terwijl ze haar verdriet verzamelt

die eindeloos verspreidt

tranen praat

in stilte om hulp ijlt

blijft hij blind kijken

weet gestadig

grenzen te verleggen

wanneer ze dwalend traag nadert

omdat hij vreest  leven

met haar te moeten delen

wonderlijk licht

ik wou dat ik

net als de mist

in morgenfris

kon voelen

hoe je door me ging

met goud doorlijnde

twinkelkleuren

mij open schijnt

naar het nieuwe zijn

de duisternis verlicht

jij zon die onze dag begint

de kracht van samen

die ons door

de jaren leidt

sterkt de drang

naar verbondenheid

 blijft

tot het einde

van onze tijd

in een steeds verder ontdekken

vragen wij ons niet af

waar we thuishoren

dragen immers huis en have

in ons  hart mee

en genieten van de wereld

tot wij grijs zetelend

elkaar koesteren en

tussen mooie dingen weten

ik maak me klein

in zijn geweld

weet de wereld

is van hem

wanneer hij

schaduw kloont

met overdreven gebaren

kan ik me niet weren

heb geen stem meer

om te spreken

en toch zal hij nooit

iets van mijn innerlijke weten

zo lang verstrengeld

en gevangen

het eindeloos verlangen

dat voor bloei

telkens werd terug gesnoeid

tot jij het prille

zo diep in mijn schoot

de ruimte gaf

zich in alle openheid

te ontplooien

de liefdesbron

zo teder zacht hebt aangeboord

dat ik  kan geloven

koestering ook

in mijn wereld hoort

leidt herfst met zijn donkere dagen

naar droefgeestigheid

weet dat de nabijheid van hulst

jouw gevoel omzet

in positiviteit

want hij overheerst

met sterkte en onsterfelijkheid

terwijl anderen van vaalgeel

tot knisperend bruin

in het landschap wegkruipen

je hebt me laten beseffen

dat waarden en normen

in leven

constant bewegen

vernieuwing is

een eigen keuze

die je zelf bepaalt

door wat je denkt en doet

open bloeien

een kleine moeite

als je de kracht

en schoonheid

van je ziel durft zien

niks kan zachter golven

dan een lied

dat dromen

sluiert en zeer edele

 klanken biedt

zo toverend zweverig

geheimen fluistert

dat zinnen

in tijdloos glijden

spelend licht

hemel en aard

laat samenvloeien

in een beweging

 dat liefde toonaardt

moeten we niet ontwaken

onze dromen verlaten

over liefde spreken

wellust weten

of wordt verlangen

voor immer een gevoel

dat ’s morgens breekt

nuchtere realiteit

telkens weer het leven beheerst

zong hij eens

een zomers lied

koude snijdt

nu winterdiep

zo tergend traag

hij verglijdt

in winterslaap

die verademing draagt

we wandelden traag

hadden helemaal geen haast

zelfs de wind op kousenvoeten

raakte onze stilte niet

en toen wij op een bank gingen zitten

de bladeren als zomerse herinnering

in zachte vleugelstrijd

naar beneden zagen dwarrelen

deden ons zelfs niet vitten

want de oogst

aan rust en schoonheid

die we deze namiddag binnenhaalden

zou ons de hele winter

niet meer verlaten

haar droom

blijft roerloos

weerbarstig aan het leven

in de stroom

van fantasie hangen

tot zij hem als regenboog

naar beneden haalt

beseft dat er ook

 aardse schoonheid bestaat

als je het toelaat

wanneer ik mij

tussen wolk en aarde waan

rust in mijn leven ervaar

zal ik terug

bij mezelf ontwaken

beseffen dat

genieten van de tijd

zoveel belangrijker is

dan hem

voor te willen zijn

wanneer de bladeren

in stilte omlaag  wemelen

zo intens teder

een bewogen spel

met mij spelen

dat ik in de ban rakend

van het najaar

niet merk dat herfst

het aards kleurenpalet

verkreukelend laat verdwijnen

achtergebleven leegte

 naar eenzaamheid leidt

waar licht niet langer

 de wereld siert

maar schaduw hoogtij viert

nooit meer

van de buitenwereld afgesloten

ramen wijd open

laat ik het licht

in alle hoeken binnenstromen

want dankzij mijn ventje

die mij liet zien

waai ik mijn weg

met een eigen lied

niet langer ontheemd en verweesd

maar vol met liefde

wanneer ze praat

onder de kleine stukjes

ruw landschap

van de trambaan

als zachte hand

langs mijn gezicht strijkt

wanneer ik langs

 geheime plekjes trek

in het licht

van de wijde hemel

haar energie

laat zien

ontdek ik bij haar

mijn eigen stukje magie

dat mijn gevoel

van verbondenheid verklaart