uitleven in fantasie en verbeelding 'ad fundum' uitleven in fantasie en verbeelding 'ad fundum'
Nog rustiger, nog soberder dan alles wat voorafging. Ik wil vrolijkheid en ernst mengen tot een genietbaar geheel. De ernst wil ik bergen in de kern van elk bericht Maar wie het recentste bericht wil lezen klikken gewoon op het bovenste item van 'Inhoud blog' en het blog keert zich om.
03-11-2009
tand trekken
Van een kunstgebit ben ik gelukkig nog gespaard maar vandaag moet er van mijn eigen vast gebiteen tand eruit.
Sedert wij in Stalhille wonen, dit jaar 24 zomers, hebben mijn tanden stand gehouden. Nu is er een grote hoektand half afgebroken en de resten moeten er uit.Ik ben er niet gerust op. Niet dat ik bang ben om er een tand te latentrekken maar ik neem bloedverdunners.Mijn vrouwelijke tandarts wilde er niet aan beginnen zonder dat ik medisch advies had ingewonnen bij mijn huisarts. 'Een drietal dagen voordien stoppen met de bloedverdunner, rustig blijven en alles zal goed gaan'. Vandaag moet ik dus onder de tang.
Dat mijn tandarts een heel attente vrouw is met inzicht kan je afleiden uit het tijdstip van de afspraak.Je eet die dag een beetje vroeger dan naar gewoonte en om kwart voor twaalf verwacht ik je. Moest de afspraak om tien uur zijn geweest dan kon ik op mijn kin kloppen hebben tot s avonds. Deze middag een lichte maaltijd en deze avond,desnoods laat... en hopelijk smaakt het niet naar pijn. Zou ik het niet beter andersom doen en deze middag eens goed smoefelen? Ik zal in een volgende bijdrage misschien weten te vertellen hoe ik het heb opgelost.
Iedere dag valt er wel iets in het water.Vandaag zal het tuinwerk moeten geschrapt worden wegens eenplotse ontsteking in de linkerschouder. Je moet me eens zijn mijn vest of gelijk welk kledingstuk aantrekken dat mijn romp moet bedekken.Met de slechte arm beginnen en na veel foefelen en schudden lukt het.Let wilde niet helpen omdat, als ik alleen ben ik ook mijn plan moet trekken.Ja zeker , de harde opvoeding van in onze jeugd wordt ook hier toegepast.Geen medelijden hebben waar het niet nodig is. Ik zocht een foto om 'geen medelijden' uit te beelden en gepaster kon toch niet zeker! Om kwart voor elf moet ik op controle in AZ St Jan voor mijn reuma. Met zulk weer zal ik maar zeer lage kwotering krijgen denk ik. Het komt juist op tijd met die linkerarm die ik met moeite en kramp kan optillen. De dokter al nu ook eens zien dat ik niet altijd in volle 'forme' ben. 9 op de 10 keren presenteer ik mij daar dat alles op en top in orde is maar ik ga maar vier keer op een jaar. Het is reeds heel lang geleden dat ik daar nog eens gedeeltelijk kreupel op het appel verscheen. Hij mag mij een ontstekingsremmer voorschrijven maar ik zal dat niet moeten vragen.
Je moet er maar toe behoren hé, tot de risicogroep voor de Mexicaanse griep. Nu is het zo dat wij op 11 november ingeschreven zijn voor de dodenherdenking in Merkenveld.En juist ja, om 10u30 op die dag worden Colette en ik verwacht voor onze griep vaccin. Ja, inderdaad, wij behoren allebei tot de risicogroep.Voor Let is dat omwille van haar beroep en voor mij omwille van medische redenen. Als alles goed gaat kunnen we nog een deeltje van de dienst meepikken maar we kom af hoor. We mogen dus ook onze bovenarm gaan aanbieden en daarna, naar het schijnt, een kwartier staan vrijven om de pijn weg te krijgen. Of is ook dat opnieuw een fabeltje, ik hoop van wel. pijn....hevige pijn zo beeld ik me in dat het ongeveer moet branden in je hersenen als je hevige pijn hebt ... of denk jij er anders over? Ja, niemand kan in feite pijn in beeld brengen of zich een gedacht maken van de pijn van anderen. Je voelt enkel en alleen jouw eigen zeer.
Ik ben nog nooit naar de boekenbeurs geweest en wat boeken lezen betreft ben ik er maar heel laat mee begonnen. Slechts rond mijn veertiende las ik mijn eerste.
Toen ik gedurende de oorlog van 40-45 en juist erna school liep in de lagere school van Veldegem was het onderwijs daar erbarmelijk.Daarbij ben ik daar in bepaalde studiejaren het zwarte schaap geweest dat meer in de hoek moest staan dan wat anders. In het vijfde leerjaar werd ik daarenboven regelmatig bont en blauw geslagen door de meester. Waarschijnlijk heeft die er de leergoesting voor vele jaren uitgeklopt.
Ik ging toen niet graag naar school en werd gepest langs alle kanten. Misschien is het daarom dat Letje zo lang heeft moeten aandringen vooraleer ik naar SNT wilde om er 'Foto elements' te volgen. Ik ben nooit graag naar school geweest...geef mij maar mijn tuin, mijn atelier en mijn boeken. Ik lees verschillende genres door mekaar.
Ondertussen heb ik ruimschoots mijn achterstand in boeken lezen bijgehaald hoor. Voor mijn verjaardag kreeg ik van Liesbetje dit prachtige boek over het geheugen dat nog heel vlot leest ook en meer de alures heeft van een leer- dan van een leesboek.
Dan heb ik bepaalde boeken die effenaf leerboeken zijn o.a 'Klare taal' om efficiënt te leren schrijven. Dit boek gebruik ik meer als naslagwerk waarin ik zo nu en dan iets opzoek of gewoon iets herlees dat ik minder goed begreep bij eerste of zelfs bij de tweede lezing.
Het volgende genre van boeken zijn de nuttige informatieve boeken. 'Een pleidooi voor echt eten' is daar een sprekend voorbeeld van. Dit is een genre dat je meermalen kunt herlezen omdat er wetenschappelijke passages in verwerkt zijn en je een massa aan informatie meekrijgt waar je geheugen niet alles ineens kan meedragen.
De laatste tijd wil ik meer en meer teruggrijpen naar het Mythologische genre maar ik ben helaas steeds weer langs alle kanten benomen. Het enige waar ik veel te weinig van heb, is tijd, altijd weer die tijd. En als ik dan eindelijk tijd heb dan val ik als een blok... vul maar zelf in.
Iedereen uit mijn omgeving weet of weet het niet, dat ik volle bakken kunstboeken heb waarvan het merendeel leerboeken zijn. Maar dat is een hoofdstuk appart. Ik heb geen tijd om te schilderen, hoe zou ik tijd hebben om in die leerboeken over kunst te kruipen. T I J D Vroeger las ik romans en dat gebeurt nog zo af en toe als ik een Frans boek ontleen in de bib van De Haan, om mijn Frans bij te houden.... maar ik heb nu helaas geen.....ja, altijd hetzelfde liedje.T I J D T I J D T I J Den misschien ontbreekt er ook een beetje energie om minder vlug als een blok......enz.
Lectuur in overvloed.Elke week wordt ik overspoeld met Knacklectuur . Dat lees ik natuurlijk niet allemaal.Toch neem ik de inhoudgrondig door en bepaal van daaruit wat ik wel of niet zal lezen.
Dan zijn er nog de spirituele boeken waarvan de titel soms grappiger is dan de inhoud van het boek.
Dit is het soort lectuur dat ik 's morgens heel vroeg minstens een half uur probeer vol te houden. Daar wordt ik dan rustig van maar van zodra ik handenarbeid begin te verrichten is die rust heel vlug, door mijn werkritme naar de knoppen geholpen en ben ik weer mijn eigenste zelf.
Elf november is voorbij.Het wordt , hopelijk traditie, dat we dan als een familieblok aanwezig zijn in Merkenveld.Op enkelente na gesproken waren we er allemaal.Ik kwam rijkelijk te laat in de herdenkingsmis .Een dubbele reden diende als geldig excuus. De Mexicaanse griepprik en daarna Letje naar huis voeren na een turbulente nacht op haar werk.Waaruit die turbulentie bestond kan ik niet zeggen. In elk geval zag ze eruit alsof ze stevig door elkaar geschud werd.In elk geval was ze blij om in haarhaar bed te kunnen kruipen.Tot meer was ze niet in staat.De preek vooraf me o.a en een beetje je manieren houden hé als ik ergens alleen naar toe ga, bleef deze keer uit. Dat wees erop dat ze het goed liggen had.
Het is geen leuk werk meer dat ze doet. Steeds maar wordt het zwaarder. Ik zal meer zeggen en vergeef me de uitdrukking.Het is een klote werk geworden. Beter en raker kan ik het niet omschrijven.En ik mag er geen details over geven om het aan te tonen en te verduidelijken..Ik ben gebonden door het beroepsgeheim van mijn partner.
De sfeer in Merkenveld was scout en dus gezellig.Ik kreeg plots een compliment voor mijn blog, die blijkbaar toch door enkele personen in de familie gelezen wordt.Maar het was een partieel compliment met een staartje over tekorten. Het compliment ging over enkele fotos die zeer mooi zouden zijn. Het klonk echt en gemeend en van iemand met goede smaak, een kritische geest en een beetje ervaring met fotos. Dat doet deugd.Dat ik veel tikfouten zou schrijven en de vraag kreeg of ik mijn blog herlas, zou minder deugd moeten doen .Toch kan ik zeggen dat ik het hoorde klinken als muziek in de oren.Daardoor weet ik dat mijn blog met aandacht wordt gelezen.Op je fouten gewezen worden jeukt eerst een beetje, juist zoals de prik voor die dodelijke griep uit Mexico.Er sterven ook elk jaar mensen van onze gewone griep maar welke haan kraait daar nog over?
Dat ik wat nonchalant omspring met het schrijven van die blog, die wil ad fundum gaan is een feit. Dat ik altijd heb moeten opletten voor een lichte letterwisseling in een woord is ook een feit. Ook heb ik sedert enkele jaren moeite om mij te concentreren.
Daarbij dacht ik altijd; wie leest er dat nu? Ik wist dat er één iemand alles leest wat in op het www publiceer.Dat was blijkbaar niet voldoende om keuriger met de taal om te springen. Plots blijk ik meer aanhangers te hebben en zal ik daar rekening moeten mee houden.Toen ik de Veltflap schreef, had ik gevraagd om iemand die de eindredactie wilde doen en dat is altijd gebeurd
Ik ben die blog begonnen, enkel en alleen voor mezelf.Zo ben ik bezig met taalen met een middel om mij te blijvend te kunnen uitdrukken.Een geest die niet bezig is, roest.Een taal die niet onderhouden wordt, die verkwijnt. Ik heb dagelijks wel ietsaan de hand, dat het opschrijven waard is, als anekdote of eenweetje.
Ik wil geen namen noemen maar ik bedank die vriendelijke kritische geest uit onze familie om mij op mijn fouten te wijzen. Dat het in het vervolg perfect zal zijn, kan ik niet garanderen maar ik zal erop letten dat het minder taalslordig overkomt.
Schrijven is goed.Aandachtig en zonder fouten schrijven, is beter.Ik hoop mijn leven dus te kunnen beteren. Toch op dat vlak.
Op andere gebieden is dat zo goed als hopeloos.Daar zal ik niet dieper op ingaan.Ik kan het toch niet allemaal aan andermans neus hangen hé! Ik los wat ik wil lossen en privacy is heilig.
Ik wil ook vooral mijn oudste broer bedanken die voor de uitnodiging van gisteren zorgde.En je zou alleen al komen voor de hutsepot.Ik heb echt gesmoefeld. Van een weight watcher (ww-er) zou je dat niet verwachten hé. Wel, een goede ww- er mag dat één keer per week. Ik ben 44 weken gestabiliseerd met een relatief (bruto) streefgewicht van 76 kg.Ik mag er maximum 2 kg onder en max. 2 kg boven gaan.Tot nu toe ben ik nog geen enkele keer boven dat streefgewicht geweest. Dus ik mag van mezelf zeggen dat ik een goede ww-er ben. Ik mocht ook nog smoefelen om een andere reden.We haddenbetaald voor twee personen. Ik had het deel van Let moeten vragen aan de kok en meenemen naar huis.Ik had het echter te druk met die bijna blinde vrouw naast mij die dan nog de moeder bleek te zijn van een kunstenares die jaren bij ons in Stalhille heeft tentoon gesteld toen de tentoonstelling onder mijn leiding stond.
Het schoonste, ja het schoonste, laat mij maar zeggen het ergste was, dat die dochter van een ladder was gevallen en haar twee armen had gebroken en een hiel gescheurd.
