9. The Cousins - 'Kili Watch' (1961) De Brusselse gitaargroep bracht deze single uit in een productie van Roland Kluger. Als tienjarige heb ik dit meermaals meegezongen want de tekst kende ik al heel snel uit mijn hoofd. Rond het kampvuur bij de scouts of tijdens de zomerkampen aan zee. Dit eenvoudig rock-'n-roll-deuntje met een verzonnen taaltje (alsof het Indiaans was) was begin jaren 1960 ook niet uit de ether te slaan. Binnen een paar maanden werden er meer dan 50.000 exemplaren van de single verkocht, een enorm aantal voor de Belgische platenindustrie in die dagen. Bobbejaan Schoepen zorgde meteen voor een versie in het Nederlands èn in het Duits. Voor de Franse cover zorgden Johnny Hallyday en Bob Azzam, de Egyptische zanger en orkestleider die in 1960 een wereldhit had met 'Mustapha' (in de Sahara tussen twee kamelen, weet je nog?). Ondertussen werden er meer dan 1 miljoen exemplaren van het singletje verkocht.
10. Jacques Brel - 'Le moribond' (1961) De Brusselse chansonnier, componist en tekstschrijver komt in deze reeks meermaals aan bod. Brel beschouwde zichzelf als Franstalige Vlaming. Drie jaar later werd het lied in het Nederlands vertaald als 'De stervende' ('Vaarwel Emiel') en op een geweldige manier gebracht door Will Ferdy. Hij zorgde zelf voor de vertaling. De Angelsaksische wereld leerde het lied kennen als 'Seasons In The Sun', vertaald door Rod McKuen en gecoverd door o.a. The Fortunes, Terry Jacks en Westlife. Na zijn muzikale carrière (afscheid van het podium in 1967) werd Brel acteur en filmregisseur.
11. Jacques Brel - 'Le plat pays' (1962) De Brusselse zanger stak zijn voorliefde voor Vlaanderen niet onder stoelen of banken. Getuige daarvan is deze geweldige ode aan zijn vlakke land, hij zong het lied trouwens ook in het Nederlands. De Nederlander Ernst van Altena zorgde voor enkele vertalingen van Brel-chansons zoals o.m. 'Ne me quitte pas' en 'Le plat pays'.
12. Will Tura - 'Je huilt, meisjelief' (1962) Arthur Blanckaert, Belgische zanger, muzikant en liedjesschrijver, timmerde al heel lang aan zijn muzikale loopbaan. Sinds 1957 om precies te zijn. In 1962 kende hij zijn doorbraak. Heel populair waren de slows 'Je huilt, meisjelief' en op de a-kant van de single 'Eenzaam zonder jou' (dat iets later hier aan bod zal komen). Ik moest wachten tot 6 maart 1993 om de Keizer van het Vlaamse Lied live te zien. Dat was in Alsemberg, in een Cultureel Centrum. Het was een fantastisch optreden. In 2010 zouden we van Will Tura nogmaals een optreden meemaken en achteraf een praatje met de aimabele man slaan en twee autogrammen vragen èn krijgen. Een voor Chantal en een voor mij!
