Zaterdagmorgen negen uur. Christel komt aanzetten: vandaag wordt het de grote dag. We laden mijn spullen in. Wat heb je allemaal nodig om een doek van 2 m op 2 m vol te schilderen? Voor mij niet veel meer dan bij een kleiner doek, alleen kan je wel met grote borstels werken.
Met de GPS in aanslag rijden we richting Diest. We moeten aan de achterkant van de academie geraken, daar zou voldoende parkeerplaats zijn. De GPS stuurt ons heel keurig door de straten en straatjes, wat zouden we zonder dit gadget doen? Verloren rijden natuurlijk.
Zoals gepland komen we een half uur later aan op het juiste adres in Diest. Er is zelfs nog een parkeerplaats vrij op de academie. Goed zo, dat vergemakkelijkt het uitladen.
We kunnen kiezen: binnen of buiten werken. Ik opteer voor binnen: de zon is er wel maar de wind ook, ik werk liever windvrij. Christel kiest voor de zon. We begroeten de anderen. Hoewel we elkaar gisteren nog zagen is het net of we elkaar na een lange vakantie weerzien. Iedereen is verwachtingsvol gestemd: het wordt dé dag van het schilderjaar. Uitladen, een plaats kiezen en ons installeren. Ik ben nog alleen binnen en neem een plaats aan het raam, dicht bij de deur. Zo geniet ik van daglicht, de muziek die uit een geluidsinstallatie klinkt en wat frisse lucht als de verfgeuren zich gaan verspreiden.
Het doek ligt al klaar. Ik zet mijn verfpotten klaar, leg een grote borstel binnen handbereik, haal water en terwijl ik het doek bekijk, sta ik ongeduldig te wachten op het startschot. Iemand heeft een pak witte overalls bij
en wil ze kwijt. Ik neem er ook een en trek hem aan, nu ben ik écht klaar om in de verf te duiken. Herman, die alles organiseerde, wil wel nog wat zeggen voor we van start gaan: een soort plaatselijk huishoudelijk reglement aanreiken waarin vooral de verfafval een rol speelt. Hij wil geen verstopte riolering achterlaten.
En dan mogen we eraan beginnen. Ik had al wat ideeën in mijn hoofd. Hetzelfde wordt dat wel niet, maar ik schilder er op los, mijn ziel binnenste buiten. Enorm deugddoend, maar na een tijdje voel ik zweetdruppels van mijn wangen lopen en rechtkomen is soms ook wel moeilijk. Gelukkig heb ik een zitje meegebracht en waar het kan schilder ik vanuit een zittende houding. Herman komt even aanmoedigen. Stilaan zit de eerste laag er op en kan ik mijn grote borstel uitspoelen. Ik laat alles even drogen, haal vers water, ga eens naar de anderen kijken, ook buiten en herbegin.
Ondertussen klinkt van uit de muziekinstallatie moderne muziek. Ik laat me er gewoon door meenemen. Paukenslagen die dwars door de wereld snijden, afgewisseld met zachtere klanken, stem- en klankexperimenten. Echt luisteren doe ik niet, maar soms dringt de kracht van het ritme door; Het ondersteunt om het onderbewuste aan bod te laten komen: niet nadenken, de verf erop zetten zoals het aanvoelen zich aandient. Laat de verf maar spatten, zich ruw een weg zoeken, speels de ruimte verkennen.
Komt er een ronde: welk broodje wil je vanmiddag eten. Herman heeft een lijst van de broodjeszaak rechtover de academie. Wie wil kan bestellen en betalen en zal daarna een broodje aangeleverd krijgen.
Tegen de middag aan staat er ons een glas wijn en chips te wachten. Iemand is vannacht opa geworden van tweelingen, jongens. Dat willen we natuurlijk meevieren. We installeren ons voor de middagpauze. Heerlijk. De zon verwarmt echt, wel is er af en toe een windstoot. Nakijken dus bij de buitenschilders of hun doek stevig beveiligd is. En dan komen de broodjes. Ook ik heb een broodje besteld. Het smaakt, maar het is wel een XL maat
en vanavond gaan we dan nog naar een BBQ.
Gezellig babbelend, van de hak op de tak, eten we ons door de middagpauze. We stoppen de restanten in de afvalbak en gaan met uitgerust oog en vernieuwd gemoed terug aan de slag.
Ik bekijk mijn werk eens kritisch: waar zitten weinig sprekende hoeken, waar zijn er dode vlakken, wat kan nog verlevendigd worden, maar neen, eerst die basiskleur nog wat verder uitbreiden, zorgen dat het doek zich als een geheel aanbiedt.
Er is werk aan de winkel. De rug spreekt af en toe ook een woordje mee en de spieren verzetten tegen zich tegen die ongewone houdingen, maar het enthousiasme haalt het van de kwaaltjes en weer worden plaats en tijd vergeten. Herman blijft iedereen aanmoedigen en tips aanreiken indien nodig.
Ik voel hoe het doek een stuk van mezelf wordt. Mijn handen gehoorzamen een innerlijke weg. Het is een heerlijk gevoel te weten dat je toegroeit naar datgene wat je wilt uitdrukken. Ten slotte haal ik vermiljoen boven, de kleur van de papavers. Daar ga ik de laatste accenten mee leggen. Ik kan niet zonder dat schitterend rood, mijn wereld is doordrongen van die pure energie. En daarmee zet ik a.h.w. mijn naam onder het werk.
Wanneer ik me recht zet voel ik me echt moe, mijn lijf reageert nog met moeite op taken als: rechtkomen, stappen zetten, opruimen. Ik heb me echt leeggeschilderd. Zalig.
|