dat ik een vergissing ben
als demonen komen
mij in verdrukte
herinnering tonen
dat ik een vergissing ben
een zwakke schakel
in de menselijke ketting
die men moest elimineren
hoe kan ik dan verder leven
zonder het patroon
van haat en pijn
te doorbreken
om eindelijk mezelf te weten
overgaan
door de natuur
niet langer meer geleid
lijkt hij
in bestendige rust
vol afgunst
te kijken
naar hen die
groene uitlopers
krijgen
waar warme tonenalleen in mijn nacht
durf ik nog te dwalen
om zoekend
in een hartedroom
te ontwaken
waar warme tonen
nog liefde verwoorden
want in realiteit
spreekt enkel
nog eenzaamheid
in vele nuances
het schaduwrijke
bracht rust
liet liefde gedijen
in vele nuances
tot lichtdronken schichten
inderhaast overkwamen
bezeten de leegte vulden
met wat verbeelding tartte
halsoverkop verliefd
Zelfs in hun schaarse
momenten samen
heeft ze de behoefte
aan genegenheid gevoeld
werd halsoverkop verliefd
op de liefde
in wolken van damp
hoogmachtig reikend
in wolken van damp
spreidt het zich
om mensheid
om hen even later
mee te slepen
naar een laagte
waar onkunde kwelmt
wanneer ik ga mijmeren
hij die mij in de lente
knisperende liefdestaal
toefluisterde
mijn zwoele
zomernachten
wit omlijstte
waait nu
droef gestemd
met me mee
wanneer ik
ga mijmeren
over het voorbije leven
herfstig
met gedachten
bij voorbije tijd
waar het rijpe
in rijke overvloed
op de velden lag
overkijk ik
in een oogwenk
het wijdse
dat schraal
verloren staat
en zoek
een onderkomen
om droomslapend
de winter ’t overleven
tot de wereld herontwaakt
Laat me zien
heb me lief
in onze zee
van tijd
laat me zien
wat ik
ooit was
een wilde extase
gerijpt
in wezenlijke geborgenheid
de vermoeide vlinder
met het hart reeds stil
laat een vermoeide vlinder
zijn ziel door de laatbloeier
toedekken
om in het diep
geborgen onderkomen
eindelijk de zoete droom
te slapen
harde noten
in de eerste jaren
van je bestaan
leek jij het dromerige
mee te dragen
schijn zo bleek
want toen reeds
ging je op zoek
naar de diepste zin
van je bestaan
de kracht van dragen
die ons vertelde
of we in het komende
harde noten moeten kraken
toeval
toen ik in vage punten
van herkenning mezelf
als kind herontdekte
dat vrij stoeiend
in zompig groene velden
zo heerlijk naar regen rook
doorzag ik
dat toeval
mijn leven herrijkte
met ingekeerde gedachten
al lang
begraven
in de kleur
van grote diepte
die nimmer vervaagt
uitgestrekter
dan werkelijkheid lijkt
is ze gisteren
met ingekeerde gedachten
stil gestorven
't verborgen verdriet
ik loop het aan te zien
hoe ’t verborgen verdriet
zich in duizend kleuren schildert
in afwachting dat
hun stil gelaat
het “niet mezelf” meedraagt
verloren strijd
het broeiende
liet me reeds
ontwrichting voelen
edoch kwam
de verwarring zo hard
dat ik blind
ging zitten wachten
bang betrokken
te raken bij ‘t razend
openbreken
rijp graan
Na afwachten
en kijken
hoe ’t gezaaide
groeide en gedijde
vertelde de geur
en warme kleur mij
dat het tijd werd het heft
in eigen handen te nemen
snelhandelend het verworvene
rijp binnen te halen
om loon naar werken
te krijgen
meidoorn
midden somberheid
bloeit hij
bloedrood uit
staat warm
te leven
omgeven door vogels
die zich
weten te plezieren
in ’t herfstig zicht
verleiding
weet dat
wanneer de wind
gaat liggen
nevel over mistige
intimiteit spreekt
dan nog zal ik
de vage rondingen
der lijnen
als verpakte
romantiek zien