Maandag 4 juli 2005
Haarlem Oude Groenmarkt 7
|
Plaats: Haarlem Straat: Oude Groenmarkt 7 Mej. J. E. van Veldhuijsen In-en Verkoop van Antiquiteiten
|
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zondag 3 juli 2005
Haarlem Oude Groenmarkt 1909
|
Haarlem Oude Groenmarkt Oudt Haerlem: De Lekkerswinkel
Stempel 1909
|
Zaterdag 2 juli 2005
Haarlem Turfmarkt
|
Plaats: Haarlem Straat: Turfmarkt Omschrijving: Melkbrug Bijzonderheden: Stempel 1902 Christiaan Steenken van beroep Turfdrager wonende in de Achterkamp
|
Vrijdag 1 juli 2005
Haarlem de Gierstraat
|
Haarlem Gierstraat
Stempel 1902 In het jaar Een duizend agt honderd veertien den veertienden der maand September, zijn voor ons Ambtenaar van den Burgelijken stand der gemeente van Haarlem gecompareerd, Jan van Maas, jonge man, oud Circa twintig jaren, Kleermaker, geboren te Haarlem, woond in de Gierstraat, minderjarigen Zoon van Huibert van Maas.
|
Zondag 5 juni 2005
1974 Rouwkaart Cornelis Johannes Sala
|
1974 Rouwkaart Cornelis Johannes Sala Met dank aan de inzender
|
Zaterdag 4 juni 2005
Rouwkaart Jacobus Sala
|
Jacobus Sala geb. 04-10-1902 Maassluis ovl. 04-11-1975 's Gravenhage
|
Vrijdag 3 juni 2005
Rouwkaart Frans Sala
|
Frans Sala geb. 04-05-1931 ovl. 05-08-1995 's Gravenhage
|
Donderdag 2 juni 2005
Rouwkaart Francina Sala Siepman
|
Francina Sala Siepman Weduwe van Jacobus Sala geb. 26-12-1903 Maassluis ovl. 15-06-1992 Delft
|
Woensdag 1 juni 2005
Rouwkaart Adriaan Sala
|
Adriaan Sala geb. 15-06-1929 Maassluis ovl. 16-04-1997 Delft
|
Donderdag 7 april 2005
Interieur Dominicus Johannes Sala
|
Interieur Dominicus Johannes Sala |
Woensdag 6 april 2005
De Weimarstraat 23 te 's Gravenhage
|
De Weimarstraat 23 te 's Gravenhage
Dominicus Johannes Sala en Joanna Elisabeth van Houten. Dominicus Johannes Sala geboren op 15-11-1873 in Leiden. Dominicus Johannes is overleden op 29-09-1954 in ´s Gravenhage, 80 jaar oud. Dominicus Johannes trouwde, 34 jaar oud, op 15-11-1907 in ´s Gravenhage [bron: Uittreksel burgerlijk stand Gemeente s Gravenhage Rep. No. 6596] met Joanna Elisabeth van Houten. Het huwelijk tussen de 34 jarige Dominicus Johannes Sala en Joanna Elisabeth van Houten werd voltrokken in de kerk van O.L.Vrouw van Goede Raad te Bezuidenhout.
