Diarree

Zondag 21 juni 2009

Festival Mundial

Festival Mundeal

De vogels zongen al vroeg in het groene lommer,
toen de maan net driftig zijn licht had gespreidt;
maar had nog geen enkele achterdocht of kommer,
niets zweefde er toen in bedrog of oneerlijkheid!

Als de zon de wolken maar weer wilde beklimmen,
dan komen de mensen ook wel weer naar buiten;
zonder te blijven mokken achter de grijze ruiten,
wachtend op weer het nachtelijk uur der schimmen.

Maar zie in gedachten; een bierkraantje dat lekt,
ik was een goede biertapper had men al ontdekt,
dus als het zonnetje ook zijn klim af wilde ronden,
leef ik op Festival Mondial, tussen de zonden!

Ja mijn loop is steeds meer met een kromme gang,
maar alleen God weet hoe diep en voor hoe lang!
Maar het bierkraantje lekt, en het vaatje loopt,
zo heerlijk zoetjes, waar ik de tijd mee omkoop!

auteur:Adrie.©..21.6.09.

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:18 Reageer op dit bericht

Zaterdag 20 juni 2009

Wegliggende stad

Wegliggende stad

Ik zie de avond vallen; donker en vaal-

klimt de maan in al zijn pracht en praal,

naar Cupido en zijn wensende sterren,

somber donker; de zon vandaag van verre.

Wankelend lijken nu de groene lanen,

met zijn zwaaiend en kloppend geblader,

pralend groen lijken nu zijn mooie waaiers,

in het nu nog helder licht van het water!

Koel kijkt nu de verder wegliggende stad,

achter de natte en mistig strekkende weide,

onder de wolken, zwart en somber van glans.

auteur:Adrie.20.6.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 21:41 Reageer op dit bericht

Vrijdag 19 juni 2009

Logen

Logen

De woorden van kille onlust,

alltijd het voer van ons logen,

was nu in mijn hart gevlogen.

Zag hoe mooie blauwe ogen,

mij nu ook hadden bedrogen.

Zelfs huizen kregen een valse schijn,

elk huis geheel in het rouw behangen,

dat werd in mijn hart het verlangen,

Vrouwen die kwamen uitsteken,

hun hoofden uit de grijze ramen,

spraken hun woordjes stil en fijn,

zo vals als een kunstgebit kan zijn.

Mijn hoofd heb ik in mijn handen,

voelend als twee warme wanden

van 't vlees; mijn benen zijn moe,

van 't zieke leven wat ik steeds doe.

auteur:Adrie.d.d.19.6.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 14:17 Reageer op dit bericht

Donderdag 18 juni 2009

Verdriet

Verdrietig

Het einde van de treurnis in mijn leven,
veel van het gebeurde heb ik steeds veracht,
maar de gekregen liefde was ik vergeten,
heb er toen met hartstocht over nagedacht,
ik kan het nu beter vergeven en vergeten,
dan het gebeurde oneindig door laten vreten.

Geluk en verdriet trokken beiden hun spoor,
soms met zweem en snelheid van een slang,
waardoor ik in mijn verlies het licht verloor.
Maar de zweem en snelheid van een slang;
maakt me nu niet langer verdrietig of bang.

Ik wordt weer de dichter waarvan men geniet,
staak mijn dichten vervuld van veel verdriet,
in mijn hart steeds wachtend een droef gedicht,
waardoor een dicht ontluikt; bij stervend licht.

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:36 Reageer op dit bericht

Woensdag 17 juni 2009

Jaloers

Jaloers(Jenny Arean)

De spiegel laat me vaak onomwonden weten,

hoe het zit met wat ik zie.

Of beter; hoe het heeft gezeten.

Of preciezer nog; hoe 't nooit meer zitten zal.

De frisse blosjes van destijds,

draagt nu mijn dochter op haar wangen.

Zij is alles wat ik vroeger was,

zo jong zo onbevangen.

Zij doet alles voor het eerst;

verliefd zijn en verlangen.

En wat zij nog gaat ontdekken, weet ik al.

En daar sta ik voor de spiegel,

kijk mezelf dan diep in m'n ogen-

en besef opeens in een klap;

Je bent jaloers. Je bent jaloers,

gewoon jaloers nu je de prijs weet;

van wat soms het paradijs heet.

