Hierbij uit ik mijn excuses, aan de meerdere vàste bezoekers en lezers van mijn blog, omwille mijn lange afwezigheid Dit is teweeg gebracht deels door persoonlijk maar ook technische problemen, dewelke nu opgelost blijken te zijn. Het volgende hoofdstuk van "Mijn Leven", is echter ook één (wellicht dé) van de zwaarste in mijn leven, waardoor ik mentaal voorbereid dien te zijn, om terug in "die emmer beginnen te roeren", ik doe hoedanook mijn best in de volgende dagen de draad terug op te pikken. Met Dank en Beste Groetjes Codi/Dirk.
Het was ergens in de maand Januari 1985, dat we door de Brouwerij op bureel gevraagd werden voor een gesprek. Dat gesprek hield in dat de brouwerij (Eigenaar van de Breughel-Taverne) verplicht werd het pand te verkopen, om een reden die ons niet werd meegedeeld. Na de gedane werken/verbouwingen, en de daarmee gepaard gaande onkosten, was ik alles behalve tevreden met deze mededeling, er werd ons echter voorgesteld een keuze te kunnen maken tussen twee andere taverne's in het Leuvense, welke nog open en actief waren, (voorlopig, tot eind van huidig contract) zou huurprijs e.d.m. hetzelfde blijven. De twee zaken waren "De Layens"op het hogeschoolplein, op 100 meter van onze huidige taverne, en "De Leuvenaar"op de vismarkt. Daar de overgang reeds op 01 April a.s. zou plaats vinden, hadden we dus weinig beslissings tijd, maar echt veel tijd hadden we niet nodig om voor "De Layens"een veel grotere taverne, met meer keuken-mogelijkheden, en ruimere woonst te kiezen. Deze was ook binnen wandelbereik van De Breughel gelegen, wat het verlies van "klantenbestand"tot een minimum zou herleiden. Enkele weken later bevonden we ons reeds op het bureel van de Brouwerij om de nodige formulieren op orde te stellen, en er werd ons ook 2 maand huur terugbetaald voor eventueele finacieele schade. De Brouwerij bond er zicht toe, dat de studenten gebruik konden blijven maken van hun faciliteiten tot einde contract ( 25 Juni). Ik zag deze verandering volledig positief in, "De Layens"was (en ís) een bekende Taverne, met veel terrasruimte, en veel meer mogelijkheden. Ik zou wel meer personeel aan moeten nemen. We zorgden er via affiches kaartjes, e.d.m, voor dat het klienteel tijdig op de hoogte was ontrent de op til zijnde veranderingen, en die veranderingen werden in het algemeen positief onthaald. Op 17 Maart (een zondag en sluitingsdag) was er nog een verandering, in de vroege ochtend kreeg Arlette haar eerste weeén,.... zoals afgesproken telefoneerde ik met Lieve , die Agnetha kwam ophalen, en ik belde met Dokter Hillewaerde, de huisarts, die een tweetal weken voordien exact deze datum (17) had voorspeld. Ik reed met Arlette naar het H.Hart-ziekenhuis, een privé maar zéér gerenomeerd hospitaal voor bevallingen. Het werd (in eerste instantie voor Arlette) een zéér lange dag. Haar weeén waren begonnen om 7u sóchtends, maar het duurde tot 23u, alvorens het zover was dat ze naar de bevallingskamer werd overgebracht, en Dokter Hillewaerde op de hoogte werd gebracht dat het ogenblik was gekomen. We wisten nog steeds niet wat het zou worden, een jongen of meisje, na de verkeerde informatie van Agnetha, die na een ecografie, werd verondersteld een Jongen te zijn, hadden we tijdens deze zwangerschap niet willen weten wat het was. Om enkel minuten voor middernacht toonde een jongen zijn hoofdje, ik was de volledige bevalling aanwezig, na een lange dag werden we beloond met een prachtige +4kg baby-jongen, dewelke we dadelijk, de voordien gekozen naam Ewoud gaven. Ik telefoneerde met Lieve, en Arlette's tante en nonkel om hun het goede nieuws mee te delen. In het holst van de nacht thuiskomend, hing ik de (vooropgestelde) affiches aan de deur, dat de zaak de volgende 2 dagen gesloten zou zijn, daardoor zou het vást klienteel ook weten dat de familie was uitgebreid, want Arlette, had tot bijna de laatste dag, blijven helpen in de zaak, al had ze haar poets-posten de laatste 6 weken wel overgelaten aan anderen. We hadden trouwens reeds afgesproken, dat ze dat poetswerk in de toekomst niet meer zou hérbeginnen, met het runnen van De Layens, had ik iedere helpende hand nodig die ik kon krijgen, en Arlette had ondertussen haar draai in "horeca"goed gevonden, en was ook zeer graag gezien bij het klienteel. Agnetha, die goed was voorbereid op de komst van een broer of zus was zeer opgetogen, en kreeg er niet genoeg van. Ze bleef voor een weekje bij Lieve (en Pa), en tijdens de 3 dagen dat Arlette in het hospitaal verbleef kwamen haar Tante en Nonkel, alsook Lieve met Agnetha, meermaals op bezoek. Pa, kwam slechts éénmaal, heb nooit begrepen of geweten wát zijn probleem éigenlijk was. Van anderen (Marcel, Theo, Erna, enz) geen nieuws, echter wél (zij het ook éénmalig) van Karl en Luk, de zonen van Lieve. Na de gebeurtenissen, verwijten, enz van Kerstavond, en met onze nieuwe toekomst in het vooruitzicht lieten we het echter niet aan ons hart komen. Enkele weken later zouden we beslissen Arlette's tante als meter, en Karlals peter te vragen. Terwijl Arlette thuis rustig uitrustte en bekwam, begon ik , me met Jos (ober) voor de verhuis voor te bereiden, we droegen er zorg voor dat de sluitingstijd zo beperkt mogelijk was, om verlies van klienteel te vermijden, en na een sluiting van 3 dagen, opende ik (zonder veel poespas) met uitzondering van een gratis (eerste) drankje op 02 April 1985 onze nieuwe zaak. Jos werktte nu Full-time voor me, terwijl ik (voorlopig) een half-timer bij had aangenomen. Omwille de ligging en het klienteel van deze zaak, dat voor 75% uit professoren, docenten, leraars, en zakenlui bestond, besloot ik de sluiting uit te breiden, t.t.z; Zaterdag vanaf 16u (na lunch) tot Maandagochtend. Ewoud was een "beertje"van een kind, heel gezond, zij het dan ook heel huilerig, Agnetha behandelde hem alsof het haar éigen zzon was, en was constant met hem in de weer. Door dit te schrijven, kijk ik op die tijd terug, en denk ik te mogen zeggen, in alle eerlijkheid, dat die tijd (dát jaar-Herfst 1984 tot Herfst 1985) het mooiste, gelukkigste is geweest in mijn hele leven.
Dirk is een 46 jaar oude man met een complexe voorgeschiedenis. Hij is geboren in een familie die te kampen heeft met een zeer zware familiale predispositie voor asthma. Hij ontwikkelde tijdens zijn leven een sterke allergie voor planten, huismijt en dierenepitheel. Als baby en kind had hij een lichte vorm van asthma, die toen nog niet ernstig was. Toch werd hij toen getekend door levenslang gebruik van Ventolin puffers. Tijdens de puberteit verdween de asthma echter (wat algemeen vaak gebeurd), maar toen hij 18 jaar werd en in het leger trad, kwam de asthma in zeer drastische mate terug naar voor. Onder vele anderen, was dit één van de redenen om in 1985 naar Spanje te verhuizen. Blijkbaar in Spanje zijn ze van het principe om zo veel mogelijk medicatie in te nemen en zijn vele medicameneten ook zonder voorschrift. Men startte daar al de mogelijke en bestaande puffers op om zijn asthma proberen in te dijken. Het werd echter alsmaar ernstiger en in de periode tussen 1995 en 1996 werd hij 18 keer opgenomen op spoedgevallen, onder andere wegens een ischemisch hartlijden met AMI (Hart/Long-stilstand). Men startte een corticoidebehandeling op die elk jaar sterk in dosis verhoogde. Hierdoor werd hij cortocodependent (afhankelijk).
In 1999 besloot Dirk onder andere op aanraden van de artsen terug te keren naar Belgie, in de hoop dat het minder vochtig klimaat hem beter zou afgaan. Echter in hetzelfde jaar kreeg hij een eerste CVA (Hersenbloeding) links. De cortisonebehandeling bleef men verhogen waardoor hij in 2002 aan 125mg methylprednisolone per dag zat (normale therapeutische dosis = 0,4 tot 01,-mg). Door dit dagelijks in te nemen voor een aantal jaren ontwikkelde hij verschillende corticoid-geinduceerde aandoeningen, namelijk osteoporose, bilateraal cataract, en diabetes mellitus. In 2001 onderging hij een dissectie van de aorta ascendens, en in 2003 van de aorta descendens, na welke beide hij tot medische verbazing nog steeds in leven is. Eén jaar later (2004) ontwikkelde hij een sigmoiddiverticulitis (perforatie v.d dikke darm) waardoor hij een colostomie moest ondergaan, nog hetzelfde jaar had hij een longembool waarvoor therapeutische clexane werd opgestart.
Dirk leeft nu de dag van vandaag eigenlijk met het resultaat van de zwaar doorgedreven cortisonebehandeling, waardoor hij 90% werkonbekwaam is. Door de vele indeukingsfracturen in zijn gehele wervelzuil (osteoporose) is hij ernstig belemmerd in zijn fysieke dagelijkse activiteiten. Hij leeft nu alleen op een appartement waar hij praktisch niet buitenkomt. Door het sedentair leven (opwarmmaaltijden, weinig beweging, hoog gewicht) ontwikkelde hij een verhoogde cholestorolconcentratie hetwelk zeer waarschijnlijk bijdrage had tot een CVA (hersenbloeding) links eind 2006. Om zijn levensmiddelen in voorraad te houden komt er twee tot drie keer per week een gezinshulp die hem helpt in de nodige boodschappen, en onderhoud van de woning. Zesmaandelijks gaat hij ook naar Gasthuisberg voor een volledig onderzoek (cardio, pneumo, neuro, interne, etc) hetwelk over meerdere dagen word gevoerd. Maar hij is zéér kritisch tegenover de specialisten die daar werken. Hij wordt daar van de ene afdeling naar de andere gestuurd omdat ze eigenlijk geen blijf met hem weten, deze zesmaandelijkse Follow-up (onderzoeken) zijn ook op zijn eigen vrijwillig initiatief. Volgens Dirk hebben de specialisten, dokters ervoor gezorgd dat hij verschillende ziekten heeft opgedaan bovenop de asthma.
De problematiek van deze casus is dat de man enorm veel medicatie neemt en ook bijna alle soort puffers. De huisarts en specialisten zitten met de handen in het haar en weten niet hoe ze de patient nog verder kunnen helpen of hoe eventueel de medicatie af te bouwen. Naar eigen zeggen vindt de patient dat hij al genoeg heeft afgebouwd en dat er niets aan veranderd moet worden. Als hij naar de huisarts gaat, geeft hij dan ook gewoon een lijstje van de medicatie die hij tekort komt, en dan schrijft de huisarts het ook gewoon voor. Conclusie; ... Voor de Medische wereld zit Dirk al in zo'n vergaande situatie dat er niets meer mogelijk is.
Wij willen hierbij onze Oprechte dank betuigen tegenover Dirk voor zijn urenlange en vrijwillige medewerking tot het samenstellen van ons 3de jaar Apotheek eindwerk.
Aan alle lezers Prettige Feestdagen Een vredige, warme Kerst en dat het Nieuwe 2008 een jaar van Liefde en Vriendschap en vervulling van wensen mag worden. Ondanks mijn verblijf in het buitenland vanaf 7 Januari, voor het bijwonen van mijn stiefdochter's Huwelijk, zal ik toch mijn best doen, om ook ginds even aan mijn Blog te werken
Beste Groetjes, en sterkte, moed, en doorzetting in deze moeilijke periode voor al diegene die hier nood aan hebben. Codi.
