Curtis Mayfield was op de single 'Ain't Got Time' / 'I'm So Proud' te horen.
Hij schreef beide nummers en was tevens producer van de single!
Jeronimo was een West-Duitse hardrockband uit de vroege jaren '70 en afkomstig uit Frankfurt am Main. De groep werd opgericht door Rainer Marz (gitaar, zang), Gunnar Schäfer (bas, zang) en Ringo Funk (drums, zang) in 1969 en in '69/'70 had het trio hun eerste hits 'Heya' en 'Na Na Hey Hey'.
Die singles waren in 1970 niet meer te vinden zodat ik de opvolger 'Never Goin' Back' / 'The Key' kocht.
Sommigen kleven hier het etiket "Krautrock" op. Ik hoor op de a-kant zelfls enkele gelijkenissen met een vroege CCR.
Tom Jones had het in 1970 moeilijker om in de hitlijsten te geraken dan in de gouden jaren zestig zodat hij toevlucht zocht tot bekende classics.
Zijn versie van 'I (Who Have Nothing)', een Italiaans nummer van Giulio Rapetti/Carlo Donida en vertaald door Jerry Leiber en Mike Stoller werd door andere artiesten al meermaals gecoverd.
Op de b-kant staat 'Stop Breaking My Heart', een uptempo compositie van Gordon Mills en Johnny Harris.
In 1971 zou de Welsche zanger opnieuw in de hoogste regionen van de meeste hitlijsten staan dankzij twee nummers van Paul Anka!
Isaac Hayes was een Amerikaanse zanger, toetsenist, producer, liedjesschrijver, en acteur. Hij bepaalde voor een groot stuk de Memphis sound via het legendarisch platenlabel STAX.
Hij maakte als saxofonist deel uit van The Mar-Keys (een groep die evolueerde in Booker T. & The MG's), speelde soms als sessiemuzikant, schreef een hele rist hits samen met David Porter (vooral voor Sam & Dave) en kreeg als soloartiest grote bekendheid met de soundtrack 'Theme from Shaft' voor de blaxploitation-film 'Shaft' uit 1971. In latere jaren kreeg hij bekendheid bij een nieuw publiek door zijn stem te verlenen aan het personage van Chef in de animatieserie 'South Park'.
Een van zijn singles uit 1970 was 'I Stand Accused' / 'I Just Don't Know What To Do With Myself'. De a-kant werd gecomponeerd door de broers Billy en Jerry Butler. De b-kant is een heel bekende compositie van Bacharach/David, vooral een hit in de versie van Dusty Springfield.
Je kreeg wel waar voor je geld toen want beide nummers duren opgeteld bijna een kwartier! Ik betaalde er indertijd 75 BEF voor.
Een van onze favoriete slows indertijd, is het niet Chantal?
Jimi Hendrix hield ook van singles!
Jimi Hendrix was een Amerikaanse gitarist/zanger die het levenslicht zag op 27 november 1942 (9 jaar vóór mijn geboorte) en die jammer genoeg overleed op 18 september 1970.
Naar aanleiding van zijn overlijden werden een heleboel singles en elpees van het gitaarwonder uitgebracht, de ene al beter dan de andere want allerhande platenmaatschappijen gingen ver in het verleden graven. Hij speelde namelijk gitaar bij o.a. Ike and Tina Turner, Sam Cooke, Wilson Pickett, Little Richard, The Isley Brothers, B.B. King en Curtis Knight. Met als resultaat vaak opnames van minderwaardige kwaliteit.
De single die in 1970 werd uitgebracht en die veruit mijn voorkeur wegdroeg was 'All Along The Watchtower' / 'Voodoo Child'.
De a-kant was een cover van een compositie van Bob Dylan en de b-kant was een eigen compositie van Hendrix. De single werd uitgebracht onder de naam Jimi Hendrix alhoewel beide songs in 1968 als The Jimi Hendrix Experience werden uitgebracht op de LP 'Electric Ladyland' en de a-kant enkel als single. Toen musiceerde hij nog samen met Noel Redding en Mitch Mitchell. De b-kant werd pas in 1970 als single uitgebracht.
'Voodoo Child' wordt op de LP aangeduid als 'Voodoo Child (Slight Return)' en mag vooral niet verward worden met 'Voodoo Chile' want die song duurt meer dan 14 minuten! En toch zijn er talloze singles in omloop waarop 'Voodoo Child' als 'Voodoo Chile' wordt aangeduid!
Humble Pie werd opgericht door Steve Marriott (ex-Small Faces) in 1968 samen met Greg Ridley (ex-Spooky Tooth), Peter Frampton (ex-Herd) en drummer Jerry Shirley (speelde bij Syd Barrett).
