Dit is ons nieuw hondje Kira, een kruising van een waterhond en een Podenko. Ze is sinds 7 februari 2024 bij ons en druk bezig ons hart te veroveren. Het is een lief, aanhankelijk hondje, dat zich op een week snel aan ons heeft aangepast. Ze is heel vinnig en nieuwsgierig, een heel ander hondje dan Noleke.
This is our new dog Kira, a cross between a water dog and a Podenko. She has been with us since February 7, 2024 and is busy winning our hearts. She is a sweet, affectionate dog who quickly adapted to us within a week. She is very quick and curious, a very different dog than Noleke.
DEAR VISITOR,
MY BLOG EXISTS ALREADY 13 YEARS AND 2 MONTH.
ON 06/08/2024 MORE THAN 2.161.100
VISITORS FROM 135 DIFFERENT NATIONS ALREADY FOUND THEIR WAY TO MY BLOG.
THAT IS AN AVERAGE OF 400GUESTS PER DAY.
THANK YOU FOR VISITING MY BLOG AND HOPE YOU ENJOY EACH TIME.
The purpose of this blog is the creation of an open, international, independent and free forum, where every UFO-researcher can publish the results of his/her research. The languagues, used for this blog, are Dutch, English and French.You can find the articles of a collegue by selecting his category. Each author stays resposable for the continue of his articles. As blogmaster I have the right to refuse an addition or an article, when it attacks other collegues or UFO-groupes.
Druk op onderstaande knop om te reageren in mijn forum
Zoeken in blog
Deze blog is opgedragen aan mijn overleden echtgenote Lucienne.
In 2012 verloor ze haar moedige strijd tegen kanker!
In 2011 startte ik deze blog, omdat ik niet mocht stoppen met mijn UFO-onderzoek.
BEDANKT!!!
Een interessant adres?
UFO'S of UAP'S, ASTRONOMIE, RUIMTEVAART, ARCHEOLOGIE, OUDHEIDKUNDE, SF-SNUFJES EN ANDERE ESOTERISCHE WETENSCHAPPEN - DE ALLERLAATSTE NIEUWTJES
UFO's of UAP'S in België en de rest van de wereld In België had je vooral BUFON of het Belgisch UFO-Netwerk, dat zich met UFO's bezighoudt. BEZOEK DUS ZEKER VOOR ALLE OBJECTIEVE INFORMATIE , enkel nog beschikbaar via Facebook en deze blog.
Verder heb je ook het Belgisch-Ufo-meldpunt en Caelestia, die prachtig, doch ZEER kritisch werk leveren, ja soms zelfs héél sceptisch...
Voor Nederland kan je de mooie site www.ufowijzer.nl bezoeken van Paul Harmans. Een mooie site met veel informatie en artikels.
MUFON of het Mutual UFO Network Inc is een Amerikaanse UFO-vereniging met afdelingen in alle USA-staten en diverse landen.
MUFON's mission is the analytical and scientific investigation of the UFO- Phenomenon for the benefit of humanity...
Je kan ook hun site bekijken onder www.mufon.com.
Ze geven een maandelijks tijdschrift uit, namelijk The MUFON UFO-Journal.
Since 02/01/2020 is Pieter ex-president (=voorzitter) of BUFON, but also ex-National Director MUFON / Flanders and the Netherlands. We work together with the French MUFON Reseau MUFON/EUROP.
ER IS EEN NIEUWE GROEPERING DIE ZICH BUFON NOEMT, MAAR DIE HEBBEN NIETS MET ONZE GROEP TE MAKEN. DEZE COLLEGA'S GEBRUIKEN DE NAAM BUFON VOOR HUN SITE... Ik wens hen veel succes met de verdere uitbouw van hun groep. Zij kunnen de naam BUFON wel geregistreerd hebben, maar het rijke verleden van BUFON kunnen ze niet wegnemen...
12-01-2018
Italie : Augmentation spectaculaire des observations d’OVNIs
Italie : Augmentation spectaculaire des observations d’OVNIs
Des ufologues et autres experts italiens ont révélé qu’il y avait eu un record d’observations d’OVNI au cours de l’année 2017. Ils ont rassemblé ces troublantes conclusions dans un nouveau rapport.
CUFOM
An image from the Cufom 2017 dossier
Angelo Carannante, président du CUFOM (« Centro ufologico mediterraneo »), a publié ce document extraordinaire, accompagné d’une multitude d’images et rassemblant des cas survenus un peu partout en Italie, surtout au-dessus de la région de Ligurie.
M. Carannante a déclaré que beaucoup d’observations étaient accompagnées de photos et de vidéos soigneusement étudiées et examinées par des spécialistes du Cufom.
Il a dit que les rapports d’OVNIS de tout le pays étaient étayés « par des images surprenantes et suffisamment éloquentes ».
Les observations rapportées incluent des soucoupes volantes, des objets de forme sphérique, des escadrons ainsi que des OVNI lumineux de diverses couleurs.
Les témoins ont décrit avoir vu des objets immobiles ou se déplaçant à grande vitesse, volant à basse ou haute altitude, et de taille petite ou bien gigantesque.
M. Carannante a expliqué que ceux qui avaient rapporté ces observations étaient « de personnes très diverses et de nombreux touristes ».
« Il semble qu’en 2017 il y ait eu une augmentation dans la qualité des observations d’objets volants non identifiés. Les objets filmés et photographiés étaient d’une clarté inhabituelle. Ce genre d’images n’avaient plus été vues depuis des années. »
« Cela a été démontré par les OVNI aperçus à Lavagna, ou à Arco Felice près de Naples ou encore l’observation retentissante qui s’est produite à Civitavecchia à environ 50 mètres d’altitude. »
« Les OVNI volaient en groupe, donnant lieu à un phénomène spectaculaire comme ce fut le cas en Italie au cours de l’été 2017. »
« Il y a également eu de véritables courses poursuites entre des OVNI et des avions de combat militaires, comme ce qui est arrivé à Cosenza, et qui a été photographié et vu par beaucoup de gens. »
La première observation d’OVNI en Italie en 2017 est survenue le 11 janvier quand un objet vert vif de forme sphérique a été filmé dans le Salento. Il changeait de forme et de couleur et a été observé pendant quatre minutes.
M. Carannante a déclaré que l’incident du Salento a été suivi de nombreuses autres observations documentées par des photos et des films à Savone, Paestum, Brescia, Trieste, Cabella Ligure, Latina, Florence, Naples, Pomezia, Casalnuovo di Napoli, San Benedetto del Tronto, Vico Equense, Caserte, Ascoli Piceno, Guglionesi, Cassino, et Vicenza.
0
1
2
3
4
5
- Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen) Categorie:News from the FRIENDS of facebook ( ENG )
EGG-SHAPED OBJECT PHOTOGRAPHED OVER ARKANSAS
EGG-SHAPED OBJECT PHOTOGRAPHED OVER ARKANSAS
Cropped witness image #2
(Credit: MUFON)
by Roger Marsh
An Arkansas witness at Summers reported watching and photographing an egg-shaped object slowing crossing the sky, according to testimony in UFO Case 82288 from the Mutual UFO Network (MUFON) witness reporting database.
The witness was in his yard observing Venus and checking to see if Orion was visible at 6:15 p.m. on February 23, 2017.
“I then noticed a white object to my left above a tree,” the witness stated. “It didn't look like anything I've seen before and was moving slowly compared to a commercial airline, but faster than a weather balloon or a blimp.”
The witness did not recognize the object.
Witness illustration. (Credit: MUFON)
“It was moving north, then northeast. Just looked different than anything I had seen. Just had me wondering. I looked over at my chickens to see if they all got in their coop. Then looked up. It was gone.”
The case was investigated by Arkansas Field Investigator Raymond Reed and Assistant State Director Lynn Travis McCullough and closed as an Unknown.
“The object was bright white, egg-shaped and the size was as large as an aspirin tablet held at arm’s length,” Reed and McCullough stated in their report. “Being seen in a mostly clear sky with nothing behind it makes it size difficult to estimate, but it was plainly visible. Professional analysis of the photographs may make it more identifiable, but first analysis looks like nothing he had ever seen before. The object was silent throughout the sighting. The object being airborne at a considerable altitude and distance, there was little or no possibility of physical evidence. The photographs are definitely a plus in this case. No other reports of this object are known to exist. The object was definitely unidentified. Whether it will be the first of a series or the last of the type viewed is yet to be determined. We must file it and look to the sky for the next one.”
The case was filed with MUFON on February 23, 2017. The witness provided two images and one illustration. The above quotes were edited for clarity. Please remember that most UFO reports are determined to be something natural or man-made.
If you’ve ever found yourself under a bright starry sky on a clear night, you probably noticed the splendor that is space. For millennia, man has cast his gaze towards the heavens and wondered what’s out there. For some, that quote serves as both the question and justification for continuing to cast our gaze deeper and deeper into space.
Credit: NASA.
Some people don’t even bother. For them, the answer to that question is a resounding ‘who cares?’. So why bother with exploring space? There is a myriad of reasons but it would take too long to go through all of them, so we’ve broken them down into five reasons: we learn, we push, we discover, we benefit, we evolve.
Curiosity
Mankind has demonstrated time and again an insatiable curiosity and the need to satisfy that curiosity. Explorers have always sailed the wide ocean in the search for new lands. Sir Edmond Hillary scaled Mt. Everest. Magellan circumnavigated the globe in a ship. Yuri Gagarin and Neil Armstrong first pushed the limits of humans into space.
Humans push the limits of what we can do — it’s in our very nature. If you think about it, children push their own limits every single day. They learn new things and expand their horizon. Space exploration is, in a way, turning back to that childhood curiosity. Every day, we learn new things about the universe around us. However, humans have no idea what our limits are in space, so we keep pushing, and we keep learning.
Credit: NASA.
With every boundary, we learn new things: how humans deal with extended time in space, the physical composition of the moon, how to fix a toilet in zero gravity, how to grow food in space, the location of black holes, recycling water and oxygen in space and (finally) how to break free of our gravitational limits and move forward.
Scientific
With the launch of the Hubble Space Telescope, humans took a quantum leap into the exploration of space that rivaled Galileo when he probed the skies in the late 1500s. The images the Hubble telescope have allowed us to peer deeper into space than anyone could have ever imagined (seriously, check those images out).
Pointed at a supposedly blank portion of the sky, about the size of a pinprick, seemingly bereft of anything interesting, Hubble gave us images that changed our understanding of the universe. Tens of thousands of galaxies, many like our own, each with trillions of stars and at least as many planets. Now multiply that by the number of “pinpricks” in the night sky and you now have some idea of just how vast the cosmos truly is.
It’s not just about space, either: the International Space Station carries out numerous experiments, from biology to hard physics. Credit: NASA.
Financial
Eventually, humans will figure a way into space and utilize the infinite resources it promises. The development of space will make fortunes for those brave (and lucky) enough to take the plunge. These new-found resources will certainly be the source of significant benefits for those of us who remain firmly planted on terra firma.
It will also signify that man has evolved enough to perhaps establish a permanent extra-terrestrial habitat. A century ago, WWI was winding down. Cars, indoor plumbing, electricity, and refrigeration were luxuries (or non-existent). Now, we have airplanes, smartphones, space travel, and computers.
Continuing that progression, the idea of colonizing the moon, Mars or moons of the gas giants shouldn’t be that far-fetched. It’s the natural progression/evolution of our species.
Five reasons to explore space? We learn, we push, we discover, we benefit and we evolve. That’s why.
Mars seems to be hiding a hoard of pristine frozen water just below the surface, a new paper reports.
Thick bands of ice (blue) spotted in Martian cliff faces. Image credits NASA / JPL / USG / University of Arizona.
The Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) has been beaming back high-resolution images of the planet for over a decade now, and for most of the time, nothing too special pops up. However, a few years ago Colin Dundas, a geologist at the U.S. Geological Survey in Flagstaff, Arizona, spotted something hidden below Mars’ rusty, dusty exterior — a pale line of blue.
Dundas subsequently found the same structures at seven other sites on Mars. These formations, wedged in the flanks of tall, steep cliffs, appear to be nearly pure ice — water-ice, that is.
In a new paper, researchers argue these findings suggest there are vast stores of underground ice tantalizingly close to the surface, even at low martial latitudes (i.e. closer to the equator). Such reserves could help researchers tease out the planet’s history, and dramatically improve the feasibility of any potential colonies on Mars.
Rust and ice
“This kind of ice is more widespread than previously thought,” says Dundas, paper co-author.
