'Baby, Please Don't Go' is een traditionele blues song die gepopulariseerd werd door de Delta blues-muzikant Big Joe Williams in 1935. Verscheidene coverversies volgden zodat het lied werd omschreven als "een van de meest gespeelde, gearrangeerde en herwerkte stukken in de geschiedenis van de bluesmuziek".
In 1952, bereikte een doowop-versie van The Orioles de Top10 van de R&B hitlijsten in de VS. In 1953 nam Muddy Waters de song op als een elektrisch Chicago-ensemble blues stuk.
In de 1960s, werd 'Baby, Please Don't Go' een populaire rocksong nadat de Noord-Ierse groep Them met een jonge Van Morrison hem opnam in 1964. Jimmy Page, een studiogitarist toentertijd, nam deel aan de opnamesessie, waarschijnlijk op slaggitaar. Vervolgens werd het uptempo rock arrangement van Them zo populair dat het lied een rock standaard werd. Paul Revere & The Raiders, AC/DC, Aerosmith, John Mellencamp, Amboy Dukes, en Budgie waren de belangrijkste rockbands die de song hebben opgenomen.
Decca bracht 'Baby, Please Don't Go' uit als de tweede single van Them op 6 november 1964. Op de B-kant stond 'Gloria', ook een rock classic die pas in 1967 zou scoren! De eerste hitsingle van Them bereikte de Top-10 in de 'UK Singles Chart' in februari 1965.
In 1967 namen The Amboy Dukes de song op voor hun eerste elpee. Zij vermeldden de versie van Them als inspiratiebron maar gitarist Ted Nugent zette de song naar zijn hand door een volledige Jimi Hendrix gitaar passage uit 'Third Stone From The Sun' in het lied te verwerken.
In 1969 voegde Ten Years After enkele flarden tekst uit 'Baby, Please Don't Go' toe tijdens hun live optreden van 'I'm Going Home' op Woodstock. Alvin Lee's 10 minuten durende gitaarspel was een hoogtepunt dat wij in West-Europa pas konden zien in de documentaire uit 1970 van Michael Wadleigh.
Mijn favoriete versie is die van The Amboy Dukes. Toen ik die voor het eerst hoorde werd ik van mijn sokken geblazen!
'River Deep – Mountain High' is een song van Ike & Tina Turner uitgebracht op Philles Records als de titeltrack op hun studiolangspeelplaat uit 1966. Geproducet door Phil Spector en geschreven door Spector, Jeff Barry en Ellie Greenwich. Kleine nuance: eigenlijk zijn enkel Tina Turner en de Wrecking Crew te horen in de zogenaamde "Wall of Sound" van Phil Spector. Ike woonde de opnames zelfs niet eens bij maar eiste wel dat hij gecrediteerd werd, zowel op de elpee als op de single.
Naar verluidt woonde Brian Wilson van The Beach Boys de opnames bij en zat hij met open mond te luisteren!
De single flopte in de Verenigde Staten maar had wel succes in West-Europa. Als gevolg hiervan trok Spector zich gedurende twee jaar terug uit de muziekbusiness.
Na een revival van de song door covers van Eric Burdon & The Animals en Deep Purple in 1968, werd de originele versie opnieuw uitgebracht door A&M Records in 1969.
George Harrison prees het lied door te zeggen dat de opname van begin tot einde perfect was.
In de jaren 1970 hebben Ike en Tina nog verschillende versies uitgebracht die jammer genoeg het origineel niet benaderden. Tina Turner heeft ook nog solo versies uitgebracht in de jaren 1980 en 1990. Zonder die geweldige "Wall of Sound" klonken die versies toch helemaal anders.
Originele versie uit 1966: Zang: Tina Turner; Achtergrond zang: Darlene Love, Fanita James, Jean King, Gracia Nitzsche, Clydie King; Studiomuzikanten: Leon Russell (keyboards), Michel Rubini (piano), Jim Horn (saxofoon), Barney Kessel (gitaar), Glen Campbell (gitaar), Earl Palmer (drums), Carol Kaye (basgitaar), Frank Capp (percussie).
The Supremes (zonder Diana Ross) en The Four Tops brachten als duet in 1970 nog een fijne versie uit op single die het helemaal niet slecht deed.
Toch gaat er niets boven het geweldig origineel!
'Summertime' is een aria gecomponeerd in 1934 door George Gershwin voor de opera 'Porgy and Bess' uit 1935. De tekst werd geschreven door DuBose Heyward, de auteur van de novelle 'Porgy' waarop de opera was gebaseerd, en Ira Gershwin.
De song werd voor het eerst opgenomen door Abbie Mitchell op 19 juli 1935, met George Gershwin op piano terwijl hij het orkest dirigeert!
Er volgden talloze covers: Helen Jepson zette het lied voor het eerst op plaat in 1935 gevolgd door Billie Holiday, een jaar later. Bob en Bing Crosby volgden alsook o.a. Sidney Bechet, Tommy Dorsey Orchestra met zanger Frank Sinatra, Ella Fitzgerald & Louis Armstrong, Charlie Parker, Count Basie, Dizzy Gillespie, The Drifters, Chet Baker, Mahalia Jackson, Sam Cooke, Miles Davis, Gene Vincent, en John Coltrane.
The Beatles (in 1960 in Hamburg met Lu Walters van The Hurricanes als zanger en met Ringo Starr, drummer van de Hurricanes in de plaats van Pete Best op drums; meteen de eerste plaatopname waarop de Fab Four samen te horen zijn; slechts negen exemplaren geperst waarvan slechts één exemplaar bewaard bleef, vermoedelijk in het bezit van Paul McCartney; in 1968 tijdens sessies voor de witte dubbele werd een tweede poging ondernomen).
Verder in de jaren 1960 zijn er covers uitgebracht van o.a. Nina Simone, Hank Ballard, Toots Thielemans, The Marcels, Ricky Nelson (met een riff die bij Deep Purple terugkomt in 'Black Night' maar ook bij The Blues Magoos in 'We Ain't Got Nothin' Yet'), Gerry & The Pacemakers, Ray Barretto, The Ventures, Booker T. & The MG's, The Chambers Brothers, The Zombies, Love Sculpture, Ekseption en ... kortom veel te veel om op te noemen. (Met dank aan Arnold Rypens)
Twee versies dragen mijn absolute voorkeur weg: Billy Stewart in 1966 (de enige die ooit met 'Summertime' in de Amerikaanse hitlijsten gescoord heeft) en Brainbox in 1969.
15 augustus 1969 - Eerste dag van het 'Woodstock Music and Art Festival'. "Dit is een overwinning van de liefde, de muziek en de hoop dat we de tegenstellingen en de problemen van Amerika kunnen omkeren in een mooiere vreedzame toekomst." aldus Max Yasgur, eigenaar van het festivalterrein.
16 augustus 1962 - De Britse popgroep The Beatles vervangt drummer Pete Best door Richard Starkey alias Ringo Starr.
17 augustus 1982 - Productie van de eerste compact disc ter wereld door het Philipsonderdeel PolyGram. Het bevat veertien walsen van Frédéric Chopin, gespeeld door de Chileense pianist Claudio Arrau.
17 augustus 1960 - Exact 64 jaar geleden ... The Beatles treden op in de Indra in Hamburg.
18 augustus 1811 - Bij keizerlijk decreet beveelt de Franse keizer Napoleon eenieder in de Nederlanden die nog geen geslachtsnaam of familienaam heeft binnen een jaar een dergelijke naam aan te nemen.
19 augustus 1939 - Geboorte van Ginger Baker, Brits drummer.
20 augustus 1923 - Geboorte van Jim Reeves, Amerikaanse countryzanger.
21 augustus 1959 - Hawaï wordt de vijftigste staat van de Verenigde Staten van Amerika. President Eisenhower beslist bij decreet dat de vlag negen horizontaal verspringende rijen en elf rijen met verticaal verspringende rijen sterren krijgt.
Bedankt voor jullie belangstelling. Kijk ook eens naar de reeks 'Snuisteren in de popgeschiedenis'.
Toetsenist Rod Argent, zanger Colin Blunstone en gitarist Paul Atkinson vormden in 1961 een bandje, samen met bassist Paul Arnold en drummer Hugh Grundy. Aanvankelijk traden zij op als The Mustangs, maar besloten hun naam te veranderen in The Zombies. Arnold werd vervangen door Chris White. Na het winnen van een talentenjacht, kreeg de groep in 1964 een platencontract bij Decca.
'She's Not There' was hun eerste nummer en het werd uitgebracht in juli 1964. Meteen een groot succes. In 1969 bracht Colin Blunstone het nogmaals uit maar onder de schuilnaam Neil McArthur.
Toch wilden de bandleden andere wegen op en in 1967 viel het besluit om te stoppen. Voor het zover was, gingen The Zombies nog eenmaal de studio in voor de opname van het album 'Odessey and Oracle' (de taalfout in de titel werd te laat opgemerkt, de hoezen waren al gedrukt). De elpee geldt als een classic van de psychelische pop met als hoogtepunt 'Time Of The Season'. De single was een hit in 1968 èn 1969.
Maar toen was de groep al lang gesplit. Rod Argent richtte samen met Russ Ballard de groep Argent op en Colin Blunstone scoorde enkele prachtige solohits en leende zijn stem regelmatig uit aan andere artiesten zoals The Alan Parsons Project, Dave Stewart, en ... Rod Argent.
Nadat Blunstone en Argent in 2000 begonnen samen te werken en op te treden, besloten ze The Zombies opnieuw als groepsnaam te gebruiken. Ze omringden zich zowel voor plaatopnames als voor live optredens met andere muzikanten.
