allemachtig
het overwelfde
dempte
buitelde speels
dekte in
het volmaakte
onvergankelijke waarde
onbezoedeld beleven
tot het een vermoeden werd
een vermoeden
met mijn hoop in zich
dat het zal terugkeren
allemachtig
jij
legt schemer
de dag
traag open
dan wakker jij
met je hartslag
avontuur aan
dat ons naar het toppunt
van leven draagt
als een druppel hoop
midden een oase
van koesterend verlangen
waarin liefde als zacht
golvende werkelijkheid gedijt
wil ik als een druppel hoop
dat nimmer
het keren van tij kent
herboren worden
de vrouw die met vuur speelde
omdat ze veel te verliezen had
wou ze gisteren niet nadenken
over dat wat haar vandaag
is overkomen een verloop
naar morgen kent
waar ze met spijt zal beseffen
dat ze alles is kwijtgeraakt
door met vuur te spelen
en toch zou alles haar vreemd
gebleven zijn had ze de hitte van
het ogenblik niet aangeraakt
eindelijk de kracht binnen zichzelf
wist te ontdekken
moeder god
zonder ketens
gedachten of overtuigingen
ongeschreven regels
die me aan de grond houden
ga ik midden vrijheid
vrij
één met mijn wezen
haar mijn liefde geven
doorheen de seizoenen
voorgoed in mijn hart
vereeuwigen
zonder de minste weifeling
al kom ik van onderaan de heuvel
ook hierboven herken ik
het gouden licht dat tussen
de bomen duister inhaalt
met een gevoel van thuiskomen
in reden van aards bestaan
het hart van de berg zie praten
zelfs met de hemel
binnen handbereik
niet ophoudt me te verbazen
jouw wilskracht
steunt
daagt uit
ergert me
houdt vast
haalt uit
sowieso krachtig
maakt leven
boeiend
kwetsbaar
bereidt me voor
op een toekomst
met standvastigheid
bloeiend uitzicht
vandaag en morgen
overmorgen
waarbij je mij
verder draagt
als bijzonderheid
op een pad
bezaaid
met keien
volkomen
door liefde
ingesloten
Stippi
hij kende de kracht
mijn stilte te doorbreken
met aanwezigheid
(15 jaar lang)
in het voortbewegen van herfst
midden het verwachte
wil ik verdergaan
zien hoe de wereld zich
van rood in geel kleurt
ritseling van bladeren me
in een volmaakt gebaar toedekt
samen met de verademing
van een verhaal
die een toekomst verdicht
waarin nog steeds
de passie van ons verlangen
ligt verweven
een nieuw bestaan
brak rotsen open
nam in voortdurende verandering
alles als mysterie met zich mee
een oerbeweging
van levend water
hield mijn stilte
binnen zijn bereik
bracht me naar een einde
mijn oude leven voorbij
binnen glinsterend contourende
realiteit van de moezel
vrij met hem
vrij in mezelf
als een verheven ritseling
donkere wolken
haasten zich
vandaag voorbij
naar een open morgen
waar wij tussen de
dicht over elkaar
afgevallen bladeren
durven verdwalen
als een verheven
ritseling
naar ’t licht
van latere dagen
in vrije groei
één en al onszelf
intimiteit meedragend
een ademhaling
in ’t groeien
bloeien en vergaan
blijven wij dromen delen
geboren eens
gestorven samen
één ademhaling