We’ve found ice on Mars before. There’s a thick cover of it on the planet’s poles (which Elon Musk thinks we should nuke) and MRO’s radar suite has picked up signatures of buried ice across Mars. Some have argued that those deposits are the remains of ancient glaciers, a by-gone of an age when the planet had a very different climate. However, based on MRO’s radar data, we can’t tell how deep these icy formations are, and whether they’re made up of solid chunks or tiny drops frozen in the soil’s pores.
MRO brought us even more evidence of ice on Mars in the past: pools of (what appears to be) pure ice, puddled on the floors of fresh meteorite craters. Still, there was no way of ascertaining if such pools were connected to underground glaciers or isolated patches of fluid.
Mars, with some of its polar ice visible. Image credits NASA / JPL.
The structures described in this new paper could plug those holes in our understanding. Each of the cliff-faces identified in the study, standing at roughly 100 meters (32.8 feet) tall, seem to the naked face of a glacier, the team reports. MRO could thus observe the glaciers in cross-section (like seeing the layers in a slice of cake), and the team revisited all the sites to see how they changed over time.
The most significant find is that the ice persists through the Martian summer. This is significant because it points to solid, massive structures — a light frosting would have simply vaporized. Further evidence in support of this is that last year the orbiter caught several boulders tumbling out of the cliff faces, suggesting they were being slowly eroded from a large deposit at surface level.
All of this strongly suggests that the surface-level ice and the large subsurface deposits are connected, the authors say.
Layer cake
“This deep, thick, pure ice extends almost all the way up to the surface” says co-author Ali Bramson.
Such structures promise to yield a layered record of past martian climates, similarly to how polar ice caps do on Earth. Alternatively, they would be a prime resource for colonists.
Banding in the glaciers suggests that the slabs are stacked — meaning they formed over many seasons as layers of snow got compressed into ice in different climate cycles. Winds then carried grit over each layer, sealing them apart, and creating the banding. It’s a similar process to how ice caps and glaciers form on Earth, and so the team believes that drilling a core into one of these deposits and bringing it back for analysis would offer geologists a treasure trove of information about the Martian climate.
The glaciers are also a boon for colonists. Water is crucial for astronauts because it can be mixed with CO2 (the most common gas in Mars’ atmosphere) to create breathable oxygen and methane to be used in rockets. But any deposits would only really be any good if they’re no more than a few meters below the surface — that’s why the ice-cliffs are so exciting.
The cliffs are found at about 55° north or south, however, which grow frigid and dark in the Martian winter. These aren’t very good areas for a solar-powered human base, so NASA study was limited to sites to within 50° of the equator. Following these new findings, however, NASA wants to extend its exploration program closer to the Martian tropics.
The paper “Exposed subsurface ice sheets in the Martian mid-latitudes” has been publishedin the journal Science.
Mysterious radio signals originating from a body some 3 billion light-years away carry hints of an environment capable of producing extremely powerful magnetic fields — such as an undiscovered supermassive black hole or the remains of a supernova.
The Arecibo Observatory. Image credits NASA Blueshift / Flickr.
First discovered in 2007, fast radio bursts still continue to puzzle astronomers. These signals are aptly named, lasting up to a few milliseconds at best. Incredibly short-lived — but extremely energetic as well — during their fleeing lifetimes, these signals burn with a vengeance on instruments that can pick them up.
Such levels of energy betray the signals’ source as a very powerful body or event — however, it’s not a source that we have yet determined. Mostly, it comes down to their unpredictable nature, which has thrown a bag full of wrenches into attempts to properly understand these events. Here is where FRB 121102, sitting about 3 billion light-years away in a dwarf galaxy, comes into the picture.
Bursts for days
What’s so special about this body is that it fires such radio bursts repeatedly. Because it emits fast radio bursts in clusters, it’s possible to train more instruments on the source and gather data in real time. Sensing that answers lurk close, a team of astronomers decided to study the signals beamed from FRB 121102 and get to the bottom of things — but their results have merely deepened the mystery.
According to their observations, the signals from FRB 121102 appear to be “twisted” in a way indicative of an extreme stellar environment, the team reports, one that can spawn an extremely powerful magnetic field.
FRB 121102.
The researchers used the Arecibo (radio) Observatory in Puerto Rico and the Green Bank Telescope in West Virginia to look at FRB as it was emitting a burst. The plan was to measure the signal’s polarization (geometric orientation), a quality that can be influenced by local phenomena. Polarization was seen before in other fast radio bursts, but the values the team picked up were totally off the scale — some 500 times greater extreme than any other recorded burst.
The findings muddy our understanding of FRB 121102 even more. The working hypothesis up to now was that the source was a kind of neutron star: either a pulsar (which spins very fast) or a magnetar (which spins but also has an extra strong magnetic field). Because it’s found in a star-forming region of its host galaxy, it was believed that FRB 121102 was somehow linked to stellar birth or death. The new data, however, points to several new explanations.
“We’ve seen this effect in other fast radio burst sources before, but in this case the effect is 500 times larger than what we’ve seen at other sources,” said senior author Jason Hessels. “That was quite surprising.”
FRB 121102 may be a pulsar in close proximity to a growing supermassive black hole, the team reports. Plasma spinning around the black hole could lense and twist the light from FRB 121102 — but we have no way of explaining why a giant black hole would form in a dwarf galaxy — although, to be fair, we’ve seen supermassive black holes doing all kinds of strange things. Another possibility is that FRB 121102 is cloaked within a dense nebula, whose that affects the signal on its way to us. However, this hypothesis fails to explain how the signal remains as bright as what we’re picking up.
It’s also been suggested that the source is some kind of pulsar, however, that doesn’t fit with the incoming burst pattern. FRB 121102 doesn’t emit at regular intervals, as one would expect from a spinning neutron star and their highly regular periods, but in clusters of signals.
Whatever the case may be, we’re currently baffled by what we’re seeing. The team will continue to study FRB 121102 and fast radio bursts in general, but so far, only a few dozen individual sources have been found. Researchers, however, estimate that as many as 10,000 fast radio bursts flash across the night sky every single day — it’s just a matter of catching them.
The paper “An extreme magneto-ionic environment associated with the fast radio burst source FRB 121102” has been published in the journal Nature.
An international team of astrophysicists has traced the origin of the only known repeating fast radio burst, according to a study published this week in Nature. The phenomenon, characterized by intense millisecond-long blasts of radio energy, is among the most mysterious in astrophysics and has led even relatively serious people to start thinking in terms of aliens.
An analysis of 16 bursts detected with the William E Gordon Telescope at the Arecibo Observatory suggests that their origin is likely to be within a dwarf galaxy hosting a supermassive black hole (10 to 100 million times the size of our Sun) and a neutron star (a form of dead star) in its orbit. The key feature of such a neutron star would be its very high magnetic field, a sort of highly-energized cosmic afterlife. Such a field would serve to supply the massive amounts of energy packed into a fast-radio burst viewable here on earth.
Fast radio bursts (FRBs) are not uncommon. We see them all over the sky all the time. A FRB is simply a pulse of radio energy that lasts for just a few milliseconds, but what makes them especially weird and vexing is that they usually don't repeat. It's not like looking at, say, a pulsar, which emits radiation at regular, dependable intervals. If a pulsar is a lighthouse, then an FRB is a signal flare, albeit one that doesn't flare for long enough to reveal its source or much of anything.
What the researchers behind the current paper are after is the exception to this: a repeating FRB. The only one. While these signal flares are exploding in random places in the sky all the time, there's just this one out there that happens in the same place again and again. FRB 121102 is special: a mystery within an already mysterious phenomenon.
What gives the source conditions of FRB 121102 away is the bursts' polarization. Polarization is a kinda hard to think about property of light. Basically, imagine a wave moving in one direction, but that's also been rotated around an axis that's perpendicular to that direction of travel. Twisted light. In fact, the degree of twisting seen is here is among the most extreme ever seen from an astrophysical source.
The radio waves of FRB 121102 have been twisted, we think, because they passed through a strong magnetic field—possibly a ripping torrent of high-speed, highly-magnetized plasma. Based on this, we can guess that the FRB 121102 source is itself within such a field.
CHIME
"We found something that is clearly in an extreme place and the extreme location may create a phenomenon that is one of the biggest astrophysical mysteries of recent times," offered study co-author Victoria Kaspi, a professor at McGill University and leading voice on pulsars and neutron stars, in a statement. "If you have an extreme object in an extreme environment, is that just a coincidence? FRBs have these huge explosions in radio waves and we don't know why that occurs. Maybe this is a clue to the mechanism that produces these explosions."
So, no, we don't really understand that mechanism yet. We just know that whatever it is, it's probably occurring within a cloud of highly-magnetized plasma. The good news is that FRB 121102 is apparently still at it and its future behavior will go a long way toward understanding its ultimate source, perhaps a magnetar in one of several possible configurations with a nearby black hole. In any case, when the Canadian CHIME Telescope (above) goes online later this year we'll have a way to look even deeper at FRB 121102's ultimate origin.
The search for aliens giveth, the search for aliens taketh away. It seems like every time there is a major discovery which might hint at the existence of alien life, it’s quickly refuted and explained away by banal, boring explanations. Things got exciting at the end of last year when our solar system received its first interstellar visitor, prompting many scientists speculated it might be some type of craft. Turns out it was just some dumb rock covered in space gunk. It’s always some dumb rock.
It’s not like our solar system needs another dumb rock anyway. Move along, Oumuamua.
Other than that dumb rock, one of the biggest stories of 2017 was FRB121102, a mysterious source of so-called fast radio bursts, or FRBs. The powerful, anomalous radio signals emanating from FRB121102 were unlike anything else observed in the universe, lending hope that they may actually be an attempt at communication from a distant alien civilization. Turns out it’s just some dumb neutron star in an “extreme environment” which causes the radio waves shooting out from it to ‘twist’ as they travel through space. Ok, that actually sounds pretty cool.
Discoveries like this make our own solar system seem pretty boring. Lucky for us.
In a new study published this week in Nature, a massive team of astronomers from around the world analyzed data from FRB 121102 and believe they might have found a unique environment in deep space unlike anything we’ve discovered so far. An “extreme magneto-ionic environment” is believed to surround a powerful neutron star some 3 billion light years away, and this highly magnetic environment is what causes the radio waves to “twist and shout” the way they do. Neutron stars are known to emit radio waves, but this is the first time scientists have seen one affected by such an extreme magnetic environment. James Cordes, the George Feldstein Professor of Astronomy at Cornell University, says this area of space is extremely hostile:
We estimate the magnetic field and gas density surrounding the blast source, and we can link them, for example, with a model involving a young magnetar – a neutron star with an especially large magnetic field – to the central engine that produces the bursts. This is exotic. If we had one of these on the other side of our own galaxy – the Milky Way – it would disrupt radio here on Earth, and we’d notice, as it would saturate the signal levels on our smartphones. Whatever is happening there is scary. We would not want to be there.
FRB 121102 is so strong that a radio burst lasting just a millisecond emits more energy than our Sun does in an entire Earth day. Researchers believe there is likely a massive black hole nearby causing the bursts, but more observation is needed. While FRB 121102 might not be aliens, a hellish magnetic storm surrounding a giant black hole sounds terrifyingly awesome. Space might be devoid of life (as far as we know), but it’s still pretty rad.
REUTERSNASA's Hubble-ruimtetelescoop maakte dit beeld van Mars in 2003.
WETENSCHAPAan de hand van beelden gemaakt door NASA’s Mars Reconnaissance Orbiter hebben onderzoekers acht locaties met gigantische ijsafzettingen geïdentificeerd op de rode planeet. Die kunnen in de toekomst dienen als watervoorraad voor een menselijke kolonie.
Het was al bekend dat ongeveer een derde van het oppervlak van Mars ijs bevat en dat ook op beide polen grote ijsafzettingen aanwezig zijn, maar uit onderzoek dat vandaag werd gepubliceerd in het vakblad Science blijkt nu ook dat er dikke ondergrondse ijslagen blootgesteld zijn op steile hellingen tot 100 meter hoog in zowel de noordelijke als zuidelijke hemisfeer van de planeet.
“Het was verrassend om ijs te zien aan de oppervlakte op deze plaatsen. Langs de middelste breedtegraden is het normaal gezien bedekt met een laag stof of regoliet,” losse stenen op een laag grondgesteente, zegt geoloog Colin Dundas van het U.S. Geological Survey’s Astrogeology Science Center in Flagstaff, Arizona, die de studie leidde.