De band bestaat nu uit: leadzanger Colin Blunstone; gitarist Tom Toomey; bassist Jim Rodford; toetsenist Rod Argent; en drummer Steve Rodford.
"I heard it through the grapevine”, de meeste mensen kennen deze uitdrukking door het gelijknamige lied van Marvin Gaye . Het betekent het ontvangen van informatie uit ongefundeerde bronnen, vaak roddels of geruchten.
Toch is de versie van Marvin Gaye niet de oorspronkelijke! "I Heard It Through The Grapevine" is een song geschreven door Norman Whitfield en Barrett Strong voor Motown Records in 1966. De eerste opname van het lied werd uitgebracht en geproducet door Whitfield voor Gladys Knight & the Pips in september 1967. The Miracles (de groep van Smokey Robinson) namen het lied reeds op in 1966 maar hun versie werd slechts uitgebracht in augustus 1968.
De versie van Marvin Gaye was de tweede die werd opgenomen, in het begin van 1967, maar pas de derde die werd uitgebracht. Hij scoorde in West-Europa pas in 1969.
John Fogerty was een fan van Motown muziek en bijgevolg nam Creedence Clearwater Revival ook een versie op die maar liefst bijna 11 minuten duurde en die in 1970 op de elpee 'Cosmo's Factory' verscheen. Wie goed luistert herkent meteen het geheimzinnig cowbell geluid dat ook te horen is in 'Time Has Come Today' van The Chambers Brothers alhoewel zij niet op Motown zaten maar op Columbia.
'Are You Ready?' is een song geschreven door Charlie Allen en John Hill en uitgebracht door de groep Pacific Gas & Electric in 1970.
Het was een van de vele uptempo-nummers waarop bijna iedereen spontaan begon te dansen in Jeugdclub De Reinaert in die heerlijk onbezorgde dagen zonder internet of smartphone.
De back-up vocale groep The Blackberries werd ingehuurd om het "gospelachtig" geheel te ondersteunen. De elpeeversie duurde bijna 6 minuten zodat de singleversie moest herleid worden tot een goede 3 minuten. De zinsnede "People say he won't come" (een duidelijke verwijzing naar Jezus Christus) werd weggelaten. "Yes, I'm Ready", en "Yes, Yes, I'm Ready" op het einde van het lied werden ingekort. Dit allemaal op bevel van de platenmaatschappij om diepgelovige luisteraars in het zuiden van de Verenigde Staten en in de zogenaamde "Bijbelgordel" niet voor het hoofd te stoten!
Jammer genoeg bleef het bij deze eendagsvlieg. Geniet toch maar van deze lange elpeeversie!
'Summertime Blues' is een song geschreven door de Amerikaanse rock artiest Eddie Cochran en zijn manager Jerry Capehart. Oorspronkelijk een B-kant en uitgebracht in augustus 1958 tijdens die heerlijke en warme zomer van Expo '58.
Het lied gaat over een tiener die het gedurende de zomer vaak oneens is met zijn ouders, zijn baas en zijn lokale politicus . De verteller vindt het maar niks een studentenjob te moeten aanvaarden om een beetje zakgeld te verdienen. Hij kan namelijk met zijn meisje niet uitgaan omdat zijn baas hem verplicht laat te werken. Hij verzint dan de smoes dat hij te ziek is om te gaan werken. Zijn ouders lenen hem hun auto niet uit omdat ze hem te lui vinden. Uiteindelijk overweegt hij de Verenigde Naties te bezoeken om over zijn toestand te klagen. Hij schrijft dan toch maar naar zijn lokale politicus die hem afwimpelt omdat hij te jong is om te stemmen.
In 1968 kwam een harde versie in de hitlijsten terecht (zelfs op nummer 1 in Nederland!). De Amerikaanse rockband Blue Cheer was een pionier in heavy metal en hardrock. Zij namen hun versie al op in 1967 en inspireerden zo The Who die het lied live speelden op het Monterey Pop Festival en tijdens hun Amerikaanse tournee. De eerste live versie van de Britten verscheen echter pas in 1970 op de elpee 'Live At Leeds'.
De Zweedse rockgroep The Hep Stars namen 'Summertime Blues' als een single op eind december 1964. De pianist van de band was een jonge Benny Andersson die later zou opduiken bij Björn & Benny, Agnetha & Anni-Frid (Frida) en ABBA.
Maar niets gaat boven het origineel en de harde versie van Blue Cheer!
'Time Has Come Today" is een hitsingle van de Amerikaanse psychedelische soulgroep The Chambers Brothers, geschreven door de broers Willie en Joe Chambers. De song werd opgenomen en uitgebracht als single in 1966 door Columbia Records. Vervolgens werd het lied uitgebracht op de elpee 'The Time Has Come' in november 1967, en opnieuw als single uitgebracht in december 1967. Deze opnieuw opgenomen versie lijkt helemaal niet meer op de originele uit 1966. Het duurde tot de zomer van 1968 eer de single in de Europese hitlijsten terechtkwam.
De song wordt omschreven als psychedelische rock, psychedelische soul en acid rock met het geluid van een fuzz gitaar. Veel effecten werden toegevoegd zoals echo, het veranderen van tempo en het alternatief slaan op twee cowbells om het "tiktok" geluid te bekomen. Er werden enkele noten gebruikt van 'The Little Drummer Boy' omstreeks 5:40. De lange elpeeversie duurt nagenoeg 11 minuten.
Fragmenten van de song werden meermaals gebruikt in films en televisieseries.
In 1966 bracht de Amerikaanse groep Mark Stein & The Pigeons de elpee 'While The World Was Eating Vanilla Fudge' uit. Ik kon die plaat in 1973 op de kop tikken voor de luttele prijs van 160 BEF.
Al heel snel werd de groepsnaam van The Pigeons gewijzigd in Vanilla Fudge. De bekendste leden waren Mark Stein, Tim Bogart, Carmin Appice en Vince Martell.
Verscheidene bands werden beïnvloed door het spel van Mark Stein op het keyboard waaronder Deep Purple, The Nice, Emerson, Lake & Palmer, Uriah Heep en Atomic Rooster. Tijdens een video-interview gaf Jon Lord toe dat Deep Purple voor hun debuut-lp 'Shades of Deep Purple' het concept van Vanilla Fudge exact had gekopieerd.
De New Yorkse muziekproducent George Morton hoorde de toen nog onbekende band Vanilla Fudge spelen tijdens hun optredens tussen december 1966 en april 1967 in het Action House op Long Island. In april 1967 bezorgde hij hun een platencontract bij Atco Records. In de Ultrasonic-studio ontstond tijdens een opname een epische versie van 'You Keep Me Hangin' On' van The Supremes, die buiten verwachting de 6de plaats van de Amerikaanse hitlijst bereikte.
'You Keep Me Hangin' On' is een single waarvan het origineel opgenomen is door de Motown groep The Supremes. In het nummer komt een gitaar voor die het geluid van morsecode nadoet. Dit komt doordat dat geluid erg lijkt op het geluid van het nieuws en de schrijvers, Holland-Dozier-Holland, wilden de verschillende onderwerpen die in het nummer worden besproken als nieuwsberichten laten overkomen.
De psychedelische sound van de cover met een neoklassieke orgelpartituur en sitarpassages vervreemdde het origineel tot het bijna onherkenbaar werd.
Eind 1968/begin 1969 ging ik 's zondags vaak slapen met de Britse Top-30 op mijn transistor radio onder mijn hoofdkussen en zo ongeveer in de Top-3 werd ik altijd in slaap gewiegd door 'Albatross', een toenmalige grote hit van de Britse formatie Fleetwood Mac en gecomponeerd door Peter Green.
Jàren later, in mei 1975 om precies te zijn, tijdens onze huwelijksreis op Tenerife kwamen Chantal en ik een albatros tegen omstreeks middernacht. De spanwijdte van de vleugels van die grote zeevogels kan soms meer dan 3 meter zijn. Hij vloog rakelings langs mijn hoofd. Bij het bukken kon ik nog net zijn witte buik zien. Nu blijkt volgens Google dat de albatros niet aanwezig is in de noordelijke Atlantische Oceaan maar wel de kleinere Kuhls Pijlstormvogel. Of zou het dan toch een grote witte uil geweest zijn? 😄
Zelfs The Beatles werden beïnvloed door de song, getuige hiervan het bijna instrumentale 'Sun King' uit de elpee 'Abbey Road' (1969). John Lennon was fan van Fleetwood Mac want hij doopte zijn gelegenheidsformatie in december 1968 'The Dirty Mac', die bestond uit Eric Clapton, Keith Richards, Mitch Mitchell en hemzelf. Hoe dan ook is deze instrumentale vogel, die zachtjes over de kabbelende golven zweeft, altijd één van mijn grote favorieten geweest!
'Layla' is een rockclassic van Derek and the Dominos. Het nummer kwam in 1970 uit als single. Aanleiding van het nummer is de liefde van voorman Eric Clapton voor Pattie Boyd, toenmalige echtgenote van zijn vriend en ex-Beatle George Harrison. Het nummer is geïnspireerd op een verhaal over de Perzische Layla, die wordt aanbeden door Majnun. Deze wordt waanzinnig over het feit dat hij de onbereikbare Layla nooit lief zou kunnen hebben. Het nummer wordt onder andere gekenmerkt door de slidegitaar die door Duane Allman werd gespeeld.