Zij kregen twee kinderen Hermanus Cornelis en Kitty |
Dinsdag 5 april 2005
Vloeibladreclame
|
Vloeiblad reclame van Dominicus Johannes Sala Fahrenheitstraat 783 ‘s Gravenhage |
Maandag 4 april 2005
Dominicus Johannes Sala
|
Dominicus Johannes Sala |
Maandag 4 april 2005
Opslag koffers Weimarstraat 23 Den Haag
|
Opslag koffers van Dominicus Johannes Sala in de Weimarstraat 23 's Gravenhage |
Zondag 3 april 2005
DE ANSICHTKAARTEN VAN DOMINICUS JOHANNES SALA
|
De Jongeheeren Sala Beukstraat 8 Breda afz.D.J. Sala Prinsegracht 91 ’s Gravenhage Herman Annatol Yvo en Hans Zalig Paasen en gezellige vacantie
Opa 5 April 1953 |
|
's Gravenhage 12/12/-48 Beste Herman - Rietje Veel hartelijke wenschen gezondheid en voorspoed met kleine Yvo en de rest van het kroost. Je liefhebbende Vader
|
|
Den Hr Mevr H. Sala Huize Waldemar Hondsbergseweg Oisterwijk
Beste Herman Rietje Zit op 't oogenblik in restaurant station Utrecht op trein te wachten. Ga op onderzoek uit voor huisvesting want bij Kieviet op mijn kamer kan ik niet blijven. Ze hebben reeds de heele winter in kleine slaapkamer met jongens van 8 en 4 jaar doorgebracht en moet daarom ruimte maken misschien op de zolder mijn bivak opslaan. Zijn beste menschen maar kunnen mij niet altijd houden Wanneer meer weet hoor je wel, je l.h. Vader |
|
Aan: Mejuffrouw M Iding Provinciale weg 102 Meerveldhoven bij Eindhoven
L.R. We hebben Herman niet meer gezien, dus kan ik je niet schrijven wanneer hij vrij is, misschien hebt ge al wat van hem gehoord, nu ik hoop je een prettige kerstmis zult hebben als ook een gelukkige viering van je eenjarige verloving, wat is 't vreeselijk koud he, net als verleden jaar, ik kan er niet uit. Dat kleedje is veel te mooi hoor, ik ben al lang tevreden met een kleintje, dit is voor een tafeltje voor jelui hoor, je zult van moeder wel gehoord hoe of ik verwent ben geworden wilt ge ook Anny en Leo bedanken voor hun lief briefje; nu lieve Rie veel prettige daagjes en vele lieve groeten van Vader en vooral van je liefhebbende Moeder. |
|
Den Heer en Mevrouw H Sala Heusdensebaan Oisterwijk N. Br 's Gravenhage 24/3- 51 Beste Herman en Rietje Gezellige en ZaligePaaschdagen met de jongens. Ben op 't oogenblik bij specialist onderhanden voor een tijdelijke (hoop ik) doofheid. hoop dat de jongens allemaal weer beter zijn. Maart weer werkt niet mee, geef mij vorst. Heb al invitatie voor Sassenheim. Bij Yvonne gaat alles goeden dat jong heet Izar. Zweedse naam 't beste veel kusjes voor de jongens. Je liefhebbende Vader.
|
|
Jongens Sala Heusdense Baan Oisterwijk N. Br
24/3-51 Opa Haagweg 599 's Gravenhage |
|
De Hr H. Sala Heusdensebaan 62 Oisterwijk N. Br 's Gravenhage 29/6-49 Beste Herman-Rietje Wanneer er niets tussen komt verschijn ik Woensdag namiddag of Donderdagmorgen. Hoop alles wel is en misschien Herman tussentijds zijn benoeming heeft. Zet de zon buiten en laat de wind maar draaien. Tot kijk en veel kusjes voor de jongens je l.h. Vader |
|
D.J Sala Haagweg 599 s'Gravenhage |
|
9 Febr. 1947 Van Opa D.J. Sala Haagweg 599‘s Gravenhage Aan den Jongenheer Anatole Sala Huize Waldemar Hondsberglaan Oisterwijk N.Br |
Zaterdag 2 april 2005
DE ANSICHTKAARTEN VAN DOMINICUS JOHANNES SALA 2
| Den Jongenheer H. Sala Heusdensebaan C. 62 Oisterwijk N. Br. Hermannetje Veel geluk met je verjaardag. Opa hoopt je een zoete jongen zal zijn en erg gehoorzaam. Niet in je blote bibs naar de buurvrouw loopt en vooral niet op de mooie stoelen kruipt Want je weet dan wordt Opa boos. Hoe is het met de st. Nicolaas geweest, heb je veel versjes gezongen. Nu heb je er al weer een broertje bij. Wanneer je eens tijd hebt schrijf je wel. je liefhebbende Vader |
|