Water en zuurstof
De onderzoekers maakten gebruik van beelden van de Mars Reconnaissance Orbiter, die al sinds 2006 rond de planeet cirkelt. Uit hun bevindingen blijkt dat er meer ijs voorhanden kan zijn op Mars dan aanvankelijk werd aangenomen. Het ijs kan gebruikt worden om water mee te maken en zelfs om eventueel omgezet te worden in zuurstof.
“Mensen hebben water nodig waar ze ook naartoe gaan en het is erg zwaar om met je mee te nemen. Hier hebben we vermoedelijk bijna zuiver waterijs net onder de oppervlakte. Je hebt geen hoogtechnologische oplossing nodig. Je kan gewoon met een emmer en een schop aan de slag en zoveel water verzamelen als nodig,” zegt planetair wetenschapper Shane Byrne van het Lunar and Planetary Laboratory van de universiteit van Arizona. “Ik denk dat het een doorbraak is. Het ligt ook veel dichter bij plaatsen waar mensen waarschijnlijk zouden landen, in tegenstelling tot de poolkappen die erg onherbergzaam gebied zijn,” aldus Byrne, die meewerkte aan de studie.
REUTERSEen van de gevonden ijslagen op de planeet Mars.
WETENSCHAPDat er ijs op Mars te vinden is, wist men al langer. Dat water bevindt zich meestal diep onder de oppervlakte van de planeet. Wetenschappers ontdekten recent echter acht plekken waar dat ijs zich dicht bij de oppervlakte bevindt en waar het kan worden ontgonnen.
Een ploeg van wetenschappers, onder leiding van de planetaire geoloog Colin Dundas, onderzocht acht regio’s op de planeet Mars waar erosie onderliggende lagen met ijs blootlegde. Ze presenteren die studie in de nieuwste editie van het gerenommeerde blad Science.
Het belang van die ontdekking ligt in het feit dat wetenschappers nu rechtstreeks aan sommige ijslagen kunnen en er bijgevolg meer onderzoek naar kunnen uitvoeren. Dat was lange tijd onmogelijk, aangezien de ijslagen zich meestal te diep onder de oppervlakte bevinden om aangeboord te kunnen worden door de robots die op Mars landen. De gevonden ijslagen bevinden zich soms maar één meter onder de oppervlakte, soms meer dan honderd meter.
De gevonden ijslagen bevinden zich soms maar één meter onder de oppervlakte, soms meer dan honderd meter
De informatie die de wetenschappers op deze manier konden inwinnen, is van vitaal belang voor toekomstige bewoners van de planeet, zo stellen ze. Eerst en vooral gaat het niet om puur ijs. Volgens de studie zouden de gevonden ijslagen het resultaat zijn van sneeuwregens en verijst zijn samen met stukken stof en ander ‘vuil’. Toch zou het ijs puur genoeg zijn om relatief makkelijk in water te kunnen omzetten.
Minpunt is echter dat de gevonden plekken zich ver van de evenaar van Mars bevinden. Daar is het klimaat niet echt gunstig: het kan er soms stevig vriezen, wat een toekomstige nederzetting op die plek een pak moeilijker maakt. Ook rond de evenaar, waar het klimaat leefbaarder is, is er ijs te vinden. Anderzijds maakt de warmere temperatuur rond de evenaar dan weer dat het water daar dieper in de bodem dringt, stelt de studie.
De onderzoekers concluderen dat ze nog heel wat moeten leren over de ijslagen op de planeet eer menselijk leven er mogelijk is. Aangezien de meest optimistische schattingen de eerste reizen richting Mars ten vroegste tegen de jaren ’30 van deze eeuw schatten, hebben ze wel nog even tijd.
OXON HILL, MARYLAND - There’s a new twist in the tale of one of the strangest objects in the sky.
About three billion light-years away, that mysterious object continually hurls humongous blasts of radio waves into the cosmos. Now, scientists have spied in those waves the spiraling signature of an extremely strong magnetic field, suggesting that the cosmic oddity exists in an intense galactic environment containing a powerfully magnetic source.
RELATED: A HUNDRED MILLION STARS IN 3 MINUTESIn January 2015, NASA released the largest image ever of the Andromeda galaxy, taken by the Hubble telescope. By zooming into the incredible shot, filmmaker Dave Achtemichuk creates an unforgettable interactive experience.
The discovery adds to astronomers’ understanding of phenomena known as fast radio bursts, or FRBs, which are magnificently energetic flashes of radio waves that last for mere fractions of a second. It also allows researchers to paint a clearer picture of what conditions are like in an incredibly distant corner of the universe.
“We're directly probing the local environment of a source in a galaxy billions of light-years away,” says Emily Petroff of ASTRON, the Netherlands Institute for Radio Astronomy. “It's like the power to zoom in at a billion times magnification on an extreme object somewhere else in the universe.”
While the exact source of the magnetism is unclear, it’s possible this FRB is next to a supermassive black hole, like the churning bruiser near our galaxy’s center, or swaddled in the chaotic aftermath of a stellar explosion.
“In the coming weeks, we expect that very creative theorists are going to come up with explanations that we haven’t thought of yet,” says ASTRON’s Jason Hessels, a member of the team reporting the observations today in Nature and at the 231st meeting of the American Astronomical Society in Maryland.
Though fast radio bursts had been baffling astronomers for years, this was the first one netted by Arecibo. Over the years, astronomers continued to study the spot on the sky, hoping to collect some clues about the cosmic enigma.
In 2015, Arecibo caught FRB 121102 in the act of repeating itself. Since then, the same object has slung more than 200 blasts of radio waves across the universe—and it’s still the only repeating fast radio burst among the roughly 30 known.
Last year, astronomers were finally able to pin the burst on a particular galaxy, a fuzzy little blob of a thing that’s furiously birthing stars three billion light-years away in the constellation Auriga.
And now, using data collected by Arecibo on Christmas in 2016, Hessels and his colleagues have been able to study the radio waves coming from the FRB at a higher frequency, and this time, they spied a twist in those blasts. Called Faraday rotation, the signal is produced when radio waves are twisted as they travel through magnetic fields. Except these waves are so strongly spun it means that FRB 121102 must be near a fantastically powerful magnetic field.
“This source is weird because it repeats, and now it’s weird because it has this huge rotation measure,” Hessels says.
BLACK HOLES AND GAS TENDRILS
Though scientists now suspect that a neutron star—the dense corpse of a formerly much larger star—is involved in firing those radio blasts, they aren’t sure what, exactly, is powering the faraway magnetism. FRB 121102 is not the only such object with a magnetic fingerprint, but it’s 500 hundred times stronger than the handful of other twisted bursts, meaning that something unusual is happening its environment, even by the already bizarre FRB standards.
One way to explain the strength of that magnetic field is a nearby supermassive black hole, something with the mass of thousands of suns—perhaps even the one thought to be parked at the center of the burst’s home galaxy.
That’s because, in our own Milky Way, a pulsar near the galactic center also sends out waves with strong Faraday rotation, Hessels says. In fact, it’s the only object with a magnetic twist that even comes close to that observed at FRB 121102.
“A black hole being involved does make sense on some level, particularly since that's the only place we've seen magnetic fields this strong before,” says Petroff. But, she notes, “it's entirely possible that what is happening around FRB 121102 has no analog in our own galaxy.”
Another possibility is that the FRB source is very young and is tucked into a nebula formed by a recent supernova, the explosion that happens when a large star grows up and dies. These lethal eruptions are among the most violent events the cosmos can offer, and they leave behind some intriguing remnants, including neutron stars. If the FRB’s source is a magnetar (a type of neutron star), and it’s being naturally magnified by a magnetic bundle of gas and dust, that could also explain the observations.
“Dense tendrils of magnetized matter associated with turbulent gas surrounding a young supernova remnant would provide a comparably compelling explanation,” says Jean-Pierre MacQuart of Australia’s Curtin University.
He says that a supermassive black hole and roiling supernova remnant are both consistent with the data, at least for now: “I am sure that, in time, the astronomical community will conjure up no shortage of alternate scenarios to explain the environment of this FRB!”
This iconic Hubble image of the spiral galaxy NGC 1300 is suffused with detail—bright blue young stars, the dust lanes spiraling around the bright nucleus, distant galaxies shining through.
NASA, ESA, AND THE HUBBLE HERITAGE TEAM (STSCI/AURA). ACKNOWLEDGMENT: P. KNEZEK (WIYN)
Geheimzinnige extragalactische radioflitsen afkomstig van exotische bron
Geheimzinnige extragalactische radioflitsen afkomstig van exotische bron
De bron van de repeterende radioflits FRB121102 bevindt zich in een extreme omgeving. Op deze artistieke impressie is te zien dat het licht van de radioflitsen sterk gepolariseerd is én gedraaid.
(c) Danielle Futselaar/Brian P. Irwin/Dennis van de Water/Shutterstock
Een internationaal team met astronomen van onder andere de Universiteit van Amsterdam en ASTRON heeft ontdekt dat de bron van de repeterende radioflits FRB121102 zich in een opvallend extreme omgeving bevindt. Zij suggereren dat de flitsen afkomstig zijn uit de onmiddellijke nabijheid van een zwaar zwart gat of uit een zeer energierijke nevel. De bron is waarschijnlijk een neutronenster. Het team heeft zijn bevindingen vandaag gepresenteerd tijdens een persconferentie op de winterbijeenkomst van de American Astronomical Society (#AAS231) in Washington, D.C. (VS). Het resultaat is vandaag verschenen in Nature.
Een jaar geleden rapporteerden de astronomen dat de repeterende snelle radioflits FRB121102 zich bevindt in een stervormingsgebied in een dwergsterrenstelsel op een afstand van zo’n 3 miljard lichtjaar van de aarde. Uit een nieuwe analyse van waarnemingen met de Arecibo-radiotelescoop in Puerto Rico en de Green Bank Telescope in West Virginia (VS) blijkt nu dat het licht van de radioflitsen sterk is gepolariseerd (dat wil zeggen dat het een voorkeursoriëntatie heeft), en dat het is ‘gedraaid’ als gevolg van een sterk magneetveld in een dicht plasma. Dit laatste wordt het Faraday-effect genoemd. Hoe sterker het magnetisch veld, des te groter de draaiing.
Zo’n extreme draaiing van radiogolven (500 keer groter dan ooit bij een andere FRB-bron is gezien) is tot nu toe alleen waargenomen in de omgeving van een superzwaar zwart gat, zoals dat in het centrum van onze Melkweg. De astronomen houden rekening met een tweede scenario: de draaiing kan ook worden verklaard wanneer de bron zich bevindt in een energierijke nevel of supernovarest.
FRB121102 is een zogeheten snelle radioflits (Fast Radio Burst), een recent ontdekte nieuwe klasse van transients, astrofysische verschijnselen van korte duur, afkomstig uit de extragalactische ruimte. Hun ware aard is nog steeds een raadsel. FRB121102 is de enige bekende repeterende FRB en dit heeft de vraag opgeworpen of zijn herkomst anders is dan die van niet-repeterende FRB’s. Eerste auteur Daniele Michilli (promovendus UvA/ASTRON): “FRB121102 was al uniek vanwege het feit dat hij meerdere keren van zich heeft laten horen, maar met zijn enorme Faraday-effect wordt hij steeds curieuzer. We hebben nog geen idee of er een verband is tussen deze twee eigenschappen.”
De astronomen kwamen tot hun bevindingen door de flitsen op hogere radiofrequenties waar te nemen dan ooit tevoren. Coauteur Andrew Seymour, USRA-astronoom bij Arecibo: “We hebben hiervoor een nieuwe waarneemmethode ontwikkeld op de Arecibo-telescoop. Onze collega’s van de Green Bank Telescope hebben de resultaten bevestigd met waarnemingen op nog hogere radiofrequenties. Bovendien ontdekten we dat een van de flitsen korter duurde dan 30 microseconden. Dat ondersteunt ons idee dat de flitsen afkomstig zijn van een neutronenster in een extreme omgeving van gemagnetiseerd plasma.”.
De astronomen zullen blijven volgen hoe de eigenschappen van de flitsen door de tijd heen veranderen. Coauteur Jason Hessels (UvA/ASTRON): “We hopen met deze waarnemingen te kunnen vaststellen of de neutronenster zich nabij een zwart gat of in een krachtige nevel bevindt.”
Met een aantal radiotelescopen met een groot beeldveld dat nu in bedrijf komt, zullen er naar verwachting in de komende jaren meer van dit soort bronnen worden gevonden en kunnen astronomen antwoorden vinden op de fundamentele vragen over de mysterieuze snelle radioflitsen.
