NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Inhoud blog
  • DOORDENKEN OP DONDERDAG
  • GEDICHT VAN DE WEEK
  • ZONDAG 26 MAART 2017
  • DOORDENKEN OP DONDERDAG
  • GEDICHT VAN DE WEEK
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek

    Foto
    Mijn favorieten
  • Gedachten van Stefaan
    E-mail mij

    Druk oponderstaande knop om mij te e-mailen.

    Doorheen de dagen
    Ervaringen besproken
    29-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.DOORDENKEN OP DONDERDAG

    HET VERSTAND GEBRUIKEN

    Het is jammer, dat de mensen hun verstand, waarmee zij reeds hier op aarde God kunnen zien, zo weinig gebruiken: dat zij zich de tijd niet gunnen, van tijd tot tijd zo diep door te denken, dat zij Gods werking en Gods wezen in de dingen beschouwen.
    En moet dit in het algemeen jammer worden genoemd, nog meer valt het te betreuren, dat zij, wier verstand door studie scherper kan onderscheiden, zich zelfs die moeite niet getroosten.

                                 

    GOD LEREN ZIEN

    Wat ik als noodzakelijk voor deze tijd beschouw, is de beschouwing van al wat is in zijn afhankelijkheid en zijn voortkomst van God, wiens werk wij daarin moeten zien, wiens ‘zijn’ wij daarin moeten onderscheiden, die wij daarin moeten erkennen en aanbidden, allereerst in onszelf.
    God is daar en Hij openbaart zich daar aan ons. Hij wil daar gezien en erkend worden. Hij is tenslotte nergens beter voor ons kenbaar dan in de grond van ons wezen.
    Leefde die gedachte aan Gods inwoning, aan de algehele afhankelijkheid van de hele natuur van God, aan Gods leiding en openbaring in alles, welke andere daden zouden er worden gesteld om ze in overeenstemming te doen zijn met hun karakter van Gods openbaring.
    De mensen moeten weer God zien en in de aanschouwing van God leven.

    (Titus Brandsma, 1881-1942)









    29-03-2017 om 17:52 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    27-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.GEDICHT VAN DE WEEK

    MET LEGE HANDEN

                        

    Steeds opnieuw 

    groeien wij vast 

    aan welvaart, voorrecht of gelijk. 

    We bouwen ons 

    een burcht van zekerheden 

    waarin de ziel 

    geen adem krijgt. 
     
                                        

    Zalig

    wie zulke muren sloopt 

    en tegen beter weten in 

    een weg aanlegt 

    door chaos en woestijn.          

                                             
    Zalig

    wie onrecht recht trekt, 

    klein wordt, 

    groot maakt, 

    hoop geeft, 

    brood deelt, 

    omziet naar verschopten.          

                                       
    Zalig 

    wie zich omkeert

    van meer naar genoeg, 

    en mens durft zijn 

    met lege handen.

                           

    Kris Gelaude

     

    27-03-2017 om 16:35 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    25-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ZONDAG 26 MAART 2017

    4de VASTENZONDAG A – 26 MAART 2017
    ‘HEER, MAAK DAT IK ZIEN KAN’

                     

    Vorige zondag kregen we een beeld van Jezus, als de Bron van Levend water, de bron van het echte Leven opdat ook wij tot een volkomen leven zouden komen. In de meest letterlijke en diepzinnige betekenis van het woord is Hij leven-gevend …
    Vandaag wordt Jezus voorgesteld als ‘het Licht voor de wereld’. Zoals (vrijwel) steeds wordt een wonderbare genezing belicht als een ‘TEKEN’, met name als een gelegenheid om een diepere, ‘symbolische’ boodschap door te geven. Waar mensen gevangen zitten in een of andere vorm van duisternis – kwaad, onderdrukking, misbruik, eigenwaan of wat dan ook – daar wil de Heer bevrijding en licht brengen, daar wil Hij zelf Licht en baken voor ons worden. En dan wordt alles anders …

    Broeders en zusters, eens was u duisternis
    maar nu bent u licht, door uw bestaan in de Heer.
    Ga de weg van de kinderen van het licht.
    Het licht brengt goedheid voort en gerechtigheid en waarheid.
    (Brief aan de christenen van Efese 5,8-9)

    In het voorbijgaan zag Jezus iemand die al vanaf zijn geboorte blind was.
    Hij spuwde op de grond.
    Met het speeksel maakte hij wat modder,
    streek die op de ogen van de blinde en zei tegen hem:
    ‘Ga naar het badhuis van Siloam en was u daar.’
    De man ging weg, waste zich, en toen hij terugkwam kon hij zien.
    ---
    Toen riepen de farizeeën tegen de man:
    ‘Jij, sinds je geboorte ben je een en al zonde,
    en nu wil jij ons de les lezen?’
    En ze joegen hem weg.
    Jezus hoorde dat en zocht hem op.
    Hij vroeg: ‘Gelooft u in de Mensenzoon?’
    ‘Als ik wist wie het was, Heer,
    zou ik in hem geloven,’ zei hij.
    ‘U kijkt naar hem en u spreekt met hem,’ zei Jezus.
    Toen zei de man: ‘Ik geloof, Heer,’
    en hij boog zich voor Jezus neer.
    En Jezus zei nog:
    ‘Ik ben in de wereld gekomen om het oordeel te vellen.
    Dan zullen zij die niet zien, zien
    en zij die zien, zullen blind worden.’
    Een paar Farizeeën
    die bij hem stonden en dat hoorden, zeiden:
    ‘Wij zijn toch zeker niet blind!’
    ‘Was u maar blind,’ zei Jezus,
    ‘dan zou u zonder zonde zijn.
    Maar u beweert dat u kunt zien,
    en dus blijft uw zonde.’
    (Enkele verzen uit Matteüs 9)

                    

    LATEN WIJ BIDDEN OM LICHT IN ONS LEVEN

    Weer heeft het evangelie een diepe inhoud. Jezus toont dat Hij licht brengt, ja zelfs het LICHT is VOOR DE WERELD: onder de schijn van dat Licht gezien wordt alles anders voor ons en worden ook wij zelf andere mensen.