De zaak draaide beter en beter, en werd nu meer gebaseerd op eten, danwel op de snacks van voordien. We maakten geen fortuinen, maar wel voldoende om uit alle onkosten te geraken en de plannen voor het verbouwen van (voorlopig één) verdieping naar studentenkamers, vorm te laten nemen. We plaatsen ze reeds (op plan) te huur, voor het naderende academiejaar 1984. Mijn Asrhma, protesteerde zich nog geregeld, maar ik had ondertussen geleerd hem in de mate van het mogelijk (via medicatie) onder controle te houden, omwille de erfelijkheid van deze aandoening, werd Agnetha ook van zeer nabij gevolg, tot op heden zonder reden tot zorgen. Tussen Arlette, Agnetha en mezelf draaide alles op rolletjes, met Erna, Marcel, Theo had ik géén contact meer gehad, ook dat met Pa, was zeer sporadisch geworden, van Gemma hoorde ik al evenmin iets. De contacten met Arlette's Nonkel en Tante waren herleid tot telefonische gesprekken, Lieve daarentegen, liep wél wekelijks even aan, en ik bleef ook mijn bezoeken aan Bobonne's graf verderzetten. Het was nét na Leuven Kermis 1984, (eind September, begin Oktober) dat Arlette met het goede nieuws kwam, dat ze terug zwanger was sinds een drietal maanden. Er ging een euforisch gevoel door me heen,.... éindelijk dacht ik, éindelijk leek alles in zijn plooien te vallen. Met uitzondering van Arlette's Tante en Nonkel, en ook Lieve was ik blijkbaar de énige die in de vreugde deelde, de eerdere beslissingen i.v.m. de kantoren, hadden (voor zover die er nog waren) alle familiale banden vernietigd, en het (nog steeds) sceptisme tegenover mij, en Arlette kon ik geen plaats geven, maar ik lag er ook alles behalve wakker van. Om flaters zoals bij Agnetha te vermijden, besloten we, niét te willen weten wat het geslacht van ons volgende kindje was, we zouden wel zien. De studentenkamers waren klaar, én verhuurd voor het academiejaar 1984-85, Leuven Kermis had de kassa zéér degelijk gespijst, en ik besloot samen met Arlette al dit goede nieuws even e vieren, met een weekje voor ons alleen. Ik liet de zaak in handen van Jos, mijn (sinds opening ) ober, en nam één van de tijdelijke obers (die op speciale dagen insprong) in halftijdse dienst, hoewel hij tijdens onze afwezigheid voltijds werktte. Arlette regelde haar poetswerk, en eind Oktober gingen we er een weekje (met Agnetha) vandoor naar de zee, waar we niets anders deden, als, van elkaar's gezeldschap genieten, te rusten, en óns een keer te láten bedienen. Begin December, kwam Lieve de zaak binnen, met de vraag of we Kerstavond bij Pa wilden komen om Kerst te vieren. Kerst was nooit bepaald een gróót feest en/of familiegelegenheid geweest, en ik was dan ook zéér verbaasd, toen ik hoorde dat Lieve een Kerst aan het regelen was in familiekring, t.t.z; Arlette, Agnetha, ik, Marcel met zijn Vriendin, en zoon, Erna en Marc, met hun 3 kinderen, Theo, met zijn ????é vrouw/vriendin. Ik verondertstel dat Lieve mijn aarzeling én vragen op mijn gezicht kon lezen, waarop ze me dadelijk zegde, dat ze het wel zou regelen. We hadden zowiezo een sluiting gepland op Kerstavond en dag, en ondanks ons beider (ook Arlette's) ongeloof in wat we hoorden stemden we in, en werd er afgesproken op 24 December om18.30u bij Pa thuis, in Baal. Ik herinner me het speciale, prachtige kleedje dat Arlette voor Agnetha (speciaal voor die Kerstavond) ging kopen, en de trots die van haar nu bijna 2-jarige gezicht afliep. We sloten de zaak op 24 December na de Lunch. Ik wilde die namiddag,eerst nog Bobonne's graf een bezoek brengen. Bij Pa aangekomen, was het huis (door Lieve en de tuinier) absoluut prachtig versierd voor de Kerst, het was midden in bossen gelegen, wat nog een extra gegeven aan het geheel gaf. Hoe, wat, waarom, enz, er die Kerstavond gebeurde, was niet meer, noch minder als ik had verwacht. De haat, nijd, onbegrip was ondertussen zó diep geworteld, (éigenlijk nog gezaaid door Gemma), dat dit alles uitliep, in die mate dat een interventie van de Rijkswacht noodzakelijk was, er klachten van slagen en verwondingen werden ingediend tegenover elkaar, enz,enz. Ik kon ervoor zorgen dat Arlette (6mnd zwanger) en Agnetha tijdig buiten raakte. Dit was éigenlijk wat ik verwacht had, en ik begreep totaal niet, dat Lieve écht het idee had gehad, de familie te hérenigen, zij was tenslotte toch ook reeds meerdere jaren betrokken in het wel en wee van deze familie, wie niet waagt niet wint, maar dit was een zéér riskante gok geweest, al was het dan met de beste bedoelingen. Ik besloot in de volgende dagen, me volledig van de familie te distancieeren, al was die afstand er (om onbekende reden(en) reeds sinds mijn relatie met Arlette. We besloten dan ook de Meter en Peter van het op komst zijnde kind, te zoeken, búiten mijn Familie. De bevalling werd verwacht half Maart 1985. Dit familie-dispuut, kon al het goede van 1984 niet verzuren, en we sloten het jaar 1984, dan ook gezellig onder ons beiden af, en hoopten dat het Nieuwe 1985, minstens even goed zou worden.
Weinige vrije tijd, was er gedurende die 2 weken zeker niet., hoewel ik toch een beetje schade probeerde in te halen in mijn "gezinsleven". Ik diende alle administratieve rompslomp op orde te brengen, zowel de vereiste vergunningen en toelatingen bij Politie en Gemeente, als contracten bij de Brouwerij. Ik poogde ook minimum één personeelslid te vinden, en nadien kon ik dan nog steeds besluiten hoevéél personeel ik eigenlijk nodig had. Ik besloot zélf de keuken en bar voor m'n rekening te nemen, Arlette wilde me wel op drukke momenten, in haar vrije (niet poets)-uren een handje helpen achter de bar, alsook het onderhoud (poetsen) van de zaak na sluiting sávonds. Op enkele kleinigheden na, veranderde ik weinig aan het interieur van de Taverne, ik paste wél de menu's (meer uitgebreid) aan, en diende daardoor wel enkel dingen in de keuken te veranderen en aan te passen.Mijn kennis wat betreft koken was zeer "basis", maar praktijk zou daar wel verandering in brengen,.. mijn ervaring in brood en banket had me geleerd dat dergelijke dingen niet in theorie kunnen worden aangeleerd, dan wel in praktijk. De huisbaas van ons huidig appartement, was vriendelijk genoeg, om ons toe te staan vervroegd de woning te verlaten, ik zag geen reden hier te blijven wonen en huur tebetalen, wanneer er voldoende ruimte voorzien was boven de Taverne. Ik liet dan ook een prijsbestek opmaken, door een lokale klusjesman, om in eerste instantie, het appartement tegen 01 Februari "leefbaar"te maken, en in tweede instantie'de bovenliggende ruimte's verbouwd te hebben in studentenkamers, volgens de wettelijke bepalingen tegen het nieuwe academiejaar 1984- 1985. Na het ontvangen van eerdervermeld prijsbestek, besloot ik de studentenkamers, even op de langere baan te zetten, en voorlopig het meest dringende, t.t.z; ons appartement op orde te laten brengen. Omwille de rompslomp, beperkte het vieren van Kerst 1983 zich tot een etentje uit. Tijdens een kort bezoek tussen Kerst en Nieuwjaar aan Erna, om Steven (mijn petekind) zijn geschenk te gaan brengen, maakte zij haar sceptisme, om niet te zeggen ónbegrip, voor mijn plannen zeer duidelijk, ik kreeg kort nadien van "hetzelfde laken een broek"van Marcel, toen ik hem tegen het lijf liep op Pa's bureel, de énige persson die achter mij léék te staan, of in ieder geval deed alsof, was Lieve. Het was rond die periode dat de Hoofdbaas, t.t.z; eigenaar van het bouwbedrijf zich falliet liet verklaren, en de verschillende 'zetels' over gans Belgie voor verkoop vrij kwamen, Pa twijfelde geheel niet de zetels van Leuven en Antwerpen voor zich te nemen. Hij stopte met de bouwsector, en ging over naar de Immobilliensector, aankoop, verkoop, en verhuur van vastgoed. Het kwam toen tot een grote discussie, tussen Lieve en pa, aan één zijde, Marcel en zijn toenmalige vriendin, aan tweede zijde, en Erna aan derde zijde. Marcel had gehoopt, kantoordirekteur van Leuven of Antwerpen te kunnen worden, Erna, ondanks haar studie van Orthopedagogie geen degelijk werk vindend, op een funktie van secretaresse in één van de kantoren, Pa, en ook Lieve besloten echter anders, heb nooit begrepen waarom, want de reeds stroeve banden van voordien, liepen nu defenitief vást. Pa bleef in Leuven, plaatste een kennis van vroeger als Bureeldirekteur in Antwerpen, en Annie (Marcel's vriendin- tot grote woede van Erna) als secretaresse in Antwerpen. Marcel bleef dus gewoon aankoper-verkoper. De opening kwam eraan. Van de 500.000. Fr lening, had ik de (gedeeltelijke) overname van 350.000 Frank betaald, en 170.000 aan de brouwerij voor huur en waarborg. Vanaf nu diende álle omkosten dus úit de zaak te komen, het inkomen van de poetsuren van Arlette, was zéér welkom, maar hoedanook heel beperkt. Ik zette de kassa op nul, en tegen 1 Februari diende ik daar 85.000 Huur, 12.000 Autolening, 10.000 persoonlijke lening, 40.000 opsparing restant overname, 15.000 verbouwing appartement, + alle normale kosten uit te halen. Ik had van de opening geen speciaal funktie gemaakt, toch kwam Lieve met een bloemetje ons het allerbeste wensen. Ik had een kelner gevonden, dewelke alleen op de drukke maaltijduren (voorlopig) werkte, 2,5u S'middags, en 3u sávonds, ik had (wijselijk) niets veranderd aan openingstijden of dagen, Zondag bleef dus wekelijkse rustdag. De verbouwingen (onder Arlette's waakzaam oog) verliepen volgens schema, en tegen het eind van de maand zouden we kunnen onze intrek nemen, voor de zoveelste keer. De zaak liep, doch niet van stapel,het was nu ook éénmaal een zeer kalme periode in de horeca, nét na de dure feestdagen, ik had vrij veel vast lunch-klienteel, van de omliggende burelen, en handelszaken, avonden waren rustiger, behalve bij concerten of optredens in de schuin tegenover gelegen Stads schouwburg. Met het opzij schuiven van enkele minder dringende rekeningen, het niet opzijleggen van de 40.000 voor overname, en het invoegen van Arlette's poetsgeld, kon ik nét alle rekeningen betalen. De verhuis deed Arlette in stukjes en beetjes gedurende de week, de twee woningen lagen maar op enkele honderden meters van mekaar, en de grote en laatse spullen verhuisden we op een Zondag, onze rustdag. Het nieuwe appartement was zeer zeker geen luxe, maar was aangenaam, en praktisch, het grote nadeel was, dat er zich geen keuken bevond, en we dus besloten álle maaltijden in de Taverne, en/of zijn keuken te gebruiken. Ondanks dat er veel gekrab, kopzorgen, enz bij te pas gekomen waren om Januari niet té negatief af te sluiten, verliesde ik mijn positieve houding en ingesteldheid niet, en ging Februari met volle inzet tegemoet. Ik had nu ook wat meer tijd voor Arlette, en Agnetha, dewelke ik voordien alleen buiten de werkuren en op Zondag zag. Agnetha ging naar de stedelijke creche, enkele uren per dag, ik poogde wel, er géén Cafékind van te maken, en haar niet constant in de zaak te laten. Het was half Februari, toen er sóchtends voor de opening van 10u, aan de deur werd geklopt, ik was het eten aan het voorbereiden in de keuken, en ging de deur open doen. De persoon aan de deur, kénde ik, maar kon ik niet dadelijk thuisbrengen, hij steldde zich echter al snel voor als de baas van "Horeca-mat", een bedrijf van verkoop en verhuur van Horeca-matriaal, en bracht me op de hoogte, tijdens het voorleggen van allerlei documenten, dat het grote deel van alle aanwezig matriaal ( Koffiezetapparaat, koffiemolen, fritketel, 2 diepvrieskasten, koelkast, registratiekassa, en nog enkele dingen) GEHUURD werden door de vorige eigenaar, maar dat er sinds oktober 1983 geen huur meer was betaald. Ondanks dat ik me binnenste buiten gekeerd voelde, bleef ik zeer bewust bij de dingen, en legde ik hem het overnamecontract voor, hij wees er me echter op dat het matriaal waarvan sprake, in het overnamecontract niet expliciet werden ermeld, en dat ik (zoals iedereen???) met hem eerst contact had moeten nemen, om het in eigendom hebben van dit matriaal te laten bevestigen. Ik wist niet meer wat doen, wat zeggen. Hij wilde echter weten wat ik van plan was, ik diende niét op te draaien voor het achterstallige geld van de vorige uitbater, dan wel voor de huur van December, Januari, en Februari. Ik probeerde hem uit te leggen, dat ik een persoonlijke lening had verkregen, met nét dát matriaal als onderpand, iets wat hij niet begreep, omdat het