Artikel
An extreme magneto-ionic environment associated with fast radio burst source FRB121102. Door: D. Michilli, A. Seymour, J. W. T. Hessels, L. G. Spitler, V. Gajjar, A. M. Archibald, G. C. Bower, S. Chatterjee, J. M. Cordes, K. Gourdji, G. H. Heald, V. M. Kaspi, C. J. Law, C. Sobey, E. A. K. Adams, C. G. Bassa, S. Bogdanov, C. Brinkman, P. Demorest, F. Fernandez, G. Hellbourg, T. J. W. Lazio, R. S. Lynch, N. Maddox, B. Marcote, M. A. McLaughlin, Z. Paragi, S. M. Ransom, P. Scholz, A. P. V. Siemion, S. P. Tendulkar, P. Van Rooy, R. S. Wharton, D. Whitlow. In: Nature, 11 januari 2017.
Mysterie extragalactische radioflitsen nog vreemder. Astronomen zoomen in op deze exotische bron
Mysterie extragalactische radioflitsen nog vreemder. Astronomen zoomen in op deze exotische bron
Astronomen hebben ontdekt dat de bron van de snelle radioflits FRB 121102 zich in een buitengewoon extreme omgeving bevindt.
Ze denken dat de flitsen afkomstig zijn uit de buurt van een zwart gat of uit een energierijke nevel, hoewel onduidelijk is wat de exacte bron is.
“We onderzoeken de omgeving van een bron in een sterrenstelsel op drie miljard lichtjaar,” zei Emily Petroff van ASTRON, het Nederlands instituut voor radioastronomie.
Gedraaid
Sterrenkundigen meldden vorig jaar dat de snelle radioflits zich op een afstand van zo’n drie miljard lichtjaar van de aarde bevindt.
Uit nieuwe waarnemingen blijkt dat het licht van de radioflitsen sterk is gepolariseerd en ‘gedraaid’ is als gevolg van een sterk magneetveld in een dicht plasma, ook wel het Faraday-effect genoemd.
Zo’n extreme draaiing van radiogolven is tot nu toe alleen waargenomen in de buurt van een superzwaar zwart gat. De draaiing kan ook worden verklaard door een energierijke nevel of neutronenster.
Vreemd
“We verwachten dat zeer creatieve theoretici de komende weken verklaringen gaan bedenken waar we nog niet aan hadden gedacht,” zei Jason Hessels van ASTRON.
“Deze bron is vreemd omdat hij zich herhaalt en omdat hij zo sterk gedraaid is,” voegde hij toe.
Kosmische raadsel
De ware aard van snelle radioflitsen is nog steeds een raadsel. Het gaat om energetische flitsen die slechts een fractie van een seconde duren.
FRB 121102 werd in 2012 voor het eerst ontdekt. In de jaren daarna speurden astronomen de hemel af, op zoek naar sporen om dit kosmische raadsel te kunnen ontrafelen.
Wetenschappers vinden bewijs voor vierde dimensie. Dit kan belangrijke implicaties hebben
Wetenschappers vinden bewijs voor vierde dimensie. Dit kan belangrijke implicaties hebben
Wij mensen kunnen in deze wereld drie ruimtelijke dimensies waarnemen (plus de dimensie tijd): boven, beneden, links, rechts, voorwaarts en achterwaarts.
In twee laboratoria hebben wetenschappers nu bewijs gevonden voor een vierde ruimtelijke dimensie, schrijft Gizmodo.
Tijdens experimenten in tweedimensionale systemen werd het zogeheten kwantum-Hall-effect waargenomen, dat optreedt bij vier dimensies.
Toegang
Deze experimenten kunnen belangrijke implicaties hebben voor de wetenschap en wetenschappers in staat stellen om in onze lagerdimensionale wereld toegang te krijgen tot de hogerdimensionale natuurkunde.
“Wellicht kunnen we in de hogere dimensie nieuwe natuurkunde ontwaren en vervolgens apparaten ontwerpen waarmee we de hogerdimensionale natuurkunde in de lagere dimensies kunnen onderzoeken,” zei professor Mikael Rechtsman van de Pennsylvania State University.
Wiskundigen kunnen een vierde ruimtelijke dimensie beschrijven, maar niet fysiek realiseren.
Achtergelaten
Een driedimensionale figuur werpt een tweedimensionale schaduw. Door deze schaduw te bekijken, kunnen we informatie krijgen over de driedimensionale figuur.
Op dezelfde manier kunnen we mogelijk informatie verkrijgen over de vierdimensionale natuur door een schaduw te onderzoeken die is achtergelaten in de lagere dimensies.
Elektronicarevolutie
Natuurkundigen zijn er tijdens de complexe experimenten in geslaagd om een 3D-schaduw waar te nemen van een 4D-object, ook al konden ze het 4D-object zelf niet waarnemen.
Wie nog een stapje verder gaat komt uit in de wereld van kwantumzwaartekracht en Weyl-semimetalen, die aan de basis kunnen staan van een nieuwe elektronicarevolutie.
Bevat de geheime ruimte in de Grote Piramide een ijzeren troon die de farao naar het volgende leven begeleidde?
Bevat de geheime ruimte in de Grote Piramide een ijzeren troon die de farao naar het volgende leven begeleidde?
De mysterieuze verborgen ruimte in de Grote Piramide van Gizeh bevat mogelijk een ‘ijzeren troon’ gemaakt van meteorieten.
Archeologen denken dat de troon werd gebruikt om een farao naar het volgende leven te begeleiden.
Volgens een oude tekst die door onderzoekers is geanalyseerd moet de farao op zijn ijzeren troon zitten voordat hij de sterren kan bereiken.
Geen idee
Het enorme gat werd in november vorig jaar ontdekt in de piramide. Archeologen hebben geen idee waar het voor werd gebruikt.
Professor Giulio Magli van het Politecnico di Milano denkt nu het antwoord te weten. “In deze teksten staat dat de farao, voordat hij de sterren van het noorden bereikt, door de poorten van de hemel moet gaan en op zijn troon van ijzer moet zitten,” zei hij.
De pas ontdekte ruimte bevindt zich boven de grote gallerij, maar is niet gemaakt om het gewicht van de gallerij op te vangen, aldus Magli.
Meteorietenijzer
Hij suggereert dat de troon lijkt op die van de moeder van Cheops, koningin Hetepheres. Haar troon was een lage stoel bestaande uit cederhout bedekt met bladgoud.
Cheops kan een soortgelijke troon hebben gehad, alleen moet zijn stoel zijn bedekt met meteorietenijzer.
De Egyptenaren gebruikten dit meteorietenijzer voor speciale voorwerpen die de farao’s gebruikten, zoals de beroemde dolk van Toetanchamon.
0
1
2
3
4
5
- Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen) Categorie:News from the FRIENDS of facebook ( ENG )
VREEMDE PAARSE LUCHTEN WIJZEN OP NADERING NIBIRU...
VREEMDE PAARSE LUCHTEN WIJZEN OP NADERING NIBIRU...
De afgelopen dagen hebben we talloze getuigen de revue laten passeren die allemaal vreemde onverklaarbare geluiden in de lucht hoorden.
Een aantal echter, kwam ook met vreemde luchten, paarse luchten, waarover wij eerder schreven en die worden toegeschreven aan de naderende planeet Nibiru.
Het duurt lang in mainstreamland voordat ergens het kwartje begint te vallen, want het zijn meesters in het negeren van dingen die werkelijk gebeuren of er idiote verklaringen voor weten te vinden.
Een goed voorbeeld hiervan krijg je bij het zien van wat een lezer uit de omgeving Breda heeft opgestuurd (dank!). Het gaat om een foto van 10 januari 2018 en waarover hij schrijft:
Beste, hierbij foto’s van paarse lucht boven Breda woensdag 10 januari 2018.
Volgens diverse media reflectie van de kassen. Flauwekul. Volgens de weersverwachting reflectie van de wolken. Erg merkwaardig.
Een andere lezer uit België (dank!) ziet ook 's nachts vreemde luchten die verschijnen en dan plotseling weer verdwijnen, dit in combinatie met een vreemd geluid.
Een verslag uit Oostakker:
De lucht en het weer hebben me altijd al gefascineerd dus ik kijk heel veel naar de hemel zowel overdag als ‘s nachts. Ik heb zo de indruk dat er veel aan het veranderen is, er gebeuren dateringen in de lucht. Te veel rode gloed aan de hemel terwijl dat niet altijd mogelijk lijkt.
Daar komt bij dat ik veel meer geluiden hoor die ik vroeger veel minder hoorde, veel rare wolken, ‘s nachts ook dikwijls een roze/rood/oranjeachtige gloed en dat dikwijls in verschillende richtingen zodat het echt niet normaal is.
Afgelopen nacht keek ik ook weer buiten terwijl ik een sigaretje aan het roken was toen ik weer die gloeden zag, maar er was ook nog een wit lichtpunt dat kwam en ging in een s-vorm. Ik wou het opnemen maar het was van slechte kwaliteit.
En toen was het er. Een luid, onheilspellend geluid alsof een groot schilgeven metaalachtige iets aanvoer. Overweldigend! Leek ook beetje op scheepshoorn. Duurde toch minuut of 7. Rode gloed verdween en het werd donker, pikdonker. Creepy!
Dat was zo rond 4 uur afgelopen nacht. Ik hoop het nooit meer te horen.
Het is het geluid van onheil.
Er verschijnen steeds meer berichten, ook bij de mainstream, over vreemde, paarse luchten zoals de volgende:
De vreemde paarse luchten en ook een mogelijke verklaring daarvoor kwamen aan bod in een eerder artikel:
Zo werden de inwoners van de Amerikaanse stad Houston enkele weken geleden wakker en zagen ze overal paarse luchten.
Aangezien eerst even de zon scheen en toen onweerswolken binnen begonnen te rollen, werd de lucht helemaal paars en zong iedereen in de stad het lied “Purple Rain” van de onlangs overleden Prince.
Volgens Nancy Lieder van Zetatalk wordt dit soort verschijnselen veroorzaakt door een combinatie van het ijzeroxide stof in wat zij noemt de “staart van Niburu”, die zich vermengt met luchtvervuiling zoals je die in Houston aantreft. Dit zorgt ervoor dat in plaats van een rode kleur de hemel boven de stad paars kleurt.
Veel mensen die de afgelopen week hun ervaringen naar ons hebben gestuurd, maken melding van een soort onbehaaglijk gevoel, misschien niet direct angst, maar wel iets in hen dat zegt dat dit geassocieerd wordt met iets onprettigs.
Zoals hierboven staat bij de ervaring van een lezer: Het is het geluid van onheil.
Tenslotte zullen wij allemaal in onze genen ergens de ervaring hebben opgeslagen van een eerdere passage van Nibiru, bijgenaamd de Verwoester. Een gebeurtenis die uitgebreid staat beschreven in de Kolbrin bijbel zoals wij al eerder berichtten:
“De donkere dagen begonnen met het laatste bezoek van de Verwoester en dit werd voorspeld door vreemde tekenen aan de hemel. Alle mensen werden stil en liepen rond met een bleek gelaat.
Angst nam de bevolking in haar grip en vrouwen werden door die angst onvruchtbaar. Ze konden niet zwanger worden en degene die het wel werden verloren hun kind.
De dagen van stilte werden gevolgd door een tijd waarbij trompetgeschal en doordringende hoge tonen werden gehoord in de hemelen en de mensen werden net zo bang als een kudde zonder herder.
ZOVEEL VERSCHILLENDE MENSEN KUNNEN NIET ALLEMAAL EEN VREEMD GELUID INBEELDEN.
ZOVEEL VERSCHILLENDE MENSEN KUNNEN NIET ALLEMAAL EEN VREEMD GELUID INBEELDEN.
Eerst waren er drie mensen die melding maakten van een vreemd geluid dat ze hoorden boven het westen van Nederland.
De dag erna kwamen er nog drie, dit keer zelfs uit België, maar nu komen er echt overal mensen tevoorschijn die iets dergelijks hoorden, van Groningen tot Roosendaal.
Wanneer zoveel mensen iets in de lucht horen wat daar eigenlijk niet thuis hoort, dan is niet meer te spreken over verbeelding of fantasie. In een artikel gisteren kwamen mensen aan het woord die allen een vreemd geluid hadden gehoord en al deze mensen woonden eigenlijk min of langs de kuststreek of in ieder geval het westelijk deel van ons land en België.
Het mysterie groeit, want in plaats van antwoorden, komen er nog veel meer meldingen binnen.