Den Heer Mevr H. Sala Heusdensebaan Oisterwijk N.B. 2/2 - 51 |
|
Den Heer p- Mevrouw H. Sala Heusdensebaan Oisterwijk |
|
Mejuffrouw M. Iding en Herman |
|
Fam, Siecke HauptStraße 8 Herzogenrath |
| Onbeschreven |
|
Den Heer en Mevrouw L. Ouwerkerk Graaf Florisstraat 78 Schiedam ‘s Gravenhage 31-07-1948 |
|
Den Heer en Mevrouw L. Ouwerkerk Graaf Florisstraat 78 Schiedam |
|
Mevrouw L. Ouwerkerk Willem Warnaarlaan 75 Sassenheim |
Vrijdag 1 april 2005
DOMINICUS JOHANNES SALA SCHRIJFT Ansichtkaart Kunsthandel Sala
| Marie Iding Provinciale weg no 102 Meerveldhoven bij Eindhoven Lieve Rietje, Even wil ik je laten weten ‘t goed met Herman gaat, hij heeft vreeselijk veel bezoek, wat hij erg leuk vindt, wij gaan ’s avonds, want dan mogen alleen de ouders. Ze brengen van alles mee, bloemen, eau de cologne chocolade leesboeken, hij is erg tevreden en ik zorg dat hij iedere keer schoone pyama heeft dat is moeders zorg later mag jij ’t dan doen hoor, ik ben zondagavond nog naar ’t spoor wezen kijken of ik je nog zag maar je was al weg. nu vele lieve groeten van moeder. |
| Den Heer Mevr. H. Sala Heusdensebaan Oisterwijk 7/2 - 49 's Gravenhage Herman - Rietje Van harte geluk met de echte kwaaijongen Annatol 't is een heerlijke knul en voel me weer jong, wanneer hij zijn strandzakken leeghaalt met heerlijk gezicht, dat is allemaal … mijn hoop nog eenige jaren zijn groei te beleven Zo gauw Freek die kant uitkomt brengt hij een en ander mee. Veel gezondheid en vrolijke Dag D.J. Sala Haagweg 599; Vader |
| Mejuffrouw M. Iding Provincialeweg 102 Meerveldhoven N.B. Lieve Rie Wat een fijn cadeau. Je moet wel hard werken maar het is toch echt je broers je zoo waarderen. Tante Riek is een paar dagen hier gelogeerd en de twee zussen kakelen als hennen. Als de feestdagen voorbij zijn zal moeder weer eens een lange brief schrijven Ze zit als de soldaat met verlof af te tellen naar de tijd ze naar Meerveldhoven kan komen. Ze maakt ’t op oogenblik heel goed, ik hoop voor je moeder de drukte haar niet te veel vermoeid. Hieronder de adressen Mevrouw Wed. G. Schretlen Breestraat 137 Leiden. Tante RiekMevr. Wed. H. Sala Jan van Houtkade 30 Leiden Den Heer S. Sala Noordeindeweg 6 ’s Gravenhage. L. Sala Fred. Hendriklaan 83 ‘s Gravenhage Vele groeten aan allemaal je l.h. Vader |
Dinsdag 8 maart 2005
Storia del Cogname Sala
|
The Italian family name Sala is classified as being of habitation origin. Such names belong to that group of surnames which derive their origin from the place of residence of the original bearer of the surname. With regard to the surname Sala, this name is a short form of any of the numerous place names with the first element "Sala" located throughout Italy. The author Emilio di Felici claims that the surname Sala is derived from the place name Sala al Barro or from the place name Sala Comacina, both located in the Italian province of Coma. This is based on the fact that the surname in its exact spelling is more commonly found in that particular area. Thus, the original bearer of this name was know by, members of his community as a person who was born or resided in one of these places. These place names are derived from the Italian word "sala" meaning "room, hall". One of the earliest references to this name or to its variants is a record of the Sala family from Milan, a family of barons who flourished between the thirteenth and fifteenth Centuries. Other families of this name were established in Bologna, Bra, Brescia and Mazzara (Sicily). The Sala family from Mazarra was originally from Catalonia, a region located in northeastern Spain. This family was established by Giacomo Sala who had two sons, Giacomo