The purpose of this blog is the creation of an open, international, independent and free forum, where every UFO-researcher can publish the results of his/her research. The languagues, used for this blog, are Dutch, English and French.You can find the articles of a collegue by selecting his category. Each author stays resposable for the continue of his articles. As blogmaster I have the right to refuse an addition or an article, when it attacks other collegues or UFO-groupes.
Druk op onderstaande knop om te reageren in mijn forum
Zoeken in blog
Deze blog is opgedragen aan mijn overleden echtgenote Lucienne.
In 2012 verloor ze haar moedige strijd tegen kanker!
In 2011 startte ik deze blog, omdat ik niet mocht stoppen met mijn UFO-onderzoek.
BEDANKT!!!
Een interessant adres?
UFO'S of UAP'S, ASTRONOMIE, RUIMTEVAART, ARCHEOLOGIE, OUDHEIDKUNDE, SF-SNUFJES EN ANDERE ESOTERISCHE WETENSCHAPPEN - DE ALLERLAATSTE NIEUWTJES
UFO's of UAP'S in België en de rest van de wereld Ontdek de Fascinerende Wereld van UFO's en UAP's: Jouw Bron voor Onthullende Informatie!
Ben jij ook gefascineerd door het onbekende? Wil je meer weten over UFO's en UAP's, niet alleen in België, maar over de hele wereld? Dan ben je op de juiste plek!
België: Het Kloppend Hart van UFO-onderzoek
In België is BUFON (Belgisch UFO-Netwerk) dé autoriteit op het gebied van UFO-onderzoek. Voor betrouwbare en objectieve informatie over deze intrigerende fenomenen, bezoek je zeker onze Facebook-pagina en deze blog. Maar dat is nog niet alles! Ontdek ook het Belgisch UFO-meldpunt en Caelestia, twee organisaties die diepgaand onderzoek verrichten, al zijn ze soms kritisch of sceptisch.
Nederland: Een Schat aan Informatie
Voor onze Nederlandse buren is er de schitterende website www.ufowijzer.nl, beheerd door Paul Harmans. Deze site biedt een schat aan informatie en artikelen die je niet wilt missen!
Internationaal: MUFON - De Wereldwijde Autoriteit
Neem ook een kijkje bij MUFON (Mutual UFO Network Inc.), een gerenommeerde Amerikaanse UFO-vereniging met afdelingen in de VS en wereldwijd. MUFON is toegewijd aan de wetenschappelijke en analytische studie van het UFO-fenomeen, en hun maandelijkse tijdschrift, The MUFON UFO-Journal, is een must-read voor elke UFO-enthousiasteling. Bezoek hun website op www.mufon.com voor meer informatie.
Samenwerking en Toekomstvisie
Sinds 1 februari 2020 is Pieter niet alleen ex-president van BUFON, maar ook de voormalige nationale directeur van MUFON in Vlaanderen en Nederland. Dit creëert een sterke samenwerking met de Franse MUFON Reseau MUFON/EUROP, wat ons in staat stelt om nog meer waardevolle inzichten te delen.
Let op: Nepprofielen en Nieuwe Groeperingen
Pas op voor een nieuwe groepering die zich ook BUFON noemt, maar geen enkele connectie heeft met onze gevestigde organisatie. Hoewel zij de naam geregistreerd hebben, kunnen ze het rijke verleden en de expertise van onze groep niet evenaren. We wensen hen veel succes, maar we blijven de autoriteit in UFO-onderzoek!
Blijf Op De Hoogte!
Wil jij de laatste nieuwtjes over UFO's, ruimtevaart, archeologie, en meer? Volg ons dan en duik samen met ons in de fascinerende wereld van het onbekende! Sluit je aan bij de gemeenschap van nieuwsgierige geesten die net als jij verlangen naar antwoorden en avonturen in de sterren!
Heb je vragen of wil je meer weten? Aarzel dan niet om contact met ons op te nemen! Samen ontrafelen we het mysterie van de lucht en daarbuiten.
29-05-2018
Wondermooi maar o zo dodelijk: drone filmt rivieren van lava op Hawaï - HLN.be
Wondermooi maar o zo dodelijk: drone filmt rivieren van lava op Hawaï - HLN.be
Vulkaan Kilauea blijft Hawaï teisteren. Sinds de uitbarstingen begonnen op 3 mei zijn al duizenden mensen geëvacueerd. Lavastromen slokten tientallen woningen op, en de vulkaan spuwt assen tot meer dan drie kilometer hoog. De verwoestende kracht levert ook prachtige taferelen op, zoals deze videobeelden van lavastromen die werden gefilmd door een drone.
ShutterstockPluto is misschien een gigantische komeet en zelfs geen dwergplaneet.
WETENSCHAPHet is wat met Pluto. In 2006 werd de toenmalige negende planeet gedegradeerd tot dwergplaneet en nu suggereert een nieuwe studie zelfs dat Pluto helemaal geen planeet is. Mogelijk is Pluto ontstaan uit een miljard kometen en moet het zich zelf tevredenstellen met de kwalificatie van “gigantische komeet”.
Wetenschappers hebben interessante gelijkenissen gevonden tussen Pluto en komeet 67P die ESA-ruimtesonde Rosetta in 2004 onder de loep nam. De bevindingen zijn te lezen in het wetenschappelijke tijdschrift Icarus. De onderzoekers richtten zich op het stikstofrijke ijs in Sputnik Planitia, een grote gletsjer op Pluto. Christopher Glein van het Southwest Research Institute (SwRI): “We ontdekten een intrigerende overeenkomst tussen de geschatte hoeveelheid van stikstof in de gletjser en de hoeveelheid die we zouden verwachten als Pluto gevormd zou zijn door het samenklitten van ruwweg een miljard kometen of andere objecten uit de Kuipergordel die qua chemische samenstelling lijken op 67P, de komeet die Rosetta onderzocht”. Kortom, op basis van zijn scheikundige opbouw zou Pluto weleens een “flinke komeet” kunnen zijn, of het resultaat van een miljard samengeklonterde kometen. SwRI noemt dit het “kosmochemische model”.
Rosetta werd op 2 maart 2004 gelanceerd en kwam een goeie tien jaar later, op 6 augustus 2014, aan bij komeet 67P. Op 12 november 2014 zette Rosetta’s lander, Philae, voet op de komeet. In 2006 lanceerde NASA de ruimtesonde New Horizons richting Pluto, dat zich op een afstand van 4,28 tot 7,5 miljard kilometer van de Aarde bevindt. Pas in juli 2015 kwam de New Horizons dicht genoeg bij Pluto om de dwergplaneet te kunnen onderzoeken. Het SwRI heeft de resultaten van beide ruimtesondes nu naast elkaar gelegd.
EPAFoto van Rosetta van de komeet 67P/Tsjoerjoemov-Gerasimenko.