overname-contract niet expliciet vermeldde wat in de zaak aanwezig was, maar iets wat ook zijn probleem niet was. Hij liet me weten dat de huurprijs van het huidig aanwezig matriaal 26.000 Frank/maand was, en dat ik dus 78.000 Frank achterstallig was. Hij verwachtte de daarop volgende maandag 58.000 Frank, en op 1 Maart de resterende 20.000 + Huurmaand 26.000= 46.000 Frank Ik was in die mate perplex, dat ik me niet herinner dat hij de tafel, en nadien de zaak verliet. Ik zat daar nog wel een tijdje voor me uit te staren, terwijl de tranen,maar ook woede in me opwelden. Toen ik alles terug een beetje op een rijtje had gezet, hérpakte ik me, de zaak moést open, en ik zou de vorige eigenaar met deze zaak confronteren, ik was in de overtuiging dat er ergens een misverstand was. Ik had nog enkele dagen alvoren het terug maandag was, en ik dat geld, óf het matriaal diende "op te hoesten", ik repte met geen woord, tegen iemand, ook niet Arlette, ik was zéker van mijn stelling dat het om een misverstand ging. Ik nam in eerste instantie contact met de Brouwerij, waar ik na veel rond de pot gedraai, te horen kreeg, dat de vorige eigenaars ook bij hun nog openstaande rekeningen hadden, máár, dat de overname regeling volledig tussen uitbaters gebeurde, en zij dus op geen enkel manier verantwoordelijk worden gesteld. Arlette merkte al snel aan me, dat er iets fout zat, ik stelde haar gedeeltelijk op de hoogte, maar wijde niet uit over het probleem, ik zou het wel oplossen zegde ik. Na enkele telefoons, en bezoeken in de daaropvolgende twee dagen, stelde ik vast, dat ik (zoals hééél wat meerdere mensen) was opgelicht, de eigenaar werkte sinds 4 jaar niét meer in Brussel, en ook op hun verblijfplaats in Zaventem, waren ze (volgens de huis-eigenaar) met de noorderzon en heel wat openstaande rekeningen verdwenen. Op het eerste ogenblik leek me dit positief, want dit betekende, dat ik met de 350.000 Reeds betaalde frank, de vollédige overname had betaald, ze zouden zeer zeker het lef niet hebben om voor de overige 500.000 nog op te dagen, ze hadden gepoogd me voor 850.000 Frank op te lichten, maar hadden (om één of andere reden) tenslotte genoegen genomen met 350.000Fr. Ik diende dus in het volgende jaar geen 500.000 Fr op te sparen, een voorzien spaarsaldo, dat ik nu dus kon gebruiken om in eerste plaats de achterstallige huur van het matriaal te betalen. Ondanks dat de betaalde prijs dus louter en alléén voor het klienteel was geweest, en dus toch wel buiten proportie, was het alles bij mekaar goed nieuws,..... we dienden geen vérdere overname op te sparen, en ik deelde het nieuws dan ook (met plezier) aan Arlette mee. Ondanks haar ruggesteun in mijn positief denken, verwees ze me toch naar de mogelijkheid dat er nog méér achterstallige rekeningen konden opduiken, zoals, electricteit, belastingen, enz, enz. Ik maakte dezélfde dag nog een afspraak met de baas van Horeca-mat, en besloot tegelijkertijd (mischien een beetje uit schaamte er te zijn "ingeluisd" ) niets over dit alles aan Pa, of Lieve mee te delen. Ik nam contact op met álle mogelijke instellingen en bedrijven, zoals Telefoon, electricteit, Sabam, leveranciers, enz, enz, maar kon nergens openstaande rekeningen vinden,wat een geruststelling was. Ik kwam tot een akkoord over de afbetaling van het achterstallig huur-bedrag van matriaal, en stoptte ook met enkele (voorlopige óverbodige) machines te huren, waardoor ik de maandelijkse huurprijs kon terugschroeven tot 20.000 Fr. Het énige "addertje onder het gras"was nu nog de Bank, dewelke de toezegging van de lening gebasseerd hadden op nét dát matriaal als onderpand, ik besloot desbetreffend "De domme"te spelen, en hun niets mee te delen, het was ook een nalatigheid van hun geweest, om de contracten niet ter dege door te nemen, in het andere geval had men makkelijk kunnen vaststellen dat het matriaal in huur was. Waarschijnlijk had het vertrouwen dat zij in Pa hadden, die nalatigheid in de hand gewerkt, en was dat onderpand, éigenlijk meer een futaliteit, als noodzakelijkheid. Ik vierde mijn 23e verjaardag op 24 Maart 1984, samen met Arlette en Agnetha, zonder bizondere problemen, Mijn relatie was goed, Agnetha was een zeer aangenaam kind, de zaak draaide, zonder fortuinen te maken, maar voldoende om uit de onkosten te komen, en beginnen te denken aan de verbouwingen van de bovenverdiepingen naar Studentenkamers, wat dan tegen het begin van het academiejaar voor een aardig extra inkomen zou zorgen. Ondanks ik hárd en lange uren werkte, ik blééf de menukaart maar meer en meer uitbreidden, waardoor er meer preparatie nodig was, ik had het keuken en bargedeelte volledig voor mijn verantwoordelijkheid genomen, de zaak opende om 10u, wat betekende dat ik rond 7.30 a 08u met preparatie in de keuken begon, Arlette had haar poetsuren geregeld, dat ze op het drukke middaguur even achter de bar kon helpen, omwille de uitgebreidde menukaart, begon óók s'avonds het eten zeer vlot te lopen, wat maakte dat de sluitingsuren van voordien 10.30u, middernacht en zelfs later waren geworden, m'n moet het ijzer smeden wanneer het warm was, dacht ik, en we waren nog zéker niét úit onze onkosten. Ik voelde me éindelijk "goed in m'n vel"goed met wat ik deed, met m'n leven, en dit werd ook door Arlette bevestigd, voor wat haarzelf betrof.
Het was ergens in November 1983, toen in bij mijn thuiskomst, niet kon laten om Arlette te wekken, en haar op de hoogte te stellen van dit nieuws, alsook, haar idee te vragen, betreffende een overname door ons. Héél enthousiast was ze nóg niet, ik had ook weinig tot geen informatie, hoeveel was de overname, hoeveel was de huur, enz, enz. Het hield me echter wel het gehele weekend bezig. Voor zover ik de afgelopen tijd had kunnen ervaren, draaide de zaak zeker niét slecht, al kon het dan steeds beter, indien er (zeker wat betrof de mogelijkheden tot eten) meer initiatief werd genomen, maar nu was alles beperkt, om gerund te kunnen worden door 2 en een halve (de baas) personen. Boven de zaak op het eerste verdiep bevond zich een vrij ruim appartement met leefruimte, Badkamer en twee slaapkamers, op het 3é en 4é verdiep was er voldoende ruimte om 4 tot 6 Studentenkamers te maken,....... deze ruimte's werden echter niet gebruikt, en dienden ook zeer degelijk onder handen te worden genomen, voor wat betrof opknappen, verven, en om (de studentenkamers) te voldoen aan de veiligheidsvoorschriften. De huidige uitbaters woonden in Zaventem, en de baas kwam na zijn werk in Brussel steeds naar de zaak tot sluiting, en reed dan met zijn vrouw naar huis, ik besloot dan ook de volgende dag reeds om meer informatie te vragen, Arlette wees me er trouwens op dat ik géén énkele beslissing kon nemen alvorens prijzen te kennen. Ik wachtte dan ook niet langer als de volgende dag, om me na sluiting van de zaak met de baas en bazin aan tafel te zetten. Ze zegden me dat ze op dit ogenblik 80.000 Fr/ maand Huur aan de brouwerij betaalden, maar dat deze huurprijs zeer zeker omhoog zou gaan,.....dit léék veel; doch moest er rekening gehouden worden, dat dit voor de zaak én bovengelegen woonst was, en dat met het op orde brengen van de studentenkamers,deze makkelijk (volgens de lopende prijzen in Bondgenotenlaan) konden verhuurd worden 2000/stuk x 6 = 12.000 Fr/ maand. Wij betaalden nu 9000 Fr/maand huur aan het appartement, dit alles snel berekend hebbend was de huur voor de éigelijke handelszaak , 80.000 - 12.000 - 9000 = 59.000 Frank. Toén rééds de regel van 3 kennende ( 1/3e voor aankoop produkten, 1/3e voor onkosten alg, en 1/3e voor levensonderhoud) rekende ik al snel dat de zaak een omzet van 59 x 3 =176.000 Frank/ maand = 5500 Frank/ dag diende te maken. Daar schrok ik toch even van. De overnameprijs voor (klienteel, koffiezetapparaat, kassa, koelers, keuken matriaal, meubilair, enz,enz) was 850.000 Frank. Deze getallen brachten me toch wel degelijk van mijn stuk, en met de woorden dat ik het diende te bespreken met Arlette, verliet ik (een beetje teleurgesteld) die avond de zaak, huiswaarts. Arlette die televisie zat te kijken bij mijn thuiskomst, wist al gauw aan mijn gezicht, dat de gewonnen info, alles behalve positief was. Zijzélf had een drietal poets-jobs, maar had weinig tot geen kennis betreffende het runnen van een café, bovenop alle kosten, zou ik dus worden verplicht ook nog minstens 2 pers personeel aan te nemen. De lening van de auto diende ook nog maandelijks afbetaald te worden voor een volgende 3 jaar (+11.000 Fr). Na veel gepeins, gecijfer, enz, gingen we tenslotte slapen, met het plan om Pa om meer raad te vragen, dan wel zo snel mogelijk. De baas wees er me daags nadien op, indien ik geintresseerd was om de zaak over te nemen, dat ik best éérst met de Brouwerij contact zou nemen, omdat die weleens een probleem zouden kunnen maken over het feit dat ik niet gehuwd was met Arlette, wat een minder zéker borg betekende voor hun, en ook om te weten óf ze de huurprijs verhoogden, en zoja hoeveel. Ik telefoneerde met Pa, en vroeg hem, hem te kunnen spreken, zonder verder uit te wijden,.... hij had die avond afspraken die vrij laat konden uitlopen, en we spraken af, dat hij na de afspraken langs de Taverne zou langs komen, en indien die gesloten was hij naar huis zou komen. Na het gesprek met hem die avond, wist ik dat hij mijn plan(nen) geheel niét steunde, hij zegde me dat géén énkele bank of instelling me dergelijk bedrag zou lenen, omdat er géén borg was, de zaak blééf alles bij elkaar ván de Brouwerij, en een koelkast of enkele tafels was niet bepaald een borg voor een bedrag van één miljoen, hij had me namelijk gewezen op de onkosten om de bovenverdieping(en) te verbouwen alvorens ik ze kon verhuren, en op een mogelijk huur-waarborg van de brouwerij., wat het totaal te lenen op minimaal één miljoen bracht. Ondanks het feit dat ik wist dat hij gelijk had, hij handelde al jaren met meerdere banken, alsook in koop en verkoop, liet ik me toch niet van m'n stuk brengen, en nam ik daags nadien contact met de brouwerij, dewelke met óns (ook Arlette) diezelfde avond in de zaak afspraken, om een mogelijke overname en garanties te bespreken. Het feit dat we een kind hadden, en hun duidelijk maakten dat we in een nabije toekomst wel zouden trouwen, maakte het probleem dat we geen "koppel"waren kleiner. De huur zou wel opgetrokken worden tot 85.000 Fr/maand, met één maand waarborg, we dienden een bewijs van goed gedrag en zeden, en een stedelijke vergunning tot het uitbaten van een openbare drankgelegenheid voor te leggen, en we konden een contract van 5 jaar krijgen,...... ondanks het eerder sceptisme van de baas, was dit gesprek dus vrij positief verlopen, de brouwerij maakte weinig problemen, en vroeg slechts één maand ipv de verwachtte 2, of 3 waarborg. Ik vroeg een bedenkingstijd van één week aan de brouwerij, waarmee ze instemde, ik had dus slechts een week om définitieve beslising(en) te nemen. In de daarop volgende dagen, was ik buiten, én tijdens het werk dus met héél wat bezig. Ik belde meerdere banken, dewelke iemand langs de zaak stuurden om mijn vraag tot lening te bespreken. Ik had ook een uitgebreid gesprek met Lieve, die in mijn plannen, wél érgens een fundering zag, maar mij ook attent maakte op het financieele aspekt, ze beloofde me echter eens met Pa te praten, omwille zijn uitgebreidde kennis van het bankwezen, én directeurs. Ondanks mij 200% inzet, ik diende namelijk ook nog steeds mijn 10 tot 12u/dag te werken, én ondertussen toch nog een béétje man, en papa te zijn, een lening te vinden, enz,enz.... kwam er zeer weinig positeif uit de bus, álle banken struikelden over het gebrek aan waarborg, mijn nog steeds lopen (auto)lening, en de nood aan onkosten alvorens de mogelijkheid inkomsten te hebben van de bovenverdiepingen, t.t.z; studentenkamers. De tijdstermijn van één week verliep zonder vooruitgang, er waren echter nog steeds geen andere geintreseerden volgens de baas, wat me dus nog wat tijd gaf. Begin December ontving ik een telefoontje van (Pa's) BBL bank, dewelke me op kantoor (op enkele honderden meters van de zaak en huis verwijderd) uitnodigde. Ik had noch van Lieve, noch van Pa iets gehoord de laatste dagen. Ik ging naar de afspraak. Zij wilden me (omwille Pa en Lieve's persoonlijke kennis) me een Persoonlijke lening toestaan van 500.000 Frank, m'n maakte