13. Toots Thielemans - 'Bluesette' (1962) Jean 'Toots' Thielemans noemde het nummer zijn "social security number" (zijn pensioenfonds) want de royalty's van het instrumentaal liedje stroomden werkelijk binnen. Wij hadden het geluk de Brusselse gitarist/fluiter/componist en mondharmonicaspeler live te mogen meemaken. De eerste maal was op 18 januari 1993 in het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel. Bruno Castellucci was toen drummer in zijn band. Na zijn optreden hebben Chantal en ik met hem gesproken en een handtekening gekregen voor ons tienjarig zoontje. De tweede maal was in 2011, maar daarover later meer. Zijn bijnaam Toots is afgeleid van de muzikanten Toots Mondello en Toots Camarata. Hij werd een mondiale artiest die vooral in Zweden op handen werd gedragen. Hij woonde ook een tijd in de Verenigde Staten. Thielemans raakte tijdens de Duitse bezetting in de ban van de jazz. Direct na de bezetting in 1944 trad hij met jazz op voor het Amerikaanse leger. Voorbeeld voor hem was toen Django Reinhardt. In 1951 maakte hij als gitarist deel uit van de begeleidingsband van Bobbejaan Schoepen. In 1952 emigreerde hij naar de Verenigde Staten, waar hij in de band van Charlie Parker en het kwintet van George Shearing speelde. Hij werd heel goed bevriend met Quincy Jones. Thielemans maakte gebruik van de harmonica en de Rickenbacker 325 gitaar in de late jaren 1950 en dit inspireerde een jonge John Lennon om dezelfde instrumenten te gebruiken! Hij werkte samen met onder anderen Benny Goodman, Peggy Lee, Ella Fitzgerald, Quincy Jones, Bill Evans, Herbie Hancock, Dick Hyman, Jaco Pastorius, Stevie Wonder, Elis Regina, Pat Metheny, Billy Joel, Paul Simon, John Denver en is te horen op de debuutsingle van Julian Lennon ('Too Late For Goodbyes'). Hij wordt algemeen erkend als een van de grootste jazzmuzikanten. Zijn eigenzinnige mondharmonicaspel speelt een belangrijke rol in de muziek van de films 'Midnight Cowboy' (1969) en 'Turks fruit' (1973) en in de muziek van de Zweedse animatiefilm Dunderklumpen! (1974) alsook in de begintune van 'Sesamstraat'. Zijn muziek werd ook het thema voor de Nederlandse politieserie 'Baantjer', in de Vlaamse politieserie 'Witse' en in de Zijn eigenzinnige mondharmonicaspel speelt een belangrijke rol in de muziek van de films Midnight Cowboy (1969) en Turks fruit (1973)[8] en in de muziek van de Zweedse animatiefilm Dunderklumpen! (1974). Zijn muziek werd ook het thema voor de Nederlandse politieserie Baantjer, in de Vlaamse politieserie Witse en in de Vlaamse film 'Zware jongens', met Gaston & Leo.
14. Jacques Brel - 'Bruxelles' (1962) Als geboren en getogen Brusselaar kon ik deze ode aan Brussel niet laten liggen. Brel vond er zelfs een nieuw werkwoord voor uit: "C'était au temps où Bruxelles bruxellait"! Jàren later maakte de politica Annemie Neyts ook gebruik van dit neologisme in haar verkiezingscampagne: "Annemie brusselt". Het lied werd al snel vertaald in het Nederlands en het was een groot succes voor Liesbeth List. Brel werd geboren in Schaarbeek en wij woonden als pas gehuwd koppel iets meer dan drie jaar in die Brusselse gemeente. En dat schept ook een band!
1. Django Reinhardt - 'Nuages' (1940) Jean Reinhardt werd geboren in Liberchies (Pont-à-Celles) in Henegouwen. Niettegenstaande hij bij Discogs geboekstaafd staat als "Romani-French jazz guitarist" was hij een Belgische manouche of Sinti-gitarist. Zijn stijl was jazz manouche of gipsyjazz. De Fransman Stéphane Grappelli leerde hem lezen en schrijven. Op 18-jarige leeftijd werd Django zwaargewond in een woonwagenbrand. Ondanks zijn gehavende vingers leerde hij opnieuw gitaar spelen en ontwikkelde hij een nieuwe stijl. In Frankrijk werd hij lid van het Quintette du Hot Club de France samen met Grappelli. Op uitnodiging van Duke Ellington maakte hij een tournee doorheen de Verenigde Staten. Daar kwam hij in contact met Les Paul. In 1948 begeleidde hij de opnames van Bobbejaan Schoepen, de eerste Vlaamse artiest die internationaal zou doorbreken. Reinhardt beïnvloedde tal van artiesten zoals o.a. Sacha Distel, Les Paul, Koen De Couter, Fapy Lafertin, B.B. King, Jimi Hendrix, Glen Campbell, The Allman Brothers, The Grateful Dead, Pink Floyd, Dire Straits, Hank Marvin, Jan Akkerman, en Toni Iommi (Black Sabbath). Ik had vandaag kunnen kiezen voor zijn versie van 'Sweet Georgia Brown' want de vroege Beatles zouden dat later ook doen. Toch gaat mijn keuze van vandaag naar het eigenzinnige 'Nuages' uit een periode waarin donkere wolken over Europa hingen.