WETENSCHAP & PLANEET De gouden plaat van NASA werd in de ruimte gelanceerd als een ‘portret’ van de mensheid. Maar bij eventuele buitenaardse wezens kan ze een heel vertekend beeld geven, zeggen onderzoekers. “Die zullen een soort ontdekken die graag ruzie maakt, een brabbeltaal spreekt en schoonheid ziet in bloemen die brullen als kettingzagen.”
De Voyager Golden Record werd in 1977 samen met de Voyager-sondes gelanceerd. Zowel Voyager 1 als Voyager 2 heeft een kopie aan boord. De platen bevatten geluiden en beelden die de diversiteit van onze cultuur weergeven. Althans in onze ogen.
Voor buitenaardse levensvormen - als die er zijn - kan de plaat een totaal andere boodschap bevatten, zeiden Amerikaanse onderzoekers afgelopen weekend op een bijeenkomst van de National Space Society. Rebecca Orchard en Sheri Wells-Jensen van de universiteit van Bowling Green in Ohio bestudeerden het materiaal op de plaat. Ze maakten een analyse van hoe een buitenaardse maatschappij - met bewoners die andere zintuigen hebben dan wij - de plaat zou kunnen interpreteren.
AP
Zintuigen
De 117 beelden, dolfijngeluiden, begroetingen in 54 talen en de aardse muziek zijn zeer mensgericht, menen de onderzoekers. “De gouden plaat is een prachtig artefact en is representatief voor hoe de mens zichzelf wil zien. Maar ze is bedoeld om ontvangen en geïnterpreteerd te worden door iets dat dezelfde zintuiglijke capaciteiten heeft”, aldus Orchard. “Als het tweede zintuig ontbreekt, of helemaal anders werkt, kan de gouden plaat verwarrend worden.” Het salvo van begroetingen “volgt elkaar zodanig op dat buitenaardse wezens het kunnen interpreteren als geruzie, in een taal zonder grammatische uniformiteit”. Als ze kunnen horen, uiteraard.
De gouden plaat is representatief voor hoe de mens zichzelf wil zien.
Rebecca Orchard, onderzoeker
Verwarring
De plaat bevat audio op de ene zijde en beelden op de andere. Dat kan volgens de onderzoekers tot nog meer verwarring leiden. Als een buitenaardse beschaving geluiden zou proberen te matchen aan de beelden, kan het leven op aarde er bijzonder vreemd uitzien. “Wat als je de foto van een narcis koppelt aan het gebrul van een kettingzaag?”, zegt Orchard.
Het moeilijkst noemen de onderzoekers de muziek, die varieert van Bach over Chuck Berry tot Bulgaarse folkmuziek. “Ik kan natuurlijk niet zeggen hoe deze verschillen geïnterpreteerd zullen worden”, zegt Orchard. “Maar wat ik wel kan zeggen, is dat ze een ingewikkelde puzzel vormen voor een luisteraar die totaal niet vertrouwd is met mensen en de geluiden die ze maken.”
Hoe dan ook, het is onwaarschijnlijk dat de plaat snel verwarring zal zaaien. Voyager 1 bevindt zich nu meer dan 21 miljard kilometer van de aarde en zal pas over 40.000 jaar in de buurt van een ander sterrenstelsel komen.
WETENSCHAPDe planetoïde die 66 miljoen jaar geleden op de aarde insloeg, deed onze planeet 100.000 jaar lang met 5 graden opwarmen. Dat blijkt uit fossielen die werden opgegraven in Tunesië. Hieruit zijn veel lessen te trekken over de klimaatverandering waarmee we vandaag geconfronteerd worden, zeggen onderzoekers.
De onderzoekers van de eerste studie baseren zich op restanten van vissen die dateren van de tijd voor en na de inslag die onder andere de dinosauriërs fataal werd. Ze bestudeerden de verhouding tussen twee zuurstofisotopen in de resten, die afhankelijk zijn van de temperatuur. Bij de ontwikkeling van mineralen in de tanden, beenderen en schubben van vissen, bepaalt de temperatuur van het water hoeveel van deze isotopen gevormd worden.
Daaruit kunnen de onderzoekers besluiten dat de temperatuur na de planetoïde-inslag snel toenam van 20 tot 25 graden Celsius. Aan de polen was de opwarming wellicht nog groter dan in Tunesië. Bovendien duurde het zeker 100.000 jaar voor de aarde weer afkoelde, zo schrijven de onderzoekers in het vakblad Science.
Dat mag dan allemaal 66 miljoen jaar geleden gebeurd zijn, de plotse opwarming die toen plaatsvond is volgens de onderzoekers wel relevant voor wat er vandaag aan het gebeuren is. Ze kan ons een beeld geven van de impact die de huidige klimaatverandering in de toekomst op de planeet zal hebben. “Het tempo waarmee de systemen op onze planeet door de impact verstoord werden, is vergelijkbaar met de menselijke verstoring in de voorbije 200 jaar”, zegt professor Ken MacLeod van de universiteit van Missouri, hoofdauteur van de studie. “Zelfs als we onze levensstijl morgen drastisch veranderen, zal het nog 100.000 jaar duren om de veranderingen die we de aarde al hebben opgedrongen om te keren.”
De plotse opwarming die toen plaatsvond is volgens de onderzoekers relevant voor wat er vandaag aan het gebeuren is
Afkoeling
Deze theorie staat haaks op speculaties van sommige wetenschappers dat de inslag geleid zou hebben tot een enorme afkoeling van de aarde. Door de impact zouden er grote branden ontstaan zijn, die roet in de atmosfeer slingerden. Dat hield het zonlicht tegen, met een afkoeling van de aarde tot gevolg.
Toch sluit de nieuwe studie dat scenario niet volledig uit. Mogelijk koelde de aarde na de inslag kortstondig af, voornamelijk op plaatsen nabij de impactlocatie, meteen daarna gevolgd door een globale opwarming.
Vogels
De bekendste slachtoffers van de gevolgen van de inslag waren de dinosauriërs. Maar zij waren niet de enigen die uitgeroeid werden, zo stelt een andere studie die gepubliceerd is in Current Biology.Ook de bossen op onze planeet verdwenen, wat dan weer leidde tot het uitsterven van op zes na alle vogelsoorten.
De onderzoekers bestudeerden het fossielenbestand van Nieuw-Zeeland, Japan, Europa en Noord-Amerika. “De restanten tonen aan dat er een massa-ontbossing plaatsvond in de hele wereld”, zeggen de onderzoekers. En zonder bomen stierven ook alle vogels die in bomen leefden uit - ze hadden immers geen nestplaatsen meer.
De 11.000 vogelsoorten die we vandaag hebben, zijn allemaal ontstaan uit een handvol soorten
Enkel vogels die op de grond leefden, konden overleven. Fossielen van deze vogels tonen aan dat ze langere, stevigere poten hebben, net zoals de loopvogels die we vandaag kennen.