    Maar er is nog een andere opvallende vaststelling in dit stukje evangelie: de manier waarop mensen omgaan met deze blinde man. De Farizeeën kelderen hem; ze schelden en schimpen, en menen zo zelf groot te worden. Het toont alleen hun eigen trieste kleinheid. En het werkt als een boemerang: hun misprijzen keert terug op henzelf. Niet de blinde mens wordt afgebroken, zelf worden zij zielige schepsels! Hun verwaande, zelfvoldane hoogmoed belet hen om de grootheid van die kleine mens te zien: zijn nederige geloof ontgaat hen, en veel meer nog ontgaat hen de boodschap van Jezus. Hun verstokte eigenwaan maakt hen ziende blind en zo blijven zij gevangen in zichzelf. Zij zien niet hoeveel ruimer, hoeveel mooier de ware wereld is!

    Hoe anders is de blinde man! Open, ontvankelijk en zonder vooroordelen! Zijn blindheid, zijn beperking helpt hem daarbij. Hij is er wijzer door geworden. Hij liep reeds zo vaak tegen een muur en moest al zoveel opgeven en loslaten dat hij niet meer vol is van zichzelf. Zo kan hij in alle nederigheid tot Jezus zeggen: ‘ik geloof, Heer’. Zo kan hij deemoedig en rustig zijn verhaal doen aan zijn belagers. Vrij van alle hoogmoed kan hij onbevangen naar de andere toegaan. Zijn nederigheid maakt hem groot. Zoals Jezus trouwens zelf zegt: wie zich verheft, zal vernederd worden. En zoals eveneens in de lofzang van Maria staat: ‘kleinen en armen maakt Hij groot’.

    Hoe anders dan de farizeeën is ook Jezus zelf. Zomaar in het voorbijgaan, merkt Hij die kleine mens op, misprezen, uitgesloten, verschopt. Hij loopt er niet aan voorbij maar meteen ziet hij zijn leed en gaat Hij mede lijden. Letterlijk: hij lijdt mee en hij draagt mee. Zozeer leeft en lijdt en draagt Hij mee dat het leed wordt opgeheven: de blinde man wordt ziende.

    Jezus zwijgt ook niet voor de valsheid van de Farizeeën. Zonder enige vrees ontmaskert hij de leugen van de wereld, de leugen van de groten, de leugen van de opgeblazen eigenwaan.

    Een paar Farizeeën die bij hem stonden en dat hoorden, zeiden:


    ‘Wij zijn toch zeker niet blind!’
    ‘Was u maar blind,’ zei Jezus,
    ‘dan zou u zonder zonde zijn.
    Maar u beweert dat u kunt zien,
    en dus blijft uw zonde.’


    Zo tekent deze genezing ten volle Jezus’ grootheid. Jezus voert uit wat Maria in haar loflied over God zelf had gezongen: ‘Hij drijft uiteen wie zich verheven wanen, heersers stoot hij van hun troon en wie gering is geeft hij aanzien.’
    Daarom kunnen wij alleen maar danken, en wij bidden:


    Heer Jezus, wees Gij zelf het Licht vóór onze ogen,
    wees ook het Licht in onze ogen.

           

    De blinde

          

    Tussen de mensen verloren
    zit ik en ergens gaat hij.
    Hopeloos laat ik mij horen,
    maar hij is al voorbij.
    O Jezus Christus van Nazareth,
    hebt U geen oog voor mij?

               

    Hoort U mij soms dan niet vragen
    waar ik op aarde toe dien?
    Onverwacht licht in mijn dagen,
    bent U het antwoord misschien?
    O Jezus Christus van Nazareth,
    geef dat ik U mag zien.

                     

    Meester vol mededogen,
    stem die vervaagt in de wind,
    gun me het licht van uw ogen,
    houd me niet langer blind.
    O Jezus Christus van Nazareth,
    maak toch dat ik U vind.

                  

    Michel van der Plas















    25-03-2017 om 07:48 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    23-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.DOORDENKEN OP DONDERDAG

    HET LIJDEN VERDRAGEN

    Laat ik beginnen met iets dat voor sommigen negatief lijkt: de berusting in lijden en rampen.
    Ik weet dat er zijn die de prediking van berusting uit de tijd achten, die veeleer verzet en opstand prediken dan berusting, maar wij leven nu eenmaal in een wereld waarin het leed niet te vermijden is, waarin het lijden om onze eigen zonden en tekortkomingen een plaats heeft.

    Het getuigt van miskenning van de ware verhoudingen, indien wij ons niet instellen op iets dat wij niet kunnen ontgaan.

    En nu kan het een ogenblik de indruk wekken van kracht, indien wij het lijden niet verdragen en daartegen in opstand komen. Eerbied en verering kunnen wij slechts hebben voor wie het lijden met ware heldenmoed, offervaardigheid en liefde verdraagt.

                

    LIEFDE VERZACHT LEED

    Wat zou de wereld een geheel andere gedaante hebben, indien de opstandige kreten verstomden, de klaagtonen wegstierven. Indien het lijden werd gezien, zoals Christus het deed zien aan de leerlingen van Emmaüs.

    Dat wil niet zeggen dat alle leed op aarde zou moeten bestendigd worden. De liefde zou meer leed verzachten en wegnemen, dan de opstand en het verzet ooit zullen vermogen uit de wereld te bannen.

    Ik weet niet of de wereld van onze tijd niet de meeste behoefte heeft aan mannen en vrouwen die moed hebben, offervaardigheid en liefde om het lijden van deze tijd te dragen. Wie maakt in brandende liefde en stervensmoed nog waar, wat Onze Lieve Heer toch gezegd heeft: dat zijn juk zoet en zijn last licht is?