Ik ben haar gisteren na vier uur nog gaan bezoeken.Ik wou Let mee krijgen maar ze was nog veel te moe.Van haar kreeg ik een potje zelfgemaakte advocaat mee omdat je nooit met lege handen op ziekenbezoek gaat.Mijn avond was op zijn minst boeiend want bij deze dame met drie kinderen gaan kan turbulent zijn want zij is een echte furie . En een furie met twee gebroken armen ik kan jullie verzekeren, dat is iets apart hoor!
F U R I E. Alleen wie haar echt kent zal bovenstaande afbeelding kunnen plaatsen.
Ze is een alleenstaande moeder met drie kinderen. Een dochter van 14 probeert haar moeder in de watten te leggen. Twee zoontjes, een tweeling, met veel pit krijgen nu voldoende aandacht. Er was een rustige sfeer in de woonkamer en de furie kan nu niet anders dan rustig zijn.Voor alles wat ze wil doen heeft ze hulp nodig. Drinken kan ze zelfstandig alleen maar met een strootje. Ik heb veel geluisterd naar haar en ben vergeten te vragen wie er haar soep lepelt en haar patatjes voedt.Ze vroeg om rap terug te komen maar dan samen met Coletje. Al mijn vrienden vragen altijd maar naar Coletje maar ik kan Coletje niet in twee, drie of vier delen.
Je moet weten dat ze elke dag met de fiets gaat werken. Dat klinkt gewoon hé.Als je dan weet waar ze woont en waar ze werkt dan weet je natuurlijk veel meer.Elke dag, door weer en wind. Enkel sneeuw doet haar naar de auto grijpen. Elke werkdag foets ze van Plasendale brug in Oudenburg na Brugge-St Michiels.Je moet het maar doen. Ze heeft een aardje naar haar vaartje.Die vader is dit jaar opnieuw te voet naar Compostella getrokken. De hoeveelste keer weet ik niet.
Nu is zij op zoek naar een .
Die val van de ladder heeft ze voor gehad toen ze de dakgoten aan het reinigen was.Hetgeen ze eruit geleerd heeft is... ik moet de volgende keer een langere ladder gebruiken zodat ik die schuiner kan plaatsen.
Het verwondert mij dan ook niet dat haar schilderijen overheersend rood zijn.
Ik zou nog vergeten te zeggen dat ze in Oudenburg in de politiek is.
Een kunstenares politieka, ik wist niet dat dit kon samengaan. Alleen als furie kan ze dat.
Hoe ze het allemaal flikt is gewoon niet uit te leggen of onder woorden te brengen. Dit is dus een geval appart. Haar grootste troef is dat ze vlot is in de omgang en altijd met haar twee voeten op de grond blijft, al heb je soms de tegenovergestelde indruk. Ze is ook niet bang om moeilijke beslissingen te nemen. Wie houdt zo iemand in bedwang?
Zo af en toe maken wij ons wandelingetje aan de zee. Het was lang geleden. Een tijdje terug, hoe lang juist weet ik niet, liep ik een ernstige spierscheur op aan de rechter dij. Gaan ging nog.Wandelen zat er niet meer in.Je kan enkele tientallen meter lopen trekkebenen hoor maar een wandeling, al is het maar van een half uur, mag je op je buik schrijven.Lang, heel lang, kan het duren vooraleer je opnieuw totaal in evenwicht kan lopen. Heb je al eens ondervonden, dat je links een grotere stap zet dan rechts. Niet één keer maar voortdurend en niet om de zot uit te hangen. Je kan gewoon niet anders of je moet lopen zoals een juffertje met dringende behoeften.Ga zo maar een keer wandelen.Gisteren was het niet meer zichtbaar maar ik voelde toch nog dat er rechts veel minder soepelheid in zit.
Eerst reden we tot bij de fruitkweker om peren te halen.We staken dan door naar De Haan voor een wandelingetje aan het water.Altijd doen we de lengte van de dijk. Er was veel verkeer op de baan maar die bleken nog niet aangekomen aan zee. Onze auto konden we met een zee van plaats, parkeren in het straatje aan de zeekant bij het gemeentehuis.Zo komen we bijna aan het zuidelijk einde van de dijk uit. We kijken eerst hoe de wind zit en welk effect hij heeft op het zand.Het was een opkomende zuidwesterbriesje.Met één oogopslag zagen we het zand, gedreven door de wind, over de vlakte scheren.Op sommige plaatsen was die gladder geschoren dan op andere.We hadden dijk en strand niet voor ons alleen maar het scheelde niet veel.
Enkele koppels en een paar triootjes te na gesproken, konden het gevoel van verlatenheid niet wegnemen.Daarentegen was door hun aanwezigheid, de eenzaamheid doorbroken.Drie kinderen en een bende meeuwen overschreeuwden het eentonig gegrom van een behoorlijk rustige zee.
Door het nemen van fotos, moest ik zo nu en dan achterop hinkelen.
We kozen uit ervaring voor wind mee. Als je het zand over de vlakte ziet striemen, loop je best niet tegen wind in. Je kan dat wel doen als je een gesloten stofbril op je ogen parkeert, die dan af en toe beslaat door het grote verschil aan temperatuur tussen je lichaam en de buitenlucht. Dan ben je natuurlijk helemaal gezien.
Aan de hemel stond een waterzonnetje dat probeerde en erin slaagde flauwe schaduwen te creëren voor ons uit. Dan was het ongeveer half drie. .
Op de rug genomen foto's mag ik wel publiceren maar voor de zekerheid vroeg ik toch, als een bang schooljongetje, de toelating.
We zochten het hardste en gladste deel van het strand op, een veilige afstand af van de ebbe en vloedlijn. Zo werden we niet gestoord door opkomende golfjes. In de zomer, als je blootvoets door het zand baggert, ligt dat anders. Alhoewel je af en toen toch afkeer krijgt van het water, door aandrijvend bruin schuim. Dat krijg je liefst niet over je huid want dat is zicht- en voelbare polutie. Gisteren was die ook niet aanwezig. alles leek vredig en proper.
Kinderen en meeuwen en je hebt een boeiend, laawaaierig schowspel, boven de zee uit. Het grote lawijt komt van de meeuwen. Dan hoor je plots een schreeuw als het uit de hand eten pijnlijker is dan verwacht. Ook een meeuw kan zich al eens mispakken of is het dan het kind dat schreeuwt zonder dat er iets gebeurde?