me er wél attent op dat niemand of niets borg was, het was een "Goodwill"-diénst omdat ik de zoon van mijn vader was. Ik diende wel akkoord te gaan dat álles wat zich in het gebouw bevond gaan van zwaardere machines zoals Koffiezetapparaat, tot een serviet bij wanbetaling in beslag zou worden genomen. Daar het voorgestelde bedrag niet genoeg was voor alleen de overname te betalen, vroeg ik om enkele dagen te mogen nadenken. Op weg van de Bank terug naar werk, diende ik langs Pa's Kantoor te passeren, ik ging dan ook even binnen, Pa was er niet, Lieve wél,ik vertelde haar wat er juist was gebeurd, ze was uiteraard op de hoogte, het was zij geweest die Pa een beetje geduwd had, toen ik haar zegde dat het éigenlijk de helft was van wat ik nodig had, zegde ze me dat ik zélf moest beslissen wat ik met het aanbod deed. Met gemengde gevoelens (ik had een half miljoen, maar dat was een half miljoen) te weinig, ging ik toen verder terug naar de Taverne. Gelukkig was het de rest van de namiddag rustig in de zaak, want ik zat met mijn hoofd overal, behalve bij mijn werk. Het feit dat de zaak nu toch reeds geruime tijd over te nemen stond, en er buiten mezelf, nog niemand interesse had getoond, maakte mij sterker in mijn positie,...... als hij de zaak moést overlaten, en nog wel binnen een maand, diende hij financieel toegevingen te doen. Ik wachtte dan ook niet langer dan diézélfde avond om hem mijnin de voorbije paar uren uitgewerkt voorstel te doen. Ik zou hem 350.000 Frank betalen, en de resterende 500.000. tegen 01.01.1985, kort en bondig. Zelfs indien hij met dat voorstel zou ingaan, wist ik heel bewust, dat het nog knokken zou worden, ik ging nu éénmaal graag een uitdaging aan, máár; was deze uitdaging niet een beetje té hoog gegrepen. Ik legde na thuiskomst uit tegen Arlette wat er zich die dag had voorgedaan, en dat de Baas morgen zijn besluit zou laten weten, Arlette was echter heel sceptisch, en legde me enkel cijfers (die ik ook al kende) voor; het geleende bedrag zou volledig besteed zijn aan de overname en eerste maand huur+ Waarborg. De verbouwingskosten diende dus úit de inkomsten komen, alsook de afbetaling van de lening (10.000 x 60mnd) en de autolening, én ondertussen dienden we op één jaar tijd de overige 500.000 Fr overname bijeen te sparen = +40.000 Fr. Zij wilde er voorlopig niéts mee te maken hebben, en wilde (begrijpelijk) geen verantwoordelijkheid in het geheel, ze vond wel, dat gans deze "heisa" vlug voorbij mocht zijn, zodat ik óók wat tijd zou hebben voor haarzélf én Agnetha. Ik voelde me met mijn rug tegen de muur geduwd, ik, en ik alléén droeg de verantwoordelijkheid voor een toch niét kleine beslissing die ik aan het nemen was. Ook Pa, waarbij ik de volgende ochtend alvorens te gaan werken aanliep voor raad, wilde géén énkele verantwoordelijkheid in deze zaak, hij had gedaan wat mogelijk was, het trekken van conclusies was nu volledig voor mij. Zodra ik de Taverne binnen ging, kwam de bazin me tegemoet gelopen, zeggende dat ze gisterenavond besloten hadden in te gaan op mijn voorstel, en dat haar man ( de baas) diezelfde avond enkele papieren zou meebrengen. Ze zegde me tevens dat ( indien ik alle nodige administratie, vergunningen, enz op orde kreeg) de zaak reeds op 15 December van mij zou zijn. Ik was zojuist manager,uitbater, gerante, van een middelgrote, goed draaiende Taverne, langs één van de belangrijkste straten in Leuven geworden, en tóch wist ik niet goed wát of hoé ik me diende te voelen. Ik telefoneerde even met Arlette, zij leek echter onverschillig, ze wenste me veel geluk, maar herhaalde dat zij er niét rechtstreeks bij betrokken wilde worden, in alles wat méér was als eens te poetsen of een handje te helpen in de keuken e.d.m. Lieve was ondanks een achtergrond van sceptisme, blij voor mij, en ze hoopte dat ik in mijn doel zou slagen, waarbij ik steeds een beroep op haar kon doen, ze zou het nieuws doorvertellen aan Pa. Ik tekende die avond de nodige overeenkomsten, het was een vrijdag, en ik nam de volgende dag vrijaf (de baas diende in Brussel niet et werken, en kon dus de zaak openhouden, en zondag was rustdag) dat gaf me een heel weekend om alles op een rijtje te zetten. Ik zag geen probleem om alle administratie tegen 15 December klaar te hebben, en besloot de zaak een beetje te herschikken-vormen tussen 15 December en 01 Januari, om dan volledig van start te gaan op 02 Januari 1984. Ik was van mijn inzet en doorzetting overtuigd...... het zou (zij het dan niet dadelijk) wel loslopen, wist ik. Alles werd op orde gebracht met stedelijke vergunningen, politie, brouwerij,en bank, en 5 dagen na het ophangen van enkele affiches met de vermelding van sluiting tot 02 Januari, trok ik met mijn éigen sleutel, fier en trots, samen met Arlette en Agnetha op 15 December de deur achter me dicht, op weg naar een klein dineetje om dit te vieren.
Dankzij de hulp van Lieve , duurde het niet lang alvorens ik mezelf mocht aanbieden voor enkele job-interviews als ober in het Leuvense. Ondanks mij beperkte ervaring in deze job, speelde mijn goed voorkomen en bespraakteid, kennis van Frans en Engels, (hoofdzakelijk geleerd via tv, en radio) een positieve rol, en kreeg ik een bevestiging, om half Maart (dit gaf me nog een beetje tijd om matrieele -woning in het Leuvense, enz te regelen) als ober van start te gaan in Taverne Breughel in de Bondgenotenlaan te Leuven. Het was een eerder kleine (30/40 Zitplaatsen) Taverne,maar wel met een goede naam en keuken. De zaak werd hoofdzakelijk door de vrouw en een keukenhulp gerund, haar echtgenoot werkte op een Mnisterie in Brussel als ambtenaar, en was dus alleen s'avonds tijdens weekend & feestdagen in de zaak De verbeteringen zoals vast tapijt, e.d.m, welke ik ons huidige woonplaats deed, maakte dat de huisbaas weinig tot geen protest gaf, bij onze vervroegde verhuis. Ik diende dan ook slechts een tweetal weken de lange afstand naar en van werk te overbruggen, alvorens we op 1 April 1983 naar een appartement in de Regastraat in Leuven konden verhuizen. Dit zou onze 3e woning worden in een goed jaar, hopelijk was de derde keer de goéde keer ?? Het was geen grote luxe, maar had alle confort welke nodig was. Vanaf Mei zou Arlette enkele uren/dag aan de slag kunnen als poetsrouw op Pa's en Lieve's bureel, en ze zou dan uitkijken naar nog enkele uren/dag op een andere plaats, Agnetha kon die enkel uren dan terecht in de stedelijke Creche. Alles bleek (voorlopig toch) in z'n plooitjes te vallen. Het duurde niet lang, of ik kreeg meer en meer verantwoordelijkheid in de Taverne, omwille de vele afwezigheid van de baas. Ik was dan ook al gauw aan het werk van vóór het openingsuur, tot na het afsluiten van de kassa, Arlette had een poets job privé 3 x/ week 3 uur, en poetste dagelijks s'avonds ong een twee-tal uur het bureel. Alles bleek vlot en normaal te lopen,...... Agnetha groeide op tot een zeer aangenaam, lief, en aanhankelijk kind. Omwille mijn vele uren van afwezigheid, kocht ik een hond voor Arlette, en (achteraf bekeken) óók Agnetha, ze hielden beide van dieren, en op Zondag (mijn enige vrije dag) gingen we samen wandelen in Meerdaelwoud, waar Agnetha haar ogen de kost gaf aan de paarden manege, en waar we een glas dronken en soms aten rond de zoete waters. We hadden géén overschotten, we hadden ook niets tekort, we hielden van elkaar, én ons gezin, we waren éindelijk een normaal gelukkig gezin. Het was in de zomer van 1983 dat Agnetha gedoopt werd, Lieve was de trotse meter, en Marc (Erna's echtgenoot) Peter. Omwille het feit dat we nog niet gehuwd waren, bleef Agnetha haar familienaam Pelgrims voorlopig behouden, om dit te veranderen, diende ik of; haar te huwen, of Agnetha te erkennen als mijn dochter, Ik zag geen nood één van beiden te haasten, dat kon in de toekomst nog wel, was alles bij mekaar een administratieve futaliteit. Lieve organizeerde een dineetje thuis voor de doop, dit werd echter niet bijgewoond door Marcel (die ondertussen pa's linkerhand was op kantoor) of Theo, de steeds stroeve contacten van voordien, waren ondertussen (om onbekende reden) ónbestaande geworden, ook de contacten met Erna (toch wel een beetje mijn moeder geweest destijds) werden meer en meer sporadisch van aard, zij had dan ook haar eigen leven en ondertussen 3 kinderen. Gemma was (om onbekende redenen) woedend geweest toen we haar van onze verhuis naar Leuven hadden ingelicht, de contacten met haar waren hoedanook verkoeld, en de afstand Vilvoorde - Ninove of Leuven was ong hetzelfde, het was nu éénmaal haar manier van reageren door de invloed dewelke al die medicatie op haar had. Omwille de weinige tot onbestaande vrije tijd, viel het contact met Arlette's Tante en Nonkel ook een beetje in mekaar, al waren zij dan wel aanwezig op het doopsel, en etentje achteraf. Omwille zijn verplichtingen t.o.v. zijn ambtenaren job in Brussel, werd alle verantwoordelijkheid, over de Taverne voor de Jaarlijkse Leuvense Kermis van 1983 in mijn richting geduwd. Dit hield in het aanvragen van terrasplaatsen Bondgenotenlaan was tijdens Kermis verkeersvrij, en mocht door handelszaken gebruikt worden als terras of uitstalling. Ook het aanwerven van "tijdelijk"personeel, ( er waren plannen voor een terras van 75 zitplaatsen), bestelling van drank, terrasmeubilair, enz, enz, vielen op mijn schouders. Ondanks het verdiende geld, was ik dan ook zeer blij, toen op 20 September, na 3 weken, het laatste van de Kermis werd opgebroken, het waren 3 weken, zonder één rustdag geweest, waar tijdens ik na een paar uurtjes slaap, een snelle douche, Arlette of Agnetha ámper had gezien, zij waren enkele keren naar de zaak gekomen, maar ook toen had ik geen tijd voor hen kunnen vrijmaken, met uitzondering van een vluchtige kus. De eerste "huishoudelijk crisis"diende zich dus aan. Arlette verwijtte me ( met gelijk) dat ik meer tijd , en interesse doorbracht op werk dan bij haar of Agnetha, ze maakte zelfs een insinuatie, dat ik haar de hond ( herinner naam niet meer) had gekocht om hun wat companie te geven, iets waar ze mischien gedeeltelijk gelijk had, ik probeerde mijn bedoelingen in de verf te zetten, door het feit, dat ik de meubelen dewelke we nog steeds maandelijks af betaalden nu in éénmaal kon betalen. Dat was volgens haar heel positief, maar niét dé ké.rn van de zaak, deze discussie meer een situatie van beeld zonder geluid, duurde, tot ik me gedwongen voelde om met de baas te praten, en hij in stemdde met een extra hulp aan te nemen, voor enkele uren, zodat ik dan of; enkele uren later kon beginnen, of; vroeger stoppen. Deze "belofte"van de baas, tijdens een etentje op een zondagavond aan haar meedelend, bracht weer rust, in eerste plaats voor Agnetha die onder dergelijke situatie ( eigen ervaring) toch wel moest lijden. Toen er in de volgende dagen/weken, niets van de baas zijn belofte in huis bleek te komen, greep ik de eerste mogelijkheid die ik had aan, om hem aan die belofte te herinerren. "Dat moet je dan maar met de volgende baas regelen"kreeg ik als antwoord, ik begreep het niet, de zaak stond sinds de Kermis over te nemen zegde hij me, het viel niet langer te combineren met zij werk in Brussel, waar hij vanaf 1984 gepromoveerd zou worden. Ik voelde me in de rug gestoken, waarom was me dit niet eerder gezegd??, had ik mijn beste beentje, zéker met de kermis niet voorgezet, om deze zaak zo goed mogelijk draaiend te houden?? Alvorens ik de zaak die zaterdagavond verliet, zegde hij me nog, dat er nog niemand interesse had getoond, omwille de veeleisendheid van de Brouwerij, maar dat hij er zeker zou voor zorgen, dat ik bij de nieuwe uitbater aan de slag kon blijven. Ik diende dit laatste nieuws even te verwerken, en ging dan ook een paar glazen drinken bij de concurentie in de buurt, alvorens ik naar huis ging. Het was toén dat ik me de vraag begon te stellen...... waarom neem ik de zaak niet over ???, het was een goeddraaiende zaak, ik kende ondertussen het clienteel, die (gezien mij drinkgeld bijna éven groot was als mijn loon) mij zeer zeker appecierden en respekteerden. Ik wilde nog even snel terug gaan, om meer details (prijs, enz) betreffende die overname te krijgen, maar de zaak was dicht, en de bazen (die niet ter plaatse woonden) waren reeds naar huis. Met mijn brein werkend tegen 180/ uur, ging ik na enkele drankjes naar huis.