“Vandaag zijn vogels de meest diverse en meest verspreide groep gewervelde dieren”, zegt hoofdauteur Daniel Field van de universiteit van Bath. “Er zijn bijna 11.000 soorten. Die zijn dus allemaal ontstaan uit een handvol soorten die 66 miljoen jaar geleden de massa-extinctie overleefden.”
REUTERSArtistieke voorstelling van het mogelijke bestaan van Planeet Negen.
MILIEUBestaat er een negende planeet, nog ver voorbij Neptunus in ons zonnestelsel? Sinds 2016 is er dat sterke vermoeden, gebaseerd op indirecte bewijzen, met name het opmerkelijke gedrag van asteroïden. Er is nu weer zo eentje opgedoken, asteroïde 2015 BP519. Het blijft wel wachten op een visuele waarneming als ultiem bewijs voor die andere wereld.
Planeet Negen, zoals de hypothetische planeet genoemd wordt, zou tien keer de aardmassa omvatten. Het bestaan ervan zou onder meer de ongewone baan van de nog niet zo lang geleden ontdekte asteroïde 2015 BP519 kunnen verklaren. Als Planeet Negen echt gespot zou worden, dan is het de eerste ontdekking van een planeet in ons zonnestelsel sinds 1930, toen Pluto in het vizier kwam. Tot 2006 was Pluto de negende planeet, naast Mercurius, Venus, Aarde, Mars, Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus. Twaalf jaar geleden is Pluto geherkwalificeerd naar dwergplaneet. En vóór Pluto moeten we al teruggaan tot 1846, toen Neptunus ontdekt werd.
Asteroïde 2015 BP519 werd drie jaar geleden al gespot, op een afstand van 55 keer die tussen de Aarde en de zon. Sindsdien volgen astronomen, onder leiding van Juliette Becker van de universiteit van Michigan, BP519 op. Hun conclusie is nu dat het ruimtelijke rotsblok een zeer ongewone baan volgt. Die kan het makkelijkst verklaard worden door de zwaartekracht van een enorme planeet, tot nu toe nog ongezien.
Computersimulaties
De baan van BP519 brengt de asteroïde van 35 tot 863 keer de straal van de baan van de Aarde. Het gekke is dat de ruimterots in een hoek van 54 graden helt naar de banen van de aarde, de andere planeten en de meeste asteroïden. Als we ervan uitgaan dat BP519 gevormd is in hetzelfde vlak als de andere objecten in het zonnestelsel, dan is er voor de kanteling ervan een grote zwaartekracht nodig om BP519 in positie te hijsen. Becker en haar team deden verscheidene computersimulaties. Van zodra ze zo’n grote planeet in hun modellen staken, kon de baan van BP519 verklaard worden door de zwaartekracht.
Al sinds 2014 wordt er gedacht aan een planeet in het zonnestelsel nog verder dan Neptunus. Astronomen Chadwick Trujillo en Scott Sheppard kwamen er toen mee af. Sinds de aankondiging van een hypothetische planeet twee jaar later door Konstantin Batygin en Michael Brown van Caltech University spreken astronomen van Planeet Negen.
Superaarde
Het enige sluitende bewijs zou zijn dat de bewuste planeet ook visueel waargenomen wordt. Maar dat zou weleens heel lastig kunnen zijn, omdat ze mogelijk honderden keren verder van de zon staat dan de Aarde. Als het ooit zover is, dan zou dat echt wel spectaculair zijn. Dan wordt het bestaan bevestigd van een enorme nieuwe wereld, een superaarde, nooit eerder zo dichtbij waargenomen in ons eigen zonnestelsel. De tot nu toe ontdekte superaardes bevinden zich rond andere sterren. In ons zonnestelsel is de Aarde de grootste rotsachtige planeet.
Astronomen kunnen anderzijds ook objecten vinden die de hypothese van Planeet Negen niet staven. In dat geval zullen ze op zoek moeten gaan naar andere verklaringen voor die verre asteroïden met hun vreemde banen.
WETENSCHAP & PLANEET Een team van wetenschappers reist volgende maand naar het Schotse Loch Ness met een bijzondere missie. Het wil aan de hand van DNA-onderzoek uitvlooien wat er allemaal leeft in het grootste zoetwaterreservoir van het Verenigd Koninkrijk. En of er een wetenschappelijke basis is voor de eeuwenoude legende van het monster dat er in het water zou huizen.
Twee weken lang zullen stalen genomen worden van het water in het meer. Het genetisch materiaal daarin zal vervolgens worden geanalyseerd om te bepalen welke organismen er allemaal in Loch Ness leven. De expeditie wordt geleid door professor Neil Gemmell (51) uit Nieuw-Zeeland.
“Ik denk niet dat er een monster in het meer zit”, vertelt hij. “Maar ik sta open voor het idee dat er nog dingen te ontdekken zijn en dat er dingen zijn die nog niet ten volle worden begrepen. Misschien is er wel een biologische verklaring voor enkele van de verhalen. Zoals de bewering dat het monster eigenlijk een grote vis is, zoals een meerval of een steur.” (lees hieronder verder)
APProfessor Neil Gemmell start volgende maand met zijn onderzoek..
De stalen zullen opgestuurd worden naar laboratoria in Australië, Denemarken, Frankrijk en Nieuw-Zeeland en onderzocht aan de hand van een genetische database. “Het staat buiten kijf dat er nieuwigheden gevonden zullen worden en dat is erg opwindend”, aldus Gemmell. “Hoewel het leuke van ons project het zoeken is naar bewijs voor het bestaan van een monster, zullen we een enorme hoeveelheid nieuwe kennis verwerven over de organismen die in Loch Ness wonen.”
Er werkt ook een lokale expert mee aan het onderzoek. Adrian Shine van het Loch Ness Project verklaarde de aanhoudende interesse voor het monster eerder al als “een poging van de mens om in een krimpende wereld op zoek te gaan naar iets dat groter is dan hemzelf, iets angstaanjagends, iets mysterieus of iets dat in het verborgene leeft.” (lees hieronder verder)
RV
De bekende schimmige foto van het monster van Loch Ness
REUTERS
Adrian Shine van het Loch Ness Project.
De oudste (bekende) waarneming van een monster gaat terug tot het jaar 564 en werd beschreven in Life of St. Columba van Adomnán. Een missionaris zou op missie om mensen te bekeren tot het christendom langs een begrafenis gekomen zijn bij de rivier Ness. Volgens de omstaanders was de overledene gedood door een ‘waterbeest’. Daarop stuurde Columba zijn assistent het water in en die werd meteen aangevallen. Met een kruis en gebeden kon de heilige het monster echter terugsturen naar de diepten waar het vandaan kwam.
De daaropvolgende eeuwen bleven getuigenissen van waarnemingen opduiken, iets wat het plaatselijke toerisme geen windeieren legde. De ontwikkeling van de fotografie gaf de legende een nieuwe adem en in 1933 en 1934 haalden wazige foto’s van het monster zelfs de voorpagina’s van nationale kranten in het Verenigd Koninkrijk.
