Vic Dana, de Amerikaanse zanger en danser die werd geboren als Samuel Mendola, had in 1965 naast zijn wereldhit 'Red Roses For A Blue Lady' nog een andere single, nl. 'Crystal Chandelier'.
Het lied klinkt mij minder bekend in de oren dan zijn grootste succes. Het plaatje kwam dan ook terecht in mijn verzameling dankzij een erfenis.
En hiermee zijn we terechtgekomen in het jaar 1966 want de single werd in de winter van 1965/1966 uitgebracht.
Jerry Jaye (geboren als Gerald J. Hatley) is een Amerikaanse country/rockabillyzanger uit Manila, Arkansas. Samen met zijn groep The Jaywalkers bracht hij in 1966 de single 'My Girl Josephine' / 'Five Miles From Home' uit. De a-kant is natuurlijk een cover van 'Hello Josephine' van Fats Domino & Dave Bartholomew. Sommige latere persingen vermelden 'Hello Josephine' zoals Fats Domino het oorspronkelijk zingt. Jerry Jaye zingt ook nergens 'My Girl Josephine' trouwens.
De b-kant is een compositie van Mickey Newbury, vooral bekend van 'Just Dropped In (to see what condition my condition was in)'.
Dankzij YouTube zijn beide kanten van de single hieronder netjes na elkaar te horen!
Paul Jones, geboren als Paul Adrian Pond, is een Brits zanger en mondharmonicaspeler die in 1966 de groep Manfred Mann verliet voor een solocarrière. De eerste single was 'High Time' die haast ongemerkt voorbijging op het continent. De opvolger daarentegen, 'I've Been A Bad, Bad Boy' uit 1967 deed het aanzienlijk beter in onze contreien.
Leuke anekdote: Als "P.P. Pond" speelde hij duetten met 'Elmo Lewis' alias Brian Jones (later medeoprichter van de Rolling Stones) in de 'Ealing Club', thuisbasis van Alexis Korner's Blues Incorporated, die zangers in dienst had zoals Long John Baldry en Mick Jagger. Hij werd door Keith Richards en Brian Jones gevraagd om leadzanger te worden van een door hen op te richten popband maar wees het aanbod af; vervolgens vroegen ze Mick Jagger of hij wellicht wel interesse had voor het baantje. Zo was Jones dus bijna leadzanger van de latere Rolling Stones geworden!
De laatste single voor vandaag die in 1966 werd uitgebracht is een historische. Het is moeilijk te geloven maar oorspronkelijk brachten The Moody Blues 'This Is My House' / 'Boulevard De La Madeleine' in die volgorde uit. De toenmalige diskjockeys en waarschijnlijk ook de luisteraars van de piratenzenders beslisten er anders over.
Bij latere persingen werden a- en b-kant omgewisseld. Denny Laine en Mike Pinder schreven beide liedjes. Denny Laine zou de groep in 1966 verlaten. Zijn solocarrière raakte maar niet van de grond.
Daarna speelde Laine met Trevor Burton van The Move in The Electric String Band die, min of meer als voorbeeld diende voor Electric Light Orchestra. Deze samenwerking kreeg een vervolg in Balls en Ginger Baker's Airforce. In 1971 richtte hij samen met Paul en Linda McCartney de groep Wings op en bleef hij tien jaar lang lid van de groep.
Wie over The Beatles spreekt denkt meteen aan The Rolling Stones want in 1965 moest je duidelijk een kant kiezen. Ik heb dit altijd geweigerd want ik hou van de muziek van beide groepen. Maar ik ben wel een onvoorwaardelijke fan van de Fab Four.
De single '(I Can't Get No) Satisfaction' / 'The Under Assistant West Coast Promotion Man' sloeg meteen in als een bom.
De b-kant werd ten huize Colemans even vaak gedraaid als de fantastische a-kant, met die geweldige riff van Keith Richards!