Zoals deze uit de buurt van Alkmaar (dank):
Naar aanleiding van jullie artikel over de vreemde geluiden hier mijn ervaring van afgelopen nachten. Al 2x werd ik wakker door een brommend geluid, het leek op een stationair draaiende motor van een auto maar veel indringender en luider. Het geluid kwam ook niet van straat, maar van boven.
Ik zag echter niets. Het kwam bij mij niet als eng over, maar was wel super irritant. Het was geen vliegtuig, want het geluid bleef “hangen” en opeens was het weg. Ik woon vlak boven Alkmaar.
En dan een eerste melding die niet uit het Westen komt, maar uit de buurt van Steenwijk (dank!):
Reeds verschillende keren hebben mijn vrouw en ik het , zogenaamde helicoptergeluid, gehoord. Het geluid heeft maandagochtend 8 januari jl. wel meer dan een uur geduurd. Het was een zonnige dag. Wij wonen in Basse ten Noorden van Steenwijk. In de lucht was niets te zien. Voor ons gevoel kwam het geluid vanuit zuid Oost Drenthe.
En dan, geen ervaring, maar iemand die zegt dat iets dergelijks vaker is voorgekomen (dank!):
Gezien uw 2 artikelen over geluiden in Nederland en Be dat u/men een verklaring zoekt. U zou e.v.t op de site van Mevr Ans Hoornweg kunnen kijken, er is daar op 22 juni 2017 bericht gepubliceerd, dat daar ook over gaat, en haar verklaring er aan geeft. Verhaal van ook persoonlijke ervaring.
Wanneer we daar kijken, dan staat er het volgende, klaarblijkelijk waar gebeurde verhaal:
Het gebeurde op één van die hele warme dagen in deze maand juni. De zon scheen toen volop en de lucht was prachtig blauw. Mijn kennisje had ‘s middags enkele familieleden op visite, maar omdat het buiten té warm was bleven ze liever binnenshuis.
Rond een uur of 4 zaten ze gezellig in haar woonkamer te praten, maar toen werden hun gesprekken verstoord door het geluid, of beter gezegd kabaal, van een helikopter die vlak boven hun huis leek te hangen. De man des huizes ging samen met één van hun gasten naar buiten om te kijken waarom die helikopter zo irritant boven hun huis hing. Ze speurden de hele lucht af, maar tot hun grote verbazing zagen ze geen helikopter, terwijl ze hem wél hoorden?!
Verbijsterd gingen beide mannen weer naar binnen en vertelden hun familieleden dat er nergens een helikopter te zien was.
Het geluid van de helikopter begon langzaam weg te sterven, maar op dat moment werd het, voor heel even, aardedonker om hen heen …. en dát op een zonnige dag om 4 uur ‘s middags?! Na deze vreemde gebeurtenis keken de familieleden elkaar verbijsterd en vol ongeloof aan …. wat was hen, in Godsnaam, zojuist was overkomen?!
En daar wordt dan de volgende uitleg aan gegeven door mevrouw Hoornweg:
Het kennisje vroeg aan mij of ik een verklaring wist voor deze, door haar én haar visite ervaren, vreemde gebeurtenissen.
Mijn antwoord was dat ik dacht dat er die middag waarschijnlijk een ‘experiment’ met de psyche van haar en haar visite had plaatsgevonden – momenteel vinden er nl. vele geheime experimenten plaats, waaronder ook manipulatie van onze geest.
Ja, er gebeuren vreemde dingen in ons luchtruim waar wij mensen niets van mogen weten …… en degenen die daar verantwoordelijk voor zijn zwijgen in alle talen.
Vervolgens een waarneming van iemand uit het Westland:
Ik woon in het Westland en ervaar nu sinds een week elke avond/nacht die geluiden waarover jullie spreken, of het hetzelfde is weet ik niet. Het begint als een laag geluid wat na 5 seconden begint te trillen en wat daarna wegebt. Een enkele keer is het ook een hoge toon. Het is geen interne zaak aangezien ik duidelijk hoor dat het uit 1 richting komt.
Als ik meer weet of ervaar laat ik het weten.
De volgende lezer meldt geen ervaring, maar vertelt het volgende (dank!):
Reagerend op de topic dat er iets gaande is in Nederland en België wil ik hieraan het volgende toevoegen :
Het valt mij op dat ik de laatste paar weken vooral s' avonds helicopters over hoor vliegen. Soms één per avond, soms meerdere per avond.EEA doet mij denken aan een voorval in 2015 op de Veluwe toen mijn vrouw en ik een korte vakantie genoten en op een terras in Elspeet Chinook's over zagen en hoorde vliegen. Ik heb dit destijds ook aan jullie redactie gemeld en ook weer reagerend op een topic over vreemde geluiden en lichten boven ons land.
Gisteravond was het rond 21.30 uur opnieuw raak en vloog hier boven onze huizen een helicopter over, geen chinook , maar en ander soort. Nu weet ik absoluut zeker dat de lezers en lezeressen van deze site helicopter geluiden zullen herkennen en deze niet verwarren met het vreemde geluid wat overal hoorbaar is. Wat mij wel te denken geeft is de activiteit van helicopters s'avonds na 21.00 uur.
Dat er “iets” gaande is staat voor mij als een paal boven water, mijn advies aan lezers en lezeressen van deze site :
Wees voorbereid, sla voedsel in, minimaal 2 maanden, zorg voor voldoende drinkwater in flessen en zorg dat je huis en haard kan verdedigen en hiermee doel ik niet op saté prikkers of aardappelschilmesjes.
Zorg dat je drank in huis hebt, het kan dienen als ontsmettingsmiddel en als ruil middel als geld waardeloos is of niet meer uit muren komt.
Zoals op deze site vaak gewaarschuwd wordt, wat als er straks geen drinkwater meer uit kranen stroomt of de electra valt een week uit.
Mijn vrouw zei laatst geërgerd dat ze de muslie niet zag staan in onze voorraadkast, das precies wat ik bedoel, de beste raad = voorraad.
Wees voorbereid !!!!!
Dan, waarnemingen uit Groningen en Drenthe (dank!):
Ook ik heb deze artikel gelezen wat er boven Nederland en België gaande is, en het is niet alleen aan de westzijde van Nederland en België. Afgelopen maandagnacht, dus van maandag op dinsdag, was dat geluid hier ook aanwezig. Ik wordt s' nachts niet gauw wakker van geluid maar dit was inderdaad ook dat zware dempende geluid wat zeker een uur boven mijn huis hing. Uiteindelijk ben ik ook maar eens buiten gaan kijken wat het was, niets te zien...
Toen golfde het geluid uiteindelijk weg, richting het westen. Ik woon in het Westerwolde, oost-Groningen.
Later hoorde ik van mijn kinderen, die in Emmen (Dr.) wonen, dat zij het ook gehoord hebben en van het geluid ook s' nachts naast het bed stonden.
Misschien draaf of fantaseer ik nu door, maar onlangs las ik dat Ashtar de overheden had gewaarschuwd i.v.m. Disclosure en daarom misschien wat van zich laat horen...(?) Van bekenden in de USA hoorde ik ook dat zij ook geregeld dit soort zware geluiden horen.
Of wat mij waarschijnlijker lijkt, ze (overheden, koningshuizen etc.) zijn s' nachts in samenwerking met buitenaardsen (Lees: reptielen) druk in de weer alles voor te bereiden, alles over te hevelen, mocht het te heet onder de voeten worden. Want ik kan mij niet voorstellen dat men zo overdag met alle schilderijen, sieraden goud, etc., etc., zo onder de arm de deur uitgaan, en tot nooit weerziens roepen. Alles gaat in stilte, zodat met er geen lucht van krijgt.
Zomaar wat hersenspinsels, maar ik denk niet dat ik er te ver van af ben...
Nog een waarneming uit Drenthe (dank!):
Enige tijd gelden (27-12-2017 om 23:30 volgens mijn browser geschiedenis) lag ik in bed toen ik eveneens een zwaar brommend geluid heb gehoord. Ik woon in Drenthe (Valthermond) bij een laagvlieggebied voor militaire vliegtuigen. In eerste instantie dacht ik dat het militaire transportvliegtuigen waren die laag over kwamen vliegen.
Maar het geluid leek zich niet tot nauwelijks voort te bewegen, het leek of het op één plek bleef hangen of maar heel langzaam bewoog. Ook was het geluid behoorlijk laag en zwaar voor een vliegtuig of helikopter.
Ik ben toen niet mijn bed uit gegaan om te kijken wat het was. Op google heb ik gezocht of er militaire training was (vandaar dat ik de datum en tijd terug kan halen), die worden vaak aangekondigd maar er was niks over te vinden. Op vliegtuigradar was op dat moment geen vliegbewegingen boven het gebied waar ik woon te zien. De dag erna kon ik er ook niks over terug vinden in het nieuws.
Helaas ben ik niet naar buiten geweest en heb dus ook niks gezien. Nadat het zware bromgeluid een tijdje had aangehouden verdween het langzaam.
Om een lang verhaal kort te houden; ook in Drenthe zijn er vreemde geluiden in de lucht gehoord.
Dan we gaan we weer naar het zuiden, Roosendaal, waar een lezer het geluid ook hoort en vindt dat het iets spookachtigs heeft.
Ik heb met belangstelling uw relaas gelezen over vreemde geluiden, die worden gehoord.
Ik woon zelf aan de zuidkant van Roosendaal en ik heb al diverse keren vreemde geluiden gehoord. Het is telkens weer hetzelfde geluid. Een indringend, luid, zwaar, dof, monotoon en irritant gebrom. Meestal 's-avonds laat, zo rond middernacht.
Het geluid komt duidelijk uit de lucht. Ik ben al diverse keren buiten gaan kijken, maar kan niets in de lucht waarnemen, dat dit zou kunnen veroorzaken. Zelfs niet bij een heldere sterrenhemel. Het geluid lijkt recht van boven te komen. De bron van het gebrom lijkt ergens stil te hangen in de lucht. Afstand, hoogte en richting zijn echter niet te bepalen.
Het geluid begint heel plotseling en houdt even plotseling op. Het gebrom duurt meestal maar enkele minuten, maar kan ook best wel eens een kwartier aanhouden. Het geluid lijkt een beetje op het afblazen van een enorme hoeveelheid stoom. Dan denk ik toch wel aan een veelvoud van het afblazen van de stoomketels van de Titanic na de aanvaring.
Roosendaal ligt op een steenworp afstand van de uchtmachtbasis Woensdrecht. Militaire vliegtuigen, helicopters en shinooks komen regelmatig over vliegen, maar dat klinkt wel allemaal anders. De snelweg en de spoorlijnen maken ook wel wat lawaai, maar dat hoort toch ook heel anders. In Roosendaal staat een hele grote zendmast, die ook wel eens wil brommen, maar dat komt in de verste verte niet in de buurt van het geluid.
Langs Roosendaal loopt een zgn. leidingenstraat met allerlei pijpleidingen en hoogspanningsmasten. Daar wil het ook wel eens brommen, maar dat geluid is toch lang niet zo indringend. Industrie, die dit soort geluid zou kunnen veroorzaken is er in de hele omgeving niet. Alleen de kerncentrale van Doel, ten noorden van Antwerpen, zou in aanmerking kunnen komen. Maar ik heb nog nooit gehoord, dat dat ding zou brommen.
Kortom, ik kan alleen maar vaststellen, dat er inderdaad iets vreemds gaande is, waarvoor geen afdoende verklaring voor handen is. Uit de verhalen, die u hebt gepubliceerd, meen ik voorzichtig te mogen vaststellen, dat het telkens om een zelfde geluidsbron gaat.
Een interessant detail is, dat het geluid ook in andere streken van het land wordt gehoord Het fenomeen intrigeert me. Het heeft iets spookachtigs.
Van Roosendaal gaan we wederom naar Rijnsburg (dank!):
Ik las het artikel op jullie site.
Ook ik heb de nacht van woensdag op dondernacht dat rare geluid gehoord. Ik dacht dat het kwart voor drie was toen ik naar het toilet moest en dacht jeetje nog zo vroeg, ik lag er net weerlekker in toen ik een zwaar brommend geluid hoorde. Ik dacht eerst ook aan een auto maar daar was het geluid te hard voor. Ik ben wel eens in Kortrijk geweest waar ze oude Dakota’s hadden vliegen.