2. Bobbejaan Schoepen - 'De lichtjes van de Schelde' (1952) Mijn moeder hield meer van 'Grijze haren' en mijn vader van 'Café zonder bier'. Zoals ik eerder schreef was Bobbejaan Schoepen de eerste Vlaamse artiest die internationaal doorbrak. De Belgische zanger, gitarist, acteur, entertainer en kunstfluiter werd geboren als Modest Schoepen en zijn artiestennaam gebruikte hij vanaf 1945 en is afgeleid van het Zuid-Afrikaanse liedje 'Bobbejaan klim die berg'. Hij was een fervente aanhanger van de country & western-stijl, ook qua kledij. Ik zag hem live in de zomer van 1989 (de hete zomer van de "lambada") toen wij een optreden van hem bijwoonden in Bobbejaanland, een pretpark in Lichtaart dat hij zelf uit de grond had gestampt. Hij kon ook als geen ander jodelen.
3. Jacques Brel - 'Quand on n'a que l'amour' (1956) In januari 1955 verzorgde Jacques Brel een week lang Bobbejaan Schoepens voorprogramma in de Brusselse Ancienne Belgique. Brel was de eerste Belgische zanger die internationaal via Frankrijk doorbrak. De overgrootvader van Brel, Jean-Augustin Brel, was vanaf 1833 burgemeester van het Vlaamse Zandvoorde (nu een deelgemeente van Zonnebeke). Als lid van de gegoede burgerij sprak hij, haast vanzelfsprekend, Frans. Dankzij vertalingen van Rod McKuen en de zangers Scott Walker, Terry Jacks en David Bowie werd Jacques Brel wereldbekend. De Amerikaan Mort Shuman vestigde zich in Europa; eerst in Londen. Hij raakte bevriend met Jacques Brel, vertaalde Brels chansons in het Engels, en schreef ook een musical over hem: "Jacques Brel is alive and well and living in Paris", waarin Shuman zelf de hoofdrol zong. In 1956 brak Brel door met dit prachtige 'Quand on n'a que l'amour'.
4. Les Chakachas - 'Eso es el amor' (1958) Op de wereldtentoonstelling van 1958 (Expo 58) werd dit plaatje dagelijks gespeeld. Ook op de radiozenders was dit deuntje een grote hit. Iedereen dacht dat het om een Spaanse groep ging maar niets is minder waar. The Chakachas (ook wel Les Chakachas of Los Chakachas genoemd) was een Belgische groep die van de jaren 1950 tot de jaren 1970 een redelijke populariteit had met hun singles, die een mix waren van uiteenlopende, vaak exotische stijlen en onder de naam Latin soul aan de man werden gebracht. De band werd gesticht door percussionist Gaston Bogaerts, die conga en tumba speelde. Andere leden waren Kari Kenton (zang en maraca's), Vic Ingeveldt (saxofoon), Charlie Lots (trompet), Christian Marc (piano), Henri Breyre (gitaar en backing vocals) en Bill Raymond (basgitaar). De bandleden waren afkomstig uit Schaarbeek, Charleroi, Willebroek en Luik. Met een verkoop van meer dan 100.000 exemplaren was het de eerste gouden plaat voor een Belgische artiest.