    (Titus Brandsma, 1881-1942)

    23-03-2017 om 10:17 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    20-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.GEDICHT VAN DE WEEK

    ALS IK U AANSCHOUW

                   

    O Jezus, als ik U aanschouw,
    Dan leeft weer, dat ik van U hou
    En dat ook Uw hart mij bemint,
    Nog wel als Uw bijzondren vriend.

                

    Al vraagt mij dat meer lijdensmoed,
    Och, alle lijden is mij goed,
    Omdat ik daardoor U gelijk
    En dit de weg is naar Uw Rijk.

                

    Ik ben gelukkig in mijn leed,
    Omdat ik het geen leed meer weet,
    Maar 't alleruitverkorenst lot,
    Dat mij vereent met U, o God.

                

    O, laat mij hier maar stil alleen,
    Het kil en koud zijn om mij heen,
    En laat geen mensen bij mij toe:
    't Alleen zijn word ik hier niet moe.

                 

    Want, Gij, o Jezus, zijt bij mij,
    Ik was U nimmer zo nabij.
    Blijf bij mij, bij mij, Jezus zoet,
    Uw bijzijn maakt mij alles goed.

                  

    Titus Brandsma
    Geschreven in de strafgevangenis van Scheveningen, 12-13 februari 1942.

              

    LAATSTE GEDICHT
                  

    Het leed kwam telkens op mij aan.
    Onmogelijk om het af te weren
    Met geen tranen te bezweren
    'k Had het anders lang gedaan.

                

    Toen ging het boven op mij staan
    tot ik stil lag zonder wenen.
    Duldend, wachtend moest ik leren
    En toen eerst is het heengegaan.

                 

    Dat is nu al een poos geleên.
    Ik zie het nu van verre nog
    En ik begrijp niet, waarom toch
    Ik toen zo leed met veel geween.

                 

    Titus Brandsma
    Geschreven in het doorgangskamp Amersfoort, voorjaar 1942.

              

    (Titus Brandsma werd geboren op 23 februari 1881 bij Bolsward in Friesland. Na 6 jaren gymnasium in het Brabantse Megen trad hij in 1898 in het klooster der paters Karmelieten in Boxmeer.
    Op 17 juni 1905 werd hij priester gewijd. Na verdere studie in Rome gaf hij van 1909 tot 1923 les aan het studiehuis van de Karmelieten in Oss. In 1923 werd hij hoogleraar in de wijsbegeerte en vroomheid aan de in dat jaar opgerichte universiteit in Nijmegen.
    In 1935 werd hij door de aartsbisschop Johannes de Jong van Utrecht benoemd tot geestelijk adviseur van de R.K. Journalistenvereniging.
    Tijdens het tweede jaar van de Duitse bezetting zette hij de leiding van de katholieke kranten aan tot verzet. Dit werd hem noodlottig. Hij werd gearresteerd op 19 januari 1942 en verbleef in gevangenissen in Scheveningen, Amersfoort en Kleve, totdat hij op 19 juni 1942 aankwam in het concentratiekamp in Dachau, waar hij op 26 juli zou sterven.
    Zijn zaligverklaring op 3 november 1985 door paus Johannes Paulus II mag beschouwd worden als een bekroning van zijn werken, bidden en handelen.)







    20-03-2017 om 15:22 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    18-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ZONDAG 19 MAART 2017

    3de VASTENZONDAG A – 19 MAART 2017
    ‘NAAR U GAAT MIJN VERLANGEN, HEER …’

                 

    Vandaag krijgen we twee lezingen die over water spreken en allebei een heel diepe inhoud hebben. In de eerste plaats de twijfel van de Joden, die door Mozes uit Egypte zijn weggeleid. Na hun aanvankelijk enthousiasme bij de uittocht gaan ze morren door de ontberingen in de woestijn. Het zijn gevoelens die we ook wel kennen: na een geestdriftig begin, kunnen er nadien omstandigheden komen, die zwaar vallen en doen twijfelen. Het water, waarvan sprake in de eerste lezing is letterlijk te nemen: de Joden worden opstandig omdat ze hun dorst niet kunnen lessen in de dorheid van de woestijn.
    Maar deze lezing uit ‘Exodus’ is slechts een oudtestamentische inleiding op de diepere inhoud van het evangelie: in het gesprek met de Samaritaanse vrouw maakt Jezus zichzelf kenbaar als levend water, als de bron van echt en waarachtig leven. Zonder verbondenheid met Hem kwijnen wij weg. Merkwaardig is bovendien dat Jezus dit aan een Samaritaanse openbaart, iemand van ‘dat minderwaardige volkje’ (in de ogen van de Joden) en dan ook nog een vrouw! Verbazingwekkend! En zeker niet zonder betekenis! Hoe zou Jezus in onze tijd oordelen over ‘harde waarheden’ die ook vandaag wel eens uit onverwachte hoek naar ons toekomen?

                        

    Daar, in de woestijn van Sion, leden de mensen hevige dorst;
    zij bleven almaar tegen Mozes mopperen en morren:
    ‘Waarom hebt u ons weggevoerd uit Egypte
    als we toch met kinderen en vee van de dorst moeten sterven?’
    (Exodus 17,3)

    Jezus antwoordde:
    ‘Iedereen die drinkt van dit water, krijgt weer dorst,
    maar wie drinkt van het water dat Ik hem zal geven,
    krijgt in eeuwigheid geen dorst meer;
    integendeel: het water dat Ik hem zal geven,
    zal in hem opborrelen als een bron van eeuwig leven.’
    (Johannes 4,13-14)

                       

    BIJ U, BRON VAN LEVEN …

                 

    De lezingen die we zonet hoorden – het gemopper van de Joden in de woestijn na de euforie bij de uittocht uit Egypte, en het gesprek van Jezus met de Samaritaanse – spelen zich niet af in ons land, waar we doorgaans niet te klagen hebben over te weinig regen of tekort aan water. Ze hebben plaats in dorre streken, woestijn of nog net niet, waar de watervoorziening en de bevoorrading in water een dagelijkse nood en kommer is. Als de regen maanden uitblijft, gaat de natuur ten onder. Je ziet het soms in de subtropen, en het is een zielig zicht, dat zelfs cactussen kunnen afsterven door de maandenlange droogte. Het gras op de weiden wordt ros, er komen kale plekken tussen, met zand dat al even ros is. De dieren kwijnen weg, gieren cirkelen in de lucht en af en toe ligt er een kadaver. Ook mensen lijden en verzwakken onder droogte en hitte.