Opwinding
In 2016 was er nog flink wat opwinding nadat Nessie-jagers met een robotscanner iets gevonden hadden op de bodem van het meer. De vorm leek verdacht veel op het traditionele beeld dat we hebben van het monster. Dat bleek geen toeval: het ging om een gezonken decorstuk van een film uit de jaren zeventig: The Private Life of Sherlock Holmes. (lees hieronder verder)
REUTERS
De robotscanner die in 2016 een vreemde vorm vond op de bodem van Loch Ness.
Konsberg Maritimes
Tot nog toe werd er echter nog geen enkel hard bewijs gevonden voor het bestaan van het monster. “Ik veronderstel dat we er ook geen sporen van zullen vinden”, aldus professor Gemmell. “Maar ik wil de hypothese graag testen. Het zal ons sowieso een mooi overzicht geven van de biodiversiteit in het meer.”
WEERNIEUWS De speciale wolk die gisteravond heel wat monden deed openvallen in de provincie Antwerpen was een ‘divergent eddy’ of een ‘afwijkende dwarrelwind’. Dat zegt VTM-weervrouw Jill Peeters.
Gisteren moest de weervrouw het antwoord op de naam van de fascinerende wolkenformatie schuldig blijven. “Maar ik was er wel van in de wolken!”, lachte ze. Vandaag laat ze weten dat het om een divergent eddy gaat. Maar wat is dat juist?
“Het is lucht die op grotere hoogte allemaal samenkomt en dan naar beneden stroomt”, legt Jill Peeters uit. “Dat is een heel langzaam proces, waardoor je eigenlijk bedrogen wordt als je ernaar kijkt, want je ziet het amper bewegen.” De gigantische krul in de lucht deed een beetje denken aan het oog van een orkaan. Dat was het dus zeker niet. De wolk werd onder meer opgemerkt Zoersel en Putte.
Soms kost omhoog kijken geen enkele moeite en krijgen we er zoveel voor terug. Deze prachtige #weerfoto werd vanavond gemaakt in #Schoten#België. Bedankt Tim Roelans om te delen met ons! #cloudporn
Ga ik wandelen -zonder gsm - zie ik de hele tijd een onbeweeglijke, gigantische #krul in de wolken Gelukkig namen jullie er foto’s van, zoals in #Zoersel en #Antwerpen. Wie nog?! Foto @lieselotboens#indewolken
Dit weerfenomeen is zo speciaal dat zelfs weervrouw Jill Peeters niet weet of er wel een naam voor...
Inwoners van het noorden van Antwerpen konden aan de hemel een prachtig schouwspel gadeslaan. Een fascinerende wolkenformatie baarde deze avond opzien in onder meer Schilde en Zoersel.
Wikimedia Commons/Genny AndersonEen Californische zeehaas. Ondanks de duidelijke verschillen zijn er gelijkenissen in de manier waarop de zenuwcellen van slakken en die van mensen functioneren.
WETENSCHAP In sciencefictionfilms worden al tientallen jaren herinneringen getransplanteerd. Nu zijn wetenschappers er voor het eerst echt in geslaagd bij slakken.
Amerikaanse onderzoekers konden herinneringen van de ene slak transplanteren naar een andere door ribonucleïnezuur (RNA), een vorm van genetische informatie vergelijkbaar met DNA, uit het zenuwstelsel te halen en over te plaatsen.
Een eerste groep Californische zeehazen, een soort zeeslak, was getraind om een verdedigingsreactie te ontwikkelen. De wetenschappers gaven de diertjes lichte elektroshocks aan de staart, waarop de slakken in elkaar doken. Als de onderzoekers de slakken vervolgens een tikje gaven, deden ze hetzelfde en bleven ze gemiddeld zo’n 50 seconden ineengedoken liggen. Bij de slakken die niet getraind waren, duurde dat amper een seconde.
Na de ingreep waarbij het RNA uit het zenuwstelsel van de eerste groep slakken werd overgeplaatst naar de niet-getrainde slakken, gedroegen die laatsten zich echter alsof ze hetzelfde proces ondergaan hadden. Na een tikje van de onderzoekers doken ze in elkaar en bleven zo gemiddeld 40 seconden liggen.
Een gelijkaardig effect werd vastgesteld wanneer de onderzoekers hun studie herhaalden met sensorische zenuwcellen in een petrischaaltje.
Geheugenonderzoek
Onderzoeker David Glanzman van de universiteit van Californië in Los Angeles (UCLA), die benadrukt dat de slakken tijdens het experiment geen pijn voelden, zegt dat het is “alsof we het geheugen van de slakken hebben getransplanteerd”. De studie, die gepubliceerd is in het vakblad eNeuro, kan nieuwe inzichten verschaffen over het geheugen. Meestal wordt aangenomen dat lange-termijnherinneringen opgeslagen worden in de synapsen in de hersenen, de verbindingspunten tussen zenuwcellen. “Maar dan zou ons experiment nooit hebben kunnen werken”, zegt Glanzman. De UCLA-professor heeft een eigen theorie, namelijk dat herinneringen worden opgeslagen in de kern van zenuwcellen en dat RNA een rol speelt bij geheugenvorming.
‘Het is alsof we het geheugen van de slakken hebben getransplanteerd’
David Glanzman, onderzoeker
Volgens de onderzoekers zijn de cellen en moleculaire processen bij zeeslakken vergelijkbaar met die van mensen, al heeft de slak ongeveer 20.000 zenuwcellen in zijn centraal zenuwstelsel en de mens zo’n 100 miljard. Dat het onderzoek daadwerkelijk zal leiden tot geheugentransplantaties bij mensen, is echter klein. De onderzoekers zien deze resultaten eerder als een belangrijke stap in het onderzoek naar ziektes als alzheimer en post-traumatisch stresssyndroom.
0
1
2
3
4
5
- Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen) Categorie:HLN.be - Het Laatste Nieuws ( NL)
Al gehoord van ‘laze’? Lava bereikt kust van Hawaï en dat leidt tot nieuw gevaar - HLN.be
Al gehoord van ‘laze’? Lava bereikt kust van Hawaï en dat leidt tot nieuw gevaar -HLN.be
Tessa Rens
AFP
Lava stroomt de oceaan in.
MILIEUDe autoriteiten van Hawaï maken zich grote zorgen over de hete lavastromen van de uitgebarsten vulkaan Kilauea. Die hebben intussen de Stille Oceaan bereikt en dat brengt een nieuw gevaar met zich mee. Wanneer de lava in contact komt met het koude water, ontstaat namelijk een schadelijk product.
De combinatie wordt in het Engels ‘Laze’ genoemd, een samentrekking tussen ‘lava’ en ‘haze’ (nevel). Het gaat om een bijtend product, waarbij zoutzuurgas en vulkanische gasdeeltjes in de lucht terechtkomen.