Sala and Giuseppe Sala. The latter held the position of captain of the Army, during" the war of this city in 1607. Notable bearers of the surname Sala include Italian architect and Engineer, Major General Antonio Alessandro Sala, born in 1834 and the nineteenth-Century Italian sculptor, Davide Sala.BLAZON OF ARMS: Per fess; first nr, a bend sinister argent, charged with three mullets of the field; second argent, a house gules, charged with a bezant or, between two towers in the flanks. Translation: Or (gold) signifies Generosity Argent (white) denotes Peace. Crest: A tower as in the arms. Origin: Italy. The Historical Research Center Storia Del Cognome Sala De Italiaanse familienaam Sala is geclassificeerd als een naam die zijn oorsprong heeft in een woongebied (gemeenschap) Zulke namen behoren tot de groep van achternamen die hun oorsprong aan de verblijfplaats van de originele drager van de achternaam ontlenen. De achternaam Sala, is een korte vorm van om het even welke talrijke plaatsnamen in Italie met het voorvoegsel "Sala" De auteur Emilio di Felici claimt dat de achternaam Sala is afgeleid van de plaatsnaam "Sala al Barro" of van plaatsnaam "Sala Comacina", beiden gelegen in de Italiaanse provincie Como, Dit is gebaseerd op het feit dat de achternaam in zijn exacte spelling in het algemeen vaker in dat bepaalde gebied wordt gevonden. Aldus, werd de originele drager van deze naam gekend door de leden van zijn gemeenschap als een persoon die geboren was in één van deze plaatsen of er verbleef. Deze plaatsnamen zijn afgeleid van het italiaanse woord "sala" dat "hal of zaal" betekent. Een van de vroegste verwijzingen naar deze naam of zijn varianten is een verslag van de familie Sala van Milaan, een familie van baronnen die floreerde tussen de dertiende en de vijftiende eeuw. Andere families van deze naam waren gevestigd in Bologna, Bra, Brescia en Mazzara (Sicily). De Sala familie van Mazarra kwam oorspronkelijk uit Catalonië, een gebied dat in noordoostelijk Spanje is gelegen. Deze familie werd gevestigd door Giacomo Sala die twee zonen had, Giacomo Sala en Giuseppe Sala. De laatstgenoemden waren kapitein in het Leger, tijdens de oorlog van deze stad in 1607. Opmerkelijke dragers van de achternaam Sala zijn de Italiaanse architect en Ingenieur, Major General Antonio Alessandro geboren Sala, in 1834 en de negentiende-eeuwse Italiaanse beeldhouwer, Davide Sala |
Dinsdag 8 maart 2005
De geschiedenis van de paraplu
|
De geschiedenis van de paraplu
Heden ten dage is de paraplu een ingeburgerd product. Ze zijn er in alle maten, soorten, kleuren en kwaliteiten. Toch bestaat de echte paraplu, zoals wij hem kennen pas zo'n honderd jaar. De paraplu stamt af van zijn broertje de parasol. de parasol bestaat al zo'n drieduizend jaar.
De parasol werd al zo'n 3.000 jaar geleden door de Egyptenaren gebruikt om de farao's en hoogwaardigheidsbekleders te beschermen tegen de zon. Later namen de Oude Grieken en Romeinen het idee van de parasol over en ook in de oude Indische beschavingenkomt men parasols tegen. Nu nog komt men, met name in de Hindoe-cultuur, veel parasols tegen die vaak prachtig versierd zijn en nog steeds ambachtelijk worden gemaakt. Na de Renaissance werd in de westerse wereld de parasol opnieuw uitgevonden (zoals wel meer dingen opnieuw werden uitgevonden). De parasol werd in die tijd het statussymbool bij uitstek, want in die tijd stond een blanke huid namelijk voor klasse en rijkdom. Het 'gewone' volk kreeg een door de zon getinte huid door het werken op het land of op zee. De adel wilde koste wat het kost de witte huid beschermen (men moest eens denken dat men op het land werkte...)