Kwallen daarentegen zijn de rust zelf maar kom er niet aan of jouw rust zal eventjes vaarwel aan je zeggen, tot de jeuk helemaal over is. De ruiters hebben we niet gezien maar de duidelijke sporen wezen erop dat ze kort voorheen rustig voorbij waren gegaan in de richting van Bredene, dus tegen wind in. Die gasten zitten hoog genoeg om geen last te hebben van het zand in de ogen. Of de paarden dan met spleetogen lopen tegen het zand weet ik niet. Misschien lopen ze gewoon met hun ogen dicht. Als ze een stap te veel naar links of rechts zetten zullen ze wel een snok voelen om hen de juiste weg aan te duiden. Van wijzen kan je hier natuurlijk niet spreken hé.
Na onze, ietwat langer dan een half uur durende uitwaaibeurt, gingen we winkelen in de Aldi waar er slechts één kassadame een rustige namiddag beleefde. Van het andere personeel was er niemand te zien. Je kon ze in het magazijn horen rommelenen lachen.Waarschijnlijk waren ze bezig de speciale aankopen voor de zaterdag klaar aan het maken. De personeelsbezetting was mager. De kassabediende, die ik ondertussen zeer goed ken vertelde ons dat alle bewerkingen en de duur ervan per kassa door de computer geregistreerd worden. Dat legt wel uit waarom het personeel van Aldi altijd zo gedreven aan de slag is. Toch blijven ze altijd vriendelijk en heel beleefd. De Gerante heeft altijd wel een beetje tijd voor een kort babbeltje terwijl ze efkens haar werk laat rusten. Bij de anderen zie je dat niet. Bij hen is het 'klappen en breien'.
Eens we thuis waren hebben we een goede pot gedronken.We zijn rond twee uur vertrokken en het was toch goed na vieren toen we terug het poortje achter ons dicht trokken. En wat denk je dat er het meeste deugd deed, de uitstap of de pot achteraf? In feite kan het één niet zonder het andere. De pot is de bekroning, het orgelpunt op iets dat afzonderlijk ook deugd kan doen.
Hoe ouder je wordt, hoe minder vragen je stelt. Toch blijf je min of meer op de hoogte van de situatie. Je krijgt weinig inlichting langs woorden...veel te druk en teveel onder druk van haar werk, laat ik Let met rust. Ik beroep me meestal op tekens. Tekens! Het zijn geen tekens aan de wand maar in het hele huis en vooral rond het aanrecht vind je tekens die iets zeggen of iets verklappen. Een brood op de plank met het broodmes erbij toont 's avonds dat we aan tafel kunnen.
Flesjes water naast de friteuse, zijn gewoon mijn dagrantsoen.Zijn ze vol of leeg zal erop wijzen hoeveelik er die dag reeds heb gedronken of niet gedronken.
Als er echter in de keuken taart of gebak op het elektrisch fornuisstaat dan weet ik, zonder dat het is gezegd, dat Leen en haar bende op komst zijn.Die taarten kunnen zeer verschillend zijn en hangen af van de dagstemming van Let. Voor onszelf wordt er niet gebakken.Ik zal altijd wel een stukje mee eten.De grootte hangt af van het aantal points er in mijn ww program van die dag daarvoor nog vrij zijn.Het is een hele toer om het elke dag te doen kloppen maar het loont ruimschoots de moeite.Eindelijk hebben ze hier ontdekt dat vader meer karakter bezit dan ze dachten. Niet dat het me veel kan schelen wat anderen over mij denken of zeggen.Daar veeg ik vierkant mijn broek aan.Roddels kunnen mij geen barst schelen.
En als Let sms-jes aan hetsamen stellen en verzenden is dan wil dat zeggen wat het wil zeggen.Het gebeurt niet dikwijls dat ik daar een foto kan van nemen.
Als je ergens twee voetjes ziet, dan weet je dat Jolientje hier is. Wat een rustig kind. Leg het in de zetel, het slaapt. Leg het op het tapijt, het slaapt verder. Schreien doet ze heel weinig. Als ze honger heeft kniest ze een beetje. Als ze wakker is en rustig in haar 'wiebelding' alles ligt te bekijken, lacht ze voor een niets. Vraag mij niet naar de naam van al die toestellen die vroeger niet bestonden of in een totaal primitieve vorm. Een 'wiege', een 'voiture of kindersjieze' en een 'wuppepeird'. Nu moet dat allemaal in het Engels? onze moedertaal heeft stilletjes aan afgedaan. En woensdag moet ik een prostaatpunctie ondergaan en er was hier gisteravond iemand die het enkele jaren geleden heeft ondergaan en die man probeerde om mij goed bang te maken. Ik moet toegeven dat hij er toch deels is in geslaagd. Ik hoop dat het is zoals bij die griepprikken waar ze van de uitzonderingen, de algemene regel proberen te maken door iedereen op het ergste voor te bereiden zonder er bij te voegen dat het ook zonder bijwerkingen kan gaan.
Dus van roddelenen babbelen achter de rugtrek ik mij niets aan. Je kent het gezegde toch Dat ze zeggen dat ze zweten, ze zullen dan geen kou hebben.Als ze mij iets in het gezicht flappen zal ik ofwel zwijgen , ofwel een rustig antwoord proberen te geven.
Els de Schepper gaat op tournee met haar nieuw programma dat ze RODDELEN heeft gedoopt.Ik zag er een fragment van op de PC in garage tv en het is om je een kriek te lachen.
En woensdag is dan die prostaatpunctie die ik moet ondergaan. Ik begin er reeds slecht van te slapen. Je moet weten dat ik een zeer goede slaper ben hé en nu weet ik ook een keer wat het is lang wakker liggen en proberen niet te piekeren. Het is wat het is en leuk lijkt wat anders te zullen zijn. Dat bang maken lijkt dus te zijn gelukt. Ik ben me in elk geval mentaal nog beter aan het voorbereiden. Het goede nieuws is dat het bloedonderzoek reeds negatief is bij mij en bij die persoon was het positief, dus kwaadaardig. Of dat een verschil maakt in pijn valt te betwijfelen. Alles wat ik woensdag en de dagen daarna had gepland heb ik op de helling gezet of gewoon geschrapt en verwittigd.
Kaspertje gaat overdag naar de crèche en komt gedurende de winter weinig buiten.Als hij hier is ligt dat anders. Hij kan in de tuin ravotten zoveel hij wil en is dan ook moeilijk binnen te houden. Zondag namiddag zouden we echter samen een grote wandeling maken. De keuze leek naderhand een beetje de verkeerde kant te zijn uitgegaan.Het is al met al een natte bedoening geworden.