Dat aanlokkelijk en stralend,

voor je dochter open staat.

Je bent jaloers.

Gewoon jaloers op dat vitale.

Zo van: wat valt er hier te halen.

We zullen later wel betalen.

Nu nog niet

Je bent jaloers,

gewoon jaloers op al die grieten;

die nog zo schaamteloos genieten.

Van de spannig die het leven;

ze in ruime mate biedt.

Ach jaloers op je eigen dochter

dat is toch wel het laatste

waar een moeder aan lijdt.

Ik gun haar juist het beste

wat er in de wereld te koop is.

Geluk, vrede, tevredenheid

Jaloers, ach welnee.

Dat heeft met jaloezie

gewoon geen ene moer te maken

ik kijk juist met ontroering

naar de prille zoete zaken

Die ze allemaal een voor een ontdekken zal

En ik gun haar juist dat nachtelijk

gebanjer door de straten

Je zult mij nooit of te nimmer

Moralistisch horen praten

En de keuze van haar vriend heb ik

volledig haargelaten

Maar waarom moet ze nou zo nodig met die kwal

En wanneer ze zachtjes zingt..

Als ze zich optut voor een afspraak

En ik zie haar stralend de deur uitgaan

Je bent jaloers

Gewoon jaloers op wat je kwijt bent

Nu je zelf een grote meid bent

Die de waarde van de tijd kent

Die vergaat

Je bent jaloers

Je bent jaloers, gewoon jaloers nu je de prijs weet,

van watsoms het Paradijs heet

Dat aanlokkelijk en stralend

voor je dochter open staat.

En dat moet afgelopen zijn.....

auteur:Jenny Arean.dd.17.6.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 17 juni 2009

Jaloezie

Jaloezie

Een sluipend gif

sijpelt langzaam bij je binnen,

verdoofd je zinnen en

voedt met wantrouwen en haat,

tovert een ijskoude blik op je gelaat.

Jaloezie,

creeert haar eigen waarheid.

Met tal van ruzies ten spijt,

hoort enkel wat het horen wil,

maakt je van binnen koud en kil.

Jaloezie,

een stille doder,

verstoorder van geluk,

maakt vaak ten onrechte

mooie dingen stuk.

auteur:anoniem

Adrie.17.06.09.

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 16 juni 2009

Grijs leger

Grijs leger

Het najaar lijkt soms al gevallen,

als het zonnetje ons blijft bewaard,

en nu in de wijde grijze hemelschijn,

alles al zo somber lijkt en bedaagd.

Wolken lijken dan als leger opgesteld,

en betrekken dan als een grijs leger,

weer trouw hun posten in het wolkenveld.

Het zonnetje klimt dan niet achter het veld vandaan,

nee, hij schikt zich geduldig in een plekje achteraan,

hier mee blijvend schaamtevol ver van ons vandaan.

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:46 Reageer op dit bericht

Maandag 15 juni 2009

Purperrood liefdesbloed

Purperrood liefdesbloed

Hoe zou het zijn zonder de romantische Poezie,

geen inkt zal er dan nog vol liefde gaan vloeien,

geen woorden of zinnen die je kunnen boeien,

geen dichterspijp zal er dan nog verheugd roken,

alleen de duiveltjes die je in de hel hoort vloeken.

Alle woorden en dingen die ik mooi-

en onsterfelijk vond dan ten prooi-

aan de genadeloze wet der tijd-

vergeten, ontluisterd en ontwijd.

Taal wordt dan; om niet aan te horen-

verschrikkelijk om dat te lezen en te zien.

Bij elk dan geschreven woord of zin-

houdt je dan steeds benauwd de adem in.

Zit dan met een dauwnatte roos in de hand,

zie, hoe prachtig elk blad vol liefde brandt,

het purperrode liefdesbloed in hand en hart.

auteur:Adrie.15.6.09.©.

Geschreven door Adrie van Gansen om 23:09 Reageer op dit bericht

Zaterdag 13 juni 2009

Het uitvaartwezen

Het uitvaartwezen

Zat te dromen; zal het straks anders vergaan,

het uitvaartwezen schroeven de planken dicht,

en komt er een eind met een passend gedicht,

geen verzet mijn papier bleef maagdelijk wit.