    In deze context spreekt Jezus: zoals drinkwater van levensbelang is voor plant en dier en mens, zo is Hij bron van volkomen en waarachtig Leven. Alleen bij Hem komen wij ten volle tot Leven, zonder Hem is ons leven maar een schaduw, verdorren wij en kwijnen wij weg. Het gaat hier niet om mystiekers of grote heiligen: Jezus spreekt voor gewone mensen, zoals wij. We moeten ook niet denken aan uitzonderlijke praktijken, waarin die verbondenheid met Hem beleefd wordt. In ons dagelijkse leven kan Hij tot ons komen, en kunnen wij bij Hem zijn: door een stil gebed of een simpele gedachte doorheen de dag kan ons dagelijkse leven dieper worden.

    Belangrijker nog is dat we Hem ontmoeten in het gewone leven zelf. Dan worden gewone dingen ongewoon, door de diepgang, die zij krijgen. De vreugden, die wij kennen, worden een geschenk uit zijn hand; en zelfs het leed, dat ons overkomt en misschien drukt, wordt een geschenk. We worden meer met Hem verenigd, want ons leed en verdriet wordt een afspiegeling van het leed dat Hij zelf te dragen had.

    Zelden of nooit komt Hij tot ons op een spectaculaire wijze, maar Hij komt tot ons, gans onverwacht, in duizend, duizend dingen. Laten wij dan ook de aandacht voor de diepgang in de dagelijkse dingen niet verliezen.

    CHRISTUS REDDER

          

    U, Jezus, bent de Messias,
    u onze heilige Heer.
    Zo heeft uw vriend het beleden,
    zo noemen wij u ook heden,
    morgen en altijd weer.

                 

    U komt van God gezonden,
    u hebt bij ons gewoond
    en als zijn grote genade
    met uw barmhartige daden
    hem aan de mensen getoond.

                   

    U bent de Christus, de redder,
    u het verlossende woord;
    u brengt de eeuwige vader
    tot al zijn schepselen nader
    die hij in uw stem aanhoort.

                 

    U beeldt hem uit op de aarde:
    God van barmhartigheid
    die zich heeft weggegeven
    en als de bron van het leven
    ons van de dood bevrijdt.

                   

    U zij de macht en de glorie,
    Christus die wonderen doet.
    Rots van de stervelingen,
    hoor ons vandaag tot u zingen,
    God, op de aarde ontmoet.

                

    Michel van der Plas

















    18-03-2017 om 09:32 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    15-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.DOORDENKEN OP DONDERDAG

    GELUKKIGE VERJARDAG, THOMAS …
    500 worden en nog zo jong …

    THOMAS MORES UTOPIA

    Jan Frans Lindemans

    Iets meer dan 500 jaar geleden (in 1516) publiceerde de Engelse humanist Thomas More het boek 'Utopia' bij Dirk Martens in Leuven.
    De volledige titel van het werk luidt in vertaling: 'Over de beste staatsinrichting te weten het nieuwe eiland Utopia'. Het woord 'Utopia' is door More uitgevonden en is een samentrekking van twee Griekse woorden: 'ou' (niet) en 'topos’ (plaats). De ideale staatsinrichting die More beschrijft, is dus onbestaand, het is een fictief verhaal.
    Het werk bestaat uit twee delen. Het eerste deel is een vlijmscherpe kritiek op de Engelse maatschappij in het begin van de 16de eeuw. Het is een tijd van onderdrukking en corruptie. Machtige heren eisen meer en meer land op, ten koste van de gewone agrarische bevolking. Dit leidt tot verpaupering van de massa en tot criminaliteit. Deze wordt dan door een corrupt rechtssysteem bestreden.
    In het tweede deel voert Thomas More een zekere Raphael Hythlodaeus ten tonele, die verslag doet van zijn bezoek aan het eiland Utopia. Volgens deze filosoof en wereldreiziger heeft dit eiland de beste samenleving ter wereld. Omdat privébezit er niet bestaat, dient iedereen het publieke belang en niet het eigenbelang. Standenverschillen bestaan er niet: iedereen is gelijk en kleedt zich ook op gelijke wijze. Er bestaat dan ook geen afgunst. Werken wordt tot een minimum herleid. Mannen én vrouwen krijgen een goede opleiding. Er bestaat een niet-christelijke staatsgodsdienst, maar er is godsdienstvrijheid. Intolerant gedrag wordt bestraft.
    Een niet kritische lezer zou deze ‘utopia’ als een schitterend en te realiseren ideaal kunnen opvatten, een 'eutopia' (eu' betekent goed in het Grieks zoals in 'eu-angelion’, de goede boodschap).