Eventjes iets anders........ Hierbij wil ik iedereen danken, voor de ondertussen honderden ontvangen mails, kaartjes e.d.m met Wensen tot steun, medeleven, enz. Graag wil ik tóch een oproep doen, dat er nú op dít éigenste ogenblik, ontelbare mensen in éénzelfde situatie, en zelfs erger vertoeven, ik hoop ( en dat was ook de kérn om met mijn verhaal naar buiten te komen) dat zij hieruit een kléin beetje moed en doorzetting kunnen putten. Niemand vroeg om het leven..... we worden er in gegooid, en vanaf dat ogenblik verplicht ervan te maken wat mogelijk is, bij de ene valt dat makkelijker als bij de andere,..... een tweede kans krijgen we echter niet, maak er dus het beste van.......... niémand in welke situatie dan ook, is alleen op deze wereld........ Beste Groetjes en Bedankt.
Ondanks ik me in het geheel niét "thuis"voelde in deze brood-"fabriek" en het uitvoeren van mijn praktijkennis in banket en fijne pattisserie érnstig miste, had ik weinig ander keuze dan doorzetten.... het was nu éénmaal een noodzakelijk inkomen. Ook mijn gezondheid (asthma) begon met protesteren, maar ook dát en de raadgevingen van de dokter lapte ik (noodgedwongen) aan mijn laars. Ik vond nog een kleine bijverdienste als d.j. bij de (toen illegale) radiozender "Maeva", iets dat ik omwille mijn d.j.- verleden, meer deed voor het plezier dan de ónbenullige vergoeding die er aan was verbonden. Het jaar 1982 liep ten einde, en in de laatste 2 maanden werd ik een 3-tal keren opgenomen met Asthma-crisissen, waar ik telkens voor mijn eigen ontslag tekende. Ook Lieve, (toekomstige meter) begon nu mijn houding te bekritizeren, maar ik blééf erbij dat ik minstens tot na de geboorte bij Bakkerij Van Strombeek zou blijven werken, omwille het financieele aspekt. Ik herinner me niets over Kerst 1982, noch de overgang van 1982 naar 1983, het féésten zal zich omwille de hoogzwangere situatie van Arlette zeer waarschijnlijk ook beperkt hebben. Alles werd klaar gemaakt voor de komst van een "zoontje", Lieve zou meter worden, en had druk bezig geweest kleding, e.d.m. te breien, Marc (Erna's echtgenoot) zou de peter worden. De contacten met Gemma en Andre waren bijna onbestaande, alsook die met Arlette's familie, met uitzondering van haar Tante en Nonkel. De contacten met Lieve en Pa waren ondertussen ( min of meer) genormaliseerd, met Erna en haar gezin.....sporadisch, met Marcel en Theo vollédig onbestaande. Het was tijdens de terugrit van een bezoek aan Pa en Lieve in Baal, dat op 11 Januari 1983 in de vooravond Arlette haar eerste weeén kreeg, ik nam dan ook de afrit Leuven, richting Hospitaal, ondanks het feit dat de huisdokter, en alle dossiers zich in het Hospitaal van Ninove bevonden, iets wat ik ook dadelijk aan de dienstdoende verpleging van het H.Hart Ziekenhuis meedeelde, zodat zij contact met Ninove konden opnemen. Arlette werd naar een onderzoekskamer gebracht, ik steldde ondertussen Lieve, alsook Arlette's Tante en nonkel op de hoogte, deze laatste waren in eerste instantie verbaasd dat het in Leuven "gebeurde", Lieve zou Pa, en Marc op de hoogte stellen. Toen ik de telefoon neerlegde, en om meer info wilde gaan, kwam een dokter naar me toe, dewelke, nadat ik hem mijn naam bevestigde, me zegde dat ik vader was geworen van een flinke Dochter ?!?!?, stomverbaasd vroeg ik hem of hij wel bij dejuiste persoon was, want een goede twee maanden geleden had men ons in Ninove gezegd dat het een zoon zou zijn. Hetgeen nu (21é Eeuw) niet meer zou mogelijk zijn, was toen nog wél mogelijk.........m'n had zich bij de Ecografie érgens vergist. Het was een kérn-gezond kind, dat was het belangrijkste voor mij, al bracht dit (zéker voor Lieve) praktisch wél wat problemen met zich mee, alles (kleding, bed & wiegbekleding) was voorzien in het Blauw, voor een jongen, ook de gererveerde kaartjes waren voorzien van een blauwe kleur en de naam Ewoud. Het duurde even alvoren ik haar na haar aankomst in het Hospitaal kon laten geloven dat het een meisje was. Omwille de grote afstand tussen het Hospitaal en "Thuis" werd het verblijf van Arlett en "Agnetha"in het "Moederhuis"beperkt tot het strikt noodzakelijke, en onder verdere begeleiding thuis door de huisarts, werd ze in het H.Hart ziekenhuis onslagen, op 15 Januari, 4 dagen na de geboorte. Ondanks het kerngezond zijnde van de eerste uren, had m'n toch een klein (erfelijk) longprobleem gevonden, iets wat verder zou onderzocht worden,.... Asthma was en is nu eenmaal een erfelijke ziekte, maar kon ondertussen wel beter behandeld worden, om een toekomstige érnst, als in mijn geval zoveel mogelijk te vermijden. De eerste dagen na de geboorte (zoals bij iedreen) was het een komen en gaan van Familie, en méer of mindere kennissen. Een goede twee weken ,t.t.z; 28 Januari '83, na de geboorte, kreeg ik tijdens het werk een zéér érnstige aanval van Asthma, er was zelfs geen tijd om me naar Ninove te brengen ik werd naar een Brussels Hospitaal gebracht,en werd deze keer door Dokters, Arlette, Lieve verplícht in het hospitaal te blijven, tot m'n de nodige onderzoeken had gedaan. Ik verliet op 2 Februari het hospitaal met het absolúút verbód om nog in contact te komen, met álle allergische faktoren in mijn lichaam, t.t.z; in eerste instantie, stof, meel, bloem, epimeel, enz, enz. Om me in de mogelijkheid te stellen een ander werk te vinden, werd er me een ziekte-verlof van 4 weken voorgeschreven. Iedereen was bij dit Dokters-gesprek betrokken geweest, op aanvraag van de Dokter, zodat hij ruggesteun had om me te kunnen overtuigen. De enige, die ik 75% aan míjn zijde had was Pa, zowel Arlette, haar Tante en Nonkel, en (een steeds zéér voet bij stuk houdende) Lieve, zouden me niet langer toestaan mijn leven, en de toekomst van Agnetha op de helling te zetten. Ik trok dus aan het kortste eind, en ging de verantwoordelijke van mijn werk inlichten, waarmee, ik een regeling getroffen kreeg, zodat ik de 4 ziekte-weken normaal betaald kreeg zonder dat ik nadien het werk hervatte, ik zegde mij d.j-bijverdienste ook maar op. Ik had nu 4 weken om de trein terug op de rails te krijgen, zijnde werk en/of inkomen te vinden, búten mijn branche van brood en banket. Agmetha groeide ondertussen door tot een vinnige en gezonde baby. Onaanks mij 150% inzet om een ander werk te vinden, in de omgeving maar ook het Brusselse, kwam er na 3 weken niet vee lmeer uit de bus dan een "tijdelijk"6 mnd contract bij Renault in Vilvoorde. Iets wat ik omwille het gebrek een zekerheid op langere termijn, en de afstand slechts héél kort in overweging nam, en dan opzijlegde. Ik begon me toen de vraag te stellen, wat ik hier in Roosdaal eigenlijk nog bleef doen ??? In het Leuvense zou ik makkelijker werk vinden, al mijn en Arlette's familie woonden in die streek, en voor haar Tante en Nonkel, zou Anderlecht hun eender blijven wat afstand betrof. We begonnen eind Februari dan ook een terugkeer en verhuis naar Leuven of omstreken in overweging te nemen. Voor Arlette zou het ook nog wel enkel weken duren alvorens ze voldoende gerecupereerd was om ergens (zonder énige ervaring) werk te vinden, máár, Lieve had ons reeds gemeld, dat zij het Kantoor mocht poetsen indien we terug naar Leuven zou verhuizen, en dat ze van dergelijke klusjes wel kon vinden in de streek. Ik wilde echter niet, dat Arlette verantwoordelijk zou worden voor het inkomen, al was een extraatje , met het nog steeds afbetalen vanauto en meubelen, wél welkom. Het duurde dan ook niet lang, alvorens we met hulp van Lieve, op zoek gingen naar een woonst in Leuven of omstreken.