Een einde komt er dan toch aan slaap en waken,

waarbij mijn wekker steeds de seconden wegtikt,

droomde dan over het dicht wat ik wilde maken,

met mijn slaap en waak steeds weer in conflikt.

De dienst in het kerkje aan het wijde boerenland,

gemaakt een graf; met mooie rode rozen omringd,

dicht bij het weidse water, waar ik nu graag rust,

het kabbelend water, mijn droom en dichters lust!

auteur:Adrie.13.6.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 12 juni 2009

Warme Jeugdherinneringen

Warme Jeugdherinneringen.

Mijn rijkdom die soms in de koektrommel lag,

een kind dat dan wachtte tot het donker was,

en geen van de ouders meer naar binnen trad,

merkte dat broer Jan het zelfde had gedacht,

en toen merkte dat er niets meer over was.

Maar mam die de kamer toen lachend stil betrad,

merkte dat haar lach zich toch aan mij verried;

gaf me een knuffel, en vroeg dan; Adrie jij hier?

Maar moesten samen heerlijk lachen van plezier!

Maar de nacht ging met een warme lach voorbij,

knus bij mijn Pap en Mam warm aan hun zij.

Waardoor later haar warme lach, mij nog vaak,

heerlijk in mijn herinnering, vergezellen zal.

auteur:Adrie.12.6.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 15:10 Reageer op dit bericht

Donderdag 11 juni 2009

Mijn vakantieliefde

Vakantieliefde

Zie twee leeslampen hel schijnen,

woorden op papier verschijnen,

lichtval in en op meubels rondom,

al die lampen zijn doof of stom.

Hoor de regen kletterend op straat,

alles binnen wakker makend wat er staat,

met hun Italiaans glimmeubelgelaat,

was eerder vele vakantie lire's waard.

Gij schoonheid, in wier gedachte leeft,

nog steeds brandend van liefde,

mijn vakantiedromen vult en omgeeft.

auteur:Adrie.11.6.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 17:51 Reageer op dit bericht

Woensdag 10 juni 2009

Kletterend watergeluid

Kletterend watergeluid

De dag school zich weer in somberheid vandaag,

je zag de mensen steeds schuilen in hun huizen,

heb voor hun vaak de hulp van God ingeroepen,

maar hoorde alleen het kletterende watergeluid.

De natuur die nu alleen verkoelend de stenen kust,

brengt nu gewoon alles weer verfrissend tot rust,

zou dan willen; dat de mensen vergaten hun lust,

even en de zon is er die blakend de stenen kust!

Heb in mijn gevoel even met het zonnetje gesproken,

en heb toen zijn blikken alleen maar zien verzinken,

het zonlicht zag ik steeds meer in verdriet gebroken,

mensen laten we samen met de zon ons glas klinken.

auteur: Adrie.10.6.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 9 juni 2009

De Mattenklopper

De mattenklopper

Er is een schoonheid in 't armoedigste kleine,

Die zich in stilste dromen slechts openbaart,

Gelijk soms een zwerver eenzaam staart

Naar een Moors venster, sierlijk rijk van lijnen,

Zo boeit dit nietig ding betoverend mijnen

Ontroerende blik;hoe speels en hoe klaar't

Riet zich verwindt en tot een steel zich paart:

Geringde palmenstam in blonde schijnen!

Was het een kunstenaar die voor 't eerst verzon

Zo tot een kroon, een arabesk, te spreiden

Lichte en veerkrachtige stengels, guld in zon?

Of is elk ding dat zorgvol en bescheiden

De mens goed voor zijn doel vervaardigen kon,

Schoon geen vermoedt, Schoonheid voor alle tijden?

auteur: Alex Gutteling.9.6.09.©

Geheime gedichten, maar toch mooi gekozen door Wim Zaal.

Geschreven door Adrie van Gansen om 19:04 Reageer op dit bericht

Maandag 8 juni 2009

Vochtige aarde

Vochtige aarde

De wind blies zijn adem zachtjes over,

als aai voor het zonnetje zijn getover,

de begroeide aarde met zijn fisse lover.

De duisteris valt al over de bomen,

tot schimmen vervagende wanden,

schemerd de Maan in vele standen.

De lucht is wijd en grijs daar boven,

De aarde zwoel aan het verdoven,

van de regen die nevel laat stijgen,.