Het begon allemaal heel droog en leuk maar dat duurde amper tien minuten. Toen begon het heftig te regenen. Als je met zijn tweetjes in een stevige vlaag terecht komt is dat niet zo erg. Je trekt de kap van je regenvest wat dieper over je oren en indien mogelijk ga je vlug schuilen. Als je twee vervoermiddelen voor kinderen meeduwt, wordt dat veelminder gemakkelijk.Een plastieken overtrek is dan de oplossing.Voor Jolientje was dat geen probleem.Die sliep door alles heen. Op een bepaald ogenblik, toen de kinderwagen op drie wielen een ogenblikje halt hield, trok ze eventjes één oogje openmaar toen we verder gingen naar het kasteel viel het oogje vlug weer dicht. Ze sliep verder tot we terug thuis waren en honger begon te krijgen. Leen is een beetje bang dat het mooie slapertje plots zal veranderen. Ik vroeg haar ...veranderen in wat? Het enige antwoord dat ik kreeg was een benadrukt, minder vriendelijk en luider uitgesproken...papaaaa!
We stonden op de parking Torhout steenweg van het kasteel van Tillegem en het enige wat we konden doen als wandeling, was tot aan het kasteel en terug naar de auto's. Het bleef op het einde regenen tot we bijna weer thuis waren. Toen we schuilden in het voorportaal van het kasteel zagen we dat het heel dreigend zat en besloten naar huis terug te keren Het begon al heel vlug water te gieten. Kasper verdroeg dat plastiek gedrocht niet boven zijn hoofd en zorgde voor een luid protest. Hij liet zich buiten de buggy hangen en werd dan ook kletsnat.
Toen we thuis kwamen was hij doorweekt tot op zijn vel. Een kwartiertje maar hebben we daar in dat portaal geschuild.
Eens terug in Stalhille, zagen we dat het daar niet had geregend en dat heel de kuststrook zonnig was. De scheidingslijn was zoals gewoonlijk, de vaart van Brugge naar Oostende. Maarten had op de computer in het weerbericht gelezen dat het zeer slecht strandweer zou worden.Daaromhadden ze gekozen voor het Tillegem bos.Toch deed die korte natte wandeling deugd.
In de tijd reeds zei Pien dat de kust over een microklimaat beschikt dat zonniger is dan in het binnenland. Dat zien de huidige weermensen soms over het hoofd. Daarom worden de horecauitbaters er hier soms heel kwaad om als ze het weerbericht lezen of horen. Zondag zal dat niet anders geweest zijn alhoewel dat in de winter minder het geval is dan in de zomer. Er zijn heel wat zaken gesloten en al wie toch komt gaat zo wie zo iets drinken of eten.
Omdat ik een dag of meer uit circulatie wordt genomen voor speciaal onderhoud, pleeg ik vandaag een extra bijlage.Ik loop er de laatste dagen toch wel erg mee in mijn gedachten.Ik slaap ook minder goed.Dat is nu eens totaal tegen mijn gewoonte in. Ze komen je eerst bang maken en dan wordt je langs alle kantenopgepept.... en dat het wel niet zo erg zal zijn als wordt gezegd. Ik geloof er niet veel van want wie van al die profeten kan zeggen hoe ik zal reageren. Hoe zal ik me morgen en de volgende dagen voelen. Het kan alle kanten uit.
Een oud paneel dat ik veel te flets en te geel vond, heb ik nu overschilderd. Omdat het regende en vooral om mijn zinnen te verzetten ben ik weer aan het schilderen gegaan.Het schilderij wilde eerst geen enkele kant uit en plots was alle hardnekkigheid verdwenen.
Het heeft slechts een paar uur gekost vooraleer ik er weer in was. Van deze morgen vroeg tot rond zes uur deze avond, ben ik bezig geweest.
Het is mogelijk dat er nog enkele aanpassingetjes gebeuren maar dat komt pas na goed bekijken. Als er punten zijn die mij storen, dan werk ik die wat bij. Kijk op deze afbeelding naar de rechter persoon en vergelijk het met de volgende afbeelding.
Op deze afbeelding zie je dat het rechter personage beter uitkomt door de achtergrond een beetje lichter te maken. Ik laat het werk nog een beetje hangen vooraleer ik onderteken met mijn kunstenaarsnaam en het dan vernis. Van zodra het vernist is, samen met het andere werk, worden ze beide op straat gehangen.
Vorige zaterdag zag ik de parade van de -distributie reclame Sinterklaas- en al de blabla er rond. Die bla bla vond ik zeer goed gemaakt en de commentaar was soms amusement van de bovenste plank.
Omdat ik niet naar Antwerpen was gegaan om er fotos te nemen, heb ik die dan maar thuis genomen, rechtstreeks van de tv. de kwaliteit van de opnamen is niet optimaal maar de foto's zijn best genietbaar. Kijk maar even mee.
Deze reportage is niet bedoeld om reklame te maken voor de sint maar wel voor de vele blije gezichten kindergezichten omwille van de sint en omwille van enkele volwassen omdat ze eindelijk ook eens op de TV zullen komen. Het is hen gegund. De kop en de stem van de sint mochten er ook zijn. Alles was uiterst verzorgd tot in de puntjes.
Ik heb het onderzoek van gisteren goed doorstaan. De pijn was binnen de perken en achteraf bleef ik mij zo een beetje ongemakkelijk voelen. De spanning is gebleven want de uitslag mag ik maandag om 13u gaan aanhoren. En alhoewel het bloedonderzoek gunstig is blijft de spanning toch hangen. Iedereen hier tracht mij gerust te stellen maar dat zal maar maandag gebeuren als het resultaat gunstig is.
Op het kerkhof van Stalhille ligt een alternatief graf.Het zal je niet verwonderen als ik zeg dat het van een kunstenaar is.Ik ga er nooit heen op Allerheiligen of Allerzielen maar telkens als ik de bus naar Brugge neem en een beetje te vroeg ben. Wij waren verbonden door een heel vreemde vriendschap en bewezen elkaar wederzijds dienst op dienst. Hij was een goede maat van mij. Herman de Pauw woonde hier , een eindje van de dorpskern in de nachtegaal straat, temidden van de poldervlakte.Hij woonde er op een verwaarloosd domein waar indertijd veel oud ijzer, papier en vodden werden gestockeerd om gesorteerd te worden.Veel van de waardeloze rommel is daar blijven liggen.He huis, een oud boerderijtje, heeft hij wat opgeknapt en de binnenkant ervan weer leefbaar gemaakt. In één van stallingen had hij zijn atelier voor kopersculpturen gemaakt.Hij leefde er een beetje op los.Hij hield niet van de vrouwen maar van de liefde. Hij dronk als een bodemloos vat maar kwam zelden of nooit dronken onder de mensen. Soms was hij dagen of zelfs weken niet te bespeuren om dan onverwacht weer op te duiken met een bijna ongelooflijk verhaal over verlaten zijn en eenzaam. Hij stierf op 45 jarige leeftijd in Brugge, bij zijn ouders en werd hier in Stalhille begraven.Hij had vooraf de plaats van zijn graf geregeld alsook een alternatieve afscheidsdienst in onze Kerk.