Derek & the Dominos was een blues/rock supergroep, actief in 1970 en 1971. De band was opgericht door Eric Clapton, met Bobby Whitlock, Carl Radle en Jim Gordon, de voormalige begeleidingsband van Delaney & Bonnie Bramlett. De band heeft slechts één studioalbum uitgebracht, 'Layla and Other Assorted Love Songs' (1970). Op dit album speelde gitarist Duane Allman van de Allman Brothers Band mee als gastgitarist. Hij heeft echter nooit deel uitgemaakt van de band.
Het nummer eindigt met een pianogedeelte gespeeld door Jim Gordon. Gordon had de melodie hiervan gestolen uit het nummer 'Time' van Booker T. Jones en Priscilla Coolidge, de zus van Gordons toenmalige vriendin Rita. Rita Coolidge had de riff geschreven, maar heeft hier geen erkenning voor gekregen. De piano outro werd gebruikt in de film 'Goodfellas' van regisseur Martin Scorsese.
In het najaar van 1992 scoorde Eric Clapton een wereldhit met een akoestische versie van het nummer. In zijn thuisland het Verenigd Koninkrijk had het met een 45ste positie in de 'UK Singles Chart' niet veel succes. In Nederland was de plaat op donderdag 1 oktober 1992 de allerlaatste TROS Paradeplaat op Radio 3 en werd ze een grote hit. De plaat bereikte de 4de positie in de Nederlandse Top 40 en de 8ste positie in de Nationale Top 100. In België bereikte de plaat de 19de positie in de Vlaamse Ultratop 50 en de 22ste positie in de Vlaamse Radio 2 Top 30.
Ondanks alles bleven Clapton en Harrison vrienden en Harrison verklaarde tijdens een gesprek bij Clapton thuis dan maar van Boyd te scheiden, waarna Clapton meldde dan maar met haar te moeten trouwen. De scheiding met Harrison werd in 1977 uitgesproken en een jaar later trouwden Boyd en Clapton. Het huwelijk zou voortduren tot 1988 en vele pieken, maar vooral dalen kennen, met name als gevolg van de alcoholverslaving van beiden.
'(I Know) I'm Losing You' is een compositie uit 1966 opgenomen door The Temptations voor het Gordy (Motown) platenlabel. De auteurs zijn Cornelius Grant, Eddie Holland en Norman Whitfield, tevens de producer van de hitsingle.
In 1970 nam de blanke groep Rare Earth al een meer dan 10 minutenlange versie op.
In 1971 namen Rod Stewart & The Faces al een legendarische versie op. De (ingekorte) versie van Rod the Mod verscheen op zijn eerste succesrijke elpee 'Every Picture Tells a Story'. Hieronder plaats ik een prachtige live versie. Stewart bracht het nummer reeds live tijdens zijn periode met de Jeff Beck Group in 1967.
In 1975 kwam een versie uit van de Undisputed Truth, ook een groep die onder de vleugels stond van producer Norman Whitfield.
8 augustus 1969: The Beatles steken het zebrapad nabij de Abbey Road Studios over. Een alternatieve foto uit die sessie zal iets later op hun elpee 'Abbey Road' prijken.
9 augustus 1918 - Duke Kahanamoku scherpt in New York zijn eigen wereldrecord op de 100 meter vrije slag aan tot 1.01,4. Het oude record (1.01,6) stond sinds 20 juli 1912 op naam van de Amerikaanse zwemmer.
10 augustus 1895 - Groot-Brittannië, Eerste Proms-concert.
11 augustus 1863 - Cambodja wordt een protectoraat van Frankrijk.
12 augustus 1877 - De Amerikaanse astronoom Asaph Hall ontdekt Deimos, een maan van de planeet Mars.
12 augustus 2005 - Lancering van de Mars Reconnaissance Orbiter missie met een Atlas V raket vanaf Kennedy Space Center in de Verenigde Staten. Doel van de missie is onder meer het vergaren van wetenschappelijke informatie over de planeet Mars en het functioneren als een verbindingsstation voor toekomstige missies.
13 augustus 1939 - Geboorte van Howard Tate, Amerikaanse soulzanger.
14 augustus 1941 - Geboorte van David Crosby, Amerikaans gitarist en singer-songwriter.
Paul McCartney is altijd een meester geweest in het componeren van liedjes die eigenlijk bestaan uit twee of mee songs die zeer vakkundig aan elkaar worden gebreid.
Toen hij bassist was bij The Beatles maar evenzeer in zijn Paul & Linda McCartney periode en zelfs later toen hij de plak zwaaide bij Wings.
Zo is er 'Uncle Albert/Admiral Halsey' uit 1971. Het album 'Ram' kwam in de Verenigde Staten uit op 17 mei en in Europa op 28 mei 1971. McCartney betrok enkele muzikanten van de New York Philharmoniker erbij voor het strijk- en blaaswerk ten behoeve van 'Uncle Albert/Admiral Halsey'.
De kritieken waren niet mals. Vele journalisten gaven McCartney de schuld van het uiteengaan van de Beatles en baseerden zich niet op de muziek van 'Ram'. Opvallend is dat Paul en Linda McCartney in 1971 wel een Grammy wonnen in de categorie "Best Arrangement Accompanying Vocalist" voor 'Uncle Albert/Admiral Halsey'.
'Uncle Albert/Admiral Halsey' is een verzameling van ideeën en fragmenten die aan elkaar werden gelijmd. Het is een strategie die McCartney en Lennon bij The Beatles ook gebruikten op de tweede helft van 'Abbey Road' en 'I've Got a Feeling' van 'Let It Be'. 'Uncle Albert/Admiral Halsey' bevat een afwisseling van stijlen, tempo’s en geluidseffecten. Het is het meest ambitieuze, experimentele nummer van 'Ram'. Bij The Beatles kwam McCartney ook meestal met de ideeën die dan vervolgens in toom werden gehouden en werden aangescherpt door Lennon. Het nummer werd in de Verenigde Staten, waar het op single verscheen, een hit. In september 1971 bereikte 'Uncle Albert/Admiral Halsey' de eerste plaats in de "U.S. Billboard Hot 100". Het was de eerste nummer één-hit van McCartney sinds de Beatles. De melodie en de teksten zijn vrolijk en niet erg serieus. Albert was een oom van McCartney, Admiral "Bull" Halsey was een Amerikaanse marine-officier uit de Tweede Wereldoorlog.
Toen ik nog platen draaide in de lokale jeugdclub was dit één van mijn favorieten en ik liet hem meteen volgen door 'Smile Away', een rocker, met een grappige tekst: "I met a friend of mine and he did say/Man I can smell your feet a mile away/Smile away, smile away…"! Beide nummers staan als laatste tracks op kant A van de elpee 'Ram'.
'Careful with That Axe, Eugene' is een instrumentaal meesterwerk uitgebracht door de Engelse rockband Pink Floyd. De song werd opgenomen in november 1968 en ongeveer een maand later (op 6 december) op de B-kant geplaatst van de single 'Point Me At The Sky'. Productie in de Abbey Road Studios van Norman Smith die nog met The Beatles had gewerkt.
Hij stond ook in 1971 op het verzamelalbum 'Relics', één van mijn allereerste elpees. Voor de film 'Zabriskie Point' werd het instrumentaal lied opnieuw opgenomen en herdoopt als 'Come In Number 51, Your Time Is Up'.
De single 'Point Me At The Sky' deed niet veel in onze contreien. Ik herinner mij enkel dat René Van der Speeten, toenmalige radio DJ bij Omroep Brabant (nu Radio 2), hem een paar keer gedraaid heeft in zijn programma Kingsize en dat hij telkens in de war was want de vlag dekte de lading niet: 'Point Me To The Sky' stond er op sommige hoesjes en trouwens wie goed luistert hoort de Britten in het begin eenmaal "to the sky" zingen.
Volgens Pink Floyd gaat de song nergens over en dat is moeilijk te controleren als er geen tekst is. Na herhaalde beluisteringen ben ik tot de conclusie gekomen, zeker na de oerkreet van bassist Roger Waters -die door merg en been gaat- dat een houthakker onderweg is in een bos om enkele bomen te vellen en niet voorzichtig genoeg is. Zijn bijl zal wel heel scherp geweest zijn ...
De ontploffingsscene van een villa in de film 'Zabriskie Point' ondersteund door deze muziek is ook onvergetelijk! Lange uitgesponnen versies tijdens hun optredens waren steevast een groot succes.
Een week geleden kwam in deze reeks David Porter langs die met Isaac Hayes in de jaren 1960 een componistenduo vormde voor het platenlabel STAX Records.
Deze laatste werd eind jaren 1960 "the black Moses" genoemd en enkele jaren vóór Barry White bijgenaamd "the walrus of love" tapte Hayes uit hetzelfde vaatje. Bekende wereldhits werden omgetoverd tot sexy nummers van meer dan 10 minuten, ideaal om te draaien na middernacht in de slaapkamer voor zover daar een muzikale apparatuur aanwezig was!
'Walk On By' werd in 1963 geschreven door Burt Bacharach en Hal David met een wereldhit als gevolg in 1964 voor Dionne Warwick.
En jaren later, in 1969 om precies te zijn, kwam er de versie van Isaac Hayes, eerst op de elpee 'Hot Buttered Soul' en later op single. Jammer genoeg in twee stukken (Part 1 en Part 2, weet je nog?).
En de Belg Alex Callier had goed geluisterd want in 1996 verwerkte hij samples van de song in '2 Wicky' van Hoover (later Hooverphonic). Het duurde niet lang of Bernardo Bertolucci plaatste de zwoele song op de soundtrack van zijn film 'Stealing Beauty' (1996).