5. Jacques Brel - 'Ne me quitte pas' (1959) Waarschijnlijk één van de mooiste composities van de Brusselaar van Vlaamse afkomst. Het chanson werd door veel andere artiesten gecoverd; in de originele taal is de versie van Nina Simone bekend. In het Nederlands werd de titel 'Laat me niet alleen' in een vertaling van Ernst van Altena; de bekendste interpretatie daarvan is van Liesbeth List, maar ook van Brel zelf uit 1961. In het Engels werd het 'If You Go Away', onder andere van Rod McKuen, die het lied ook vertaalde. Naar verluidt was Jacques Brel net vóór een optreden heel misselijk want hij leed aan plankenkoorts. Maar eens op het podium werd hij een onherkenbare artiest die zijn publiek meteen inpakte. Ik heb hem helaas live nooit kunnen meemaken maar hij komt in deze reeks meermaals aan bod!
6. Rocco Granata - 'Marina' (1959) En zeggen dat 'Marina' oorspronkelijk slechts een b-kantje was. Niemand geloofde in het succes van de Italiaanse Belg tot hijzelf met de hulp van enkele vrienden het singletje persoonlijk ging afgeven in zowat elk café in het land met de hoop dat het zou belanden in de juke-box. En zo geschiedde: het werd een groot succes zowel in binnen- als in buitenland, tot in de Verenigde Staten! Granata is tevens muziekproducent en eigenaar van een muziekuitgeverij en een platenmaatschappij Cardinal Records, die platen produceerde van Vlaamse zangers en kleinkunstartiesten, onder anderen Miel Cools, Marva, Louis Neefs, Will Ferdy, De Elegasten, Jacques Raymond, en Marino Falco (Marijn Devalck). Hij is ook de ontdekker van Sam Bettens van K's Choice. Ik heb moeten wachten tot 6 juni 2010 om hem live aan het werk te kunnen zien. Dat was op het Belgavox concert in Brussel samen met een plejade aan andere muzikale sterren.
7. Jo Leemans - 'Diep in mijn hart' (1959) In 1953 kwam ze terecht bij het NIR, de voorloper van de huidige VRT. Langzaam maar zeker begon ze daar naam te maken als zangeres: voor de orkesten van Francis Bay en Fernand Terby werkt ze zich door het repertoire en de klassiekers van die tijd. Haar bijnaam is de Vlaamse Doris Day want zij zong 'Que sera, sera' (wat zijn moet dat zal zo zijn) in de hitlijsten naar de top, enkele weken na het Amerikaans origineel. Ze was ook jurylid van Canzonissima, het muziekprogramma dat de Vlaamse voorronde was van het Eurovisiesongfestival, georganiseerd door de Vlaamse publieke omroep BRT in de jaren zestig en nu herdoopt tot Eurosong. Leemans bouwde tevens een carrière op als presentatrice bij radio en televisie. Ondertussen is de Mechelse zangeres/actrice 97 jaar. Hier is Jo Leemans met het orkest onder leiding van Francis Bay.
8. Jacques Brel - 'La valse à mille temps' (1959) Het zal niet de laatste keer zijn dat Jacques Brel in deze reeks aan bod komt. Mijn vader zaliger was een fervent danser en vooral het walsen had hij echt onder de knie. Het Franse chanson was niet zijn favoriete muziek, hij hield eerder van Vlaamse volksmuziek. De manier waarop "le grand Jacques" hier zingt (vooral naar het einde toe) is een echte tongbreker en ik zie het eerlijk gezegd niemand anders het hem nadoen!
Tot zover de eerste 8 liedjes (1940 tot 1959) uit mijn reeks Belgische Favorieten. Morgen ga ik verder met mijn persoonlijke verzameling van 81 songs uit de jaren zestig, elke dag ongeveer 6. Bedankt voor jullie reacties en tot morgen!