Uit de akkers, die wijken in zwijgen,

van de donkere dampende gronden.

auteur:Adrie.8.6.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 12:05 Reageer op dit bericht

Zondag 7 juni 2009

Beschonken kind

Beschonken kind

Op mijn oude bankie, zat zwaar beschonken,

een ziek voor zich uitlallend dronken kind.

Al peizend, zag ik haar verloren in levensleed,

stinkend naar alcohol en vuil in bladbruin kleed.

Op het lange sluike haar, een band van klatergoud,

of wat er ooit voor door heeft moeten gaan,

de bladeren ruischen dicht, waar ik door ben gegaan.

Voel me door dit beeld wat verdrietig en aangeslagen.

Als u dit leed niet ziet, hernieuw het licht dan in je ogen,

na met haar te hebben gesproken,

hebben we een taxi naar haar huis genomen,

ik zou anders haar verdriet hebben meegenomen.

auteur:Adrie.7.6.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 6 juni 2009

Was de Nacht

Was de nacht

Ik ben de zon in de Lente,

de nacht dat ik je kuste,

dat ik je liefdevol heb aanschouwd,

aan Maan en sterren toevertrouwd.

De sterren en maan versierde de hemel,

heb dat gade geslaan en toevertrouwd.

Maar er is een ster gevallen,

en dat aan de maan verteld.

auteur:Adrie.6.6.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 11:44 Reageer op dit bericht

Vrijdag 5 juni 2009

Rood met witte stippen

Rood met witten stippen

Toen in de herfst de natuur weer heel bladstil was,

ik graaf dan nu diep in mijn geheugen en verleden,

is ze geboren, die rode met wit bevlekte paddenstoel,

ze stond daar toen wat verlegen, tussen de gele kleden.

Werd somber bekeken door donkere wolken om haar heen.

Ze werd wat verlegen van al die donkere somberheid,

haar mooie witte stippen, het rood daar omheen gespreid,

zag op mijn hand, wat traantjes verdrietig verspreid,

net als een klein verdrietig meisje, wat ook wat lijdt.

Berg weer op in mijn herinnering haar mooi kleuren,

je bloedrood met witte stippen, kom je ook weer terug,

om met je mooie kleuren, ons dan weer wat op te beuren?

Adrie.5.6.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 22:08 Reageer op dit bericht

Donderdag 4 juni 2009

Mijn hoop

Mijn hoop

De duisternis leek toe te slaan

was me er gedeeltelijk van bewust

maar maakt me toch heel ongerust

voelde me als eenm zinkend schip

stukgevaren op een woeste klip.

“O zou je het schip willen dichten

met garen gemaakt van mijn lach

wat daarmee weer nieuw leven spint

maar de pijn verlamd soms mijn hart

zoek naar een weg een nieuw begin.

Reik naar bovenaardse hoogten

in mijn wanhoop naar nieuw leven

tijd wordt een erg kostbaar geschenk

waar hoop zich steeds wisseld met vrees

en leven heel spaarzaam wordt gegeven.

Uit mijn bundel.

auteur:Adrie.4.6.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:17 Reageer op dit bericht

Woensdag 3 juni 2009

De bruine beer

De bruine beer.

Soms rijst er in Broeder Jacob zijn gevoel,

van een heel wonderlijk brandende grot.

Zij is dan de schrik van zijn ondeugd

en ziet het dan als de straffe Gods.

Eens dwaalde er daar een jonge maagd,

en dacht als jongeling aan geen gevaar,

tot ze zijn gestalte zag; zwaar en grof,

en als een Beer zag naderen tot haar.

Zijn brede baard en bruine rok,

verwarde toen haar mensenschijn,

zij meende een bruine beer te zien;

maar het was Broeder Jacob de Capucijn.

In haar schrik nam ze toen de vlucht,

maar zij wordt door Jacob nagesneld,

die voelt aan zijn Capucijnerhart,

dat hij voelt; verkeerd en bekneld.

Ach Vrouwe van mooie eenvoudigheid,

verlaat toch u onnodige dwaze schrik;

ik ben gewoon broeder Jacob de Capucijn;

verban toch de voor mij onnodige schrik.

auteur:Adrie.3.6.09.©

Geschreven door Adrie van Gansen om 10:44 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Hartkronkels