Maar niets gaat boven het machtig origineel dat het duo Bacharach/David uit hun hoed toverden voor Dionne Warwick. Een echte parel!
In de zomer van 1969 werd ik blij verrast bij het horen van een Nederlandse single op de radio. De gitaarintro deed mij denken aan 'Pinball Wizard' van The Who. Het bleek de nieuwste schijf te zijn van Shocking Blue, een groep uit Den Haag, die al vier singles had uitgebracht waarvan er mij via Hilversum III en Radio Veronica al drie ter ore waren gekomen: 'Lucy Brown Is Back in Town'; 'Send Me a Postcard'; en 'Long and Lonesome Road'. De eerste, 'Love Is in the Air', is mij totaal onbekend.
Bij de vijfde single was het bingo: 'Venus' werd veelvuldig op de radio gedraaid, ook bij ons in België. Op 14 juli 1969 werd 'Venus' uitgebracht in Nederland en op 2 oktober 1969 in de Verenigde Staten waar hij op 7 februari 1970 de eerste plaats in de hitparade zou bereiken. De allereerste Nederlandse band die daar in slaagde. Naar aanleiding daarvan werd de single opnieuw in Nederland uitgebracht met een derde plaats als resultaat. Bij de eerste release bleven de Hagenaars jammer genoeg ook op drie steken. In België, Frankrijk en Duitsland kwam 'Venus' wel op de eerste plaats!
Een klein minpuntje was de uitspraak van Mariska Veres, het nieuwe sekssymbool in de Lage Landen. Zij zong steevast "a godness on a mountain top" terwijl een godin in het Engels "a goddess" is.
Vele jaren later kwamen we via het internet te weten dat Robbie van Leeuwen, gitarist, sitarist, en achtergrondzanger, een nieuwe tekst had geschreven op 'The Banjo Song' van The Big 3, een nummer uit 1963 dat een aanpassing is van het 19de eeuwse lied 'Oh! Susanna' van Stephen Foster. The Big 3 was een Amerikaanse folkgroep die bestond uit Cass Elliot (later Mama Cass); Tim Rose (singer-songwriter en banjospeler) en zanger-gitarist Jim Hendricks (niet te verwarren met gitaarwonder Jimi Hendrix).
Wij Belgen waren begin 1964 ook al eens op nummer één in de Verenigde Staten geraakt met ... Soeur Sourire en 'Dominique', maar dat was toch andere koek dan die lekkere 'Venus'!
'After Midnight' is een nummer van de Amerikaanse muzikant J.J. Cale. Het nummer verscheen in november 1966 als single. Totaal onbekend in onze contreien en zelfs geen hit in de Verenigde Staten. In 1970 nam de Britse zanger en gitarist Eric Clapton het lied onder handen voor zijn debuutalbum 'Eric Clapton'. Zijn versie werd in oktober van dat jaar uitgebracht als single. De Britse gitarist/zanger maakte er een bluesrock van die heel dicht aanleunde bij het origineel.
Clapton leerde de song kennen via Delaney & Bonnie Bramlett met wie hij in die dagen optrok. Hij had namelijk gitaar gespeeld bij de gelegenheidsformatie Delaney & Bonnie & Friends, net zoals Duane en Gregg Allman, George Harrison, Leon Russell, Bobby Whitlock, Dave Mason, Steve Howe, Rita Coolidge en King Curtis trouwens.
Toen J.J. Cale zijn nummer in de versie van Clapton op de autoradio hoorde zette hij zijn wagen aan de kant want hij had nog nooit een eigen compositie op de radio gehoord. Het zette hem toe aan opnieuw een langspeelplaat op te nemen en dat werd het fantastisch album 'Naturally' met een nieuwe versie van 'After Midnight'. Het lied was nu een zachtjes kabbelend, laid back nummer geworden dat geweldig klinkt op een zomerse nacht met veel krekels in de achtergrond.
De versie van Clapton werd geen hit in het Verenigd Koninkrijk, maar kwam in de Verenigde Staten wel tot de 18de plaats in de Billboard Hot 100. De opnieuw opgenomen versie door Cale kwam in de Verenigde Staten tot plaats 42. J.J. Cale en Eric Clapton werden bevriend en namen jaren later gemeenschappelijk een cd op. In 1970 had Cale niet veel geld, maar door de cover kreeg hij toch royalty's binnen. Zijn carrière nam een hoge vlucht en daar was hij Clapton eeuwig dankbaar voor.
Luister aandachtig naar 'After Midnight' in drie verschillende versies.
'Just A Little Bit Of Peace In My Heart' (1968), is een lied dat George Kooymans schreef om zijn gevoelens te vertolken over zijn weggelopen liefde Melanie, zus van Rinus Gerritsen. Overigens zullen Kooymans en Melanie later met elkaar in het huwelijk treden.
In 1968/1969 wordt voorzichtig gekeken naar de ruigere rockmuziek en vooral de komst van Barry Hay, die in 1967 zanger Frans Krassenburg opvolgt, zorgt voor een impuls. Met de verandering van het geluid worden de deuren naar de Verenigde Staten opengezet. Vooral met de tot drie kwartier uitgesponnen Byrds-classic 'Eight Miles High' maakt Golden Earring (inmiddels zonder 's') indruk in de Verenigde Staten, waar in 1969 getoerd wordt van de oostkust naar de westkust. Janis Joplin gaat voor de band op haar knieën in The Fillmore West in San Francisco waar Golden Earring furore maakt. Jimi Hendrix zou naar verluidt zelfs Gerritsen benaderd hebben om zich bij The Experience te voegen! Vooral zijn basgitaarsolo baart veel opzien.
George Kooymans schreef het bombastisch lied -naar eigen zeggen- toen hij geïnspireerd werd door 'MacArthur Park' van Jimmy Webb en vertolkt in 1968 door de Ierse zanger/acteur Richard Harris.
The Golden Earrings bestonden in 1968 uit:
Barry Hay – zang, gitaar, dwarsfluit (1967-2021); George Kooymans – gitaar, zang (1961-2021); Rinus Gerritsen – basgitaar, contrabas, mondharmonica, toetsen, effecten (1961-2021); Jaap Eggermont – drums, percussie (1965–1969).
Luister vooral naar de formidabele orkestratie. Na het horen van dit lied keerde Melanie terug naar haar geliefde George.
Het bekende zwarte platenlabel Tamla Motown had ook enkele blanke acts zoals o.m. de Canadese singer/songwriter R. Dean Taylor , de Britse zangeres Kiki Dee maar ook de Amerikaanse groep Rare Earth, een tongbreker voor menig deejay eind jaren zestig/begin jaren zeventig. Claude Delacroix van de RTBf sprak hem steevast uit als "rare iert" (sic)!
Ook Rare Earth was in den beginne gespecialiseerd in het herwerken van bekende hits uit de Motown-stal, meer bepaald van The Temptations. Hun bekendste hit 'Get Ready' werd geschreven door Smokey Robinson in 1966. In 1968 bracht Rare Earth al een korte versie uit die weinig of niets deed, tot een meer dan 21 minuten durende elpeeversie uit 1969 langzaam maar zeker wereldbekend werd en tot begin jaren 1970 veelvuldig werd gedraaid in de discotheken. Het was de ideale plaspauze voor een deejay. Die versie werd opgesmukt met pseudo live publiek en elke muzikant kreeg enkele minuten tijd om een solo met zijn instrument te brengen, tot zelfs de drummer toe. Het begin met de saxofoon is legendarisch en duurt zo'n twee minuten (een heerlijke slow trouwens) om vervolgens uit te barsten in een opzwepende dansplaat.
Deze versie werd een classic in de jeugdhuizen van weleer en bestreek een hele plaatkant.
In de Spaanstalige wereld is ze bekend geworden als "Preparate"!
Een legendarisch componistenduo uit het overbekend muzieklabel STAX Records was zonder twijfel Isaac Hayes en David Porter. De meeste soulhits uit de jaren zestig kregen het label Hayes/Porter opgeplakt. Ze schreven hits voor o.m. Johnnie Taylor, Sam and Dave, Carla Thomas, Rufus Thomas, James and Bobby Purify, en The Emotions.
Elke liefhebber van soulmuziek kent deze krakers: 'You Don't Know Like I Know'; 'Hold On, I'm Comin''; 'B-A-B-Y'; 'You Got Me Hummin''; 'When Something Is Wrong with My Baby'; 'Soul Man'; 'I Thank You'; en 'Soul Sister, Brown Sugar'. In 1971 bracht David Porter solo een elpee uit onder de titel '...Into A Real Thing'. Er stonden slechts zes nummers op en het eerste op de a-kant was een cover van 'Hang On Sloopy' van maar liefst 11 minuten en 11 seconden. Het overbekend lied werd geschreven in 1964 door Wes Farrell en Bert Berns als Bert Russell. Oorspronkelijk heette de song 'My Girl Sloopy' en werd hij uitgebracht door The Vibrations. The Yardbirds (met de nieuwe gitarist Jeff Beck die Eric Clapton had vervangen), The Ramsey Lewis Trio, Quincy Jones en tal van anderen brachten hun eigen versie uit. De bekendste is die van The McCoys uit 1965.
De meest memorabele versie is die van David Porter die omwille van de lengte in twee stukken werd geknipt voor de single: Part 1 en Part 2. Ze geraakte zelfs heel even in de BRT Top 30 en in onze toenmalige jeugdclub De Reinaert was het een echte hit. De versie van Porter begint als een slow om dan na iets meer dan 7 minuten los te barsten in een echte dansplaat.