Samuel Mendola, een Amerikaanse danser en zanger, bracht in 1965 -onder de artiestennaam Vic Dana- het romantisch lied 'Red Roses For A Blue Lady' uit.
Een heel ander geluid dan dat van The Beatles of The Rolling Stones maar hier hou ik ook van.
De Amerikaanse meidengroep The Supremes, die oorspronkelijk The Primettes heetten, hadden enkele singles in 1965 die hoog in de hitlijsten terechtkwamen. Een minder bekende uit dat jaar is 'A Breathtaking Guy'/'Run, Run, Run'.
De a-kant werd geproduceerd en geschreven door niemand minder dan William "Smokey" Robinson terwijl de ommekant van het beroemde Motowntrio Brian Holland - Lamont Dozier - Eddie Holland is.
'Ramona' is een heel oud lied uit 1928 geschreven door L. Wolfe Gilbert en Mabel Wayne. Het is de titelsong van de gelijknamige stomme film uit 1928. Het was toen de derde verfilming van de avonturenroman Ramona uit 1884 van Helen Hunt Jackson. Het lied bereikte in Amerika de status van evergreen. Er waren geen dialogen van de acteurs maar er was een muziekband met geluidseffecten, en daarop stond het lied 'Ramona', gezongen door de Mexicaanse hoofdrolspeelster Dolores del Río. Paul Whiteman en zijn orkest hadden het ook al vastgelegd. Nog in hetzelfde jaar 1928 werd het op grammofoonplaat gezet door de eerste crooners: Gene Austin en "Whispering" Jack Smith.
De bekendste versie komt uit 1960 van The Blue Diamonds.
Gene Austin bracht zijn versie verscheidene malen uit en het is een heruitgave uit 1965 die in mijn verzameling prijkt.
De laatste single uit 1964 die in mijn verzameling steekt is iets speciaals van ene Mary Isabel Catherine Bernadette O'Brien uit Hampstead, Londen, beter gekend als Dusty Springfield.
'Stay Awhile' / 'Something Special' kun je bezwaarlijk een grote hitsingle noemen en toch prijkt hij tussen al mijn andere vinylplaatjes op 45 toeren.
Ivor Raymonde en Mike Hawker schreven de a-kant en de flipzijde componeerde Dusty zelf. Het orkest van Ivor Raymonde zorgde voor het knappe arrangement op beide kanten.
En toen veranderde mijn leven compleet door de muziek van vier jongens uit Liverpool die eerst via Hamburg, Duitsland en daarna via Engeland en Zweden, en tenslotte de Verenigde Staten de hele wereld veroverden.
Het moet in het voorjaar van 1965 geweest zijn dat mijn zus en ik voor het eerst Beatlemania aan den lijve ondervonden in de Nieuwstraat in Brussel toen wij daar de première van de film 'Help!' zagen, in een bioscoop rechtover het warenhuis Innovation. Een hele meute gillende meisjes stond in ellenlange files aan de ingang te roepen en te krijsen dat het niet meer mooi was. En dat hield niet op tijdens de voorstelling van de film zodat de bewaking meermaals moest ingrijpen! Sinds 1963 volgde ik The Beatles aan de hand van hun singles en elpees die ik pas veel later zou kunnen kopen want thuis hadden wij geen platenspeler.
The Beatles – 'Help!' / 'I’m Down' is de single die heel veel later in mijn collectie terechtkwam dankzij een erfenis. Op de a-kant levert John Lennon een straffe zangprestatie en op de b-kant zingt Paul McCartney zich de longen uit het lijf!
Nog altijd een kippenvelmoment bij het beluisteren van beide kanten en dat is hieronder dankzij YouTube mogelijk!
De volgende single uit 1965 is ook van The Beatles: 'Dizzy Miss Lizzy' / 'Yesterday'.
Op de a-kant is het John Lennon die de longen uit zijn lijf zingt en op de b-kant staan niet The Beatles maar enkel Paul McCartney met een strijkkwartet.