Een van de eerste supergroepen dus. Hun debuutsingle 'Natural Born Bugie' uit 1969 werd meteen een grote hit in die lange, hete zomer.
En toch was het de single 'Big Black Dog' / 'Strange Days' uit 1970 die in mijn verzameling belandde want een jaar later was 'Natural Born Bugie' al uit de platenwinkels verdwenen.
Gisteren kwam de Amerikaanse groep uit Chicago, The Ides Of March, even ter sprake bij het bespreken van The Greatest Show On Earth, een andere band die veel koperinstrumenten gebruikte.
Bij een eerste beluistering in 1970 van 'Vehicle' / 'Lead Me Home, Gently' op de radio wist ik het zeker. Deze single moet ik vroeg of laat hebben.
En zo geschiedde. Ik vond (en nu nog altijd trouwens) hun geluid zo schitterend dat ik een tijdje later ook de opvolger aankocht. Maar die bewaar ik voor morgen!
In de maand januari van elk jaar liggen er hopen kerstsingles te grabbel tijdens de koopjesdagen.
Zo ook met de single van een Limburger genaamd Joe Berluck die onder de naam The Voice Of Joe Berluck en soms ondeugend als The Erotic Voice Of Joe Berluck plaatjes uitbracht.
Zijn echte naam was Jozef Stultjens en hij was een Belgische parlando zanger, DJ en radiopresentator. In 1970 lag zijn single 'Silent Night' / 'White Christmas' in de platenwinkels en enkele maanden later al afgeprijsd wegens tegenvallende verkoopcijfers.
Hij was de allereerste Belgische deejay en hij werd 90 jaar!
Jammer genoeg heb ik zijn versie van die Kerstclassics niet teruggevonden op het wereldwijde internet maar wel het hoesje!
Vrolijk Kerstfeest!
Nog zo'n plaatje uit 1970 dat moeilijk te vinden is: Father's Brown met 'Maybe Baby' / 'The Yellow Moon Is High'.
De a-kant is een compositie van Mark Wirtz & Kris Ife (bekend van "A Teenage Opera") en de b-kant valt op door het knap gitaargeluid!
Father's Brown was een Belgische rockgroep uit het Gentse. Leden: Dirk Van Gansbeke (gitaar), Tony Rogies (vocals), Hugo Cohen (gitaar), en Hans Van Miegroet (bas). Volgens Discogs was er dus geen drummer?! Ik neem aan dat Van Gansbeke hier ook de drummer was en dat het om een fout gaat.
Nog volgens dezelfde bron werd Dirk Van Gansbeke later drummer bij Monte Moro, Luna Twist, Once More en K 13.
The Greatest Show On Earth was een Britse progressieve rockband die mij vanaf 1970 geweldig interesseerde. De band werd opgericht door platenmaatschappij Harvest Records in een poging om een rockcombo te creëren gebaseerd op koperen blaasinstrumenten , zoals Blood, Sweat And Tears of Chicago Transit Authority (later ingekort tot Chicago). Ik associeer hun geluid ook met de groep Ides Of March (die morgen aan bod komt).
De groep stond ook bekend om zijn knappe albumcovers, ontworpen door de artiesten van Hipgnosis. Bekende hoezen werden ontworpen voor o.a. Pink Floyd, Genesis, Led Zeppelin, 10cc en The Alan Parsons Project.
Met de aankoop van 'Real Cool World' / 'Again And Again' was ik dan ook heel blij. Ik hou van de combinatie van hoorns en orgel.
Richie Havens was een Amerikaanse singer-songwriter en gitarist. Zijn muziek omvatte elementen van folk, soul, en rhythm & blues. Hij had de eer om het Woodstock Festival in 1969 te openen.
En een jaar later bracht hij de single 'Here Comes The Sun' / 'Younger Men' uit.
De a-kant is een knappe live cover van die geweldige compositie van George Harrison met een zeer lange intro. De b-kant schreef Havens zelf samen met Marc Roth. De song werd ook uitgebracht op zijn elpee 'Alarm Clock' uit 1971 maar dan onder de titel 'Younger Men Grow Older'.
Belofte maakt schuld want gisteren postte ik Jacques Dutronc met het thema uit de Franse tv-reeks 'Arsène Lupin' en vandaag ga ik voor de swingende b-kant.
Het orkest van de Franse componist en pianist Georges Raudi staat daarop met 'Stercok' uit 1970. Hij werd geboren in Cannes en is gespecialiseerd in het bespelen van synthesizers.