Het geluid leek daar heel erg op. Toen dacht ik maar dat kan toch niet vliegtuigen mogen toch op bepaalde uren niet opstijgen….. of landen. Het geluid duurde ik weet niet hoelang in mijn verbeelding, na een tijdje net toen ik dacht ik ga er uit en kijken wat het is nam het geluid geleidelijk af. Ik keek op mijn wekkertje en het was net half 4. Ik woon in Noordwijk, net naast Rijnsburg……
Van Rijnsburg richting oosten naar Deventer (dank!):
Ook in de buurt van Deventer is minutenlang een ronkend motorgeluid van een vliegtuig (?) gehoord begin van deze week. Dusdanig dat ik naar buiten ging om e.e.a. te kunnen plaatsen. Ik weet gebrek aan visuele waarneming van het object aan de bosrijke omgeving waarin ik woon tot ik jullie stuk las hierover. Het (harde) geluid verplaatste zich namelijk niet…, maar ging uiteindelijk over in een zachtere modus zonder van plek te veranderen. Althans dat is zoals ik het beleefde.
We gaan nog verder naar het oosten, naar Aalten (dank!):
Artikel ‘’ Er is iets gaande boven Nederland en België’’ Woensdag 10 januari 2018 10:13 uur. Ik ben woonachtig in de gemeente Aalten Gelderland en heb twee keer een geluid gehoord wat op in de verte het rangeren van treinen leek maar hier geen treinstation , voor de duidelijkheid dit was overdag in de middag. De filmpjes welke op internet te vinden zijn met hoog schurend piep achtig trompet en brom geluid, dat zelfde meende ik ook te horen .
Ik ben naar buiten gegaan en in de lucht gekeken maar kon niet echt richting bepalen maar voelde als Noord . Omdat het niet echt lang aanhield ben ik weer naar binnen gegaan. Heb ook nagedacht over wat de oorzaak zou kunnen zijn, nu denk ik de atmosfeer over elkaar schuurt dus koude lagen bevroren op grote hoogte langs warmere lagen .
Wat niet gelijk bliksem flitsen geeft door koeling op die grote hoogte. Wat mij tevens opvalt is, dat de laatste maanden hier waar het normaal dood en doodstil in de nacht is, nu veel nachtelijk verkeer bedrijvigheid is. Dat ik zelfs onrust ervaar daardoor, bevreemd mij dit .
Dan, waarnemingen en een mogelijke verklaring uit Helmond (dank!):
Ik las het artikel over laagfrequente geluiden in West nederland.Ik wil daarover zeggen, dat ik reeds in augustus vorig jaar contactopnam met de gemeente Helmond, wegens het 's nacht wakker liggen
van een opdringerige BROM, een zogenaamde E.L.F.
De gemeente zei; daar gaan wij niet over. Ga maar naar de provincie Brabant.Welnu, ik had er een dag over gedaan om mijn klacht te omschrijven, en binnen drieminuten na verzending keeg ik drie woordjes retour:"afgehandeld zonder onderzoek" Daaronder stond de suggestiedat ik mijn klacht maar eens bij de Provincie Gelderland moest leggen (serieus).Zoals altijd, politiek is er niet voor u als ze eindelijk iets echt moeten gaan doen.De reden van de weigering van onderzoek was, dat ik niet kon aangeven wat debron van het geluid was. Hoe idioot kan dat zijn?
Maargoed, ik heb dus op den duur schema's aangelegd van het geluid's nachts. En mijn nachtelijke plaag stopte ineens op 14 november jongstledenen toen ik bemerkte dat het definitief weg was kon ik weer normaal slapen.Op den duur zijn er door dit fenomeen ook zeer scherpe en hoge tonen
in mijn oren gekomen. Het schijnt zo te zijn dat die hoge tonenveroorzaakt worden door een E.L.F als die langdurig aanhoudt.Meer daarover bij de stichting Laagfrequent geluid waar nu mijn klacht overigens gedeponeerd is.
Echter, afgelopen donderdagnacht 4 januari was daar ineens weer die brom, vanuit het niets begon het weer alsof iemand een knop omdraaide. En het valt me op dat dat dezelfde datum is als in het artikel. Maar of het gerelateerd is durf ik niet te zeggen. Het is wel toevallig.De brom klinkt alsof er ergens in de buurt een tractor staat te draaien.Maar nergens lijkt het alsof je dichter naar de bron toe kunt lopen.Dat is heel raar.
Ik ben ernstig aan het onderzoeken gegaan en ik heb ontdekt dat vrijwelalle gebouwen in de regio, in trilling worden gebracht door een resonantiein de aarde. Het is dus zo dat ik het op andere plaatsen ook gehoord hebzowel binnen als buiten, maar buiten alleen als je direct naast een muur staat.
Het belangrijkste is, er is mogelijk een oorzaak van de brom aan te wijzen.het is wellicht het Amerikaanse GWEN-tower systeem. Dit systeem zendt laagfrequente golven uit langs de bovenste laag van de Aarde, dit om de effecten van straling na bijvoorbeeld een kernoorlog te kunnen omzeilen.
Maar volgens mij is dat allemaal geleuter. Het GWEN systeem wordt ook wel de "ZOMBIE MAKER"genoemd.Omdat het in staat zou zijn om in de slaap van mensen, het DNA te muteren.
Maar wat ik wel weet is dat ik van die brom super-agressief wordt.Ik ga gewoon slaan soms, en ben reeds vele malen naar buiten gevlucht in het midden van de nacht, omdat mijn bed niet vol te houden was.
Dus ja, iemand zit absoluut te klooien in Nederland.Hebben we nu binnenkort een zware aardbeving ergens, dan weten we dat het geen natuurlijke is geweest. Het bereik van GWEN is ongeveer 2500 kilometerdus het apparaat kan wel ergens in Roemenië staan, of in Tromso Noorwegen bijvoorbeeld, want daar moet ik steeds aan denken.
En een lezer uit Zevenaar (dank!) die niet specifiek dit geluid de afgelopen dagen heeft gehoord, maar wel gedurende de afgelopen jaren.
Ik woon in Zevenaar bij Arnhem en hoor dat vreemde gebrom al een paar jaar met flinke tussenpozen wel/niet . We horen het in de huiskamer . Zodra we de tuindeur open doen is het niet te traceren waar het vandaan komt . Alsof het alleen in huis te horen is . Het is een lage frequentie toon/brom .
Ik had ooit een stuk gelezen in de Telegraaf (+ - 25 jaar geleden dat ze in Engeland testen deden om verschillende frequentie op mensen los te laten om zo hun stemming te bepalen. Zo kunnen ze mensen rustig houden tijdens wedstrijden en rellen , mensen verdrietig of vrolijk laten zijn. Of zijn ze nu bezig de bevolking om zeep te helpen want valt wel op dat er erg veel mensen last hebben van depressies . Om het maar eens niet gelijk bij de Aliens te zoeken of een Aardbol die op een roestige as draait haha .
Zo ook iemand uit Rotterdam (dank!):
Ik wil graag ook reageren op het onderwerp over de diepe bromgeluiden, ik hoor dit al een 3/4 jaar met enige regelmaat hier in Rotterdam, ik dacht dat ik het misschien alleen was die dit meemaakte en dat het met gehoor problemen door verkoudheid te maken had, maar ook ik kan bevestigen dat de brom er een is van de diepste categorie , ook is het alsof je even in een vacuüm gezogen wordt op het moment dat de brom begint en die paar seconden dat deze duurt, het gaat door je hele hoofd heen, ik heb dit voorheen nog nooit ervaren, eerste keer schrok ik er van zo vreemd en plots als het begon, nu ben ik niet meer bang, alleen overvalt het je op elke willekeurige plek, buiten of binnen, het moet iets heel erg groot zijn dat dit veroorzaakt dat voel ik er wel bij, al is er niets te zien, ik ben blij dat ik dit lees en ik niet de enige ben, ik wilde het toch even bij jullie melden.
Scientists have found evidence of a ‘fourth dimension’
Scientists have found evidence of a ‘fourth dimension’
Eureka!
For a long time have scientists thought that the universe had three spatial dimensions: top-down, left-right, front-back.
In 1905, Albert Einstein helped us with his theory of relativity to understand “the dimension of time”. But the new fourth spatial dimension has remained hidden so far.
The truth is that the fur dimension is as mysterious as it gets.
Two groups of scientists from America and Europe claim to have discovered the fourth dimension, and their findings have been published in the journal Nature.
Despite the fact we can’t see it, the fourth dimension is there.
Image Credit: Shutterstock.
Researchers carried out two experiments in which they could observe the quantum Hall effect – the movement of electrons within a material limited to two dimensions as this material passes through a magnetic field in a perpendicular way – and they demonstrated— theoretically—that this effect can be extended in four spatial dimensions.
Despite the fact that the papers focused on two different experimental approaches, they arrived at a similar conclusion.
European scientists created a 2D system with supercooled atoms held in position with a special grid made of lasers. Referred to as ‘charge pump’, scientists used it to test the flow of electrical charge while monitoring how the atoms behaved. Scientists noted how variations in the movement match up with how a 4D quantum Hall effect would ripple out, which gives us hope that a fourth spatial dimension may somehow be accessed.
The second group of scientists created a system with light particles which were set to move through a special glass that has the ability to bounce light back and forth between the edges. Scientists simulated the effects of electrical charges via physical input and observed how the light behaved. Experts looked for irregularities that could only exist if there was a fourth dimension. Again, researchers observed a 4D quantum Hall effect.
Speaking about the discovery to Ryan F. Mandelbaum at Gizmodo, Mikael Rechtsman from Penn State University said: “Physically, we don’t have a 4D spatial system, but we can access 4D quantum Hall physics using this lower-dimensional system because the higher-dimensional system is coded in the complexity of the structure.”
“Maybe we can come up with new physics in the higher dimension and then design devices that take advantage the higher-dimensional physics in lower dimensions.”
The discovery is perhaps best explained by Science Alert writer David Nield who wrote: “just as a 3D object casts a 2D shadow, scientists have managed to observe a 3D shadow potentially cast by a 4D object – even if we can’t actually see the 4D object itself. That could unlock some new findings in the very fundamentals of science.”
“I think that the two experiments nicely complement each other,” one of the European researchers, Michael Lohse from the Ludwig-Maximilians University in Germany, said in an interview with Gizmodo.
The findings from the two experiments have been published in Nature hereand here.
Historic: For The First Time In 150 Years, A Lunar Eclipse Will Coincide With A Blue Moon
Historic: For The First Time In 150 Years, A Lunar Eclipse Will Coincide With A Blue Moon
Prepare yourself sky gazers, for the first time in 150 years–actually 152 years to be precise–a Lunar Eclipse will coincide with a blue moon. This event will make the moon look much larger, much brighter and of a different color.
Now don’t get confused by the term Blue Moon, as it has nothing to do with the color of the moon.
The full moon will seem red or a burnt-orange hue, hence its “blood moon” moniker.
According to NASA, this occurs because the indirect sunlight that reaches the moon, during a total lunar eclipse, first makes its way through our planet’s atmosphere, where most of the scattered blue-colored light is filtered out.
A super ‘blue Moon’ is said to occur on January 31st.
Image Credit: Shutterstock.
The moon could also appear blood red, dark brown or gray say, researchers.
It’s a magical event and Dr. Noah Petro, a planetary geologist at NASA’s Goddard Space Flight Center calls it a “collision of multiple lunar events.”
“A lot of things are happening at once,” Petro said. “It’s a cool event.”
The only thing left to do is hope for good weather.
Events like this is why I love astronomy. At the end of January, to be exact on January the 31st, we will witness a total lunar eclipse.
This NASA chart details the visibility range and times for the Jan. 31, 218 total lunar eclipse.
Image Credit: NASA
A lunar eclipse occurs when our planet is aligned between the Sun and our moon. As this alignment occurs, our planet’s shadow blocks the sunlight from reflecting off the moon. So, when looking at the moon we actually sere our planets shadow on the moon.
When a TOTAL lunar eclipse occurs, where a full moon passes through earth shadow, our sun’s light is actually filtered through our planet’s atmosphere, which makes the moon look reddish from our viewpoint on Earth.
Space.com tells us that the last time a total lunar eclipse coincided with a blue moon was on March 31, 1866.
IF for some reasons you end up missing this incredible astronomical event, fear not, as on December 31st, 2028, you’ll get a chance to witness the same thing.
The event on January 31st is part of a series of three lunar events that started on December 3rd, 2017. The second event took place on January 2nd 2018, and the third, grand finale will happen on January 31st.
Even though the total lunar eclipse will be visible all over the world, you have to be located on the nighttime on Earth while the eclipse takes place in order to witness this rare astronomical phenomenon.