Het product kan irritatie veroorzaken aan de longen, de ogen en de huid. Bij een vorige uitbarsting in het jaar 2000 kwamen zelfs twee mensen om het leven door de lavanevel. De inwoners van het eiland krijgen daarom de raad om zo ver mogelijk weg te blijven van plaatsen waar lava de oceaan instroomt.
AP
Lava op been
De vulkaan Kilauea, een van de meest actieve vulkanen ter wereld, liet al een spoor van vernieling achter. Tientallen huizen werden opgeslokt en nog tientallen andere worden bedreigd.
Intussen is ook sprake van één zwaargewonde. Een man kreeg een klonter lava op zijn been toen hij op zijn balkon zat. De lava kwam terecht op zijn scheenbeen, en verbrijzelde alles vanaf daar tot onderaan zijn been. De man werd naar het ziekenhuis gebracht.
AFPOctopus Paul werd wereldberoemd tijdens het WK voetbal in Zuid-Afrika in 2010 door zijn pronostieken.
DIERENEen groep internationale wetenschappers stelt dat het best kan dat inktvissen op een andere planeet dan de aarde zijn ontstaan. Ze sluiten niet uit dat de exemplaren die we vandaag kennen, afstammen van wezens die bevroren in een ijskomeet op de aarde terechtkwamen.
Inktvissen zijn een aparte soort op aarde. “Hun grote brein en gesofisticeerd zenuwstelsel, hun camera-achtige ogen, hun flexibele lichamen, hun instant camouflage doordat ze van kleur en vorm kunnen veranderen, het zijn maar een paar opvallende kenmerken die in het evolutiescenario heel plots verschijnen”, schrijven de onderzoekers in hun paper, gepubliceerd in Progress in Biophysics and Molecular Biology. Ze opperen de mogelijkheid dat deze “grote sprong voorwaarts” te danken is aan “cryopreservatie van inktvissen en/of octopuseieren” die miljoenen jaren geleden via kometen in de oceaan zijn neergestort.
gettyDe octopus heeft 'zelfdenkende' armen, omdat hij, naast een centraal brein in de kop, ook acht kleinere breintjes in de tentakels heeft.
“Het bewijs van de rol van buitenaardse virussen bij de beïnvloeding van de evolutie op aarde bleek recentelijk plausibel vervat in het gen en de transcriptome sequencing van inktvissen”, schrijven de onderzoekers. “Het genoom van de octopus vertoont een duizelingwekkende complexiteit met 33.000 eiwit-coderende genen. Dat is meer dan bij de homo sapiens.”
Evolutionair liggen octopussen gigantisch ver van ons af. Vooral het feit dat ze zichzelf kunnen ‘ombouwen’ is straf en ongezien in de rest van de dierenwereld. Normaal evolueert een soort door veranderingen in het DNA, die de soort ten goede komen. Maar de erg complexe en intelligente weekdieren kunnen hun RNA - waarvan de chemische structuur deels vergelijkbaar is met die van het DNA - zelf wijzigen, wat ze ook geregeld doen. Die unieke handigheid betekent wel dat inktvissen nog nauwelijks evolueren. En omdat het op aarde verder onbestaande is, ligt ook een buitenaardse verklaring op de loer.
Wetenschappers opperen al langer de mogelijkheid dat het leven op aarde beïnvloed is door buitenaards leven en zelfs dat alles wat we nu kennen niet op onze aarde is ontstaan, maar uit organismen uit de ruimte. Dat is de hypothese die panspermie genoemd wordt. Dat kan niet bewezen worden, omdat er nog nooit buitenlands leven is aangetroffen. Het kan ook niet wetenschappelijk tegengesproken worden.
REUTERSOctopussen zijn erg slim en kunnen bijvoorbeeld zelf een pot opendraaien.
DIERENZo’n 160 kilometer van de westkust van Costa Rica hebben wetenschappers een tot nu toe onbekende octopussoort ontdekt. De dieren leven op maar liefst 3.000 meter diepte in temperaturen waarvan werd gedacht dat ze er eigenlijk niet in konden overleven.
Diepzeebiologen zijn verbluft door de beelden van de paarse dieren, een nieuwe ondersoort van het genus Muuscoctopus. Ze werden in 2013 aangetroffen toen wetenschappers monsters van het water uit hydrothermische openingen wilden verzamelen in de Dorado-rotsformatie, een gebied dat gevormd werd door gestolde lava.
Ongeveer honderd van de octopussen zaten samen, terwijl ze normaal gezien eenzaten zijn. Het ging om moederdieren die hun eieren bewaakten, een tragische situatie omdat ze slechts een keer in hun leven eieren produceren. Ze maken die dan vast aan een rots of een andere vaste structuur, en sterven snel nadat hun nakomelingen wegzwemmen.
Normaal gezien zouden de octopussen niet kunnen overleven in de buurt van de vulkanische openingen, zegt Janet Voight, coauteur van het onderzoek Deep Sea Research Part I: Oceanographic Research Papers dat eind maart verscheen. Dankzij het warme water ontwikkelen de embryo’s zich wel sneller, maar daardoor hebben ze ook meer zuurstof nodig. En die is slechts in mondjesmaat beschikbaar in de buurt van de openingen, legt Voight uit. “Ik zie niet in hoe ze ooit kunnen overleven.” Na een onderzoek van 186 eitjes op de beelden, vond ze geen enkel met een embryo in ontwikkeling.
Holtes en spleten
En dat leidt tot de vraag: waarom kozen de octopussen zo’n rotslechte plaats om hun eitjes te plaatsen? Voight denkt dat een groot deel van de Dorado-rotsformatie mogelijk een geweldige plaats is om een octopusfamilie groot te brengen, met ideale locaties om eieren te leggen in scheuren en spleten in de verharde lava. De onderzoekers zagen inderdaad armen van octopussen uit scheuren komen, wat suggereert dat in holtes binnenin nog dieren zitten in koeler water met meer zuurstof. Dat melden Geoff Wheat, een geochemicus aan de universiteit van Alaska Fairbanks die twee expedities naar de rotsformatie leidde, en hoofdonderzoekster Anne Hartwell, een oceanografe verbonden aan de university van Akron in Ohio en de university van Alaska Fairbanks.
Mogelijk waren deze toplocaties dus volzet, en waren deze moederdieren genoodzaakt een veel slechtere kinderkamer te kiezen. Het is ook mogelijk dat de scheuren niet zo actief waren toen de octopussen hun eieren legden, en dat het warme water en het lagere zuurstofgehalte pas later zijn gekomen, meent Mindy Weisberger van LiveScience.
rv
Opwindend
De ‘gedoemde’ kinderkamer van de octopussen blijft voorlopig dus een mysterie, maar biedt wetenschappers een opwindende blik op tot nog toe ongezien octopusgedrag. “Deze fascinerende ontdekking toont ook aan hoe weinig we weten over het oceaanleven weten”, aldus Voight.