Deze instrumentale compositie komt eveneens uit dezelfde tv-serie.
Maar de grootste muzikale verrassing uit 1970 (volgens mijn bescheiden mening) was toch wel de debuutsingle van Dave Edmunds, een Welshe zanger, gitarist en platenproducer die ik in 1968 had leren kennen door zijn versie van 'Sabre Dance' in de uitvoering van Love Sculpture.
Edmunds scoorde met zijn single 'I Hear You Knocking' / 'Black Bill'. De a-kant is een ode aan o.a. Smiley Lewis, Fats Domino, en Chuck Berry terwijl de b-kant een instrumentaal eerbetoon is aan Bill Black, de contrabassist van Elvis Presley.
Euson, geboren als Julio Bernardo Euson, is een Nederlands-Arubaanse zanger, liedjesschrijver en occasioneel acteur, die in 1962 naar Nederland verhuisde.
In 1970 bracht hij de single 'Born On The Bayou' / 'Consider Me' uit onder de naam J.B. Euson en dat plaatje trok mijn aandacht een jaar later tijdens mijn zoektocht naar muzikale schatten in de koopjesperiode.
De a-kant is de compositie van J.C. Fogerty en ik hoopte vurig dat zijn versie de moeite waard zou zijn. Niets gaat natuurlijk boven het origineel van Creedence Clearwater Revival maar voor enkele luttele Belgische Franken mocht deze versie er zeker zijn.
Op de b-kant staat een compositie van Eddie Floyd en Booker T. Jones.
Don Fardon, echte naam Donald Arthur Maughn, bracht in 1967 de single 'The Lament Of The Cherokee Reservation Indian' uit. In 1968 heette de song 'Indian Reservation (The Lament Of The Cherokee)' en in 1970 gewoonweg 'Indian Reservation' met 'Dreaming Room' op de b-kant.
Derde keer goede keer moet Don Fardon gedacht hebben en gelijk had hij want deze versie werd een grote hit.
De a-kant is natuurlijk een machtige compositie van John D. Loudermilk met een zeer krachtige intro die de aanklacht verpersoonlijkt over het onrecht dat de oorspronkelijke bewoners van Amerika werd aangedaan!
De volgende single uit 1970 in mijn verzameling is er eentje van de Amerikaanse singer-songwriter Neil Diamond.
Beide kanten kregen deze titel mee: 'Soolaimón (African Trilogy II)' / 'And The Grass Won't Pay No Mind'.
De A-kant heb ik altijd intrigerend gevonden, vooral de intro. Een heus religieus statement!
De B-kant is een typische compositie van Diamond. Zó goed dat Elvis ze ook een tijdje later coverde.
Neil Diamond is zeer aanwezig in mijn muziekcollectie, zowel op vinyl (45 & 33 toeren) als op compact disc!
The Doors is een Amerikaanse groep die wordt ondergebracht in de categorie Psychedelic Rock, Blues Rock, en Classic Rock. Als het kind maar een naam heeft.
De single 'You Make Me Real' / 'Roadhouse Blues' uit 1970 vind ik na al die lange jaren nog altijd geweldig. Ik kan moeilijk kiezen tussen A- of B-kant.
Zoals (bijna) iedereen weet hadden The Doors geen basgitarist. Op 'You Make Me Real' wordt die taak vervuld door Ray Neapolitan, een sessiemuzikant. Op de b-kant is Lonnie Mack de basgitarist van dienst!
Dozy, Beaky, Mick & Tich bleven in 1970 verweesd achter na het vertrek van hun leider, Dave Dee.
In de tweede helft van de jaren zestig kregen wij altijd de slappe lach bij het uitspreken van de laatste naam in Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich (een hele mondvol), die in het Brusselse een andere bijklank kreeg.
Dave Dee probeerde het te maken met een solocarrière maar zijn single 'My Woman's Man' deed in onze contreien weinig of niets. De winnaars waren echter het achtergebleven viertal met de succesrijke single 'Mr. President' / 'Frisco Annie'.
Op de a-kant is voor het eerst het prominent geluid van een Moog synthesizer te horen, Giorgio Moroder ('Looky Looky' - 1969) niet te na gesproken. Chicory Tip zou er pas in 1972 gebruik van maken op 'Son Of My Father', ook een compositie van Moroder trouwens. Eind jaren zestig gebruikten de Moody Blues, The Beatles en The Rolling Stones ook al een gelijkaardig muziekinstrument: de mellotron. Walter (later Wendy) Carlos gebruikte eveneens synthesizers vanaf 1968.