    Was dat de bedoeling van Mores schrijven? Wellicht niet. De zeer vrome More kan moeilijk akkoord gegaan zijn met een aantal praktijken uit Utopia: zoals echtscheiding (denk maar aan Mores problemen met de huwelijksperikelen van zijn grote baas Hendrik VIII), euthanasie en vrouwelijke priesters. Utopia is een satire, zoals 'De Lof der Zotheid' van Mores grote vriend Erasmus. Het is Raphael Hythlodaeus die aan het woord is en die naam is ook satirisch bedoeld: enerzijds de boodschapper van God (Raphael) en anderzijds, verkoper van onzin (Hytlodaeus).
    Dat neemt uiteraard niet weg dat Utopia wereldliteratuur blijft en een boeiend tijdsdocument is. Sinds Mores Utopia gebruiken wij de woorden utopie en utopisch, telkens wij vanuit een bestaande situatie die we niet goed vinden, dromen over een ideaal (een eutopie), wetende dat dit ideaal moeilijk te bereiken is, misschien zelfs onbereikbaar in deze wereld (ou-topos).

    IN HOGERE SFEREN

    Anne-Mie Van de Walle

    Lang geleden spraken de dieren en waren de mensen in contact met allerlei bovenaardse krachten. 'Er was eens ...' is een ver exotisch dromenland.
    En als de verre toekomst nu ook eens zo magisch en vol mogelijkheden was? Ik stel me een Aarde voor waar alle mensen, van welke strekking ook, in wederzijds begrip leven en alleen elkaars welzijn beogen. Kortom, het visioen van een volmaakte wereld dat alle grote godsdiensten voorhouden, wordt werkelijkheid. En bij een nieuwe aarde hoort een nieuwe hemel waar de pleitbezorgers der wereldgodsdiensten en alle goede mensen – en dat zijn dan àlle mensen – naartoe mogen.
    Ik kan me voorstellen dat Jezus, Boeddha en Mohammed nu van de ene crisisvergadering
    naar de andere hollen, zich overeind houden met sloten koffie en veel verdriet hebben om wat de mensen elkaar aandoen.
    Maar in de verre toekomst mogen ze misschien met pensioen en organiseren ze een gezellig samenzijn met lekkere hapjes en dito drankjes. Zelfs Mohammed die door extremisten tot een pezenwever is herleid, kan daar als een goedlachse bon vivant uit de hoek komen.
    Een onderonsje, zo gezellig .., dat het voor herhaling vatbaar is. Nog een toastje zalm, Boeddha! Nog een trappistje, Mohammed! Of laten we de champagnekurken knallen, Jezus! Of eerder een Chateauneuf du Pape om de bruiloft van Kana over te doen?
    En dan ... komt de Grote Baas binnen, want die heeft het aroma van het geluk al van verre geroken: hij zet er zich gezellig bij en geniet mee van het lekkers van de Nieuwe Aarde dat voor dat van onze oude Aarde niet moet onderdoen.
    En waar wachten wij stervelingen in Godsnaam nog op? Iedereen aanschuiven aan de dis van het mooie visioen, waar schotels vol liefde en welzijn de reeds goedgevulde tafel extra opfleuren. Een stevige pakkerd voor je disgenoot en toetasten maar. Gezondheid!

    (Bron: Catechesehuis, Tussendoor: ‘Mogen wij nog dromen?’, februari 2017)

















    15-03-2017 om 17:45 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    13-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.GEDICHT VAN DE WEEK

    BARMHARTIGHEID

    Mijn broeder Jezus, die mij kent
    en die in heel mijn lange falen
    u nooit van mij hebt afgewend,
    maar mij bewaard hebt alle malen,
    ik vraag u, die mijn zaak bepleit,
    barmhartigheid.

                  

    Ik ben een boom, door u geplant,
    die maar geen goede vrucht wil dragen,
    een ergernis langzamerhand;
    en toch, o blijf het met mij wagen
    en schenk me, om mijn late spijt,
    barmhartigheid.

                  

    Al groei ik in uw wijngaard krom
    al zoveel lange droeve jaren,
    o hak uw dorre boom niet om,
    maar wil hem nog voor u bewaren,
    en blijf hem, Jezus, toegewijd.
    Barmhartigheid. 

                   

    Geef mij niet prijs, maar loop mij na,
    blijf naar mij omzien met uw zorgen;
    bevrucht de grond waarin ik sta
    en gun me nog de dag van morgen
    in de mij toegemeten tijd,
    barmhartigheid.

                 

    Michel van der Plas

    13-03-2017 om 07:49 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    11-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ZONDAG 11 MAART 2017

    2de VASTENZONDAG A – 12 MAART 2017
    EVEN OP DE TABOR …

             

    Ons leven is doorgaans getekend door regelmaat en een veelheid van gewone dingen, die elke dag of elke week herhaald worden: het werk, de school, de dagelijkse dingen in ons gezin… Vandaar dat na verloop van tijd de dagen allemaal een beetje op elkaar kunnen gaan lijken, dat er eentonigheid komt, routine en sleur; dat alles dag aan dag zijn gewone gangetje gaat. Enthousiasme, verwondering – dankbaarheid ook – vlieden weg uit onze handen, onze ogen, onze harten. Alles kan zo gewoon worden, de gloed, de geestdrift en de bezieling van het begin is verdwenen …
    Vandaag horen we in het evangelie een heel ander verhaal: Jezus is – ten aanschouwen van drie bevoorrechte leerlingen – een korte wijle samen met Mozes en Elia op de berg Tabor: het is een ervaring, die allesbehalve alledaags is, en die de leerlingen zuurstof gaf voor hun geloof in de Verrezen Jezus, voor later, wanneer de gloed van het begin – zeker na de kruisdood – ver weg zou zijn ...
    Mogen ook wij – af en toe en misschien heel even maar – een glimp opvangen van zijn heerlijkheid, om dan weer verder te kunnen doorheen misschien dorre dagen …

          

    De HEER zei tegen Abram:
    ‘Trek weg uit uw land, uw stam en ouderlijk huis,
    naar het land dat Ik u zal aanwijzen.
    (Genesis 12,1)

             