As glowing balls hover over the night sky near Charlotte, scientists probe for aliens
GIMBAL is the first of three US military videos of unidentified aerial phenomenon (UAP) approved for public release. The footage shows what was on display in the cockpit for the pilots of a U.S. Navy F/A-18 Super Hornet. Department of Defense/To The Stars Academy of Arts and Science via Storyful
As glowing balls hover over the night sky near Charlotte, scientists probe for aliens
BY BRUCE HENDERSON
Last Sunday night, an Indian Trail man’s wife excitedly burst into their house to report two orange, glowing balls that seemed to hover a few hundred feet overhead.
The man, who reported the incident to the Mutual UFO Network, wrote that he and his grandson headed outside to see a single ball hovering silently above them. Less than a minute later, a group of three balls appeared.
“My first thought was Chinese lanterns but they would have been very, very large, small plane or helicopter size, and defying wind patterns,” wrote the man, who MUFON would not identify. “The light source was much much brighter than a candle. With the binoculars it appeared spherical with a red beam coming out of the yellow-orange glow that the whole sphere was giving off.
On Nov. 11, 2014, a Navy captain and technician were on a routine daytime patrol mission flying north along the Chilean coast, west of Santiago, and filmed an unidentified flying object.
CEFAA
More and more, says the venerable Scientific American, scientists are seriously seeking answers to that question. In a piece posted Tuesday, the magazine declares 2017 “a banner year for scientists seeking aliens – even though they (apparently) didn’t find any.”
It’s not that scientists delight in crushing the belief that aliens are among us, the article states. They instead demand clear evidence to support an extraordinary claim. Yet some scientists acknowledge the slight possibility of extraterrestrial explanations for some recent observations.
The extreme dimming of Boyajian’s Star, for example, was probably caused by space dust – unless its light was absorbed by “alien megastructures.” Last October, the large object called ‘Oumuamua that streaked past Earth was probably a comet but might also have been an alien probe.
Just last month, a self-described UFO investigator posted a YouTube video that suggests a group of alien aircraft were recently seen hovering over Spring Lake, North Carolina, about two hours east of Charlotte. The video got nearly 70,000 views within two days of being posted.
What are the politics of U.F.O.s? Hillary Clinton said she believed in giving wider access to government records related to U.F.O.s and extraterrestrial life. Listen to what other presidents had to say about aliens and Area 51.
Editor Mary Joyce said the website grew out of photos taken by an 8-year-old in the mountain community of Cashiers that appeared to show a saucer-shaped silhouette against the sun. Since then, Joyce said, UFO sightings have been reported all over Jackson County.
Joyce said public officials and academics scoff at such accounts even if, she adds, they privately acknowledge them.
“The ones that want to get the information out kind of tiptoe around. They’re not going to lightly do this,” she said. “The people who are really, really aware of what’s going on regarding UFOs have actually feared for their lives.... These people have real reasons to be fearful if they know stuff. The (scientists) at the college level, they don’t know squat.”
Official Washington also appears to have taken an interest in probing the potential for alien encounters.
In a story line that could have been borrowed from the “X-Files,” the New York Times reported in December on a secretive Defense Department program, shut down in 2012, that investigated UFO sightings. The program was largely funded at the request of former Senate majority leader Harry Reid of Nevada.
(Video has no sound) FLIR1 is the second of three US military videos of unidentified aerial phenomenon (UAP) approved for public release. The footage was captured by a US Navy F/A-18 Super Hornet present at the 2004 Nimitz incident off the coast of San Diego. Pilot interviews state that the UAP was hovering at 24,000 feet.
Department of Defense/To The Stars Academy of Arts and Science via Storyful
The program and the aerospace company it hired “produced documents that describe sightings of aircraft that seemed to move at very high velocities with no visible signs of propulsion, or that hovered with no apparent means of lift,” the Times reported.
The program’s former director, Luis Elizondo, told CNN: “My personal belief is that there is very compelling evidence that we may not be alone.”
Photos were taken by Glynis Heenan and shown here on skyshipsovercashiers.com. Scientific American magazine called 2017 a “banner year” for scientists probing such sightings. Photos taken by Glynis Heenan in this screenshot of skyshipsovercashiers.com
MUCKING UP MARS Scientists are racing to figure out how to keep astronauts and potential life on Mars safe from one another before humans arrive at the Red Planet.
T he Okarian rover was in trouble. The yellow Humvee was making slow progress across a frigid, otherworldly landscape when planetary scientist Pascal Lee felt the rover tilt backward. Out the windshield, Lee, director of NASA’s Haughton Mars Project, saw only sky. The rear treads had broken through a crack in the sea ice and were sinking into the cold water.
True, there are signs of water on Mars, but not that much. Lee and his crew were driving the Okarian (named for the yellow Martians in Edgar Rice Burroughs’ novel The Warlord of Mars) across the Canadian Arctic to a research station in Haughton Crater that served in this dress rehearsal as a future Mars post. On a 496-kilometer road trip along the Northwest Passage, crew members pretended they were explorers on a long haul across the Red Planet to test what to expect if and when humans go to Mars.
What they learned in that April 2009 ride may become relevant sooner rather than later. NASA has declared its intention to send humans to Mars in the 2030s (SN Online: 5/24/16). The private sector plans to get there even earlier: In September, Elon Musk announced his aim to launch the first crewed SpaceX mission to Mars as soon as 2024.
“That’s not a typo,” Musk said in Australia at an International Astronautical Congress meeting. “Although it is aspirational.”
Musk’s six-year timeline has some astrobiologists in a panic. If humans arrive too soon, these researchers fear, any chance of finding evidence of life — past or present — on Mars may be ruined.
“It’s really urgent,” says astrobiologist Alberto Fairén of the Center for Astrobiology in Madrid and Cornell University. Humans take whole communities of microorganisms with them everywhere, spreading those bugs indiscriminately.
Planetary geologist Matthew Golombek of NASA’s Jet Propulsion Laboratory in Pasadena, Calif., agrees, adding, “If you want to know if life exists there now, you kind of have to approach that question before you send people.”
A long-simmering debate over how rigorously to protect other planets from Earth life, and how best to protect life on Earth from other planets, is coming to a boil. The prospect of humans arriving on Mars has triggered a flurry of meetings and a spike in research into what “planetary protection” really means.
One of the big questions is whether Mars has regions that might be suitable for life and so deserve special protection. Another is how big a threat Earth microbes might be to potential Martian life (recent studies hint less of a threat than expected). Still, the specter of human biomes mucking up the Red Planet before a life-hunting mission can even launch has raised bitter divisions within the Mars research community.
Astrobiologist Pascal Lee (right) collects snow in the Canadian Arctic to test how far human-associated microbes venture from a mock Mars vehicle (left).
BOTH: A. SCHUERGER AND P. LEE/ASTROBIOLOGY 2015
Mind the gaps
Before any robotic Mars mission launches, the spacecraft are scrubbed, scoured and sometimes scorched to remove Earth microbes. That’s so if scientists discover a sign of life on Mars, they’ll know the life did not just hitchhike from Cape Canaveral. The effort is also intended to prevent the introduction of harmful Earth life that could kill off any Martians, similar to how invasive species edge native organisms out of Earth’s habitats.
“If we send Earth organisms to a place where they can grow and thrive, then we might come back and find nothing but Earth organisms, even though there were Mars organisms there before,” says astrobiologist John Rummel of the SETI Institute in Mountain View, Calif. “That’s bad for science; it’s bad for the Martians. We’d be real sad about that.”
To avoid that scenario, spacefaring organizations have historically agreed to keep spacecraft clean. Governments and private companies alike abide by Article IX of the 1967 Outer Space Treaty, which calls for planetary exploration to avoid contaminating both the visited environment and Earth. In the simplest terms: Don’t litter, and wipe your feet before coming back into the house.
But this guiding principle doesn’t tell engineers how to avoid contamination. So the international Committee on Space Research (called COSPAR) has debated and refined the details of a planetary protection policy that meets the treaty’s requirement ever since. The most recent version dates from 2015 and has a page of guidelines for human missions.
In the last few years, the international space community has started to add a quantitative component to the rules for humans — specifying how thoroughly to clean spacecraft before launch, for instance, or how many microbes are allowed to escape from human quarters.
“It was clear to everybody that we need more refined technical requirements, not just guidelines,” says Gerhard Kminek, planetary protection officer for the European Space Agency and chair of COSPAR’s planetary protection panel, which sets the standards. And right now, he says, “we don’t know enough to do a good job.”
In March 2015, more than 100 astronomers, biologists and engineers met at NASA’s Ames Research Center in Moffett Field, Calif., and listed 25 “knowledge gaps” that need more research before quantitative rules can be written.
The gaps cover three categories: monitoring astronauts’ microbes, minimizing contamination and understanding how matter naturally travels around Mars. Rather than prevent contamination — probably impossible — the goal is to assess the risks and decide what risks are acceptable. COSPAR prioritized the gaps in October 2016 and will meet again in Houston in February to decide what specific experiments should be done.
Contamination questions
Scientists met in 2015 to identify knowledge gaps that need to be filled before human boots on Mars will be safe for potential Martian life and for humans themselves. The gaps include:
Monitoring microbes
How do microbes respond to spaceflight and relocation, and do genetic changes occur in the organisms that could be passed to future generations?
What microbes should be monitored and how should a Mars crew do so?
How can a crew prevent contamination?
How can a microbial infection on Mars be diagnosed and treated?
When should an astronaut be quarantined or not allowed to return to Earth?
Controlling contamination
Do longer stays on Mars (500 days versus 30 days) mean more contamination, and do they require different planetary protection requirements than shorter stays?
Do astronauts need protocols for verifying what microbes have escaped the spacecraft?
What decontamination procedures are needed for inside and outside the spacecraft?
What quarantine facilities are needed? How will scientists recognize special regions if they exist?
What research is needed to plan and design resource extraction systems?
What type of wastes can be intentionally left behind on Mars?
What factors need to be considered to design extravehicular activity suits?
Natural transport of contamination
How well can microbes survive, grow and evolve in Mars environments?
What happens to windblown dust on Mars?
Could dust storms carry microbes from a lifeless region to a special region?
Considering many pathways, how likely are humans to transport hardy Earth microbes to Mars?
What will leak or vent out of pressurized containers or human facilities?
How will scientists study microorganisms that can’t be cultivated using current techniques?
How far will microbes travel from human landing and habitation sites?
What is the risk of humans contaminating subsurface resources, such as underground ice?
Stick the landing
The steps required for any future Mars mission will depend on the landing spot. COSPAR currently says that robotic missions are allowed to visit “special regions” on Mars, defined as places where terrestrial organisms are likely to replicate, only if robots are cleaned before launch to 0.03 bacterial spores per square meter of spacecraft. In contrast, a robot going to a nonspecial region is allowed to bring 300 spores per square meter. These “spores,” or endospores, are dormant bacterial cells that can survive environmental stresses that would normally kill the organism.
To date, any special regions are hypothetical, because none have been conclusively identified on Mars. But if a spacecraft finds that its location unexpectedly meets the special criteria, its mission might have to change on the spot.
The Viking landers, which in 1976 brought the first and only experiments to look for living creatures on Mars, were baked in an oven for hours before launch to clean the craft to special region standards.
“If you’re as clean as Viking, you can go anywhere on Mars,” says NASA planetary protection officer Catharine Conley. But no mission since, from the Pathfinder mission in the 1990s to the current Curiosity rover to the upcoming Mars 2020 and ExoMars rovers, has been cleared to access potentially special regions. That’s partly because of cost. A 2006 study by engineer Sarah Gavit of the Jet Propulsion Lab found that sterilizing a rover like Spirit or Opportunity (both launched in 2003) to Viking levels would cost up to 14 percent more than sterilizing it to a lower level. NASA has also backed away from looking for life after Viking’s search for Martian microbes came back inconclusive. The agency shifted focus to seeking signs of past habitability.
Although no place on Mars currently meets the special region criteria, some areas have conditions close enough to be treated with caution. In 2015, geologist Colin Dundas of the U.S. Geological Survey in Flagstaff, Ariz., and colleagues discovered what looked like streaks of salty water that appeared and disappeared in Gale Crater, where Curiosity is roving. Although those streaks were not declared special regions, the Curiosity team steered the rover clear of the area.
The Mars rover Curiosity was assembled and tested in a clean room before its 2011 launch, in part to limit the hitchhikers it carried from Earth.
JPL-CALTECH/NASA
But evidence of flowing water on Mars bit the dust. In November, Dundas and colleagues reported in Nature Geoscience that the streaks are more likely to be tiny avalanches of sand. The reversal highlights how difficult it is to tell if a region on Mars is special or not.