Ik ben nog met hem meegegaan naar de toenmalige pastoor om alles te regelen.Ook schreef ik de tekst voor zijn doodsprentje. Met de foto's gaan we het laatste eindje weg dat ik telkens neem tot bij de gedenksteen. Je kan er het koperen pelikaanbeeld zien staan dat een diepe betekenis heeft van het verborgen geloof van Herman. Maar onder de mensen was hij teveel macho om er voor uit te komen. In feite was hij een oud lelraar die op de dool was geraakt. Zijn vader was eigenaar van de Dumpimarkt op de Male steenweg. Onder de foto's vind je nog de tekst van zijn herdenkinsprentje.
herman er is de vriendschap
die ons samen brengt
maar zoveel andere zaken
drijven ons telkens weer uiteen
drang naar vrijheid
nu lig je daar
op zij
de onrust in jou gekneveld
jij
uitgeteld
je gaat heen
waardoor in mij
een leemte komt
door niemand herkent
heb jij dan nooit
die kracht ontmoet
in heel je leven
in al je gedrevenheid?
zoekende zucht
van voltooid verleden
blijf en sta gegrift
in mijn jonge hart
in mijn oude geheugen
twee van jouw beelden
zijn hier bij ons
t ene in volle overgaven
maar dat andere
door storm en wind geknakt
als teken
dat we nooit meer
al is het een eindje maar
samen zullen gaan.Daniël
Zo herdenk ik die vreemde vriendschap die weinigen konden en kunnen begrijpen en zijn graf in al zijn wildheid, is het best en warmst uitziende van heel het kerkhof omdat het zichzelfonderhoud. Eénmaal per jaar, in de lente, ga ik wat bijsnoeien. De omvang wordt ingeperkt door de gemeentewerkers. In de zomer bloeit het en in de winter dient de sedum als nature morte. Zelf leef ik nu, naar buiten uit gezapig en relatief rustig maar innerlijk zeer intens.
En ja ze hangt daar zo maar te zweven.Je moet al heel dicht gaan kijken om de truck door te hebben. Het is dan ook een orchidee.
En als je dacht dat ze tegen de ruit geplakt was...nee hoor, ze hing zo maar te zweven aan onzichtbare draden. De poetsende hand kon er zo maar achter bewegen, op en neer.
En omdat het poetsdag was werd het bloemetje geplukt en de stengel door een swiffer stof afnemer verslonden.
Onze voorfaçade ziet er vanaf gisteren voor een tijdje weer anders uit.
Ja, ze hanger er, de nieuwe werken.Het heeft bijzonder lang geduurd. Normaal gezien verander ik per seizoen. De vorige hebben er ditmaal een vol jaar gehangen.Ik kwam er maar niet toe om de huidige twee af te werken. De tsunami gedachte is zelfs geen nieuw werk en dateert van toen de tsunami in Azië zo verwoestend heeft toegeslagen.Het werk was beschadigd zodat ik het heb moeten vernieuwen. Werk die veel en lang buiten hangen slijten vlugger af en kunnen onverwacht, meestal bij het vertikkelen, beschadigd worden. De droom van het samenzijn is geschilderd op een oude schilderij die niet meer tot zijn recht kwam, sedert ik de tweede helft ervan heb weggeschonken aan Addi, voor het jarenlang gebruik van haar tuin voor de jaarlijkse tetoonstelling 'beelden in de tuin'.Ik heb alles machinaal gewreven en heb er de huidige bovenop geschilderd. De oude schilderij heb ik dus gebruikt als grondlaag (fundament) voor de nieuwe.
Gisteren ochtend zag het er nog zo uit. Links hangt 'het koppel' en rechts 'Tsunami'.
Ik ben dus heel duidelijk in een blauwe periode. De kleuren zijn veel lichter dan de vorige. De vorige waren heel duidelijk een voelbare realiteit. De werken 'koppel' en 'Tsunami' zijn tastbare zaken en zijn zwaarder en donkerder in verf en kleur gezet. Daarentegen 'een droom' en 'een gedachte', zijn ontastbare, abstrakte dingen van de geest en vallen dus veel lichter en subtieler uit in kleur. Ik heb aan het herwerken van de ene en vooral aan het heel vlugge afwerken van de andere bijzonder veel plezier beleefd. het deed mij zeer veel deugd om na enkele maanden terug te kunnen schilderen.
Opnieuw wilde ik het voornemen maken om het deze keer niet te laten schieten. Toch heb ik het niet gedaan omdat ik blijkbaar af en toe, eens een rustperiode nodig heb. Het verlangen om (de) nieuwe werken te maken was er reeds in het voorjaar. Dan is het echter te druk in de tuin. Dan moest ik de vijver beveiligen voor onze Kasper en eind Augustus kwam Jolientje lief en zeer rustig in de familie met een nasleep van bezoeken en bezoekjes. En je weet, als de dochter in Leuven woont, dan ben je, vanuit Stalhille, telkens een volle dag zoet hé.
Het schilderverlangen is eindelijk ontploft in mij en als een bezetene heb ik de werken gedurende enkele regendagen, als het ware in tranche afgewerkt. Alles gebeurde intuïtief en het geeft een zalig gevoel. Het voelt dan aan als het eten van een zeer sappige heerlijk rijpe vrucht, rechtstreeks uit de hand van de muze. Dat is nu eens echt schilderen en dat is ook het artiesten gevoel. Vroeger voelde ik mij nooit zo echt artiest alhoewel men mij zo aansprak. Stilaan kwam dat gevoel er toch. Nu komt het het telkens terug als ik weer een periode schilder. Zo'n tijdspanne kan lang duren en ook vlug voorbij zijn. Dat is de grillige vastberadenheid van de muze. juist daarom kan voor mij de muze, alleen maar vrouwelijke zijn. De muze is enerzijds een gevoel maar kan ook een persoon zijn. Het hoeft daarom nog geen beeldschone vrouw zijn maar vooral een 'karakterwijfje'. Dit is een apparte wereld waar enkel artiesten binnen mogen, omdat enkel zij die wereld kunnen betreden en bespelen. Ik heb heel lang een persoonsmuze gehad waarmee ik heel regelmatig, ongeveer één keer per maand, een kort gesprek voerde. Van zodra ze in het echtelijk bootje stapte, hield de betovering op.