'You Need Love' is een song met tekst en muziek van de Amerikaanse bluesmuzikant Willie Dixon. Het instrumentale gedeelte werd eerst opgenomen door slide gitarist Earl Hooker en de overige muzikanten. Vervolgens zong Chicago bluesartiest Muddy Waters erover heen en platenmaatschappij Chess Records bracht de song uit als single in 1962. Vrij onbekend in onze contreien maar een favoriet van Steve Marriott en zijn Small Faces die het telkens tijdens hun live optredens speelden als 'You Need Loving'. Zo werd hun versie ook op elpee uitgebracht in 1966.
Jimmy Page en Robert Plant waren fan van de Small Faces en woonden hun vele optredens bij. Daar hebben zij kennis gemaakt met het nummer en Led Zeppelin bracht het in 1969 uit als 'Whole Lotta Love'. Marriott zei hierover later dat Plant het nummer zong zoals hij dat indertijd had gedaan.
Wat de vier leden van Led Zeppelin niet hebben gedaan was Willie Dixon crediteren. In de plaats daarvan stond er op de credits: "John Bonham/John Paul Jones/Jimmy Page/Robert Plant. In 1985 hoorde de dochter van Willie Dixon de versie van de Britten en spande zij een proces in wegens het ontduiken van auteursrechten.
De zaak werd echter in der minne behandeld en de naam van Willie Dixon werd toegevoegd. Vreemd genoeg werden de Small Faces nooit lastig gevallen en de reden is dat hun versie niet bekend was in de Verenigde Staten. Toch hebben Steve Marriott en co later ook de naam van Willie Dixon toegevoegd als co-auteur.
Hieronder de versie van Led Zeppelin, die van de Small Faces en tenslotte het origineel van Muddy Waters.
Wie draagt jullie voorkeur weg? Luister aandachtig en oordeel zelf maar!
3 augustus 1596 - De Duitse astronoom David Fabricius neemt lichtvariaties waar in de ster Mira.
4 augustus 1782 - Constanze trouwt met Wolfgang Amadeus Mozart.
4 augustus 1693 - Uitvinding van de champagne door Dom Perignon.
5 augustus 1966 - The Beatles brengen hun elpee 'Revolver' uit in het Verenigd Koninkrijk. De fraaie hoes werd ontworpen door hun beste vriend uit hun Hamburg-periode: Klaus Voormann.
5 augustus 1967 - Het Pink Floyd album 'The Piper at the Gates of Dawn' komt op vinyl uit in het Verenigd Koninkrijk.
6 augustus 1965: The Beatles brengen de elpee 'Help!' uit.
6 augustus 1962 - Jamaica wordt onafhankelijk van het Verenigd Koninkrijk.
7 augustus 1942 - Geboorte van B.J. Thomas, Amerikaans zanger.
'Helter Skelter' is een song van The Beatles uit hun gelijknamige elpee 'The Beatles' (ook bekend als "The White Album" uit 1968). Het lied werd enkel geschreven door Paul McCartney ondanks het "Lennon/McCartney"-label. Macca wou van zijn braaf imago af en hij werd naar eigen zeggen geïnspireerd door het lezen van een interview met Pete Townshend van The Who waarin hij hun volgende single 'I Can See For Miles' (september 1967), beschouwde als de luidste, meest rauwe, vuile song die The Who ooit had opgenomen. McCartney zei een jaar later 'Helter Skelter' geschreven te hebben met zijn rauwste stemgeluid en de luidste drums van Ringo Starr.
In het Engels betekent "helter skelter" een kermisattractie, een roetsjbaan of achtbaan maar figuurlijk ook complete chaos of wanorde, in het Nederlands omschreven als "holderdebolder" of "hoteldebotel".
In de zomer van 1968 vonden de opnames plaats. Terwijl de zangpartijen van Paul werden opgenomen, rende George Harrison door de studio met op zijn hoofd een vastgebonden brandende asbak, een parodie op de Crazy World of Arthur Brown die toen met 'Fire' hoog in de hitlijsten stond!
De derde take van het nummer duurde zelfs 27 minuten en 11 seconden! Op het einde van de 18de take gooide Ringo zijn trommelstokken door de studio terwijl hij "I got blisters on my fingers!" riep. Die kreet is zelfs te horen op de uiteindelijke ingekorte opname. Roadie Mal Evans bespeelt de trompet.
De song wordt beschouwd als een belangrijke invloed op de langzaamaan opkomende hardrock of heavy metal in de muziekgeschiedenis.
Zet het geluid op maximum en laat je meeslepen van boven naar onder en omgekeerd in deze knotsgekke trip!
"I got blisters on my fingers!"
Mick Jagger schreef in 1968 'Sympathy For The Devil' als een aanklacht tegen al wat het kwade vertegenwoordigt in de mensheid. Volgens de overeenkomst werd de song gecrediteerd als Jagger/Richards.
De tekst begint heel ver terug in de tijd toen Jezus Christus door de gevallen engel tevergeefs in verleiding werd gebracht tijdens zijn verblijf in de woestijn maar er jaren later wel in slaagde Pontius Pilatus zijn handen in onschuld te doen wassen waardoor het lot van Christus uiteindelijk zou bezegeld worden.
Iets minder ver in de geschiedenis werden de Russische Tsaar en zijn familie uitgemoord. Ook dochter Anastasia die tevergeefs zou geschreeuwd hebben al deed jarenlang het gerucht de ronde dat zij de enige overlevende was geweest. De blitzkrieg tijdens WOII en de concentratiekampen worden onder de loep gehouden net zoals de kruistochten en de kolonisatie van de wereld waardoor eeuwenlang mensen werden uitgemoord in naam van God.
Vers in het collectief geheugen gegrift staat de moord op John Kennedy eind 1963 maar toen zijn broer Robert in 1968 ook werd vermoord moest Jagger ijlings naar de studio om "Who killed the Kennedys?" (in het meervoud) in te zingen. Ondertussen krijgt de luisteraar een vaag beeld van wie verantwoordelijk zou kunnen zijn voor zoveel onheil. In de middeleeuwen, zo zingt Mick Jagger verder, werden troubadours in de val gelokt nog voor ze Bombay (huidig Mumbai) konden bereiken.
Nog een finale sneer naar politieagenten die ook criminelen kunnen zijn net zoals zondaars ook heilig kunnen zijn en dan pas valt eindelijk de naam Lucifer.
Het lied is ondertussen al veranderd in een litanie van "Woo, who"'s waardoor ook het ritme gewijzigd wordt in een samba. Michael Cooper, Marianne Faithfull, en Anita Pallenberg waren de backing vocals van dienst. Bill Wyman schudde met de shekere, een populair percussie instrument uit Nigeria, Benin, en Togo.
Het woord "devil" komt niet in de tekst voor alhoewel Jagger vanuit diens standpunt zingt en al de wandaden die de mensheid ondergaan heeft in zijn schoenen schuift.
Jarenlang werden The Rolling Stones (vooral in de VS) onterecht beschouwd als duivelsaanbidders en gevaarlijk voor de toenmalige jeugd.
Hoe dan ook is dit een mijlpaal in de muziekgeschiedenis.
Eind jaren zestig/begin jaren zeventig was het gebruikelijk geworden bekende hits te herwerken zoals o.a. volgende artiesten deden: Vanilla Fudge, Joe Cocker, Isaac Hayes, The Jimi Hendrix Experience, en Eric Burdon & War. Zo was er in 1969 de Amerikaanse groep Chicago Transit Authority die al heel snel zijn groepsnaam moest inkorten op bevel van de rechter. Er bestond namelijk al een gelijknamige autobusmaatschappij. Het werd dus vanaf de tweede elpee gewoonweg Chicago!
Peter Cetera, Robert Lamm, Terry Kath en de rest van de band visten een oud nummer op van de Spencer Davis Group. Steve Winwood en platenproducer Jimmy Miller schreven het begin 1967.
Vreemd genoeg werd de cover van Chicago slechts in 1970 uitgebracht als single die in de Verenigde Staten pas scoorde in 1971. 'Questions 67 and 68' was toen de a-kant maar de deejays speelden beide kanten op de radio. Hieronder is de elpeeversie van nagenoeg 8 minuten te beluisteren en ik voeg er ook de originele versie van de Spencer Davis Group bij. Niet te verwarren met het gelijknamig nummer van The Yardbirds!
28 juli 1821 - Peru verklaart zich onafhankelijk van Spanje.
29 juli 1990 - Met ruim 1.200.000 bezoekers sluiten musea in Amsterdam en Otterlo hun deuren op de laatste dag ter herinnering dat Vincent van Gogh 100 jaar geleden overleed.
30 juli 1993 - In het Disneyland Park te Parijs wordt de attractie 'Indiana Jones™ et le Temple du Péril' geopend.
31 juli 1930 - Geboorte van Oleg Popov, Russische clown.
2 augustus 1919 - Eerste parachutesprong in de Verenigde Staten.
2 augustus 1870 - Feestelijke opening van 's werelds eerste metro, onder de Theems, nabij de Tower Bridge in Londen.
2 augustus 1901 - André Dumont ontdekt in de Belgische Kempen belangrijke steenkoollagen.
2 augustus 1940: Geboorte van Arthur Blanckaert, later bekend geworden als zanger, muzikant, componist en liedjesschrijver Will Tura.
'Everybody's Talkin' (Echoes)' is een lied geschreven en opgenomen door de Amerikaanse singer-songwriter Fred Neil in 1966.