Arlette's situatie,vorderde beetje bij beetje in positieve zin. Begin Mei begon ze zelfs terug enkele uren per dag in het beneden-gelegen Café te helpen, een extraatje, dat nu (met de extra afbetalingen ven de meubelen) zéér welkom was, want de verkoop van verzekeringen liep alles behalve vlot. Gezondheidswijze voelde ik me (met de hulp van enkele inhalers/puffers, en medicatie) goed , wat ook maakte dat ik in Juni, terug achter een inkomen als bakker begon uit te kijken, het inkomen van de "verzekerings-verkoop"reiktte niét, en als ik té lang úit de "Bakkers-praktijk"zou blijven, zou ik de feeling verliezen. Niet Arlette, noch haar Tante of Nonkel (waar we de laatste tijd geregeld contact mee hadden) deelden mijn mening, ook Lieve was niét volledig akkoord, al begreep ze mijn standpunt wel, Pa legde zich (zoals steeds de laatste tijd) bij mijn beslissingen neer. Het werk als bakker was (omwille nacht, zondag, feestdagen werk) niét zeer geliefd, en de vraag naar eerste Bakkersgasten met ervaring was dan ook groot. Ik hield echter wel rekening met mijn gezondheid, en zocht iets wat meer in de richting van Banket,dan wel broodbakker lag. Ik deed dit zoekwerk, tijdens mijn verkoop van verzekeringen, en kwam tenslotte terecht in een Brood en Banket (Semi) fabriek in Meerbeeck (Bakkerij van Meerbeeck) bij Ninove. Ik zou me daar in grote mate op het banket gedeelte kunnen zetten, en daar het een meer industrieele bakkerij was, waren de gezondheids-voorzieningen (afzuigkappen vr stof, meel-silos ipv jutte zakken,e.d.m.) veel groter dan in een kleinere normale bakkerij. De bakkerij draaide 24u op24, 7 dagen op 7, en had dan ook meerdere werknemers. Ik kreeg een proefcontract, en kon ergens eind Juni, Begin Juli beginnen. Ondanks de voordiene négatieve instelling van Arlette, was ze toch blij met het nieuws, vooral omdat ik blij was, het enige minpunt was de afstand, Vilvoorde - Ninove, maar daar kon een mouw worden aangepast, daar we op het appartement waar we nu verbleven, niet werden gebonden aan een huurkontrakt. Omwille mijn 80% verantwoordelijkheid over Banket, diende ik geen nachturen te werken, ik herinner me niet precies mijn uurrooster, ik herinner me wel, dat ik meer vermoeid was door de heen en terug rijden, als door het werk zélf. De verloning maakte echter veel, zoniet alles goed, en daarbij kwam eind Juli 1982, het nieuws, dat we in verwachting waren. Heel even, had ik daar gemengde gevoelens over...... waren we (ik) daar wel klaar voor, onze relatie was goed, zeer goed zelfs, maar konden we dit financieel, matrieel reeds aan ??? Pa en Lieve waren (ondanks hun úiterlijke acceptatie van onze relatie) héél septisch over dit nieuws, meer zelfs, tijdens een privé gesprek met mij opperde ze,een abortus, iets wat de relatie tussen hen en mij terug naar een dieptepunt bracht, en ik het gesprek woedend verliet. Het nieuws werd wél met vreugde onthaald, bij Arlette's familie, t.t.z; haar Tante en Nonkel, alsook bij haar moeder, al was het contact met deze laatste meer sporadisch. Ook Gemma en Andre reageerden (min of meer) positief, al was mijn contact met hun dan hoofdzakelijk gebasseerd met Andre, Gemma lag nu éénmaal, (nog steeds) 20 uur/dag in bed, niét door ziekte, dan wel door haar verslaving aan verdovende slaap & pijn medicatie. De bevalling werd voorzien voor het begin van 1983. Arlette's Tante en Nonkel, opperden een korte tijd nadien, dat we toch eigenlijk zouden moeten gehuwd zijn. Ik had wél reeds gedacht aan een andere woning, op dit appartement was gewoon géén plaats voor een kindje, en de afstand heen en terug naar werk begon ook zwaar te wegen, maar daar stond het extra inkomen van Arlette's werk in het café tuurlijk tegenover, hetwelk we dan zouden verliezen. Het feit dat in zwangere toestand Arlette dit werk niet kon blijven doen, en dat met mijn huidig inkomen, dat ook niet van de voordiene-noodzaak meer was,we het bést konden redden, maakte dat we half Augustus begonnen uit te kijken naar een woning, meer aangepast aan een "Gezin", en meer in de buurt van mijn werk. Dit was zéér zéker niet met het goedvinden van Gemma. Arlette bracht (uit medelijden ?!?) veel tijd bij haar door, en was ondertussen zich verplicht gaan voelen, om ook allerlei klusjes te doen, Gemma te wassen, en allerlei huishoudelijke werkjes. Indien wij in de richting van mijn werk zouden verhuizen zou dat niet meer mogelijk zijn. Haar gepruttel bracht ons echter niet van de wijs, en al heel snel vonden we een huisje in ROOSDAAL, tegen Ninove, op enkele kilometer van mijn werk. Het huisje was gelegen langs de Steenweg Brussel-Ninove, maar had zeer zeker zij charmes. 2 middelgrote slaapkamers en badkamer op de bovenverdieping, en op het gelijkvloers, een woonkamer (klein, knus en gezellig) een ruime keuken, eetkamer, en een tuintje. De huurprijs was 5500 Frank, goedkoper dan het appartement dus, maar het diende wel een beetje opgeknapt te worden, iets waar ik (manusje van alles) geen graten in zag. Ik huurde het huisje van 01 September, met de bedoeling erin te trekken op 1 Oktober, dat gaf me een maand de tijd om na en/of voor mijn werk de noodzakelijke klusjes (behangen, verven, nieuwe vloerbekleding op gelijkvloers, en isoleren van de kinderkamer, e.d.m.) uit te voeren, waarbij ik veel spontane hulp kreeg van Arlette's Nonkel, (ik kán me zijn naam onmogelijk herinneren) die ondanks zijn leeftijd (+65) nog bést uit de voeten kon. **** Even tussen door; 90 % van onze familiaale contacten bestond uit Arlette's Tante en nonkel, haar moeder en stiefvader hadden weinig contact, het weinige contact hetwelk ik met mijn familie had, beperkte zich tot Pa, en Lieve, contacten met Erna, Marcel of Theo waren onbestaande, ook onderling onder hen, iéder leefde zijn éigen leventje, Theo was ondertussen al aan zijn 3é vrouw toe, en had 3 kinderen, Marcel met één zoon, stond op scheiden, en werkte nu als verkoper voor Pa, Erna had ondertussen 2 kinderen, een derde op komst **** Met een gehuurde bestelwagen verhuisden we op 1 Oktober van Vilvoorde naar Meerbeeck, ik had een week verlof genomen, om alles zo goed mogelijk te doen,..... deze verhuis (zo zou later blijken) was het definitieve einde van de contacten met Gemma en Andre. Arlette's Nonkel en Tante (weeral) nodigden ons daags na de verhuis uit voor een etentje, om dit alles te vieren, doch;..... ook om het onderwerp van onze "burgerlijke stand"nog eens op tafel te brengen. We kwamen echter tot de beslissing niets te overhaasten, en te wachten tot na de geboorte, volgend jaar dus, ik zag niet wat "een stukje papier"kon veranderen aan onze huidige positieve situatie, Arlette stemdde daar volledig mee in. Het positieve van de situatie was net zoals de vorige keren gedoemd van korte duur te zijn. Amper een drie-tal weken na de verhuis ( welke 95% omwille afstand naar werk was gebeurd) werd ik bij aanvang van mijn shift bij de baas geroepen, die me mijn "Vooropzeg" gaf, indien ik me goed herrinner diende men in personeel af te slanken, en daar ik één van de laatst aangeworven was, viel ik in de groep ( met 5 andere) van ontslagenen. Dit nú in 2007 schrijvende.... brengt nog steeds dezelfde gevoelens, van onbegrip, woede, en nog véél meer bij me boven Wat was er aan de hand ???, vroeg ik me af..... we waren nét o,a, voor dit werk verhuisd, hadden daardoor (toch nog voor een tweetal maand) het extra inkomen van Arlette achter gelaten,.... ik begreep het écht niet meer, hier zat ik dan, een ..ja, leuk, nieuw ingericht huisje, kindje op komst... doch maandelijkse afbetalingen, Auto, meubelen, enz... zát, en binnen twee weken zonder inkomen. Ik deed die dag mijn uren, als een 'Zombie", en durfde, wilde, s'avonds niet naar huis gaan met dergelijk nieuws. Ik ging van het één cafe naar het andre, en telefoneerde Arlette, dat ik omwille extra bestellingen overuren diende te doen. Om een nog onbekende reden voelde ik een drang met Lieve te bellen, ik kon vrij goed met haar over de baan, zij was zeer nuchter in dergelijke zaken, en na haar gevraagd te hebben, of ik haar even kon spreken, reed ik de hele afstand ( ong 50 Kilometer) naar ginds. Ik herinner me eigenlijk niet of dat gesprek iets ter zake deed, het feit dat ik het aan iemand als Lieve kwijt kon, zonder gemoei van Pa die niet thuis was, moet zeer zeker een opluchting zijn geweest. Ik weet wél dat ik besloot (voorlopig) niets tegen Arlette te zeggen, en ging voor en na, mijn werk, naarstig op zoek naar ander werk,om alzo te vermijden dat ik énig loonverlies zou lijden. Dat zoeken achter ander werk was makkelijker gezegd dan gedaan, in die streek van Ninove, en het kwam tenslotte neer dat ik werk vond in de Industrieele bakkerij Van Strombeek, ín Strombeek-Bever (Brussel)..... géén Banket, weinig tot géén gezondheidsvoorzieningen, op (weeral) een hele afstand van huis.... nachtwerk, enz,enz.... ik dacht echter... werk is werk, en werk is inkomen, ik kón me niet permitteren "kieskeurig"te zijn in mijn (onze) huidige situatie, en niets weerhield me om tijdens m'n vrije uren achter ánder, béter, nabijer werk uit te kijken. Arlette was zonder meer woedend, dat ik haar niets gezegd had, ze vond dat we als koppel, als aanstaande ouders, toch op elkaar dienden te kunnen rekenen in dergelijke crisissen. De rust keerde terug, Tante en Nonkel werden op de hoogte gesteld, en die begrepen ook niet waarom wij van de éne tegenslag in de andere liepen, maar wensten ons toch het beste, en boden hun hulp aan waar en wanneer nodig. Ik nam enkel dagen vrij, tussen de twee banen in. In die vrije periode werd in het Hospitaal van Ninove een ecografie gemaakt, waaruit bleek dat er een zoontje op komst was. Ondanks haar sceptisme van in het begin,was de wetenschap over het geslacht zeer belangrijk voor Lieve, zij ( meter in spé) was namelijk druk in de weer met het breien van kleding , waarbij het geslacht natuurlijk een rol speelde in kleur. De geboorte werd nu voorzien voor half Januari 1983, een tweetal maanden later. Ik begon te werken in Strombeek, begon om 19u tot een uur of 5, soms 6u, noch toen, noch nu, bestond er iets als 40uren week in de Bakkers-wereld, en op dat ogenblik maakte me dat weinig uit, daar ik per uur werd betaald, ieder uur, was extra inkomen.