De groepsnaam werd vanaf 1970 afgedrukt als D.B.M. & T. Op de b-kant is de Moog synthesizer ook te horen, maar niet zo duidelijk als op 'Mr. President'.
Begin jaren zeventig keek ik regelmatig naar de Franse tv-reeks 'Arsène Lupin' op de RTBf. Het themalied werd gezongen door Jacques Dutronc en aangezien ik fan was van zowel de serie als de zanger kon de single 'L'Arsène' niet ontbreken in mijn verzameling.
Tekst van Jacques Lanzmann en muziek van Jean-Pierre Bourtayre.
Op de b-kant staat een orkest met muziek uit dezelfde reeks en die hou ik voor morgen.
Georges Descrières speelde de rol van Arsène Lupin en Henri Virlogeux (met de enorme snor) die van Herlock Sholmès (sic)!
Cold Blood is een band uit de streek van San Francisco die een mengeling van Rhythm & Blues, Funk, Soul, Rock, en Jazz brengt. Opgericht in 1968 en nog altijd actief zij het dankzij vele personeelswisselingen. De groep trad ook een tijdje op als Lydia Pense And Cold Blood.
Hun single 'You Got Me Hummin' / 'If You Will' uit 1970 vond ik een jaar later al tijdens de koopjes.
De groep kende ik toen niet maar het feit dat de a-kant een compositie is van Isaac Hayes en David Porter trok mij over de streep en ook de zeer lage verkoopprijs. Ik heb er nooit spijt van gehad. Sam & Dave zongen het origineel maar deze cover mag er ook beslist zijn!
Ik vind de band zó goed dat ik iets later hun elpee 'Sisyphus' kocht.
Zangeres Lydia Pense doet mij altijd denken aan Janis Joplin, vooral op de uitstekende b-kant! Luister maar...
Hard rock of blues rock was in opmars in 1970. Een van de vaandeldragers van die muziekstroming was de Amerikaanse band Crow (oorspronkelijk South 40 genaamd), een blues-rock quintet opgericht in 1967 door frontman Dave Wagner, gitarist Dick Wiegand, zijn broer Larry bassist, drummer Denny Craswell, en keyboardist Kink Middlemist. Opgeheven in 1971.
'Slow Down' is een compositie van Larry Williams uit 1957 die ik in 1964 leerde kennen dankzij de cover van The Beatles.
In 1970 bracht Crow eveneens een geweldige cover uit van 'Slow Down' met op de b-kant 'Cottage Cheese'. Ook deze knappe single vond ik tijdens de koopjesperiode in een Brusselse platenwinkel.
Omdat ik vandaag goedgeluimd ben door deze zonnige winterdag plaats is hieronder vier liedjes van de groep, dankzij YouTube. Naast de twee nummers van mijn single staan er ook twee andere songs op: 'Evil Woman' (gecoverd door Black Sabbath!) en het minder bekende 'Busy Day'.
Ook deze band vind ik zó goed zodat ik iets later hun elpee 'Crow Music' kocht.
Naast hardrock was er in 1970 ook plaats voor funk en soul. Getuige daarvan de uitstekende platen (zowel elpees als singles) van Curtis Mayfield, een Amerikaanse zanger, gitarist, liedjesschrijver en producer die nog deel had uitgemaakt van de legendarische band The Impressions!
Zijn single '(Don't Worry) If There's A Hell Below We're All Going To Go' / 'The Makings Of You' kreeg ook een mooie plaats in mijn verzameling. Een tijdje later ook zijn elpee simpelweg genaamd 'Curtis' waarop beide liedjes ook aanwezig zijn. Maar de a-kant wel in een lange versie.
Zijn protestlied gaat over die moeilijke periode in de Amerikaanse geschiedenis, een beetje vergelijkbaar met de huidige toestand! Politieke tegenstrijdigheden, pollutie, rassendiscriminatie, drugs, betogingen, studentenprotest, agressief optreden van politie en Nixon bleef maar op tv herhalen "Don't worry"...
De b-kant is van een geheel andere orde want hier begeeft hij zich op het liefdespad.
The Dave Clark Five, een Britse groep uit Tottenham, stond bekend om zijn krachtige en rockende singles en op een bepaald moment staken ze zelfs The Beatles naar de kroon in de VS.
In 1970 brachten ze een heel ander en rustiger geluid op de markt met een van de mooiste slows volgens mij: 'Julia' gezongen door Mike Smith met op de b-kant 'Five By Five' waarop Dave Clark zijn duivels op de drums alweer ontbindt als geen ander. Het is een instrumentaal nummer.