De Amerikaanse singer-songwriter Harry Edward Nilsson III (beter bekend als Nilsson want hij haatte zijn voornaam Harry) was op zoek naar een goede song voor zijn nieuwe elpee. Op 13 november 1967 besloot hij het lied op te nemen na de demo beluisterd te hebben. Het kwam terecht op zijn album 'Aerial Ballet' uit 1968. Toen het op single werd uitgebracht in juli 1968, bereikte het slechts nummer 13 in de "Billboard Bubbling Under Hot 100" hitlijst. Geen echte hit dus.
Het is pas toen de compositie als thema in de film 'Midnight Cowboy' uit 1969 werd gebruikt dat de single opnieuw werd uitgebracht en de nummer 6 positie bereikte in de "Billboard Hot 100" hitlijst en nummer 2 in de "Billboard Easy Listening" hitparade. Nilsson had nochtans liever zijn eigen compositie in de soundtrack gezien maar regisseur John Schlesinger verkoos 'Everybody's Talkin'' boven 'I Guess the Lord Must Be in New York City'. Van toen af aan werd de titel van de song 'Everybody's Talkin' (Theme from Midnight Cowboy)'.
Het hoofdthema van de film, 'Midnight Cowboy', werd gecomponeerd door John Barry. Toots Thielemans bespeelt de mondharmonica, maar op de albumversie is het Tommy Reilly die te horen is.
Andere liedjes werden in overweging genomen voor de soundtrack zoals o.m. Randy Newman's 'Cowboy' of Bob Dylan's 'Lay Lady Lay' maar die laatste song raakte niet op tijd afgewerkt.
'Black Magic Woman' is een lied geschreven door de Britse muzikant Peter Green, die voor het eerst als single werd uitgebracht door zijn band Fleetwood Mac in 1968. Vervolgens verscheen de song op de compilatie albums van Fleetwood Mac 'English Rose' (VS) en 'The Pious Bird of Good Omen' (VK), alsook op de latere 'Greatest Hits' en 'Vintage Years' verzamelingen.
In 1970 werd het lied uitgebracht als eerste single uit de elpee 'Abraxas' van Santana. In deze versie -gezongen door Gregg Rolie- bereikte de song nummer vier in de Amerikaanse en Canadese hitlijsten. Door dit wereldwijd succes dachten velen dat dit de originele versie was. Niets is minder waar!
De tekst was geïnspireerd door het voormalig liefje van Peter Green, Sandra Elsdon, die hij de bijnaam "Magic Mamma" had gegeven. De muziek was beïnvloed door 'All Your Love', een Otis Rush song die twee jaar voordien werd opgenomen door de voormalige band waarin Green had gespeeld, John Mayall & the Bluesbreakers (alhoewel Eric Clapton leadgitaar hierop speelt en de voorganger van Green was).
En of er iets in de lucht hing tijdens de maand juli 1969!
Als een donderslag bij heldere hemel verscheen er een nieuwe popgroep in de hitparades.
Thunderclap Newman was een Engelse band, die tijdens de jaarwisseling 1968/1969 werd opgericht door gitarist Pete Townshend van The Who. De band wist met de single 'Something In the Air' in Europa de hitlijsten te halen, maar was nauwelijks bekend in de Verenigde Staten.
Oorspronkelijk zou het lied 'Revolution' heten maar omdat The Beatles in 1968 al een gelijknamig nummer hadden uitgebracht werd de titel aangepast. Meer in de geest van "the summer of love".
Van 1969 tot 1971 bestond de kern van de band uit songwriter John 'Speedy' Keen (zang, drums, gitaar), Andy 'Thunderclap' Newman (piano) en Jimmy McCulloch (gitaar - toen slechts 15 jaar oud en later bij Wings). Pete Townshend (onder de alias 'Bijou Drains') speelde basgitaar op hun album en singles, die hij allemaal had opgenomen en geproduceerd in de IBC Studio en zijn thuisstudio in Twickenham. Townshend werkte in die periode aan wat de rockopera Tommy zou worden.
'Something In the Air' verdreef de single 'The Ballad Of John & Yoko' van The Beatles van de eerste plaats in de Britse hitlijsten. Eigenlijk was dit een single met enkel John Lennon en Paul McCartney. En er was dus in juli 1969 geen sprake van Beatlemania zoals Margriet Hermans vanochtend op Radio 2 wist te vertellen maar eerder het omgekeerde. Het gonsde van de geruchten over een nakende split van de Fab Four! Ik was dan ook heel verrast toen een paar maanden na mijn verblijf in Londen tijdens die prachtige zomermaand juli 1969 de elpee 'Abbey Road' werd uitgebracht! Jammer genoeg is 'Something In The Air' een eendagsvlieg, maar wat voor één! Luister vooral naar de "tingeltangel"-piano in het middenstuk, zo omstreeks na 2:00 minuten!
'Unchained Melody' is een lied uit 1955 met muziek gecomponeerd door Alex North en tekst geschreven door Hy Zaret. North schreef de muziek als thema voor de gevangenis film 'Unchained' (1955). Todd Duncan zong voor de soundtrack. Er bestaan meer dan 1.500 opnames van 'Unchained Melody' gemaakt door meer dan 670 artiesten, in verschillende talen.
In 1955 verschenen drie versies van de song (door Les Baxter, Al Hibbler, en Roy Hamilton) in de Billboard Top 10 in de Verenigde Staten, en vier versies (door Al Hibbler, Les Baxter, Jimmy Young, en Liberace) verschenen in de top 20 in het Verenigd Koninkrijk.
De bekendste versie komt uit 1965 geproducet door Phil Spector en zogenaamd uitgebracht door The Righteous Brothers.
Vier eigenaardigheden:
- In feite is het alleen Bobby Hatfield die zingt en Bill Medley mocht als tegenprestatie op een andere elpee een liedje solo zingen. - Oorspronkelijk was 'Unchained Melody' slechts de b-kant van 'Hung On You'. De deejays waren niet geïnteresseerd in de a-kant en zij draaiden meer en meer de keerzijde. - Het woord "unchained" komt niet voor in de tekst. Hy Zaret weigerde dat woord te gebruiken. - In 1990 werd de single opnieuw met succes uitgebracht omwille van de film 'Ghost' waarin het lied voorkomt tijdens een beroemde romantische scène tussen Patrick Swayze en Demi Moore. Haast iedereen kan de begintekst meezingen: ♫♫♫ Woah, my love, my darling I've hungered for your touch A long, lonely time ♫♫♫ ...
Joe Cocker was in 1968 niet aan zijn proefstuk toe toen hij opnieuw een Lennon/McCartney compositie mocht coveren. In 1964 had hij al zijn versie uitgebracht van 'I'll Cry Instead', een minder bekend lied uit de soundtrack van 'A Hard Day's Night' van The Beatles.
Ditmaal coverde de voormalige loodgieter/gasfitter 'With A Little Help From My Friends', een vrolijk lied dat Ringo zong op de LP 'Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band' (1967).
Joe Cocker maakte van het lied een trage blues die opviel door het orgel en zijn rauwe stem (denk vooral aan zijn bekende oerkreet omstreeks 3:50 min.).
Bekende muzikanten werkten mee aan zijn eerste gelijknamig album zoals o.m. Tony Visconti, Jimmy Page, Steve Winwood, Madeline Bell en Rosetta Hightower.
Jimmy Page speelde als studiomuzikant gitaar op de track niettegenstaande hij in september 1968 druk bezig was met het samenstellen van een nieuwe supergroep. Hij transformeerde namelijk Jimmy Page & The New Yardbirds tot Led Zeppelin.
Een jaar later, in augustus 1969, trad Joe Cocker op tijdens het Woodstock Festival en bracht hij een legendarische versie uit van 'With A Little Help From My Friends' die in ieders geheugen is gegrift vanwege zijn spastische bewegingen die het spelen op een luchtgitaar moesten voorstellen. Ik plaats beide versies hieronder.
David McWilliams was een Noord-Ierse singer/songwriter die altijd zal geïdentificeerd worden met 'Days Of Pearly Spencer'. Haast iedereen denkt dat dit een eendagsvlieg is alhoewel David McWilliams officieel 24 singles heeft uitgebracht zoals o.m. 'Harlem Lady', 'This Side Of Heaven', 'Three O'Clock Flamingo Street', en 'Can I Get There By Candlelight?'.
Zijn debuutsingle 'Harlem Lady'/'Days Of Pearly Spencer' werd hevig geplugd door Radio Caroline. De deejays van het piratenschip zagen echter meer hitpotentie in de b-kant. Het resultaat was een enorme hit in 1967 in de Benelux, Australië en Frankrijk maar niet in het Verenigd Koninkrijk of Ierland.
Het meeslepend lied gaat over een dakloze die McWilliams in Ballymena had ontmoet. De song is melancholisch en wordt gezongen alsof een megafoon wordt gehanteerd. Het effect werd bereikt door de artiest te laten zingen door een telefoon.
Mike Leander was verantwoordelijk voor het meeslepend orkestraal arrangement. Hij had tevens 'She's Leaving Home' van The Beatles en 'As Tears Go By' van Marianne Faithfull van een prachtig arrangement voorzien.
De Noord-Ierse muzikant bracht zelfs enkele singles uit in het Italiaans. Enkele van zijn songs werden door andere artiesten zowel in het Spaans als in het Italiaans gecoverd.
En -geloof het of niet- buiten is het nu 30°C warm maar ik heb een kippenvelmoment op deze eerste tropische dag van het jaar!