De schilderijen op zichzelf zijn twee licht verschillende genres. Het ene 'de Tsunamigedachte' is totaal abstract, terwijl het andere een abstract schilderij is dat figuratieve elementen bevat. Daardoor is het geen abstract schilderij meer en ook niet echt een figuratief in de volle betekenis van het woord.
Als het avond is, ga je slapen en s morgens sta je op.Over dag ben je bezig.Dit varieert van de ene persoon tot de andere.We kunnen immers niet allemaal de eerste president van Europa zijn.
Mijn kinderen zeggen altijd dat ik midden in de nacht op sta. Wel, dan gaan zij midden in de nacht slapen. De nacht begint, als de zon onder gaat en de dag, als de zon op komt. Ik sta op om 4u en ga slapen om 21u. Ik ben dus 7u in bed. In de winter mag je zeggen dat de zon gemiddeld onder gaat om 5u en opstaat om 8u.In de zomer is dat gemiddeld van 10u30 onder en 4u30 op.
Hoeveel uren per nacht ben ik dus op in het donker, met andere woorden, leef ik met kunstlicht en/ of verwarming?
In de winter is dat voor mij 4u s avonds plus 4u s morgens.Hoeveel uur ben jij s nachts op in het donker .dit alles zijn gemiddelde cijfers.In de zomer ligt het anders. Ik zou nog verder met die cijfers kunnen foefelen en goochelen maat het zint mij niet meer.
Vandaag gaan we de uitslag ophalen van mijn prostaatpunctie. Om 13 u is onze afspraak. Ik heb het twee keer opnieuw gevraagd, eenmaal aan de dokter en één keer in het medisch secretariaat. Dat is toch wel een vrij raar uur om op consultatie te gaan.Het bleek inderdaad 13u te zijn. Ik denk niet dat we daar in een lege wachtkamer terecht zullen komen. Waarschijnlijk zal hij even vol zijn als bij het onderzoek en waarschijnlijk dezelfde gepensioneerde personen. Misschien eten ze daar om beurten hun boterhammetje op met lauwe koffie.
In het ergste geval, verwacht ik een kwaadaardige kanker in het beginstadium.Ik heb dus deze nacht weer eens minder goed geslapen. Dat zijn zo van die spannende momenten in een mens zijn leven hé!
Ja, zo is de spanning van mij afgevallen. We hadden een afspraak om 13u. De wachtzaal zat vol mensen die een resultaat kwamen ophalen en ze hadden allemaal een afspraak om 13u. Het was uiteindelijk 13u15 toen we bij de dokter binnen geroepen werden maar we moesten opnieuw wachten tot 13u40 tot de dokter bij ons kwam.Twee minuten later stonden we op de gang, opnieuw te wachten maar nu in een traag schuivende rij aan het secretariaat om de schriftelijke uitslag en een nieuwe, op papier geplaatste, afspraak voor 31 mei op te halen. We stonden op de zevende plaats en het duurde toch evenvooraleer we aan de beurt waren.De secretaresse begroette mij met de woorden goed nieuws hé!.Ik weet dat ik glunderde en op de gang zag ik enkel bedrukte gezichten. Ofwel stonden ze nog te wachten, ofwel hadden ze minder goed nieuws gekregen, ofwel kijken ze altijd bedrukt.
Deze grafiek vond ik deze morgen. Ik had voordien geen enkele informatie gezocht over prostaatkanker. De PSA (bepaald bij het bloedonderzoek) was gunstig geweest en ik zit dus bij het blauwe peleton. Daar had ik mij had ik mij aan opgetrokken tot iemand me vertelde dat hij een persoon kende die ook een goede PSA had maar een zeer agressieve kanker had ontwikkeld. Hoe het met die persoon afliepwist hij niet. De dokter wilde dus weten of ik bij die 2 op 100 behoorde die door de PSA worden gemist. Had ik die man, met zijn verhaal, niet ontmoet, dan was er geen vuiltje aan de lucht geweest. En ik dacht ook aan wat nonkel Charles Vercruysse mij eens zei na ons ongeluk in de jaren tachtig. 'Moesten wij met de hele familie in een straat, langs de huizen lopen en er valt een pan van het dak, dan zou jij ze op je hoofd krijgen'. Zou het tij zijn gekeerd of had nonkel Charles zaliger het mis voor? Zo sliep ik slecht voor een paar nachten en was ik de dag van het resultaat al om 3u op.De zenuwachtigheid maakte zich langzaam meester van mij en ik moest praten en zenuwachtig zot doen tegen Let en iedereen die in mijn buurt kwam.Hoe meer ze mij gerust wilden stellen, hoe zenuwachtiger ik werd.Het was zoals olie op het vuur gieten. Ik kon mij sterk houden tot 8u en dan was de punch eraf.De hele voormiddag was ik rusteloos.Ik wilde fotos van mijn apparaat op de pc plaatsen maar die liet het nogmaals afweten. Het was waarschijnlijk en hopelijk aan mijn zenuwen te wijten. Ik begreep dat ik beterkon stoppen. Dan heb ik maar een opgenomen spannende film bekeken op de TV.Tegen 11u ben ik dan bij mijn overbuur Vital geweest om eventjes te praten. Die heeft me waarachtig aan het lachen gekregen. Tegen dat ik terug kwam was het tijd voor het middagmaal.Mijn eetlust was niet aangetast door de zenuwen.
Dan is het allemaal vlug gegaan tot in de kliniek natuurlijk. Daar weet je altijd wanneer je binnen gaat maar nooit wanneer je er buiten geraakt.Al met al is het nog vlug gegaan, alhoewel, een uur om een resultaat van 2 minuten op te halen.Ik denk dat je ook betaald om de zetels van de wachtzaal te gebruiken en dat ze die wachttijd rekken opdat de factuur zou oplopen. Ik ben ook al tevreden met een gewone stoel die goed zit.
En de clou van de historie is, dat ik helemaal geen gezwel heb maar gewoon een ontsteking . 20 dagen antibiotica.En zeggen dat ik reeds preventief moest starten met dat medicament, drie dagen voor de punctie. Het is wel de eerste keer in mijn leven dat ik antibiotica moest nemen vooraleer de dokter goed wist waarover het ging.Heeft hij goed gegokt of is het zijn ervaring die hier heeft gewerkt.