However, on January 12 in Science, Dundas and colleagues reported finding eight slopes where layers of water ice were exposed at shallow depths (SN Online: 1/11/18). Those very steep spots would not be good landing sites for humans or rovers, but they suggest that nearby regions might have accessible ice within a meter or two of the surface.
If warm and wet conditions exist, that’s exactly where humans would want to go. Golombek has helped choose every Mars landing site since Pathfinder and has advised SpaceX on where to land its Red Dragon spacecraft, originally planned to bring the first crewed SpaceX mission to Mars. (Since then, SpaceX has announced it will use its BFR spacecraft instead, which might require shifts in landing sites.) The best landing sites for humans have access to water and are as close to the equator as possible, Golombek says. Low latitudes mean warmth, more solar power and a chance to use the planet’s rotation to help launch a rocket back to Earth.
That narrows the options. NASA’s first workshop on human landing sites, held in Houston in October 2015, identified more than 40 “exploration zones” within 50 degrees latitude of the equator, where astronauts could do science and potentially access raw materials for building and life support, including water.
Golombek helped SpaceX whittle its list to a handful of sites, including Arcadia Planitia and Deuteronilus Mensae, which show signs of having pure water ice buried beneath a thin layer of soil.
What makes these regions appealing for humans also makes them more likely to be good places for microbes to grow, putting a crimp in hopes for boots on the ground. But there are ways around the apparent barriers, Conley says. In particular, humans could land a safe distance from special regions and send clean robots to do the dirty work.
That suggestion raises a big question: How far is far enough? To figure out a safe distance, scientists need to know how well Earth microbes would survive on Mars in the first place, and how far those organisms would spread from a human habitat.
Where to?
The most desirable places on Mars for human visits offer access to water in some form and are near the equator (for increased solar power and to get a boost when launching a return rocket). Rovers and landers have found evidence of a watery Martian past. Planners of future robotic and human missions have potential landing spots in mind. Map excludes polar regions.
Hover over or tap the map points to explore.
E. OTWELL; T. TIBBITTS; M. GOLOMBEK; USGS ASTROGEOLOGY SCIENCE CENTER, GODDARD SPACE FLIGHT CENTER/NASA
A no-grow zone
Initial results suggest that Mars does a good job of sterilizing itself. “I’ve been trying to grow Earth bacteria in Mars conditions for 15 years, and it’s actually really hard to do,” says astrobiologist Andrew Schuerger of the University of Florida in Gainesville. “I think that risk is much lower than the scientific community might think.”
In 2013 in Astrobiology, Schuerger and colleagues published a list of more than a dozen factors that microbes on Mars would have to overcome, including a lot of ultraviolet radiation from the sun; extreme dryness, low pressure and freezing temperatures; and high levels of salts, oxidants and heavy metals in Martian soils.
Life challenges
Astrobiologist Andrew Schuerger of the University of Florida and colleagues identified the challenges microbes would have to overcome to thrive on Mars:
Ultraviolet radiation from the sun, which damages DNA
Extreme dryness
Low pressure, about 0.1 percent the ambient pressure on Earth
An atmosphere that is high in carbon dioxide and low in oxygen
Extremely low temperatures, with a global average of -61° Celsius
Charged particles from the sun
Cell-damaging, high-energy particles from interstellar space, which reach the surface because Mars lacks a strong magnetic field
Ultraviolet light from static electricity discharge from blowing Martian dust
Volatile oxidants in the atmosphere created by UV light from the sun
Oxidizing soils across the planet
Extremely high salt levels at some sites
High concentrations of heavy metals in the soils
Acidic conditions
Perchlorates in the soils, which are toxic
Source: A. C. Schuerger et al/Astrobiology 2013
Schuerger has tried to grow hundreds of species of bacteria and fungi in the cold, low-pressure and low-oxygen conditions found on Mars. Some species came from natural soils in the dry Arctic and other desert environments, and others were recovered from clean rooms where spacecraft were assembled.
Of all those attempts, he has had success with 31 bacteria and no fungi. Seeing how difficult it is to coax these hardy microbes to thrive gives him confidence to say: “The surface conditions on Mars are so harsh that it’s very unlikely that terrestrial bacteria and fungi will be able to establish a niche.”
There’s one factor Schuerger does worry about, though: salts, which can lower the freezing temperature of water. In a 2017 paper in Icarus, Schuerger and colleagues tested the survival of Bacillus subtilis, a well-studied bacterium found in human gastrointestinal tracts, in simulated Martian soils with various levels of saltiness.
B. subtilis can form a tough spore when stressed, which could keep it safe in extreme environments. Schuerger showed that dormant B. subtilis spores were mostly unaffected for up to 28 days in six different soils. But another bacterium that does not form spores was killed off. That finding suggests that spore-forming microbes — including ones that humans carry with them — could survive in soils moistened by briny waters.
The Okarian’s trek across the Arctic offers a ray of hope: Spores might not make it very far from human habitats. At three stops during the journey across the Arctic, Pascal Lee, of the SETI Institute, collected samples from the pristine snow ahead and dirtier snow behind the vehicle, as well as from the rover’s interior. Later, Lee sent the samples to Schuerger’s lab.
The researchers asked, if humans drive over a microbe-free pristine environment, would they contaminate it? “The answer was no,” Schuerger says.
And that was in an Earth environment with only one or two of Schuerger’s biocidal factors (low temperatures and slightly higher UV radiation than elsewhere on Earth) and with a rover crawling with human-associated microbes. The Okarian hosted 69 distinct bacteria and 16 fungi, Schuerger and Lee reported in 2015 in Astrobiology.
But when crew members ventured outside the rover, they barely left a mark. The duo found one fungus and one bacterium on both the rover and two snow sites, one downwind and one ahead of the direction of travel. Other than that, nothing, even though crew members made no effort to contain their microbes — they breathed and ate openly.
“We didn’t see dispersal when conditions were much more conducive to dispersal” than they will be on Mars, Schuerger says.
Samples collected inside a mock Mars rover and grown in the lab were full of microbes from the rover’s crew (three dishes at left). But nothing grew in most samples from outside the rover (dish at right), suggesting microbes didn’t travel far from the vehicle.
A. SCHUERGER AND P. LEE/ASTROBIOLOGY 2015
The International Space Station may be an even better place to study what happens when inhabited space vessels leak microbes. Michelle Rucker, an engineer at NASA’s Johnson Space Center in Houston, and her colleagues are testing a tool for astronauts to swab the outside of their spacesuits and the space station, and collect whatever microbes are already there.
“At this point, no one has defined what the allowable levels of human contamination are,” Rucker says. “We don’t know if we’d meet them, but more importantly, we’ve never checked our human systems to see where we’re at.”
Rucker and colleagues have had astronauts test the swab kit as part of their training on Earth. The researchers plan to present the first results from those tests in March in Big Sky, Mont., at the IEEE Aerospace Conference. If the team gets the tool flight-certified to test it on the ISS, the results could fill a knowledge gap about how much spaceships carrying humans will leak and vent microbes.
A Russian experiment on the ISS may be giving the first clues. In November 2017, Russian cosmonauts told TASS news service that they had found living bacteria on the outside of the ISS. Some of those microbes, swabbed near vents during spacewalks, were not found on the spacecraft’s exterior when it launched.
Blowing in the wind
These results are important, says Conley, but they don’t give enough information alone to write quantitative contamination rules.
That’s partly because of another knowledge gap: how dust and wind move around on Mars. If Martian dust storms carry microbes far enough, the invaders could contaminate potential special regions even if humans land a safe distance away.
To find out, COSPAR’s Kminek suggests sending a fleet of Mars landers to act as meteorological stations at several fixed locations. The landers could measure atmospheric conditions and dust properties over a long time. Such landers would be relatively inexpensive to build, he says, and could launch in advance of humans.
But these weather stations would have to get in line. There’s a launch window between Earth and Mars every two years, and the next few are already booked. Weather stations would have to be stationary, so they couldn’t be added to rover missions like ExoMars or Mars 2020.
That means it’s possible that SpaceX or another company will try to send humans to Mars before the reconnaissance missions necessary to write rules for planetary protection are even built. If COSPAR is the tortoise in this race, SpaceX is the hare, along with a few other private companies. Only SpaceX has a stated timeline. Other contenders, including Washington-based Blue Origin, founded by Amazon executive Jeff Bezos, and United Launch Alliance, based in Colorado, are developing rockets that some analysts say could be part of a mission to the moon or Mars.
SpaceX hopes to build human habitats on Mars (illustrated here along with SpaceX’s latest BFR spaceship). Scientists are just starting to figure out how to keep microbes from leaving such habitats and potentially harming native life.
SPACEX
Now or never
Those looming launches prompted Fairén and colleagues to make a controversial proposal. In an article in the October 2017 Astrobiology, provocatively titled “Searching for life on Mars before it is too late,” the team suggested sending existing or planned rovers, even those not at the height of cleanliness, to look directly for signs of Martian life.
Given the harsh Martian conditions, rovers are unlikely to contaminate regions that might turn out to be special on a closer look, the group argues. The invasive species argument is misleading, they say: Don’t compare a microbe transfer to taking Asian parrots to the Amazon rainforest, where they could thrive and edge out local parrots. It would be closer to taking them to Antarctica to freeze to death.
In a sharp rebuttal, published in the same issue of Astrobiology, Rummel and Conley disagreed. “Why would you want to go there with a dirty spacecraft?” says Rummel, who was NASA’s planetary protection officer before Conley. “To spend a billion dollars to go find life from Florida on Mars is both irresponsible and completely scientifically indefensible.”
There’s also concern for the health and safety of future astronauts. Conley says she mentioned the idea that scientists shouldn’t worry about getting sick if they encounter Earth organisms on Mars to a November meeting of epidemiologists who study the risks of Earth-based pandemics.
“The room burst out laughing,” she says. “This is a room full of medical doctors who deal with Ebola. The idea that we know about Earth organisms, and therefore they can’t hurt us, was literally laughable to them.”
Fairén has already drafted a response for a future issue of Astrobiology: “We acknowledge [that Rummel and Conley’s points] are informed and literate. Unfortunately, they are also unconvincing.”
The issue might come to a head in July in Pasadena, Calif., at the next meeting of COSPAR’s Scientific Assembly. Fairén and colleagues plan to push for more relaxed cleanliness rules.
That’s not likely to happen anytime soon. But with no concrete rules in place for humans, would a human mission even be allowed off the ground, whether NASA or SpaceX was at the helm? Currently, private U.S. companies must apply to the Federal Aviation Administration for a launch license, and for travel to another planet, that agency would probably ask NASA to weigh in.
It’s hard to know if anyone will actually be ready to send humans to Mars in the next decade. “You’d have to actually believe them to be scared,” says Rummel. “There are many unanswered questions about what Elon Musk wants to do. But I think we can calm down about people showing up on Mars unannounced.”
But SpaceX has defied expectations before and may give slow and steady a kick in the pants.
This article appears in the January 20, 2017 issue of Science News with the headline, "Mucking up Mars: Microbes from Earth may complicate human junkets to the Red Planet ."
Editor’s note: This story was updated on January 11 to include recent findings about water ice from Colin Dundas and his team.
Beste bezoeker, Heb je zelf al ooit een vreemde waarneming gedaan, laat dit dan even weten via email aan Frederick Delaere opwww.ufomeldpunt.be. Deze onderzoekers behandelen jouw melding in volledige anonimiteit en met alle respect voor jouw privacy. Ze zijn kritisch, objectief maar open minded aangelegd en zullen jou steeds een verklaring geven voor jouw waarneming! DUS AARZEL NIET, ALS JE EEN ANTWOORD OP JOUW VRAGEN WENST, CONTACTEER FREDERICK. BIJ VOORBAAT DANK...
Druk op onderstaande knop om je bestand , jouw artikel naar mij te verzenden. INDIEN HET DE MOEITE WAARD IS, PLAATS IK HET OP DE BLOG ONDER DIVERSEN MET JOUW NAAM...
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Alvast bedankt voor al jouw bezoekjes en jouw reacties. Nog een prettige dag verder!!!
Over mijzelf
Ik ben Pieter, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Peter2011.
Ik ben een man en woon in Linter (België) en mijn beroep is Ik ben op rust..
Ik ben geboren op 18/10/1950 en ben nu dus 73 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Ufologie en andere esoterische onderwerpen.
Op deze blog vind je onder artikels, werk van mezelf. Mijn dank gaat ook naar André, Ingrid, Oliver, Paul, Vincent, Georges Filer en MUFON voor de bijdragen voor de verschillende categorieën...
Veel leesplezier en geef je mening over deze blog.