Wheat besluit ook dat nog veel te leren valt over de dieptes van de oceanen. “Dit is pas het derde dergelijke hydrothermische systeem dat onderzocht werd, terwijl de diepzee nog miljoenen gelijkaardige omgevingen bevat. Welke andere opmerkelijke ontdekkingen staan ons nog te wachten?”
WETENSCHAP & PLANEETHet heelal was nog maar 250 miljoen jaar jong toen er al sterren werden gevormd. Dat hebben wetenschappers vastgesteld aan de hand van een ver verwijderd sterrenstelsel. Volgens een mededeling van de Europese Zuidelijke Sterrenwacht ESO werd ook nog nooit zo ver van ons vandaan zuurstof gedetecteerd.
Astronomen loerden met de ALMA-telescoop naar het verre sterrenstelsel MACS1149-JD1. Daarbij ontdekten ze een zeer zwakke gloed, afkomstig van geïoniseerd zuurstof in het stelsel.
Tegen de tijd dat ALMA het infrarode licht had gedetecteerd, was de golflengte ervan door de uitdijing van het heelal met meer dan een factor tien uitgerekt. Daaruit leidden de wetenschappers af dat de gloed 13,3 miljard jaar geleden, oftewel 500 miljoen jaar na de Oerknal, werd uitgezonden. En daarmee is het de verste zuurstof die ooit met een telescoop werd gedetecteerd.
De afstand tot het sterrenstelsel zoals die uit deze waarneming afgeleid werd, komt overeen met de afstand op basis van de zuurstofdetectie. Dat maakt MACS1149-JD1 tot het verste sterrenstelsel waarvan de afstand nauwkeurig bekend is, zegt de ESO.
Tot een hele tijd na de Big Bang was er geen zuurstof in het heelal. Dat element is pas gevormd bij de fusieprocessen zoals die in de eerste sterren plaatsvonden. Het kwam vrij toen de sterren op explosieve wijze stierven. De detectie van zuurstof in MACS1149-JD1 geeft aan dat deze eerdere generaties van sterren slechts 500 miljoen jaar na de Oerknal al gevormd waren en hun zuurstof hadden uitgestoten. (lees hieronder verder)
AFPGalaxy MACS1149-JD1 is 13,28 miljard lichtjaren van ons verwijderd.
Om het precieze tijdstip van de stervorming te achterhalen reconstrueerde het team wetenschappers de vroege geschiedenis van MACS1149-JD1 met behulp van infraroodgegevens die met de Amerikaans-Europese Hubble Ruimtetelescoop en de Spitzer-ruimtetelescoop van de NASA zijn verzameld. Daarbij ontdekten de astronomen dat de waargenomen helderheid van het sterrenstelsel goed wordt verklaard door een model waarbij de stervorming slechts 250 miljoen jaar na het ontstaan van het heelal is begonnen.
Geboorte
“Met deze nieuwe waarnemingen van MACS1149-JD1 is de directe waarneming van de geboorte van het sterlicht een stapje dichterbij gekomen. Omdat wij allemaal uit bewerkte stermaterie bestaan, zijn we daarmee ook dichter bij onze eigen oorsprong gekomen”, zo citeert de ESO Richard Ellis van het University College Londen (UCL).
WETENSCHAP Zo groot als 20 miljard zonnen. Het is amper voor te stellen, maar zo gigantisch is het superzware zwarte gat dat Australische astronomen hebben ontdekt. De grootste quasar ooit zou al dateren uit het vroege universum. Om de twee dagen slokt het gulzige monster een massa gelijk aan onze eigen zon op, en dat op meer dan twaalf miljard lichtjaar van ons.
Het zogenaamde supermassief zwart gat of quasar werd gespot door astronomen van de Australian National University (ANU), geleid door Christian Wolf van de Research School of Astronomy and Astrophysics, met de SkyMapper-telescoop, met behulp van de GAIA-satelliet van ESA. Het zwart gat produceert ultraviolet licht en X-stralen, doordat het gassen en stoffen opslorpt. De temperaturen lopen er zo hoog op dat ze mogelijk het sterrenstelsel waartoe het zwart gat behoort, zouden kunnen verwoesten.
Het is, voor zover bekend, het snelst groeiende zwarte gat in het heelal. Ontstaan op het moment dat ons universum, van inmiddels 13,8 miljard jaar, zo’n 1,2 miljard jaar oud was.
1 procent groter elk 1 miljoen jaar
“Het groeit zo snel dat het duizenden keren helderder schijnt dan een heel sterrenstelsel doordat het dagelijks zoveel gassen opzuigt en zo heel wat wrijving en hitte doet ontstaan”, zegt Wolf. Elk één miljoen jaar groeit het met één procent aan, wat extreem zeldzaam is. “Als een dergelijk monster in het centrum van onze Melkweg zou zitten, dan zou het tien keer helderder zijn dan de volle maan. Het zou schitteren als een ongelooflijk heldere puntige ster, die bijna alle sterren aan de hemel zou uitvegen.”
Ook onze Melkweg kent een superzwaar zwart gat, maar dat is een lichtgewicht in vergelijking met deze ontdekking. Met een massa van vijf miljoen zonnen is dat ‘van ons’ maar liefst 40.000 kleiner dan wat de SkyMapper ontdekte. Mocht dát zwarte gat zich centraal in ons melkwegstelsel bevinden, dan zou leven op aarde waarschijnlijk niet mogelijk zijn door de hoeveelheid röntgenstralen. “Maar geen paniek”, zegt Wolf. “Het zal ons niet opslokken. Daarvoor is het te ver weg van ons.”
Big Bang
“Verrassend genoeg hebben we al zo’n 800 miljoen jaar na de Big Bang zulke enorme zwarte gaten gevonden in het vroege universum.” Hoe ze tot zo’n massa groeiden, zo snel na de oerknal, is een groot mysterie voor de natuurkunde. Ze moeten lange tijd supersnel gegroeid zijn, of ze zijn ontstaan uit massieve zwarte gaten, die zich vormden tijdens de donkere vroege tijden door directe instorting.” Het onderzoeksteam is nu op zoek naar nog sneller groeiende zwarte gaten om antwoorden te vinden.
“Dit heeft implicaties voor hoe het universum ontstond en welk mechanisme de oerknal teweegbracht”, zegt Tamara Davis van de University of Queensland nog.
REUTERSEen mozaïekbeeld van Jupiters ijsmaan Europa samengesteld uit beelden van NASAsonde Galileo.
WETENSCHAPEr zouden wel degelijk “jets” van waterdamp op het oppervlak van de Jupitermaan Europa zijn. Dit blijkt uit nieuwe gegevens die vandaag werden gepubliceerd in het wetenschappelijk tijdschrift Nature Astronomy. De hoop op leven op het hemellichaam kan daarmee weer stijgen.