    Vanaf die tijd begon Jezus zijn leerlingen duidelijk te maken
    dat hij naar Jeruzalem moest gaan en veel zou moeten lijden
    door toedoen van de oudsten, de hogepriesters en de schriftgeleerden,
    en dat hij gedood zou worden,
    maar op de derde dag uit de dood zou worden opgewekt.
    Zes dagen later nam Jezus Petrus, Jakobus en diens broer Johannes
    met zich mee een hoge berg op, waar ze alleen waren.
    Voor hun ogen veranderde hij van gedaante …
    (Matteüs 16,21 en 17,1-2)

          

    HET LANGE ONDERWEG … 

          

    Abram en de eerste leerlingen leren veel over onszelf. 1800 voor Christus: Abram leeft zijn veilige leventje, thuis bij vader en moeder. Zijn familie heeft het goed en hij zal zelf zijn toekomst ook wel maken, met macht en geld en aanzien. Men zal met ontzag over hem spreken. Hij heeft Gods roep nog niet gehoord en is nog niet wakker geschud. Alles draait nog rond zijn eigen ikje. God heeft nog niet gesproken.
    En dan is er die stem van God: ‘Trek weg uit uw land’. Laat alles achter waar je vroeger voor leefde en zoek een hoger doel. Een horizon, die weidser is, ligt voor jou open. God wenkt met zijn belofte, en Abram trekt op weg. Zo ging het ook met de eerste leerlingen: een simpel woord van Jezus: ‘Volg mij’, en ook zij trokken op weg.
    Abram, de leerlingen en zoveel mensen zijn ooit op weg gegaan, alleen gesteund door Gods belofte, alleen gevoed door Hem, in de stilte van hun gebed. Wittebroodsweken leken het eerst. Pas later kwam de loden hitte van de middagzon, het leed, het onbegrip, de tegenstand, de eenzaamheid.
    Elk ideaal eist zijn tol en kost zijn prijs. Zo was het voor Abram, zo was het voor de leerlingen, zo is het voor elke mens, die luistert naar Gods lokroep. Zo was het zelfs voor Jezus zelf: ook Hij zegt dat Hij veel zal moeten lijden.
    En soms is er een glimp van de beloofde zaligheid, een adempauze die in staat stelt om vol te houden. Even vertoef je op de berg, waar je graag zou blijven: ’Heer, het is goed dat wij hier zijn. Ik zal hier drie tenten opslaan.’ Maar de weg loopt verder door het dal, het beloofde land verdwijnt weer achter de einder: ‘Ze keken op en zagen niemand meer.’ Mozes en Elia en Jezus in stralende gedaante, ze zijn uit het gezicht verdwenen.
    Nog jaren duurden de omzwervingen van Abram naar het beloofde land, nog maanden ook was Jezus met zijn leerlingen op weg naar Jeruzalem, en ook zo lang kan onze eigen tocht nog lijken. Wij blijven altijd mensen onderweg, altijd op weg naar de volkomen vervulling van een levenslange hoop.
    De trouw aan een ideaal is zelden lichtlopend. Meestal groeit zij moeizaam, in de stilte van een soms vertwijfelde ontmoeting met God. Bidden wij daarom met Kardinaal Newman: ‘Richt gij mijn schreden, Heer, ik vraag u niet de horizon te zien: één stap is mij genoeg.’

             

    Hoe loopt de weg door de woestijn
    naar Uw beloofde landen?
    Er is veel dorst, er is veel pijn,
    maar weinig troost voorhanden.
    Wij kwamen in ’t begin der wegen
    de kloeke druivendragers tegen,
    en vroegen toen reeds: Is ’t nog ver?
    Zij wezen met kort duimgebaar,
    alsof het nog een boogscheut waar’,
    naar d’Avondster.

          

    En ’t land werd niet gevonden.

        

    Maar ’t heimwee blijft, spijts twijfel, nood
    en ijdelheid en zonde.
    Begint het soms in ’t aanschijn van de dood?
    Men zegt: Wie God wil zien moet sterven …
    Of loopt de weg doorheen de grot
    van onze ziel, waarin Gij waakt, mijn God?
    Dan valt de schone hoop in scherven,
    want dan begint de weg van her …
    Dan was het nooit zo na, mijn God,
    maar ach, ook nooit zo ver!

                        

    Felix Timmermans









    11-03-2017 om 08:43 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    08-03-2017
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.GEDICHT VAN DE WEEK

    EEN KIND VAN HET KLEINE

         

    Het is bij u zwart of wit:
    ik heb mij maar vrij te maken
    van al wat ik ben en bezit,
    en have en goed te verzaken.

         

    Ik had me daar zo aan gehecht;
    maar u hebt uw vader verlaten,
    uw huis, uw geluk, en u zegt
    dat ik dat zelfs zou moeten haten.

         

    Daar gaat u op weg, en u ziet
    achterom of ik na zal komen.
    Maar ik heb de moed nog niet
    met u van uw rijk te dromen.

        

    En zo blijf ik staan waar ik sta,
    een kind van het veilige kleine,
    en hulpeloos roep ik u na,
    terwijl ik u zie verdwijnen:

        

    Verlies mij toch niet uit het oog
    wanneer u reist door de bergen,
    zo ver als u gaat en zo hoog,
    met al wat de verten nog vergen.

         

    O, blijf mijn geweten nabij,
    als niets meer van u wordt vernomen.
    Heer Jezus, herinner u mij
    als u in uw rijk bent gekomen.