Sommigen schreeuwen spanningen van zich af maar ik heb reeds lang een grote behoefte om al mijn kleine spannende en andere belevenissen van mij af te schrijven.Het is nuttig voor de geest, het geheugen en mijn goed gevoel. Als ik dan aan het schrijven ben, kan ik er moeilijk mee ophouden en de tijd vliegt. Of het ook goed is voor mijn reumavingers weet ik niet maar het lukt me nog altijd.
Weightwatchers gooit het over een andere boeg, points worden nu pro points
- Tot nu toe werden de points van een voedingsmiddel berekend op basis van:het aantal calorieën en het vetgehalte.
- De propointsvan een productworden nu berekend op basis van:hetgehalte eiwitten , vetten, koolhydraten en vezels.
Je mag bij WW gewoon alles eten maar bereken daar maar eens de propointswaarde van want je moet binnen het dagtotaal van je propoints blijven!
Alle pointswaarden van de producten veranderen.
Dat houdt indat je opnieuw alles moet gaan opzoeken.
De waarden zullen in de meeste gevallen stijgen maar praktisch alle vers fruit krijgt een nulwaarde. Bananen, druiven kiwi gold, mangos enz. die vroeger pointswaarden haddenkomen nu op een propoints nulwaarde. De waarden van de comfort plus producten (vrije porties) zijn fors opgetrokken maar er zijn meer producten die comfort plus zijn. Voor eiwitten is dat van 3 points naar 5 propoints en koolhydraten is dat van 4 points naar 7 propoints gestegen.
Doordatde propointswaardenvan de producten gestegen zijn tegenover de vroegere pointswaarden krijgen de deelnemers nu allemaal meer propoints dan vroeger points. De vrouwen krijgen nu +/-evenveel propoints als de mannen.Ik ga van 28points naar 34 propoints een vrouw gaat bv van 21points naar 34propoints
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Alle gouden ereleden moeten opnieuw een periode van 6 weken stabiliseren waardoor het aangeraden is om gedurende die 6 weken elke week aanwezig te zijn, al is het maar om te wegen en de schriftelijke richtlijnen te ontvangen.
Vermoeidheid en weinig fut getuigen van een kleine weerbots van de spanning van de voorbije dagen.Het goede nieuws maakt wel veel goed maar ik val toch een beetje in een vacuüm. Extra rust zal de zaak wel effenen.Vandaag moet ik na één afwezigheid terug naar de les van fototoshop elements maar ik kan er voorlopig mijn gedachten niet op zetten.
Gisteren waren we bij kennissen waarmee ik samen was de periode van Congo, 1962-1972. Dus ongeveer 40 jaar geleden.We aten er samen mwabe , dat is kip in palmolie gebakken en gegaard in de pulp van palmnoten.Dit is een Congolees nationaal gerecht.Toch vond ik de smaak van vroeger niet terug in het gerecht van gisteren. Het was gekruid met en niet met waardoor het niet echt pikant was. Zelfs Letje kon ervan eten en vond het zeer lekker.Niet dat ik het niet lekker vond maar het evenaart bijlange niet het origineel recept. Ik had mijn verwachtingen waarschijnlijk te hoog ingesteld. Naar het schijnt moet je even wennen aan het recept in de conserven, zodat je die smaak gewoon wordt.Let zal het er ook eens op wagen om het klaar te maken.Conserven kunnen ook nooit de smaak evenaren van iets dat met verse ingrediënten is klaar gemaakt. Dat spreekt vanzelf.
in een hoekje van mijn atelier ben ik weggekropen in een zelfportret van toen ik nog een relatief jong broekje was. Ik zit verscholen achter slaapkoppen.
Of verkies je dit soort zelfportret van hoe ik mij somtijds voel als een buitenaards wezen in eigen familie en wereld.
Heb ik slecht geslapen? Vraag ik me af, elke morgen als ik nog niet helemaal wakker ben. Het antwoord is zelden neen want, ik ben een uiterst gemakkelijke en goede slaper. De enige voorwaarde die moet vervuld zijn is dat ik moe ben. Ik zet me 's avonds bij de televisie voor het nieuws en ...ja goed geraden! Nadien moet je me zelfs niet vragen wie het heeft gepresenteerd. Als ik iets doe dan doe ik dat gewoonlijk goed. Altijd (druk) bezig zijn en je slaapt vanzelf.
Eet veel fruit!
Moeder was een blij mens. Bijna altijd kon er een gulle lach af. Zelfs met nieuwjaar, juist een maand vóór voor haar dood kon ze nog lachen maar toen voelde ze reeds dat ze zou sterven.
WELKOM hoor. Om eerlijk te zijn, wil ik er op een leuke manier , er lichtjes tegenaan gaan. Ik wil hier rustig wandelen en zo, overdreven ernst en angst, van mij afschudden. Deze blog draag ik op aan een heel speciale meid die me na aan het hart ligt. Haar naam niet vernoemen zal wel het beste zijn !
Ons moeder is gestorven. Het is nog heel recent nu terwijl ik dit schrijf. Het was op één februari om dertien uur dertien van het jaar twee duizend en acht. Ik denk dat diegene die de aangifte deed een beetje bijgelovig was want op de papieren staat dertien uur vijftien. Nochthans had ons moeder iets met het cijfer dertien. Ze is geboren op een dertiende december van het jaar elf. Ze verbleef op kamer dertien en was halfweg haar dertiende jaar in het rust en verzorgings tehuis. En toen we alles regelden met de begrafenisondernemer, waren we met dertien aan tafel.
Ik hou van alle vrouwen en toch ben ik er maar eentje trouw.
Toen ik daar, bij het afscheid van moeder, in mijn tranen, bijna stond te vergaan, kreeg ik zoveeel knuffels dat ik er een beetje bang van werd. Zijn er dan zoveel vrouwen die mij graag hebben ok al heb je toch zo nu en dan een man om je hals. Wat zijn de tijden toch veranderd. Toen ons vaders stierf kregen we hooguit een hand terwijl er veel mensens ons, de kinderen gewoon over sloegen en alleen aan moeder een hand gingen geven. Toen in die tijd ging het er allemaal heel wat koeler aan toe.
Mijn atelier, dat rommelkot wordt als ik niet aan het werk ben. Beelden en beeldjes langs alle kanten, op de piano, op de rekken en kasten en aan de muren rondom rond waar geen vensters zijn, schilderijen.
Haar laatste woorden: 'Ik voel dat ik doodga en doodgaan is zo moeilijk' Dank je moeder, voor alles.
Deze uitzonderlijke bloem zie ik nog in het vaasje staan toen moeder de laatste keer werd opgenomen in het ziekenhuis. Moeder hield van bloemen.