De Amerikaanse sonde Galileo, die van 1995 tot 2003 het Jupiterstelsel heeft geëxploreerd, zag reeds aanwijzingen voor de aanwezigheid van een oceaan van vloeibaar water die twee keer zoveel water zou omvatten als alle oceanen op Aarde samen. Die oceaan zou onder een extreem koude en harde ijskorst liggen. Het Amerikaanse ruimtevaartbureau NASA zag daarop Europa als één van de meest plausibele plaatsen voor buitenaards leven in ons zonnestelsel.
Op basis van data van de Amerikaans-Europese Hubble Ruimtetelescoop opperden vanaf 2012 astronomen de aanwezigheid van bundels van waterdamp op de Jupitermaan.
Zonder het bestaan ervan te bewijzen doen nieuwe data van de Galileo, verkregen tijdens een overvliegen van Europa in 1997, de balans opnieuw naar die mogelijkheid overhellen. Volgens de nieuwe studie laten immers veranderingen in het magnetisch veld en plasma rondom de maan zich gemakkelijk verklaren door de aanwezigheid van “jets” van waterdamp.
Indien die geisers er effectief zijn, kunnen zij op een dag de mogelijkheid bieden om met behulp van robots stalen te nemen van het water dat zich onder de ijskorst bevindt. Zodoende is boren doorheen de ijslaag, waarvan de dikte onbekend is, niet nodig. Zo is ook onderzoek naar mogelijke tekenen van leven mogelijk.
Zowel de VS als het Europese Ruimtevaartbureau ESA plannen respectievelijk met de sondes Europa Clipper en Juice naar Europa te trekken. De verkenners zouden tussen het einde van het volgende decennium en het begin van de jaren dertig het Jupiterstelsel moeten bereiken.
AFPVermoedelijke bundels van waterdamp (links onderaan) op Europa
WETENSCHAP & PLANEET Over een paar jaar vliegt er een helikopter rond op Mars. De Verenigde Staten bouwen een klein vaartuigje, dat rond 2020 naar de rode planeet moet vertrekken en daar in 2021 moet aankomen. Het is de eerste keer dat een machine zelfstandig gaat rondvliegen op een ander hemellichaam.
De Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA heeft de plannen vandaag aangekondigd. De Mars Helicopter moet samen met een onbemand karretje, Mars 2020 genaamd, worden gelanceerd. De helikopter weegt net geen twee kilo en de wieken draaien 3000 rondjes per minuut, ongeveer tien keer zo snel als op aarde. Dat is nodig omdat de lucht op Mars veel ijler is dan de lucht hier.
De helikopter moet helemaal zelf zijn vlucht plannen en beslissingen nemen. Elke opdracht van de vluchtleiding op aarde zou pas een paar minuten later aankomen op Mars, te laat om in te grijpen als dat nodig is.
De helikopter is een experiment. Als het niet lukt, is er niets aan de hand, zegt de NASA. Maar als het wel werkt, kunnen ‘marskopters’ gebieden verkennen waar karretjes niet naartoe kunnen rijden.
0
1
2
3
4
5
- Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen) Categorie:HLN.be - Het Laatste Nieuws ( NL)
11-05-2018
Oogverblindend mooi: Californische kust kleurt felblauw en dit is waarom- HLN.be
Oogverblindend mooi: Californische kust kleurt felblauw en dit is waarom- HLN.be
WETENSCHAP & PLANEET Een streling voor het oog, waar je gebiologeerd naar kan blijven kijken. Aan het strand van de Californische kust werd het zeewater gisteren opgelicht door gloeiend plankton.
Bioluminescentie, doopte de wetenschap dat betoverende fenomeen. Lichtgevend plankton laat zich niet voortdurend zien; de aanmaak van de chemische stoffen om te kunnen gloeien kost immers te veel energie. Over de precieze redenen waarom de organismen soms schitterende stofjes het water inspuiten, tasten onderzoekers nog in het duister. Hoogstwaarschijnlijk heeft het te maken met aantrekking, afstoting, camouflage of communicatie. Getuigen van het lichtspektakel langs de Amerikaanse westkust waren gisteren allesbehalve licht onder de indruk van de natuurpracht. Ze deelden massaal foto’s van het blauwe schouwspel op Instagram en Twitter, en lieten zo de rest van de wereld ook meegenieten.
The waves in SD are glowing blue at night right now. This is a random occurrence, no one know what causes the bioluminescent phytoplankton to wake up, can happen at any time and is rare.
A red tide is causing the surf to glow in parts of California. An algae bloom filled with bioluminescent phytoplankton has been lighting up the ocean from La Jolla to Encinitas since Monday.
ESO/M. KornmesserEen artistieke impressie van de ruimterots 2004 EW95.
WETENSCHAPAan de koude rand van ons zonnestelsel is een bijzonder rotsblok gevonden. De asteroïde is in de beginjaren van ons zonnestelsel gevormd tussen de planeten Mars en Jupiter. Daarna werd hij miljarden kilometers weggeslingerd. Het is de eerste keer dat het bestaan van zo’n soort ruimterots is aangetoond. De rots is een goed voorbeeld van een overblijfsel van onze vroege zonnestelsel.
De rots heeft de wetenschappelijke naam 2004 EW95. Hij staat in de zogeheten Kuipergordel, een verzameling steen- en ijsblokken nog voorbij de planeet Neptunus. Die gordel is vernoemd naar de Nederlandse astronoom Gerard Kuiper. Eigenlijk hoort 2004 EW95 in de Kuipergordel helemaal niet thuis, het rotsblok is de enige koolstofrijke planetoïde in de omgeving.
Het kan dan ook niet anders dat het blok in de planetoïdengordel tussen Mars en Jupiter is ontstaan in de kolkende beginjaren van ons zonnestelsel, en daarna miljarden kilometers is weggeslingerd. Dat gebeurde waarschijnlijk door de zwaartekracht van een rondzwervende planeet.
2004 EW95 is 300 kilometer groot, maar toch is hij heel moeilijk te zien: het oppervlak is pikzwart en hij staat op ongeveer 4 miljard kilometer afstand van de aarde. Hij was al in 2004 ontdekt, maar nu is het pas gelukt om hem goed te bestuderen. De samenstelling van de steen bracht zijn afkomst aan het licht.