          

    Michel van der Plas

    08-03-2017 om 11:17 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 27/03-02/04 2017
  • 20/03-26/03 2017
  • 13/03-19/03 2017
  • 06/03-12/03 2017
  • 27/02-05/03 2017
  • 20/02-26/02 2017
  • 13/02-19/02 2017
  • 06/02-12/02 2017
  • 30/01-05/02 2017
  • 23/01-29/01 2017
  • 16/01-22/01 2017
  • 09/01-15/01 2017
  • 02/01-08/01 2017
  • 25/12-31/12 2017
  • 19/12-25/12 2016
  • 12/12-18/12 2016
  • 05/12-11/12 2016
  • 28/11-04/12 2016
  • 21/11-27/11 2016
  • 14/11-20/11 2016
  • 07/11-13/11 2016
  • 31/10-06/11 2016
  • 24/10-30/10 2016
  • 17/10-23/10 2016
  • 10/10-16/10 2016
  • 03/10-09/10 2016
  • 26/09-02/10 2016
  • 19/09-25/09 2016
  • 12/09-18/09 2016
  • 29/08-04/09 2016
  • 08/08-14/08 2016
  • 01/08-07/08 2016
  • 25/07-31/07 2016
  • 18/07-24/07 2016
  • 11/07-17/07 2016
  • 04/07-10/07 2016
  • 27/06-03/07 2016
  • 20/06-26/06 2016
  • 13/06-19/06 2016
  • 06/06-12/06 2016
  • 30/05-05/06 2016
  • 23/05-29/05 2016
  • 16/05-22/05 2016
  • 09/05-15/05 2016
  • 02/05-08/05 2016
  • 25/04-01/05 2016
  • 18/04-24/04 2016
  • 11/04-17/04 2016
  • 04/04-10/04 2016
  • 28/03-03/04 2016
  • 21/03-27/03 2016
  • 14/03-20/03 2016
  • 07/03-13/03 2016
  • 29/02-06/03 2016
  • 11/01-17/01 2016
  • 04/01-10/01 2016
  • 28/12-03/01 2021
  • 21/12-27/12 2015
  • 14/12-20/12 2015
  • 07/12-13/12 2015
  • 30/11-06/12 2015
  • 23/11-29/11 2015
  • 16/11-22/11 2015
  • 09/11-15/11 2015
  • 02/11-08/11 2015
  • 26/10-01/11 2015
  • 19/10-25/10 2015
  • 12/10-18/10 2015
  • 05/10-11/10 2015
  • 28/09-04/10 2015
  • 21/09-27/09 2015
  • 14/09-20/09 2015
  • 07/09-13/09 2015
  • 17/08-23/08 2015
  • 10/08-16/08 2015
  • 03/08-09/08 2015
  • 27/07-02/08 2015
  • 20/07-26/07 2015
  • 13/07-19/07 2015
  • 06/07-12/07 2015
  • 29/06-05/07 2015
  • 22/06-28/06 2015
  • 15/06-21/06 2015
  • 08/06-14/06 2015
  • 01/06-07/06 2015
  • 25/05-31/05 2015
  • 18/05-24/05 2015
  • 11/05-17/05 2015
  • 04/05-10/05 2015
  • 27/04-03/05 2015
  • 20/04-26/04 2015
  • 13/04-19/04 2015
  • 06/04-12/04 2015
  • 30/03-05/04 2015
  • 16/03-22/03 2015
  • 09/03-15/03 2015
  • 02/03-08/03 2015
  • 23/02-01/03 2015
  • 16/02-22/02 2015
  • 09/02-15/02 2015
  • 02/02-08/02 2015
  • 26/01-01/02 2015
  • 19/01-25/01 2015
  • 12/01-18/01 2015
  • 05/01-11/01 2015
  • 29/12-04/01 2015
  • 22/12-28/12 2014
  • 15/12-21/12 2014
  • 08/12-14/12 2014
  • 01/12-07/12 2014
  • 24/11-30/11 2014
  • 17/11-23/11 2014
  • 10/11-16/11 2014
  • 03/11-09/11 2014
  • 27/10-02/11 2014
  • 20/10-26/10 2014
  • 13/10-19/10 2014
  • 06/10-12/10 2014
  • 29/09-05/10 2014
  • 22/09-28/09 2014
  • 15/09-21/09 2014
  • 08/09-14/09 2014
  • 01/09-07/09 2014
  • 25/08-31/08 2014
  • 18/08-24/08 2014
  • 11/08-17/08 2014
  • 04/08-10/08 2014
  • 28/07-03/08 2014
  • 21/07-27/07 2014
  • 14/07-20/07 2014
  • 07/07-13/07 2014
  • 30/06-06/07 2014
  • 23/06-29/06 2014
  • 16/06-22/06 2014
  • 09/06-15/06 2014
  • 02/06-08/06 2014
  • 26/05-01/06 2014
  • 19/05-25/05 2014
  • 12/05-18/05 2014
  • 05/05-11/05 2014
  • 28/04-04/05 2014
  • 14/04-20/04 2014
  • 07/04-13/04 2014
  • 31/03-06/04 2014
  • 24/03-30/03 2014
  • 17/03-23/03 2014
  • 10/03-16/03 2014
  • 03/03-09/03 2014
  • 24/02-02/03 2014
  • 17/02-23/02 2014
  • 10/02-16/02 2014
  • 03/02-09/02 2014
  • 27/01-02/02 2014
  • 20/01-26/01 2014
  • 13/01-19/01 2014
  • 06/01-12/01 2014
  • 30/12-05/01 2014
  • 23/12-29/12 2013
  • 16/12-22/12 2013
  • 09/12-15/12 2013
  • 02/12-08/12 2013
  • 25/11-01/12 2013
  • 18/11-24/11 2013
  • 11/11-17/11 2013
  • 04/11-10/11 2013
  • 28/10-03/11 2013
  • 21/10-27/10 2013
  • 14/10-20/10 2013
  • 07/10-13/10 2013
  • 30/09-06/10 2013
  • 23/09-29/09 2013
  • 16/09-22/09 2013
  • 09/09-15/09 2013
  • 02/09-08/09 2013
  • 26/08-01/09 2013
  • 19/08-25/08 2013
  • 12/08-18/08 2013
  • 05/08-11/08 2013
  • 29/07-04/08 2013
  • 22/07-28/07 2013
  • 15/07-21/07 2013
  • 08/07-14/07 2013