Larry Williams componeerde 'Dizzy Miss Lizzy' in 1958 en John Lennon zou het lied in 1969 nogmaals zingen in Toronto, Canada samen met zijn Plastic Ono Band.
Paul McCartney heeft lange tijd gedacht dat zijn compositie 'Yesterday' plagiaat was. Wereldwijd zijn er zestig jaar later meer dan 2.200 coverversies van en gelukkig heeft hij de originele titel "Scrambled Eggs" niet behouden.
In sommige landen werden a- en b-kant omgewisseld.
Rechts plaats ik een liveversie uit 1965, opgenomen in New York City met een intro van George Harrison en Beatlemania in de zaal!
De laatste voor vandaag is 'Eight Days A Week' gekoppeld aan 'No Reply' en dat is zeldzaam want in de meeste landen werd 'I Don't Want To Spoil The Party' de b-kant!
Het moet rond deze periode geweest zijn dat ik dromend voor het uitstalraam van de lokale platenboer alle singles en elpees van The Beatles noteerde in een notitieboekje voor het geval ik die heerlijke muziek later zou kunnen aankopen.
Lulu And The Luvers (soms ook Lulu And The Luvvers) zijn ook aanwezig in mijn singlecollectie. De originele samenstelling van haar band was Alex Bell (vocals), Ross Neilson (leadgitaar), James Dewar (ritmegitaar), Tommy Tierney (bas), David Mullin (drums) en Jimmy Smith (saxofoon).
Op het DECCA label verscheen in 1964 de single 'Shout' / 'Forget Me Baby'. 'Shout' werd natuurlijk gecomponeerd door O'Kelley Isley, Ronald Isley, en Rudolph Isley, m.a.w. The Isley Brothers.
Telkens wij op een zondagmorgen naar de bioscoop gingen zagen mijn zus en ik tijdens de pauze een filmpje van de Schotse zangeres Lulu en haar band en op de tonen van 'Shout' dansten fluffige boa's in allerhande kleuren. Zangeres en muzikanten kwamen niet voor in het filmpje.
Het jeugdige publiek ging helemaal uit z'n dak! ♫♫♫ Well, alright! ♫♫♫ ...
Dankzij YouTube zijn kant a en kant b netjes achter elkaar te horen!
Elvis Presley met 'Kiss Me Quick' / 'Suspicion' is de volgende single uit 1964. In sommige landen werden beide kanten omgewisseld want ene Terry Stafford had ook een hit met zijn versie van 'Suspicion'.
Elvis krijgt op beide kanten ondersteuning van The Jordanaires.
Beide liedjes zijn composities van Doc Pomus en Mort Shuman.
Sam The Sham & The Pharaohs brachten in 1964 de single 'Wooly Bully' / 'Ain't Gonna Move' uit. Het zou toch nog enkele maanden duren eer deze novelty song een hit in onze contreien zou worden. Ondertussen schreven we al 1965.
Het waren geen Arabieren maar muzikanten uit een Amerikaanse Rhythm & Blues groep uit Dallas, Texas en dat is goed te horen op de b-kant.
Hier en daar werd 'Wooly Bully' geboycot op de Amerikaanse zenders omdat ze aan iets anders dachten dan aan een "wollig stiertje".
Hier en daar werd lacherig gedaan over de Italiaanse zanger en acteur Bobby Solo want in de meeste Belgische huishoudens werd in 1964 margarine van het merk Solo gebruikt.
Toch had onze zuiderbuur een geweldige hit met zijn single 'Una Lacrima Sul Viso' / 'Non Ne Posso Più'. En het kon dan ook niet uitblijven of dat plaatje kwam terecht in mijn immer groeiende verzameling 45 toeren op vinyl!
En ook hier is het fijn dat beide kanten van de single achter elkaar te beluisteren zijn!