0
1
2
3
4
5
- Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen) Categorie:HLN.be - Het Laatste Nieuws ( NL)
VIDEO: Volgens legende liep dit UFO-dorp 40 jaar geleden leeg na reeks zelfmoorden en geestverschijningen. Nu ziet het er pas echt spookachtig uit - HLN.be
VIDEO: Volgens legende liep dit UFO-dorp 40 jaar geleden leeg na reeks zelfmoorden en geestverschijningen. Nu ziet het er pas echt spookachtig uit - HLN.be
Het is geen plaats waar je spontaan vrolijk van wordt, tenzij je van vliegende schotels en verval houdt. San-Zhi in Taiwan is een echt spookdorp geworden nadat de architecturale curiositeit in de jaren tachtig plots verlaten werd. Volgens plaatselijke legendes na een vreemde reeks zelfmoorden en geestverschijningen. Aanleiding genoeg voor enkele Nederlands-Vlaamse urban explorers om erheen te trekken. En dit zijn de beelden waarmee ze terugkwamen.
De bijzondere huisjes werden 40 jaar geleden gebouwd en moesten eigenlijk dienen als luxueuze strandhuisjes met uitzicht op de Oost-Chinese Zee. Ze werden gebouwd door de Finse architect Matti Suuronen in opdracht van een zakenman, die bemiddelde toeristen wilde aantrekken. Toeristen die op zoeken waren naar zon, zee en… een beetje scifi.
Maar toen de jaren tachtig aanbraken, liep het dorpje langzaam leeg. Als gevolg van het extreme weer aan de kust, de dreigende oliecrisis en een gebrek aan investeerders. Maar lokale legendes maakten volgens Liao Minghua van het vlakbijgelegen tourismecentrum van Yehliu ook gewag van een “vreemde reeks zelfmoorden” en geestverschijningen, die de bouwvakkers wegjaagden.
Wat er ook van aan zij, de verhalen droegen bij tot het mysterieuze karakter van het futuristische dorp, waarvan de verlaten resten nu vooral in trek zijn bij avonturiers. De Nederlandse urban explorer Bob Thissen trok er ook heen met zijn team en maakte er beelden. En er bleken in enkele van de huisjes toch nog mensen te wonen. Het volledige filmpje van hun avontuur vind je op het YouTubekanaal van Thissen. Daar zijn ook beelden te zien van andere expedities die hij ondernam, onder meer naar Fukushima en een verlaten loods met Russische ruimteschepen in Baikonur.
GettyDe sarcofaag van Toetanchamon in diens grafkamer (archiefbeeld).
Onderzoek door een team Italiaanse archeologen heeft uitgewezen dat er geen verborgen kamers bestaan in het graf van Toetanchamon. Dat heeft de Egyptische minister van Oudheden vandaag meegedeeld.
“Onderzoek met scanners en detectoren binnenin het graf hebben aangetoond dat er geen kamers of sporen van deurkaders of drempels aanwezig zijn”, zei Mostafa Waziri in een communiqué van het ministerie van Oudheden. De nieuwe bevindingen spreken de theorie tegen over het bestaan van gangen of kamers naast of in het graf van Toetanchamon, klinkt het.
De Britse egyptoloog Nicholas Reeves had eerder gezegd dat een gedetailleerd onderzoek van foto’s en scans van de noordelijke grafmuur suggereerde dat er een verborgen opening was die naar een andere kamer leidde. Reeves vermoedde dat in de verborgen kamer het graf van Nefertiti, de vrouw van Toetanchamons vader farao Achnaton, zou bevatten.
Uniek graf
Toetanchamon was een van de laatste farao’s van de 18e dynastie van Oud Egypte. Hij stierf op 19-jarige leeftijd onder mysterieuze omstandigheden. Zijn graf, dat in 1922 werd ontdekt, was omwille van zijn rijkelijke inhoud een unieke vondst onder de faraonische graven in de Vallei van de Koningen in Luxor. In tegenstelling tot andere graven was het niet systematisch geplunderd in vroegere tijden.
EPADe Atlas V-draagraket met aan boord de ruimtesonde InSight vertrok deze middag Belgische tijd vanop de luchtmachtbasis Vandenberg in Californië.
WETENSCHAP & PLANEET NASA heeft deze middag zijn ruimtesonde InSight naar Mars gestuurd. Als alles goed loopt, zal ze over acht à negen maanden op de Rode Planeet landen. Belgische wetenschappers zijn nauw betrokken bij het onderzoek.
Met InSight zal de planeet voor het eerst ook inwendig geanalyseerd worden. “In tegenstelling tot eerdere missies - die vaak met mobiele rovers gebeuren - is deze sonde een platform dat wordt neergezet op Mars en niet beweegt”, legde Bart Van Hove van de Koninklijke Belgische Sterrenwacht eerder deze week uit. Hij volgde deze middag de vlucht van de sonde vanuit Brussel. Ook de Belgische professor Véronique Dehant maakt deel uit van het team en stond haar collega’s bij bij de lancering.
Een van de andere grote vragen is of er tektonische activiteit mogelijk is op de Rode Planeet. Het is de eerste keer dat wetenschappers proberen om ‘Marsbevingen’ te detecteren. Dat zal gebeuren met een seismometer. Een warmtesensor in een boorkop zal dan weer de temperatuur meten tot vijf meter onder de grond. Tot nu toe heeft nog geen enkel experiment die diepte kunnen bereiken.
InSight vertrok deze middag om 13.05 uur Belgische tijd vanop de luchtmachtbasis Vandenberg in Californië, aan boord van een krachtige Atlas V-draagraket. De missie, die rond de 650 miljoen euro kost, zal twee jaar duren. Wegens een lek in een onderzoeksinstrument moest de start wel twee jaar worden uitgesteld.
Beste bezoeker, Heb je zelf al ooit een vreemde waarneming gedaan, laat dit dan even weten via email aan Frederick Delaere opwww.ufomeldpunt.be. Deze onderzoekers behandelen jouw melding in volledige anonimiteit en met alle respect voor jouw privacy. Ze zijn kritisch, objectief maar open minded aangelegd en zullen jou steeds een verklaring geven voor jouw waarneming! DUS AARZEL NIET, ALS JE EEN ANTWOORD OP JOUW VRAGEN WENST, CONTACTEER FREDERICK. BIJ VOORBAAT DANK...
Druk op onderstaande knop om je bestand , jouw artikel naar mij te verzenden. INDIEN HET DE MOEITE WAARD IS, PLAATS IK HET OP DE BLOG ONDER DIVERSEN MET JOUW NAAM...
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Alvast bedankt voor al jouw bezoekjes en jouw reacties. Nog een prettige dag verder!!!
Over mijzelf
Ik ben Pieter, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Peter2011.
Ik ben een man en woon in Linter (België) en mijn beroep is Ik ben op rust..
Ik ben geboren op 18/10/1950 en ben nu dus 75 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Ufologie en andere esoterische onderwerpen.
Op deze blog vind je onder artikels, werk van mezelf. Mijn dank gaat ook naar André, Ingrid, Oliver, Paul, Vincent, Georges Filer en MUFON voor de bijdragen voor de verschillende categorieën...
Veel leesplezier en geef je mening over deze blog.
- zie ik de hele tijd een onbeweeglijke, gigantische 
Gelukkig namen jullie er foto’s van, zoals in 
The wannabee 