Tot het eind van de 18e eeuw was de parasol een voorwerp dat niet kon ontbreken in de darderobe van een adellijke dame of heer. Uit deze tijd stammen ook vele schilderijen, waar adelijke dames onder een parasol zitten of lopen (waarbij de parasol vaak nog door een dienaar werd gedragen)
Men hield zich destijds nog helemaal niet bezig om zich te beschermen tegen de regen, de rijken verplaatsten zich meestal toch met een draagstoel of koets. Het 'gewone' volk had geen behoefte aan bescherming, omdat men zich dat niet kon permitteren en de werkkleding die ze droegen voldoende bescherming bood.
Toch waren er in het Parijs van 1635 (ten tijde van Louis XIII) al enkele verkopers die een soort voorloper van de paraplu op straat verkochten. Deze paraplu's waren met geoliede stof overtrokken in zijde, linnen of katoen. Aan het begin van de 18e eeuw werd de paraplu officieel "uitgevonden" door een fransman : Jean Maruis. Hij ontwierp een parasol-paraplu die je kon plooien en op zak steken. De Fransen uit die tijd maakten taalkundig nog geen onderscheidt tussen de term paraplu en parasol (het produkt werd immers voor beide doeleinden gebruikt). Rond 1760 werd dit opgelost door de termen parasol en paraplu wettelijk vast te leggen. In de begin tijd van de paraplu woog dit artikel zo'n twee kilogram en was hij zo'n meter lang. Het was toen ook nog geen produkt dat door iedereen gebruikt werd. Vaak lieten de rijken de paraplu dan ook dragen door een dienaar. In de 19e eeuw bleef de paraplu een produkt voor de welgestelden met name dames gebruikten regelmatig een paraplu. Voor de heren was de paraplu toch enigszins een te vrouwelijk artikel. In die tijd begon de paraplu een belangrijk element van de damesmode te vormen. De paraluies werden gemaakt in alle soorten en kleuren en vrijwel alle groottes. Als binnenwerk voor de paraplu gebruikte men echte walvisbaleinen en nog altijd worden de "poten" van een paraplu baleinen genoemd, maar deze zijn allang niet meer van walvisbaleinen. In het begin van de 20e eeuw werd de paraplu voor een Engelsman een absolute noodzaak. geen Londense zakenman zal zich zonder zijn paraplu buitenshuis begeven. Nog altijd zijn de bolhoed en paraplu symbool voor een Londenaar. Na de eerste wereldoorlog werden paraplu's in grote aantallen geproduceerd, hierdoor werd de paraplu tevens een artikel voor de gewone man. Zeker nadat in de jaren twintig een zekere heer Knirps de opvouwbare paraplu uitvond. De paraplu-industrie kende tot in de jaren zeventig in Europa bloeiende tijden daarna konden de meeste paraplufabrikanten niet opboksen tegen de veel goedkoper gefabriceerde "verre oosten" paraplu. Qua massaproduktie moesten zij het afleggen tegen het verre oosten (arbeidsloon!!) maar heden ten dage blijven er nog enkele fabrikanten in Europa over die zich dusdanig gespecialiseerd hebben in kwalitatief hoogwaardige paraplu's dat zij een bestaanrecht hebben. (Knirps, Francesco Maglia, Romanelli, Briggs). |
Maandag 7 maart 2005
Geschiedenis van Lombardije
|
Geschiedenis van Lombardije
Op het eerste gezicht doet het moderne uiterlijk van dit gewest, waarvan Milaan het hectische middelpunt is, niet vermoeden dat het een rijk en roemrucht verleden heeft. Voor de geschiedschrijving van het gebied, dat nu Lombardije heet, moeten we teruggaan naar meer dan negenduizend jaar geleden.
De Valcamonica, één van de dalen ten noorden van Brescia, heeft een rijkdom aan rotstekeningen aan het licht gebracht waar slechts weinig archeologische gebieden ter wereld mee kunnen wedijveren; duizenden op rotsstenen gegraveerde afbeeldingen vormen het tastbare bewijs en het symbool van onze 'beschaving'. Dankzij haar gunstige ligging was Lombardije al sinds de vroege ijzertijd een tref- en verbindingspunt tussen volkeren uit het meditterane gebied en volkstammen uit Midden-Europa.