21 juli 1968 - Wielrenner Jan Janssen wint, als eerste Nederlander ooit, de Ronde van Frankrijk door in de afsluitende tijdrit de Belg Herman Van Springel uit de gele trui te rijden. 21 juli 1974 - De Belgische wielrenner Eddy Merckx wint de Ronde van Frankrijk. 21 juli 1985 - De Franse wielrenner Bernard Hinault wint voor de vijfde en laatste keer de Ronde van Frankrijk.
21 juli 1969 - De Amerikaan Neil Armstrong zet als eerste mens ooit voet op de Maan.
22 juli 1933 - Wiley Post wordt de eerste persoon die alleen om de wereld vliegt. Hij legt een parcours van 24 903 km af in 8 dagen, 15 uur en 51 minuten.
23 juli 1926 - De Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS) wordt opgericht.
24 juli 1977 - Oprichting van Dire Straits in Londen als "The Cafe Racers". De geweldige debuutsingle 'Sultans of Swing' werd op 19 mei 1978 uitgebracht. "Dire straits" betekent letterlijk "in nauwe schoentjes", verwijzend naar de financieel moeilijke tijden die Mark Knopfler, broer David Knopfler, John Illsley en Pick Withers in hun beginjaren gekend hebben.
25 juli 1788 - New York ratificeert de grondwet van de Verenigde Staten en treedt toe tot de Unie als elfde staat.
26 juli 1925 - De Belg André Massaux vestigt een nieuw wereldrecord zweefvliegen (duurvlucht) door 10 uur en 41 minuten in de lucht te blijven.
27 juli 1940 - Bugs Bunny maakt zijn entree in de cartoon 'A Wild Hare'.
1 juli Onze Rode Duivels verliezen met 1-0 van Frankrijk en daarmee is het EK Voetbal voor onze nationale ploeg meteen voorbij!
2 juli In Nederland wordt het kabinet-Schoof beëdigd als opvolger van kabinet-Rutte IV, na de Tweede Kamerverkiezingen van 22 november 2023 en de daaropvolgende kabinetsformatie. Dick Schoof wordt de nieuwe minister-president van Nederland.
4 juli Verkiezingen van het Britse Lagerhuis vinden plaats in het Verenigd Koninkrijk. Labour, de partij van Keir Starmer, behaalt een absolute meerderheid in het Britse Lagerhuis.
5 juli Keir Starmer wordt tot premier van het Verenigd Koninkrijk benoemd door koning Charles III. Starmer is de opvolger van Rishi Sunak.
9 juli Er vindt een NAVO-top plaats in Washington D.C. Deze top herdenkt het 75-jarig bestaan van de NAVO.
13 juli Moordaanslag op presidentskandidaat Donald Trump in Butler, Pennsylvania, Hij wordt door een kogel verwond aan zijn rechteroor. Trump sprak op dat moment het publiek toe tijdens een campagnebijeenkomst voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen later dat jaar. Een van de toeschouwers werd gedood en twee anderen raakten zwaargewond. De dader, een twintigjarige man, werd vrijwel meteen daarna door een scherpschutter doodgeschoten.
14 juli Spanje wint voor de vierde keer het EK voetbal door in de finale in Berlijn met 2–1 te winnen van Engeland.
21 juli - Onze lieve kleindochter Elize mag die dag één kaarsje uitblazen. Haar vierjarige broer Felix helpt haar daarbij maar al te graag!
- President Joe Biden trekt zich terug als kandidaat voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen en steunt zijn vicepresident Kamala Harris voor de Democratische kandidatuur.
26 juli De Olympische Zomerspelen 2024 worden geopend met een ceremonie in Parijs. Het olympisch vuur wordt ontstoken door Teddy Riner en Marie-José Pérec. Vlak voor de opening bleek het treinverkeer in Frankrijk ernstig verstoord te zijn door sabotage.
27 juli Olympische Zomerspelen in Parijs: Remco Evenepoel en Wout van Aert behalen in de Tijdrit Wielrennen elk een medaille. Respectievelijk goud en brons! De Italiaan Filippo Ganna behaalt de zilveren plak.
29 juli Drie jonge meisjes worden tijdens een Taylor Swift-dansles doodgestoken in Southport nabij Liverpool. De 17- jarige dader wordt opgepakt. Vijf kinderen vechten nog voor hun leven. Ook twee volwassenen zijn er erg aan toe.
31 juli - Gabriella Willems schenkt België een derde medaille op de Olympische Spelen in Parijs. Zij behaalt brons in het judo. - Het kwam tot zware rellen aan een moskee in Southport n.a.v. een herdenking voor de drie vermoorde meisjes, twee dagen eerder. Een tweehonderdtal mensen gooiden er met stenen en andere spullen, nadat online valse speculaties opdoken over de dader van de aanslag. Tientallen agenten raakten gewond en moesten naar het ziekenhuis. De politie vermoedt dat de relschoppers aanhangers zijn van de extreemrechtse, anti-islamitische English Defence League (EDL). Zo werd verkeerdelijk gezegd dat de dader een asielzoeker was die per boot naar Engeland was gekomen.
Het was al een tijdje geleden dat mijn buurman Max Colombie een plaatsje veroverde in de Radio 2 Top 30. Op zaterdag 6 juli 2024 kwam hij als Oscar and the Wolf terecht op nummer 29 met 'Somebody Without U'.
Wie Belle Perez op de radio hoort denkt meteen aan Zomerhit. Ze won de felbegeerde trofee al vijfmaal! Op zaterdag 6 juli 2024 kwam ze meteen binnen op nummer 25 in de Radio 2 Top 30 met 'Bailale'. Of ze dit jaar daadwerkelijk ook de zomerhit zal winnen zullen we pas over enkele weken weten.
Maar niets of niemand kon het muzikaal geweld van Chris Martin & Co stoppen want Coldplay schoot op zaterdag 6 juli 2024 meteen binnen in de Radio 2 Top 30 op nummer 8! De titel was op het eerste gezicht wel moeilijk uit te spreken: 'Feelslikeimfallinginlove'!
Op zaterdag 6 juli 2024 werd de Top-3 opnieuw flink dooreengeschud.
1. Sabrina Carpenter steeg met 'Espresso' van 2 naar 1 na 9 weken! 2. Mark Ambor zakte met 'Belong Together' van 1 naar 2 na 8 weken. 3. Shaboozey sprong van 11 naar 3 met 'A Bar Song (Tipsy)'. Hij verbleef al 6 weken in onze hitparade.
Pauline Slangen is een Belgische zangeres. Ze verwierf bekendheid na haar deelname en winst van de Regi Academy. Eerder nam ze deel aan The Voice Kids. Onder haar voornaam kwam het zangeresje terecht in de Radio 2 Top 30 van zaterdag 13 juli 2024 met 'Energie'. Pauline kwam meteen binnen op nummer 27 en was daarmee de enige nieuwkomer!
Slechts één nieuwkomer in de Radio 2 Top 30 van zaterdag 13 juli 2024 maar wel een andere Top-3.
1. Mark Ambor steeg met 'Belong Together' na 9 weken van 2 naar 1. 2. Sabrina Carpenter zakte met 'Espresso' van 1 naar 2 na 10 weken. 3. Coldplay was de sterkste stijger want na 2 weken steeg 'Feelslikeimfallinginlove' van 8 naar 3!
De nieuwste van Gustaph kreeg de titel 'Faith In What You Feel' mee. De Leuvenaar kwam daarmee op nummer 29 terecht in de Radio 2 Top 30 van zaterdag 20 juli 2024.
Bij een eerste beluistering van 'I Don't Wanna Wait' herkende ik meteen 'Dragostea Din Tei' van O-Zone, een Europese zomerhit uit 2004. David Guetta is niet aan zijn proefstuk toe want met de regelmaat van een klok bewerkt hij bestaande nummers. Ditmaal kreeg hij hulp van OneRepublic. Hoogste nieuwkomer in de Radio 2 Top 30 van zaterdag 20 juli 2024. Meteen op nummer 22. De inspiratiebron van 20 jaar geleden kun je rechts beluisteren en bekijken!
Geen nieuwkomers in de Radio 2 Top 30 van zaterdag 27 juli 2024 maar wel een Top-3 die er lichtjes anders uitzag!
1. Mark Ambor en 'Belong Together' status quo en al 11 weken genoteerd! 2. Myles Smith steeg van 6 naar 2 met 'Stargazing'. Al 7 weken in onze hitlijst! 3. Shaboozey steeg met 'A Bar Song (Tipsy)' opnieuw van 4 naar 3 na een 9 weken-notering!
Slechts 6 nieuwkomers gedurende de hele maand juli 2024 maar wel tweemaal een andere nummer één!
Dit waren de 6 nieuwkomers uit de Radio 2 Top 30 van de hele maand juli 2024.
Bedankt voor jullie reacties, nog een fijne doch zwoele donderdag en tot later!
'I Put A Spell On You' is een lied uit 1956 geschreven en opgenomen door Screamin' Jay Hawkins. De cultsong werd door talrijke artiesten gecoverd. Naar verluidt was dit de populairste opname van Hawkins, zeer commercieel want er werden meer dan één miljoen geluidsdragers van verkocht alhoewel de single in die versie nooit in de Amerikaanse hitlijsten heeft gestaan.
Oorspronkelijk bedoeld als een blues ballade draaide het tijdens die legendarische opname helemaal anders uit. Producer Arnold Maxin zorgde voor ribbetjes en kip, voerde iedereen dronken en het resultaat was deze rare versie. Hawkins herinnerde zich niets meer van die opname.
Door het geknor en gegrom op het einde van de song werd deze prompt uit de ether verbannen wat de verkoop nog deed stijgen!