  • 01/07-07/07 2013
  • 24/06-30/06 2013
  • 10/06-16/06 2013
  • 03/06-09/06 2013
  • 27/05-02/06 2013
  • 20/05-26/05 2013
  • 13/05-19/05 2013
  • 06/05-12/05 2013
  • 29/04-05/05 2013
  • 22/04-28/04 2013
  • 15/04-21/04 2013
  • 08/04-14/04 2013
  • 01/04-07/04 2013
  • 25/03-31/03 2013
  • 18/03-24/03 2013
  • 11/03-17/03 2013
  • 04/03-10/03 2013
  • 25/02-03/03 2013
  • 18/02-24/02 2013
  • 11/02-17/02 2013
  • 04/02-10/02 2013
  • 28/01-03/02 2013
  • 21/01-27/01 2013
  • 14/01-20/01 2013
  • 07/01-13/01 2013
  • 31/12-06/01 2013
  • 24/12-30/12 2012
  • 17/12-23/12 2012
  • 10/12-16/12 2012
  • 03/12-09/12 2012
  • 26/11-02/12 2012
  • 19/11-25/11 2012
  • 12/11-18/11 2012
  • 05/11-11/11 2012
  • 29/10-04/11 2012
  • 22/10-28/10 2012
  • 15/10-21/10 2012
  • 08/10-14/10 2012
  • 01/10-07/10 2012
  • 24/09-30/09 2012
  • 17/09-23/09 2012
  • 10/09-16/09 2012
  • 03/09-09/09 2012
  • 27/08-02/09 2012
  • 06/08-12/08 2012
  • 30/07-05/08 2012
  • 23/07-29/07 2012
  • 16/07-22/07 2012
  • 09/07-15/07 2012
  • 02/07-08/07 2012
  • 25/06-01/07 2012
  • 18/06-24/06 2012
  • 11/06-17/06 2012
  • 04/06-10/06 2012
  • 28/05-03/06 2012
  • 21/05-27/05 2012
  • 14/05-20/05 2012
  • 07/05-13/05 2012
  • 30/04-06/05 2012
  • 23/04-29/04 2012
  • 16/04-22/04 2012
  • 09/04-15/04 2012
  • 02/04-08/04 2012
  • 26/03-01/04 2012
  • 19/03-25/03 2012
  • 12/03-18/03 2012
  • 05/03-11/03 2012
  • 27/02-04/03 2012
  • 20/02-26/02 2012
  • 13/02-19/02 2012
  • 09/01-15/01 2012
  • 02/01-08/01 2012
  • 26/12-01/01 2012
  • 19/12-25/12 2011
  • 12/12-18/12 2011
  • 05/12-11/12 2011
  • 28/11-04/12 2011
  • 21/11-27/11 2011
  • 14/11-20/11 2011
  • 07/11-13/11 2011
  • 31/10-06/11 2011
  • 24/10-30/10 2011
  • 17/10-23/10 2011
  • 10/10-16/10 2011
  • 03/10-09/10 2011
  • 26/09-02/10 2011
  • 19/09-25/09 2011
  • 12/09-18/09 2011
  • 05/09-11/09 2011
  • 29/08-04/09 2011
  • 22/08-28/08 2011
  • 15/08-21/08 2011
  • 08/08-14/08 2011
  • 01/08-07/08 2011
  • 25/07-31/07 2011
  • 18/07-24/07 2011
  • 11/07-17/07 2011
  • 04/07-10/07 2011
  • 27/06-03/07 2011
  • 20/06-26/06 2011
  • 13/06-19/06 2011
  • 06/06-12/06 2011
  • 30/05-05/06 2011
  • 23/05-29/05 2011
  • 16/05-22/05 2011
  • 09/05-15/05 2011
  • 02/05-08/05 2011
  • 25/04-01/05 2011
  • 18/04-24/04 2011
  • 11/04-17/04 2011
  • 04/04-10/04 2011
  • 28/03-03/04 2011
  • 21/03-27/03 2011
  • 14/03-20/03 2011
  • 07/03-13/03 2011
  • 28/02-06/03 2011
  • 21/02-27/02 2011
  • 31/01-06/02 2011
  • 24/01-30/01 2011
  • 17/01-23/01 2011
  • 10/01-16/01 2011
  • 03/01-09/01 2011
  • 26/12-01/01 2012
  • 20/12-26/12 2010
  • 13/12-19/12 2010
  • 06/12-12/12 2010
  • 29/11-05/12 2010
  • 22/11-28/11 2010
  • 15/11-21/11 2010
  • 08/11-14/11 2010
  • 01/11-07/11 2010
  • 25/10-31/10 2010
  • 18/10-24/10 2010
  • 11/10-17/10 2010
  • 04/10-10/10 2010
  • 27/09-03/10 2010
  • 20/09-26/09 2010
  • 13/09-19/09 2010
  • 06/09-12/09 2010
  • 30/08-05/09 2010
  • 02/08-08/08 2010
  • 26/07-01/08 2010
  • 19/07-25/07 2010
  • 12/07-18/07 2010
  • 05/07-11/07 2010
  • 28/06-04/07 2010
  • 21/06-27/06 2010
  • 14/06-20/06 2010
  • 07/06-13/06 2010
  • 31/05-06/06 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 17/05-23/05 2010
  • 10/05-16/05 2010
  • 03/05-09/05 2010
  • 26/04-02/05 2010
  • 19/04-25/04 2010
  • 12/04-18/04 2010
  • 05/04-11/04 2010
  • 29/03-04/04 2010
  • 22/03-28/03 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 08/03-14/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 15/02-21/02 2010
  • 08/02-14/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 25/01-31/01 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 11/01-17/01 2010
  • 04/01-10/01 2010
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2009
  • 14/12-20/12 2009
  • 07/12-13/12 2009
  • 30/11-06/12 2009

    Blog als favoriet !

    Categorieën
  • Dagboek/bedenkingen (1104)


  • Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!