In de 5e/4e eeuw v. Chr. vielen de Galliërs het huidige Lombardije binnen en vestigden zich er definitief. Maar ondanks het feit dat de Galliërs zich ervan bewust waren dat ze een nationale eenheid vormden, waren zij toch vaak verdeeld door privaatrechtelijke geschillen, wat de verovering vanuit Rome vergemakkelijkte. Pas in de loop van de 7e eeuw begon men het gebied tot aan de Adda Longobardia (land van de Longobarden) te noemen, terwijl vanaf de 13e/l4e eeuw ook de Alpengebieden ten noorden van de grote meren werden beschouwd als behorende tot Lombardije; zelfs al stond deze naam al in de 10e eeuw voor een welomschreven gebied, toch werd hij nog zeer lang voor heel Noord-Italië gebruikt.
Nadat het gebied eerst als een zelfstandige provincie en daarna definitief bij het Romeinse Rijk werd ingelijfd, begon voor lombardije een bloeiperiode zowel voor de handel als op cultureel gebied, wat zich met name in de kunst, de architectuur en de nijverheid uitte. Mediolanum (de oude benaming voor de Lombardische hoofdstad) vormde het verbindingspunt tussen de van het Rijk afhankelijke koloniën. De vroegste resten van verstedelijking stammen uit deze periode, zoals blijkt uit het stratenplan dat de reeds bestaande structuur bedekte. In enkele decennia tijds verrezen ringmuren, die de stadsgrenzen vormden van steden als Mediolanum, Brixia (Brescia), Ticinum (Pavia), Mantua en Cremona.
In de Middeleeuwen beleefde Lombardije een ware bloeiperiode die tot uiting kwam in de romaanse kunst, een vermenging van klassieke invloeden en vroegchristelijke elementen. Aan het einde van de 12e eeuw nam het bestuur van de 'communes' (onafhankelijke steden) vastere vormen aan. In Lombardije vond, eerder dan elders, de overgang van commune naar 'signoria' (staatsvorm waarbij een 'signore', een machtig persoon, aan het hoofd staat) plaats.
De heerschappij van de familie Visconti (eind 13e eeuw- begin 14e eeuw) was voor de geschiedenis van Lombardije van doorslaggevend belang en werd gekenmerkt door een expansionistisch beleid dat tot de totstandkoming van een machtige staat leidde. Hun bewind werd later met hernieuwde kracht voortgezet door de familie Sforza.
Van 1535 tot 1700 bevond het zich onder Spaanse heerschappij: het hertogdom Milaan kwam in korte tijd tot verval: hongersnood en epidemieën (de door Manzoni beschreven beruchte pestepidemie van Milaan die in 1630 uitgebroken was) veroorzaakten duizenden slachtoffers, waardoor het inwonertal in vijftig jaar tijd tot een derde werd teruggebracht.
In de loop van de 18e eeuw kwam het hertogdom Milaan in handen van de Oostenrijkers, wat -mede dankzij de verlichtingspolitiek van de Oostenrijkse overheid een periode van economische en sociale vooruitgang inluidde. Na de Franse Revolutie en het Napoleontische intermezzo, werd in 1815 op het Congres van Wenen het Lombardisch-Venetiaanse koninkrijk gecreëerd, dat onder Oostenrijkse soevereiniteit stond. Tijdens de 'Cinque Giornate' (Vijf Dagen) kwamen de Milanezen in opstand tegen de Oostenrijkse overheersing, waar in 1859 met de Vrede van Zürich en de inlijving van Lombardije bij Piemonte een einde aan kwam. In 1861 werd het Koninkrijk Italië geproclameerd. Vanaf dat moment loopt de geschiedenis van Lombardije samen met die van het gehele schiereiland.
http://www.wereldpagina.nl/index.php/Geschiedenis_van_Lombardije |