"Shockrock" was geboren en de ferventste aanhangers waren o.m. The Crazy World of Arthur Brown, Alice Cooper, Ozzy Osbourne en Marilyn Manson.
Bekende versies werden uitgebracht door o.a. Nina Simone, The Alan Price Set, The Crazy World of Arthur Brown, Bryan Ferry en Annie Lennox.
Maar de ultieme versie -volgens mijn bescheiden mening- is die van Creedence Clearwater Revival uit 1968 die in 1972 nogmaals zou scoren na het uiteenvallen van de band.
John en zijn broer Tom Fogerty, Stu Cook, en Doug Clifford brachten hun geweldige versie ook tijdens het festival van Woodstock in augustus 1969.
"There must be some kind of way out of here," said the joker to the thief. Deze openingsregel behoort tot de klassiekers in de popmuziek.
'All Along The Watchtower' is een populair folkrocklied van Bob Dylan, uitgebracht op zijn achtste studioalbum 'John Wesley Harding' in 1967. Dylan herstelde van zijn motorongeval toen hij de nummers van dat album componeerde en opnam. Hij was in zijn religieuze periode. Het lied staat vol symboliek want hij las dagelijks de Bijbel. De uitkijktoren is een oud christelijk symbool voor het beschermende, vaderlijke karakter van God, die uitkijkt en waakt over zijn kinderen. Denk maar aan 'De Wachttoren', het tijdschrift van de Getuigen van Jehova.
Jimi Hendrix gaf er in januari 1968 al zijn eigen interpretatie aan samen met Noel Redding en Mitch Mitchell van The Experience. De akoestische gitaarintro is van Dave Mason, toen een bandlid van Traffic.
Bob Dylan wist de versie van Hendrix wel te waarderen en speelde het lied later ook elektrisch.
Zet de volumeknop op tien, maar waarschuw eerst de buren!
'The House of the Rising Sun' is een Amerikaanse traditionele folksong, soms ook bekend als 'Rising Sun Blues'. Het lied vertelt over een persoon wiens leven de verkeerde kant is opgegaan in New Orleans. Voor het eerst dook de song op in de Appalachen in de jaren 1930, maar waarschijnlijk is zijn oorsprong terug te vinden in een traditioneel Engels volkslied.
In 1961 nam Bob Dylan het op en op de achterzijde van zijn debuutelpee uit maart 1962 stond te lezen dat hij de song kende via Dave Van Ronk. Lead Belly had in 1944 al een versie opgenomen onder de titel 'In New Orleans (House Of The Rising Sun)'.
De ultieme versie -een wereldhit van formaat in 1964- is beslist de folkrock van The Animals met een meesterlijk arrangement voor het orgel door Alan Price.
Een versie die mij ook kon bekoren is die van Frijid Pink, een Amerikaanse rockband uit Detroit die het lied op single uitbracht in december 1969. Het orgel werd vakkundig vervangen door loeiende gitaren.
En oh ja, voor wie er mocht aan twijfelen: de "rising sun" was natuurlijk een bordeel.
'My World Fell Down' is een lied geschreven door John Carter en Geoff Stephens, en eerst opgenomen door de Engelse popgroep The Ivy League in 1966. Een jaar later verscheen een cover door de Amerikaanse studiogroep Sagittarius. Deze band was ontstaan in het brein van Gary Usher, een Amerikaanse platenproducer en liedjesschrijver die vaak met Brian Wilson in zijn beginjaren had samengewerkt. Usher kreeg in 1967 een demo van 'My World Fell Down' in handen en was meteen overtuigd van zijn hitpotentie. Hij bracht met de hulp van Curt Boettcher (songwriter) het kruim van de studiomuzikanten uit Los Angeles samen: Glen Campbell (lead vocals) en Bruce Johnston en zanger/producer Terry Melcher (vocals). Als naam voor de groep koos hij zijn sterrenbeeld dat nota bene ook het mijne is. De single bereikte slechts de 70ste plaats in de Billboard Hot 100. In 1968 verscheen een LP 'Present Tense' die ongemerkt voorbijging en toen de platenfirma om een tournee vroeg bleek de groep niet echt te bestaan. Het bleef dus jammer genoeg bij deze wonderlijke eendagsvlieg. Opmerkelijk is de psychedelische bridge die bestaat uit het gehuil van een baby, het alarm van een wekker die afgaat, en trompetgeschal uit de arena van een stierengevecht waarna de song eindigt met een hemelse samenzang die van de Beach Boys had kunnen zijn!
'MacArthur Park' is een lied geschreven en gecomponeerd door Jimmy Webb. Acteur Richard Harris was de eerste die het in 1968 opnam: zijn versie steeg tot de tweede plaats in de Billboard Hot 100 en tot de vierde in de UK Singles Chart. De muzikanten van de originele studio-opnamen waren leden van het beroemde "The Wrecking Crew", een los/vaste verzameling sessiemuzikanten in Los Angeles die op veel van de succesnummers uit de jaren 1960 en 1970 meespeelden. Een bijdrage leverden Hal Blaine (drums), Larry Knechtel (keyboards), Joe Osborn (basgitaar), Tommy Tedesco en Mike Deasy (gitaar), en Webb zelf op klavecimbel. De stem van Harris werd in een Londense studio opgenomen. Daarbij zong hij steeds "MacArthur's" in plaats van "MacArthur". Het lukte Webb niet hem dit af te leren zodat het foutje op de plaat te horen is. Het monumentale nummer werd meermaals gecoverd door diverse artiesten. Oorspronkelijk was het lied bedoeld voor The Association die het weigerden!
De tekst deed bij sommigen de wenkbrauwen fronsen:
"MacArthur's Park is melting in the dark All the sweet, green icing flowing down Someone left the cake out in the rain I don't think that I can take it 'Cause it took so long to bake it And I'll never have that recipe again Oh, no!"
Steve Marriott, Ronnie Lane, Ian McLagan en Kenney Jones -samen de Small Faces- brachten op 2 december 1967 de prachtige single 'Tin Soldier' uit. Oorspronkelijk schreven Marriott en Lane het nummer voor P. P. Arnold maar Steve Marriott vond het zó goed dat hij het voor de band hield.
Als troostprijs mocht de Amerikaanse zangeres/danseres de backing vocals verzorgen bij de studio-opname en ook later bij TV-optredens. Achtergrondzangeres en Ikette P.P. Arnold was met de Ike & Tina Turner Revue naar West-Europa meegekomen en in Londen blijven hangen.
Ikzelf heb nooit met tinnen soldaatjes gespeeld want begin jaren vijfig waren die al vervaardigd uit plastic. Onderstaande videoclip komt uit het Franse TV-programma "Bouton rouge" (2 maart 1968).
Eén van mijn talrijke geliefkoosde muzikale favoriete fragmenten.
De Amerikaanse zanger P.J. Proby liet zich in 1968 omringen door de beste Britse studiomuzikanten. John Paul Jones op bas en tevens arrangeur, Jimmy Page op gitaar en John Bonham op drums. Producer van dienst was Steve Rowland. Enkele weken na deze opname voegde Robert Plant zich als zanger bij de drie voornoemde studiomuzikanten en Led Zeppelin was geboren!
Onderstaande muzikanten zouden iets later samen met zanger Robert Plant Led Zeppelin uit de grond stampen.
Aram Chatsjatoerjan was een Russische componist en cellist van Armeense afkomst (foto midden). De Sabeldans komt uit zijn brein en werd in 1943 gecomponeerd voor de 3de Suite uit het ballet "Gajaneh" voor orkest. De Welshman Dave Edmunds besloot -in navolging van wat Keith Emerson en The Nice met 'America' van Leonard Bernstein en Stephen Sondheim hadden gedaan- zijn versie onder de naam 'Sabre Dance' uit te brengen samen met zijn makkers uit de groep Love Sculpture.
Dit zijn klanken die ik vaak in 1968 hoorde opborrelen vanonder mijn hoofdkussen. Mijn transistor radiootje was toen mijn beste muzikale vriend!
'Excerpt from 'A Teenage Opera'' (ook bekend als "Grocer Jack") is een single uitgebracht in 1967 door Keith West en geproducet door Mark Wirtz. Het psychedelisch popliedje was een grote hit in Europa. Het piekte op nummer 2 in de UK Singles Chart. In Nederland bereikte het de eerste plaats en in België en West-Duitsland bleef de single steken op een tweede plaats en in Ierland belandde het liedje op nummer 3. In de Verenigde Staten geraakte Keith West niet hoger dan plaats nummer 109.
Zanger Keith West was lid van de progressieve rockband Tomorrow (bekend van 'My White Bicycle') en zijn maat Steve Howe (later bij Yes) speelt gitaar op de track. Het kinderkoor van The Corona Academy zorgde voor het herhalende "Grocer Jack"-refrein.
EMI opname ingenieur Geoff Emerick (bekend van zijn werk met The Beatles in de Abbey Road Studios) werkte met Mark Wirtz op een project genaamd "Mood Mosaic".
EMI was bereid het project "A Teenage Opera" uit te brengen op LP op voorwaarde dat de opvolger van 'Excerpt from 'A Teenage Opera'' ook een hit zou worden. De volgende single was 'Sam' die helemaal flopte en zodoende is er van die tieneropera niets meer in huis gekomen. Jammer maar helaas! Toch een prachtige eendagsvlieg ...
Vele jaren later werd 'A Teenage Opera' op cd uitgebracht. Mark Wirtz (foto midden) en Keith West (foto rechts).