Aangekomen in het Hospitaal, hád Arlette reeds bezoek, van een (mij onbekend) koppel, die zich voorstelden als Tante een Nonkel van Arlette, die door Arlette's moeder op de hoogte waren gesteld. Daar zij wél over een auto beschikten en in Anderlecht woonden, waren zij op bezoek gekomen. Ik vroeg me toch even ernstig af, of het écht zo moeilijk was voor Arlette's moeder, om in deze (toch wel érnstige situatie) op de één of ander manier in Vilvoorde te geraken, het was tenslotte toch niet het andere eind van de wereld,.... was het mischien gebrek aan interesse ??? Na ons aan elkaar te hebben voorgesteld, sprak ik even met de verpleegster, er was echter weinig nieuws, ze was enkele korte keren bij bewustzijn geweest, verder zou het nog minstens 2 tot 3 dagen de evolutie afwachten worden, alvorens ze definitief iets konden zeggen. Ik herinner me niet de naam van de aanwezige Tante en Nonkel, maar ook zij begrepen niet waarom er zolang gewacht was om een dokter te bezoeken,..... een vraag die ik probeerde te ontwijken. Na het bezoek aan Arlette, begaven we ons samen naar de Cafeteria, we bleven daar een uurtje praten. Zij leken me een zeer simpatiek koppel, middelbare leeftijd, en ondanks ik Arlette nooit over hen had horen praten, waren ze zeer begaan met Arlette, ook zij waren op de hoogte van de problemen dewelke er tussen "Joske"en haar geweest waren, en hoopten, dat ze nu snel zou genezen, en we beiden wat geluk in het vooruitzicht mochten hebben. Toen we het hospitaal verlieten, gaven ze me hun telefoonnummer, met de vraag om hun op de hoogte te houden, hoewel, ze me zegden dat ze wel terug op bezoek zouden komen. Ze zegden me ook Arlette's moeder op de hoogte te brengen, en te proberen haar bij een volgend bezoek mee te brengen. Ik voelde me redelijk goed toen ik het Hospitaal richtingparking verliet, het gesprek met deze mensen had me opgelucht. Ik reed naar huis, het cafe was gesloten maar ik kloptte aan op de prive-deur, om hen op de hoogte te stellen over Arlette's situatie, en even te telefoneren met Pa,om dezelfde reden. Tot mijn grote verbazing, vroeg pa me om die avond even langs te komen, en een stukje met hen te eten. Ondanks de afstand (35 Km) stemdde ik in. Ik telefoneerde ook op het prive-nummer van Dhr Schulte, de baas van mijn verzekerings werk, bracht hem op de hoogte van de afgelopen gebeurtenissen, en vroeg hem de volgende 2 dagen (maandag en Dinsdag) vrijaf, waar hij dadelijk mee instemde. Ondanks mijn verbazing over de uitnodiging, herinner ik me geen exacte details, van het etentje met Pa en Lieve die avond. Zij begonnen in ieder geval langzaam maar zeker bij te draaien, en te zien dat het mij ernst was, ik veronderstel dat zij meer problemen met Jos, en betrokkenheid hadden verwacht. Ze reageerden wel sarcastisch op mijn "job"van het deur aan deur verkopen van ziekteverzekering, en de toekomst dewelke daaraan was verbonden. Ik meldde hun dat het iets tijdelijk was, maar dat bakkerij volledig "buiten kijf"stond, ik wilde en zou wel iets vinden, maar op dit ogenblik had Arlette toch wel prioriteit. Met de afspraak dat ze in de volgende dagen een bezoek zouden brengen aan Arlette, verliet ik later die avond Baal richting Vilvoorde, echter niet zonder eerst met het hospitaal te hebben getelefoneerd voor een laatse "up date" De situatie van Arlette verliep prima, beetje bij beetje verbeterde ze. Ik gooide me nu volledig tot... wanhopig op mijn werk, het appartement was nog steeds met de luttele meubeltjes van bij onze verhuis, gemeubeld, en ik wilde Arlette een "thuis"geven, om naartoe te gaan bij haar ontslag uit het hospitaal, al zou dat in het béste geval nog wel meerdere weken duren, had men mij gewaarschuwd. Ondanks dat ik één van de betere verkopers van het ganse team was, bracht de verkoop amper genoeg geld in het laadje, om benzine, en levensnoodzakelijke onkosten te dekken. Ondanks ik een nu meer "normaal"kontakt had met Pa enLieve, en geregeld sprak met Arlette's Tante, beet ik hard op mijn lipen als er vragen over mijn/onze financieele toestand werden gesteld. Het was April 1982, toen tijdens een bezoek de dokter me op de hoogte bracht dat Arlette binnen een week naar huis mocht, maar het nog enkele weken rustig aan diende te doen. Ik ontving dat bericht met gemengde gevoelens; eenerzijds was ik blij dat alles prima was verlopen, en dat ze naar huis mocht, anderzijds, was er zeer weinig "thuis"om naartoe te gaan, zeker indien ze het nog enkele weken rustig aan diende te doen, wat ik begreep als 'Thuis zitten ". Ik liet dit onderwerp (ongewild) tegen Andre vallen, dewelke me vroeg waarom ik niet het hoognoodzakelijke ( deftige slaapkamer, een zetel, en wat keukenmatriaal) op afbetaling kocht. Ik vroeg hem, wie er nu aan mij (iemand zonder vást inkomen) iets op áfbetaling zou willen verkopen, waarop hij antwoorde, dat hij wel iemand kende, die persoon zou spreken, en me daags nadien iets zou laten weten. Gemma die vanuit de aanpalende slaapkamer dit gesprek had gehoord, was plots wakker en kwam bij ons aan tafel zitten, Tanson... vroeg ze aan Andre , Tanson kende ik als haar vroeger huisbaas toen ze schuin tegenover Bobonne in Schaarbeek had gewoond. Toen Andre positief reageerde, antwoorde ze "Laat dat maar aan mij over". Gemma zélf ging naar de telefoon, om met die Tanson te telefoneren, en toen dat ze een tiental minuten later terug in keuken kwam, zegde ze dat we morgen middag (zaterdag) bij hem konden langsgaan. Ik verliet die avond hun woning, wéér maar een keer met gemengde gevoelens,..... goed ik kon nu een "Thuis"maken voor Arlette, maar ondanks dit kon gebeuren in áfbetalingen, dienden die betalingen (hoeveel het ook zou zij) wel te gebeuren, en op dit ogenblik was het bijna onmogelijk om de eindjes aan elkaar te knopen. Arlette diende nog meerder weken te rusten, dus haar inkomen van haar werk in het café (hetwelk ze wanneer dan ook mocht hérvatten had de baas gezegd) zou nog een tijdje uitblijven. Ik was op zoek geweest naar ander werk, maar zou die zoektocht nu toch wel meer intens moeten beginnen te doen, van zodra Arlette terug thuis was zou ik daartoe meer tijd hebben, daar ik iedere vrije minuut nú op bezoek in het hospitaal doorbracht. Ik ging daags nadien (met Gemma) naar de winkel van Tanson. Ik herinner me niet exact wat en voor welke prijs ik kocht, ik herinner me echter wél, dat ik door Gemma aangespoord werd, en dingen kocht die niét écht noodzakelijk waren, waardoor de eindprijs, en maandelijkse aflossingen over 36 maand, buitensporig hoog waren. De gekochtte goederen zouden enkele dagen nadien geleverd en naar mijn wens geinstalleerd worden. Ik poogde mijn zorgen van afbetalingen, enz,enz, te onderdrukken met de "euforie"dat ik de persoon van wie ik hield van het hospitaal naar een échte en wárme THUIS kon brengen. Ik reptte dan ook met geen woord over het aankopen van nieuw meubilair tegn Arlette. Haar Tante zou komen de dag van de levering, om mee de inrichting te bepalen, zij was nu éénmaal een dame, en had meer ervaring met dergelijke dingen. Het was 15 April 1982, toen ik van het appartement naar beneden ging, na nog even alles goedgekeurd te hebben, om Arlette in het Hospitaal op te halen. Het appartement was écht mooi gemeubilaird, en gisteren was "Tante"nog langs geweest om te poetsen. Ik voelde me écht gevuld met blijdschap, dat we het niet breed hadden wat geld betrof, liet me op dat ogenblik absolúút koud, het feit dat Arlette na ruim 4 weken eindelijk gezond en wel naar huis mocht, was het énige van belang op dat ogenblik.
Ik telefoneerde tijdens de overgang van 1981 naar 1982 met Pa, om hem een Gelukkig Nieuwjaar te wensen, hij wenstte me (zei het wéinig overtuigend) hetzelfde terug, ik bracht hem van de laatste gebeurtenissen (Asthma-aanval, ongeval, intrek appartement, enz) op de hoogte, maar kreeg daarop weinig reactie. Ik zegde hem dat ik mijn spullen (bed, kleerkast, enz) zou komen ophalen in de eertvolgende dagen. Op 02 Januari trokken we in ons nieuwe stekje in. Het was een ongemeubeld appartement, en we dienden het met weinig te doen. André bezorgde ons een sofabed, en een tweedehands kookfornuis, mijn éénpersoonsbed en kast diende de slaapruimte te meubilairen. Op een tweedehandsmarkt, tikten we nog enkele kastjes, tafel, en stoelen op de kop. Dat was het voorlopig. Ik was hàrd op zoek naar ander werk, terwijl ik m'n laatste week als Bakker afrondde, maar door mijn beperkte kennis van àlles wat niét met brood/Patisserie te maken had, liep dat alles behalve vlot. Arlette was gestart in het Café onder het appartement, doordat dit café 90% draaide met het personeel van de (recht tegenover gelegen) Renault-fabrieken, waren haar uren; 05 tot 08 u voor de afgelopen nàchtploeg, en de beginnende ochtendploeg. Nadien van 13 tot 15 u voor de middagploeg(en) en als laatste van 09 tot 11u voor de avond én nachtploegen. Ondanks "omnium-verzekering" viel de herstelling van de opgelopen schade aan de auto (omwille franchise) nog vrij hoog op. Het liep reeds tegen Februari '82 aan, toen ik een werk als "Verzekerings-agent" vond, het was een Duits Ziekte-verzekeringsbedrijf, en het was een job van "deur aan deur" verkoop, hetwelk met commissie betaald werd. We kregen de eerste week uitleg én opleiding in het Holiday Inn Hotel in Gent,waar ik dagelijks heen en terug reed, er waren dus geen inkomsten maar wél uitgaven aan benzine, lunch in hotel, enz,enz. Iedere frank welke binnenkwam, werd besteed aan het "huiselijk" maken van ons appartement, maar van mijn zijde kwam er wéinig geld binnen op dat ogenblik, ..... intégendeel. We gingen steeds met 2 tot 3 verkopers de baan op, soms in de omgeving, doch, soms ook kilometers ver, wat de onkosten van de auto dan weer opdreef. Arlette deed hààr werk zo goed als mogelijk. Eind Maart, (tijdens een weekend) kwam de Café & Huisbaas, naar boven, met de melding dat Arlette ziek was, en met hevige buikkrampen zat. Ik ging naar beneden, en vond haar huilend van de pijn, op een stoel achterin de zaak, ze had me al een hele tijd gezegd dat ze soms maag/buikpijnen had, maar had er verder niet over gerept, tot nu, dat de pijnen ondraagelijk waren geworden, en niet weg-ebten zoals voordien. Ze kon het niet uithouden, en kon nog amper staan. Ik belde Gemma & André, voor het juiste adres van hùn dokter (Dokter Maertens) hetwelk ze me gaven, ik legde hun snel de situatie uit, en vroeg hun, de Dokter van mijn komst te verwittigen. Ik diénde samen met de Huisbaas, Arlette in de auto te dràgen, ze kon de pijn niet langer houden. Ik droég haar binnen bij de Dokter, die na een héél kort onderzoek, een maag-perforatie vaststeldde. Ik sloeg vollédig in paniek,..... dat was dus de reden van, de pijn in de afgelopen weken geweest,.... een maagzweer, dewelke nu geperforeerd was. Omwille de (volgens de Dokter) hoogdringendheid, besloten we niét een ziekenwagen te bellen, hij zou zélf het hospitaal van Vilvoorde bellen terwijl ik haar naar daar voerde. Ik weet niet wat er door mijn hoofd ging, terwijl ik Arlette naar de autodroeg, haar achterin legde, en met volle snelheid naar het hospitaal gierde, waar op de spoedgevallen de verplegers en dokters klaar stonden om ons op te vangen. Ik diende te wachten, terwijl Arlette na haar nog even, gezoend te hebben in allerijl naar binnen werd gebracht. Ik telefoneerde met Andre, en de Café/huisbaas om hen op de hoogte te brengen. Na slechts een 20-tal minuten kwam een Dokter me op de hoogte brengen dat Arlette dringend geopereerd diende te worden, en dat de situatie ùitermate kritiek was, omwille het lange wachten. Ondanks ik géén familie was, mocht ik de toestemming tot opereren geven, ik werd niét meer in de mogelijkheid gesteld haar nog even te zien en/of spreken. Ondanks het àmper tot niét bestaande contact, hetwelk ze met haar moeder had, besloot ik toch haar op de hoogte te brengen, de interesse was toen wél aanwezig, ze woonde echter op ruim 40 Kilometer van Vilvoorde, en had geen wagen, we besloten dat ik haar op de hoogte zou brengen vanelk nieuws, ik telefoneerde ook met Pa, die op dàt éigen moment blijkbaar begon te begrijpen, dat ik mijn relatie met Arlette érnstig nam en begon bij te draaien, ik sprak ook met hem af, hem op de hoogte te houden. De operatie duurde 6 uur, ik had me op die tijd, (genoodzaakt) overgedoseerd met Puffers van Ventolin, want deze "Stress" had zeker gevolgen op mijn ademhaling. Het was reeds nacht, toen de Dokter(s) me op de hoogte brachten dat de operatie geslaagd was, maar dat Arlette's situatie nog steeds zéér kritiek was. Ook zij begrepen niet dat er zolang was gewacht, ik wist dat Arlette kloeg van pijn, maar niet in dié mate en zei dit ook tegen de Dokters. Ik kon haar 5 minuten bezoeken op de Intensieve zorgen, ze was echter nog steeds onder verdoving. Ik telefoneerde nog voor mijn vertrek in het ziekenhuis, met André,Arlette's moeder en Pa om hun de situatie te melden, en ik liet het telefoonnummer van het café in het Hospitaal achter voor noodgevallen. Ik herinner me niét hoe laat ik thuis kwam, ik weet wel dat het Café (waar Arlette dus werkte) nog open was en ging daar binnen, op die manier kon ik een beetje tot rust komen, had ik ook iemand om een babbel tegen te doen, en kon ik Arlette's baas (ondanks haar werk in het zwart was) vollédig op de hoogte brengen. Omwille het gebrek aan voedsel, en de stress van de afgelopen uren, had ik niét veel drank nodig, om toch midden in de nacht dronken op bed in slaap te vallen. Het zo verhoopte en verwachtte geluk voor 1982 was zéér zéker nog niet voor dadelijk. Omwille de drank en de stress werd ik de volgende (zondag) ochtend met barstende hoofdpijn wakker. Ik kleedde me dàdelijk aan, ging naar beneden, waar ze geen nieuws gekregen hadden, en vanwaar ik met het Hospitaal telefoneerde. De situatie was onveranderd, ze was slechts héél even wakker geweest maar was nog steeds in kritieke toestand. Ik vroeg hen de bezoekuren dewelke ze me gaven. Ik dronk een paar zéér sterke koffie's alvorensweer naar boven te gaan om me een beetje op te frissen en iets naar binnen te wurgen, het was een volledige dag geleden dat ik iets gegeten had. Het liep tegen de middag aan toen ik naar Gemma en André reed, ik zou van daaruit telefoneren met Arlette's moeder en Pa. Gemma lag (zoals gewoonlijk) in bed, en ik bleef dan met André in de keuken zitten. André zegde me dat hij van Gemma wist, dat Arlette érgens pijn had de afgelopen weken, Gemma had haar namelijk pijnstillers bezorgd. Ik reageerde woede, ik kénde Gemma's manier van omgaan met medicatie maar àl te goed, en ik begreep dan ook niet dadelijk waarom Arlette me niet op de hoogte had gesteld over de ernst van de pijn, maar wél medicatie aannam die (van Gemma komend) zéér zwaar en ook waarschijnlijk hoge dosissen geweest waren. Is dat haar oplossing voor alles dan ???, vroeg ik sarcastisch aan André, is dat het énige dat ze kent....... pillen??. Ik voelde me ergens zélfs verraden, waarom had ze me niets gezegd, en we zouden de Dokter opgezocht hebben, waarom neemt ze medicatie aan, dewelke ze niet kent, en daarenboven nog van een "verslaafde" kon, met deze gedachten en vragen verliet ik hethuis richting Hospitaal.
Ik had die avond alle moeite om Arlette ervan te overtuigen in het Motel te blijven terwijl ik ging werken. Ze was doodsbenauwd voor een bezoek van Jos, en ik was zélf ook niét 100% zéker, of ik al dan niet onze "verblijfplaats" laten vallen had tijdens de woordenwisseling met Pa en Lieve. Ik vertrok hoedanook naar m'n werk, een inkomen dat ik nù méér dan ooit nodig had, ik liet het telefoonnummer achter bij Arlette voor noodgevallen. Toen ik de volgende (maandag)-ochtend, na een kop koffie in de bar, op de kamer aankwam, zat Arlette nog steeds Televisie te kijken..... ze was te angstig geweest om de slaap te vatten. We sliepen beiden dan ook tot de vroege namiddag. Na het ontbijt/middageten...... ging Arlette een wandelingetje doen, en poogde ik om over mijn zovééélste koffie de zaken een beetje op een rij te zetten, iets dat niet écht lukte. Hier in dit Motel nog lànge tijd blijven, was financieel niét haalbaar, een woning voor ons tweetjes vinden, kon ook niet van vandaag op morgen, ik besloot (met het excuses dat ik wilde afspreken om nog wat spullen op te halen) met Pa te telefoneren, om zijn "stemming" te toetsen, bleek al gauw, dat énige verandering in hun mening (positief of negatief) nog wel een tijdje zou duren. Ik kwam voorlopig tot geen oplossing. Diezelfde avond kon ik Arlette niét overtuigen om in het Motel te blijven, ze prefereerde (ondanks het koude December-weer) in de auto te slapen, boven het risico dat Jos ondertussen de tijd had gehad om te weten te komen, waar we verbleven, en haar een bezoek te brengen. Ik stemdde tenslotte in, en ging s'nachts enkele keren kijken. Het liep kort tegen de Kerst en Nieuwjaarsdagen aan, het werd dan ook gevoelig drukker op het werk, ook omdat er bij wijze van uitzondering nu wél pattisserie werd gemaakt, iets waarin ik me zéér goed voelde, ware het niet om de "sociale" omstandigheden. Ik besloot de volgende (dins)dag, met Gemma te bellen, om te zien of we bij haar (ik wist dat ze in een uitermate grote woning leefde) een tijdje terecht konden. Het was zéér zéker niét met volle overtuiging dat ik die beslissing nam, maar het was mischien wel eens tijd dat ook ZIJ ééns iéts voor MIJ deed, en het was zowat de laatste oplossing. Haar dubbele, slepende tong, waarmee ze sprak, wees erop dat ze (zoals steeds) onder invloed van medicatie was. Ik legde haar kort de situatie, én mijn vraag voor, en vroeg haar dit met Andre (haar partner) te bespreken bij zijn thuiskomst van werk. Ik sprak af, dat ik dezelfde avond met Andre zou telefoneren, alvorens ik naar het werk vertrok. Andre's reaktie was positief, zolang het voor "een tijdje" was, hij diende wel eerst de kamer op et tweede verdiep op te ruimen. Doordat ik Donderdag nacht niet werkte, spraken we af, dat we donderagavond even langs zouden komen, om dan Vrijdag vast in te verhuizen. Ik verlengde op de receptie an het Motel ons verblijf tot Vrijdag. Ik voeldde een zwaar gewicht van m'n schouders vallen, al had ik dan niet stil gestaan bij de afstand tussen werk (Wijgmaal/Leuven) en nieuwe verblijfplaats (Vilvoorde), zeker daar ik s'ochtends nét op het spitsuur terug huiswaarts zou keren. Omwille de naderende feestdagen, begonnen mijn werkdagen ook uit te lopen tot 12u en meer, maar dat was toch maar tijdelijk, en daarbij extra inkomen op het einde van de maand. Het viel me die Donderdagavond en Vrijdag op, dat Gemma vrij "Nuchter" leek, niet rondsloftte onder invloed an medicatie, mischien kreeg dit alles toch nog een positief kantje. Omwille de lange werktijden, de afstand (terugreis + 1uur), deed ik weinig meer dan werken en slapen. Het was Arlette, die samen met Gemma op zoek ging naar een Appartement(je).... beiden konden het blijkbaar ook best met mekaar vinden. Enkele dagen slechts, na onze intrek bij Gemma, kreeg ik het goede nieuws dat Arlette een woonst had gevonden. Een één slaapkamer appartement, langs de Schaarbeeklei in Vilvoorde, recht tegenover de Renault Fabrieken. De huurprijs was 6000 Fr/maand, er diende géén waarborg te worden betaald, omdat het wel wat opgeknapt diende te worden. Daarbij kwam dat het boven een Café/taverne was gelegen, en Arlette daar als "Algemene hulp" aan de slag zou kunnen. We konden het appartement intrekken op 01 Januari. Ik besloot, nà het appartement te hebben bekeken, en de mogelijkheid van werk voor Arlette bevestigd te hebben gekregen, om nà onze verhuis, en de feestdagen naar ander werk in de omgeving te kijken. Zou het jaar 1982......... dan eindelijk eens een écht gelùkkig Nieuwjaar worden ???, op dàt ogenblik zag het er zo naar uit. Het was slechts enkele dagen voor Kerstmis 1981, toen ik doodmoe het werk verliet, in de auto staptte, en me naar huis begaf. Ik voeldde me al de hele nacht niet goed. Ik nam nog steeds die "inhalers" voor mijn ademhaling, maar de afgelopen uren bleken die weinig te helpen. Op de autosnelweg richting Brussel/Ring, kreeg ik plots een Asthma-crisis, ik poogde mijn ademhaling onder controle te houden, en door te rijden tot thuis, maar het werd steeds ernstiger, ik zag mezelf in de achteruitkijk spiegel blauw worden, begon het bewustzijn te verliezen, verloor controle over de wagen, en knalde tegen de vangrails aan. Ik kwam terug bij bewust zijn, door klappen op mijn gezicht van een ambulancier, die mij ondertussen een zuurstofmasker voor de mond plaatste, en me naar de iekenwagen bracht. Ik werd naar een Brussel's hospitaal gebracht. 1982 mocht zich dan positief aankondigen, echter niét zonder een négatief einde van 1981. Ik kwam op de spoedgevallen aan, waar ik (tot éénieders verbazing), een tweede, én zware aanval kreeg. Na een tijdje kreeg m'n die onder controle, en werd ik aan allerlei onderzoeken onderworpen. De politie had Arlette verwittigd, en had ook gezorgd dat mijn (Nieuwe) wagen naar een veilige plaats werd overgebracht, de schade aan de wagen, bleek achteraf nog mee te vallen. Het was reeds namiddag, toen de Dokters samen met Arlette en Gemma, m'n kamer binnenkwamen. Ze begrepen niét dat ik ondanks mijn Asthma-probleem, én voorgeschiedenis in het leger, nog steeds in een bakkerij met bloem, meel e.d.m. werktte, temeer omdat de allergie-testen àlle 14 positief bleken, ik was allergisch aan, huismijt, meel, bloem, planten, gras, dieren, enz,enz. Toen ik hen zegde, at dàt nu éénmaal mijn beroep was, waar ik 4 jaar voor gewerkt en gestudeerd had, kreeg ik te horen, dat ikzélf moest beslissen, maar dat een volgende aanval niét zou uitblijven, én die wel eens fataal zou kunnen zijn. Arlette zegde me dat ze reeds contact had genomen met Elzen (mijn baas) n dat die reeds op de hoogte was gebracht door de politie. De dokters drongen aan dat ik minstens 24uur in observatie zou blijven, waarmee ik tenslotte instemde. Ik zag alle positieve gebeurtenissen van de laatste dagen/weken als een kaartenhuisje in mekaar vallen. Wat moest ik nu ???, ik was nu éénmaal een goede bakker/Pattisieér. Ik overlegde alvorens mijn vertrek daags nadien eerst met de Dokters. Zij bleken mij situatie te begrijpen. Ik zou (tijdelijk) een verhoging van (beschermings)-medicatie krijgen, en op voorwaarde dat ik stofmaskers (mond-kapjes) gebruikte, stemdden ze in, dat ik (tijdelijk) terug aan het werk ging. Kerstmis 1981, zal niet erg bizonder geweest zijn, omdat ik me er heel weinig van herinner. Ik had een regeling met de baas gevonden, tot een "opzeg" van 2 weken, zodat hij niet in problemen kwam nét tussen de feestdagen. Ik ging (met gebruik van stofmaskers/kledij) op 26 December 1981 terug aan het werk, doch zonder éllelange dagen, ik beperkte mijn wérkdagen (nachten) tot 8 a 9 uur, en nam de verantwoordelijkheid, in hoofdzaak over de pattisserie, omdat deze in een afzonderlijk (minder stoffige) ruimte werd gemaakt, en er minder meel/bloem produkten bij tepas kwamen. Ondanks het zéér hoge loon van December, en het vooruitzicht van onze intrek in ons éigen appartement, vierde ik in een restaurantje samen met Arlette het Nieuwe jaar 1982, met zéér gemengde gevoelens.