zojuist
in de warmte van de zon
wuift een wolk
witgeurende rozen
me lief vonkend toe
zo puur
zo aards
zo blij leven
dat ik ze als
een sidderende vlinder
met heel mijn ziel
aanraken wil
zojuist
in de warmte van de zon
wuift een wolk
witgeurende rozen
me lief vonkend toe
zo puur
zo aards
zo blij leven
dat ik ze als
een sidderende vlinder
met heel mijn ziel
aanraken wil
wonderbaarlijk welwezenzelfs aan het eind van de wereld
valt geluk me nog in de schoot
samen alleen
vol overgave
met totale liefde op weg
naar waar niemand van weet
wonderbaarlijk welwezen
(eigen werkje)
ik denk je echtik denk je echt
al blijf je een droom
mijn eigen
alwetend wijze waarheid
met gedachtestreepjes en
heel veel vraagtekens ertussen
vlier
donkere stilte
licht op
wanneer wit
gespreide bloemschermen
zich bewegen
tot een speels zoete mijmering
mijn hart vult zich
met verrukking
tederheid en hoop
dat haar schoonheid
zich voor altijd
met leven vergroeit
zelfs in de uithoek van mijn tuin
terugkeerver van alles
nergens heen
met zelfgemaakte vleugels
zij alleen
zorgt voor stilte
die verloren tijd
zijn momenten teruggeeft
jij je vleugels spreidtVandaag geschilderd en er een gedicht over geschreven
beetje bij beetje
vind ik
mijn einde in jou
slenter ik
midden trage schaduwen
vol van koude wind
alleen verder
terwijl jij
je vleugels spreidt
voor ik doodgavoor ik doodga
laat me wakker blijven
niet dagen, maanden
jaren maar momenten
herinneren die zo
inspirerend waren
verrukkelijke uitzichten
vanwaar ik ging zwerven
schoonheid op onverwachte
plekken ontdekken
de tijd nam om te kijken
met oneindig vermogen
dicht bij mezelf
verder ben gegaan
beseffende dat leven
het mooiste is dat er bestaat
vooraleer de andere kant
te bereiken
liefde
met zachte woorden
tedere gebaren
kom jij mijn verlangens tegemoet
raken wij aan elkaar gehecht
beleef ik jouw dromen
jij de mijne
als volmaakte waarheid
die ’t duister belicht
onze liefde zich
grenzeloos verzucht
enkel bloemen
weg uit de schaduw
terug in het leven
brengt me tederheid
zachte vreugde
ochtendblauw
zonder deining
zonnige rust
en bloemen
enkel bloemen
in mijn schoot
kleine lieve jij
met een stille glimlach
die het vertrouwen in mij weergeeft
heb je jouw handje
in mijn hand gelegd
weggeleid
van wereldse waanzinnigheid
botsende ego’s waarbij
idealen met grootsprakerigheid
worden uitvergroot
macht en onmacht speelt
laten verstaan dat ik
helemaal niet complex
maar simpelweg gewoon
in sprookjes mag blijven geloven
mijn berk
vermoeid helt hij
steeds verder over de randen
van het bestaan
een hulpkreet
om hem te helpen vallen
voor hij breekt
zijn hartslag
mijn hartslag
doet er niet meer toe
enkel het afscheid nemen
beheerst onze wereld
vertrouwenvertrouwen
op elkaar
onder alle omstandigheden
altijd
van binnenuit
vanzelfsprekend
meegaan
met wat de ander ziet
hartslag
die een glimlach biedt
tot bloeigefascineerd
sta ik te kijken
naar de hemel
waar een wind
op zachte vleugels
bladeren als dwarrelend goud
zo eindeloos vrij optilt
dat het me
tot volle bloei gekomen
dromen biedt
samenzonder ook maar
een rimpeling te veroorzaken
zijn zij boven
al dat menselijke gedoe
samen veranderd
uitgegroeid
tot een en dezelfde ziel
die de hemel groet
met verlangen mee
langs wegen
die nooit iets van
hun schoonheid kwijtraken
een eindeloze hemel
die bomen
wit kleurt
nevel die zich
dansend losmaakt
van de aarde
vroege vogels
die als sprankeltjes leven
naar de zon toe klimmen
ren ik
met verlangen mee
naar jou
vrij
er zullen altijd woorden zijn
al hebben zij zich
zin voor zin
geborgen verborgen
onder aanhoudend streven
zullen zij zich vereeuwigen
tot een verhaal dat
tot in dromen doordringt
als één ieders waarheid
vol overgave
met hoogst menselijke uiting
ween ik
de hemel terug blauw
schuif sterfelijkheid
ver voor mij uit
omdat ik zo graag leef
tussen goud en geel
gespreid zonlicht
om me heen
waar kwistig met
aardse kleuren
wordt gestrooid
met zo’n sprankeling
dat ik bewegend leven
vol overgave tegen glim
nog een keer
mijn leven te leven
nog een keer
zoals voorheen
werkelijkheid en fantasie
met verbeeldingskracht
verweven
als dromer
naar onbestemd
mijn schaduw meedragen
voorbij gevlogen
voorbij gevlogen zijn de jaren
vol wondere momenten
vol levenskracht
nu schudt hij stil de wereld af
kijkt met een laatste glimlach
de verte in
naar waar zijn ziel
zich naar het licht
zal verheffen
eeuwige liefde huist
gegrepen door geluk
wijl wij niet uitgestaard raken
naar wat de hemel ons als
verstilde waarachtigheid meegeeft
stranden wij op
een uitgewaaide witte vlakte
gedachten bij elkaar
gegrepen door geluk
in tal van
vreugdevolle ogenblikken
verwelkomen wij
liefde tot eeuwigheid
1 reactie op dit bericht
Goedemiddag medebloggers
Hoi mede lieve bloggers. Dank God dat wij opnieuw een dag hebben mogen ontvangen.Er zijn opnieuw besmettingen opgetreden. Op twee scholen in Nederland en een kerk in Duitsland. EUROPESE DAG VAN DE BUREN 29 mei☺De 'Europese Dag van de Buren' (European Neighbours' Day) wordt sinds 1999 meestal op de laatste vrijdag in mei georganiseerd. Buurtfeesten worden gehouden voor de gezelligheid
Het weer in Noord-Holland is het 19 graden.Zonnig.Gedeeltelijk bewolkt.Fijn dat ik uw blogje mocht bezoeken te zien wat u bezighoudt. Bent u opzoek naar nieuwe blog contacten? Kom gezellig erbij. Is familie, vriend of een kennis overleden. Ik wens u bovennatuurlijke troost en de kracht toe met de verwerking.
Let goed op uw zelf. Bedankt voor je tegenbezoekje. Vriendelijke groetjes. Patricia ☺☺☺Voor meer bezoekers maak blog vrienden door anderen groetjes te versturen.☺☺ Niet gedwongen. Verder bekijken op facebook: