Berichten van 1 oktober 2007 tot 31 oktober 2007

Samen dromen


Wanneer mijn dromen
vederlicht fladderen in de jouwe

en ons heerlijk laten deinen
in hun bries

zij ons speels beroeren
met zeemzoete fantasieën

die ons laten zweven
in eindeloos verlangen

dan pas zal er samenspel zijn

Mezelf spiegelend


Ben mezelf gaan zoeken
zonder liefde, zonder mij
had alleen een verloren roepkreet bij

en een schaduw op een wand
die weggaat en terugkeert
me veel te dominant

verhuld, gebogen, emotieloos
met een stille pijn
steeds mezelf voorbij

op zoek naar een spiegel
waar ik met open vizier
de weerspiegeling van mezelf
in kleuren wil zien

Homerische strijd


Men in vaart, Helios waardig,
langs mijn duizelingwekkend pad
tot die weg me het vuur bracht

mijn faëton vlammen vat
en mijn rusteloos gebied
in lichterlaaie schiet

laat het geblakerde verdriet
voor mijn nieuwe ontdekking
een Elysium strekking

het is mijn recht
de plaats van bestemming
belange geen beklemming

Wanneer dromen leven


Jij, verschenen
even vlug verdwenen,
laat me wentelen in dromen
waarin jouw beeld levend blijft

ik laat je verder wonen in mijn geest
tot de werkelijkheid me verraadt
en ik onverhuld, schraal,
eenzaamheid draag

Eigen vruchten plukken


Ergens halverwege
tussen droom en leven
wil ik mijn toekomst zaaien

mijn innerlijke kracht
doen ontkiemen en
ultieme werkelijkheid laten gedijen

zodat de kern van mijn bestaan
kan bloesemen in liefde
licht en warmte

Leven raken


Zullen wij vandaag leven
vol streling, vol verlangen
de tijd laten stilstaan

geen einddoel in zicht
alleen een moment dat alles biedt
steeds opnieuw wordt geboren

ontmoeten in grauw
en samen de hemel raken
hoger dan blauw

Ik laat je gaan


Wanneer licht stuiptrekt
van vermoeidheid

schemerdonker me raakt
in stil verdriet

een vaag silhouet
zelfs niet meer fluistert

worden herinneringen
voorgoed toegedekt, gekist

Nieuw leven


Herfstig kil strijkt neer
in huilend grijs

geremd in groei
overwintert schamel leven

tot lente schijndood raakt
een wereld in bloei ontwaakt

Magie


Jouw handen uiten
in dwalend verlangen
onuitgesproken woorden

bewegen vleugellicht
me tot koesterend minnen

merken extase
met strelend begeren

zelfs stilliggend
schaduwen zij lijfzacht
mijn verhitte bast

Schone schijn


Op de voorgrond
in een voor haar alledaags decor
schildert ze haar levensverhaal

in klatergouden glamour
en rijpe inhoud
raakt ze grandioos

tot ze achter de coulissen verdwijnt
haar uitgebluste lichaam
deernis kwijnt

Rode schijn


In eerste ontmoeting
glansde je zacht rood
en vonkte lichtjes verlangen

tot de passie
dieprode vlammen toverde
en je mijn  hart veroverde

om daarna koud
in doffe schijn
uit mijn leven te verdwijnen

In schijnvertoning


Schemering duistert
een loodzware hemel
als de storm welt

Sjofel en vaal vechten bomen
  in een bedrieglijk schaduwspel
een schijnduel

laten zich meeheulen,
draaien met de wind mee
in een schijnbaar afbeulen

 
 het bedreven bewegen
laat hen overleven

Stil voorbij


En het lied van ongereptheid
verstoort de stilte niet
onafgebroken vloeit de muziek
dag en nacht
gedragen door echo's
in een climax van fonkelend licht
de grens voorbij

Samen een oscar verdiend

de zomer, steunend op een stok,
een jonge man, vergrijsd,
sleept zich voort, naar de herfst.
de bladeren kleuren rood

en toch blijft hij geloven
in groei en kansen, want
in werkelijkheid voltrekt zich,
onder de oppervlakte, een vruchtbare tijd

en, terwijl om hem heen
alles zijn blad verliest,
blikt hij vol vertrouwen de hemel tegemoet.
een straaltje hoop schenkt hem moed.

genietend van het moment
en de belofte van opstanding
is hij gewoon zichzelf,
de overleveringen van de wereld ontstegen.

Hij gaat helemaal op
in de werveling van de tijd
die geen heden, verleden noch toekomst kent
en blijft zichzelf, de cirkel rond

Langs de oude trambaan


Stilletjes genieten
van geur en kleur,
de speelse elementen
en verrassende details
doen we langs de oude trambaan

ons samenzijn groeit
in de chaos van gemengde haagjes,
het wonderlijk spel van
najaarsbloeiende silhouetten
en de slingerende rij witte berken

in kleurrijk leven
wandelen wij,
handen stevig omklemd,
een droomherfst door

Schaduwkrimpend


Wanneer de tijd mijn dromen breekt
en ik mezelf verlies in stil
nevelende sluierwolken
voel ik me bang, zo vreemd

tot ik besef dat jij mijn schaduw draagt,
voorzichtig, zorgzaam, zacht,
en ik rustig slapen mag

Gevallen


Driftend in samenstroom
golfden wij hoog
om alle hindernissen heen

tot uitdeinend verlangen
ons uit elkaar dreef
me in levende lijve
op het strand smeet

jij triomferend
de zeilen hees, terwijl ik
gehavend achterbleef

Gemis


Jouw woorden
houden me gevangen
in een eindeloos verlangen
tot uren later
jij me laat verliezen in de nacht

Dingen die wij niet voorzien
laat de afstand
groter worden dan de horizon
en toch vinden wij elkaar terug
bij elke nieuwe morgen

In zwart


Er heerst rust
nauwelijks een zucht

het sterven bracht me
een asgrauw zicht

en ik waai
mijn leven verder

zonder te beseffen de dood
mij morgen zal treffen  

Ik geniet


Grenzeloos wil ik wandelen

zwerven tussen rood en geel

me inkleuren in het mooie

zodat ogen hart raken

en het gelukkig zijn

langer blaakt

Openbloeien in herfst


Wil in herfst verwinteren
met experimenteren en combineren.

Mijn passie geur en kleur
laten creëren

die de koude zal elimineren
en mij in nazomerse schijn
laat verder leven

Ontplooien


Wil huizen
met verrassingen
nazomeren
tussen leven

me laten opkikkeren
door geuren
binnenzwermend
door deuren

tinten mengen
die dimensie brengen
accenten leggen
welke donkerte weet te verleggen

me niet focussen
op één aspect
maar elk deel van mijn zijn
geef ik zijn eigen recht

Op Samhain


Wanneer het donkert op Samhain
steken wij de vuren aan

herkent men wat men heeft gewonnen,
hoe we veranderd zijn
en wie we zijn geworden

en in 't besef, wie we hebben
moeten laten gaan,
eren we de doden van het jaar

(Samhain wordt gevierd op 1 november)

Tover jij ?


Zachte handen
zwerven zijdezacht
teder, wriemelend, verkennend
als ware ik van porselein

dwalend, vleiend bloeit
het strelen zachtjes open
tot een roodgloeiend raken
dat mij trillend achterlaat

In stilte


In een wild bewegen
wordt een kolkend spel
met haar gespeeld

de tijd slentert, kwelt
haar lichaam zo zeer
dat ze zichzelf opgeeft

immer ontheemd
staart zij vreemd
naar het leven

voorgoed
met zichzelf alleen

Elvis (samen met Rutger)


Mijn geheugen dwaalt langs
de bladzijden van mijn leven,
de jaren zijn voorbij gevlogen,
maar de sporen zijn gebleven.

soms hangt er nevel,
maar dan worden plots in mij
de herinneringen terug helder.
gewaarwordingen bewegen zich nonchalant
zoals de King zelf in de tijd van toen.

als een schitterende ster
speelt ook hij zijn rol,
als iedereen, op het ritme van de muziek
vloeien de woorden uit mijn pen.

zwoeler nog, ophitsender dan doen
waait zijn immer spelen tot ons,
in rockende, zwart lederen letters,
afwisselend met witregels
die ons even laten rusten.

in de grootsheid van het podium
wordt een deur geopend, en
voel ik mij omgeven door het woord,
het ritme wijst zich zelf wel uit.

alleen zijn is mij onbekend

In eindeloze passie


En bijen zoemen
boven hun hoofden
hun erotische gedachten

terwijl ze verder drijven
in intieme zoetigheid,
hunkerend in grenzeloze honger
en met een eindeloos verlangen

naar in zon gerijpte passie

Hebben samen geschreven


En we praatten met elkaar
of zaten stilzwijgend
in gedachten samen

gebaren neigden eigen
teder, zacht de namen
die we gaven

samen beramen
onze inhoud staven
en mekaar besnaren

zo hebben we muziek geschreven
en jaren later blijven spelen

Zonder inhoud


Tussen vroeger en vandaag
ligt een eeuwigheid
zonder inhoud
waar handen beeldloos tasten
naar de toekomst
zonder te weten
waar het verleden ophoudt

In de zon



Dein en golf

zacht los

van grauw

gestrand

in warm zand

en licht getint

door zon

weerspiegel ik

mijn warmte

in eindeloos

voor jou

In kleuren opwaaiend



Intense bries

strijkt licht

mijn lichaam

laat me

dromend meedrijven

op zoek

naar warmte en kleur

in leven

Vrij vliegend


Een donderende inhoud
werd bliksemend neergeschreven
te brutaal
om in taal door de geven

lichaam en ziel, jaren
opgesloten in een boek
tot de inhoud vervagend ontsnapt
en een nieuw leven declameert

zonder begin en zonder einde

Samen met jou


In een nodeloze show
golven tuinen
mistig rood
want wij zomeren
verder geel
overbluffen de koude
tot de winter kantelt
door onze warmte

Met zachte tred



Als de herfstzon

de naakte bodem warmt

de wind zijn spel speelt

met droge bladeren

neem ik het kronkelend pad

van leven

terwijl jullie blijven staan

met enkel mijn herinnering

Een nieuwe weg


En eindelijk heb ik tijd om stil te staan
na te denken en plannen te maken
antwoorden te zoeken op mijn vragen

zo in de stilte van mijn hart geraken
om met innerlijke leiding er in te slagen
de rode draag te ontdekken van mijn zijn

want al lijkt alles te zijn losgeslagen
er zullen altijd mogelijkheden zijn
een positieve verandering te laten doorgaan

trouw aan eigen weg
betekent mijn ware vrijheid

Laat ons genieten


Hou ons gevangen
in een tijdloos gedicht
Laat ontdekken
het blauw van regenbogen
en bloeien
het koraal van leven
Weef woorden van bloemen
die harten toedekken
Vul hoofden
met oeverloze inhouden
Bedek de nacht
met zuivere kristallen
hoog opgelicht

Dromend verlangen


Blikken dwalen langs het landschap
een horizon weerkaatst van gloeiend rood
laat ons staren en al het licht vergaren

De aandacht voor de natuur, alhoewel niet aangeboren,
laat ons hart van liefde gloeien.
We zien de schittering van het mooie,
weerkaatst in vele ogen

Door de wind, blazend over de toppen van de bomen,
is onze liefdesmuziek geboren
Wij sluiten de ogen, ademen diep,
en worden beloond met nooit eindigende dromen,

die over het water, als vruchten weerspiegeld,
de bron zijn van al wat leeft

Laat ons dankbaar zijn, dat wij mogen delen
in al het mooie dat het leven biedt.

Het minnespel


Omgeven door een mantel van licht
schilder ik in volmaaktheid
een vertrouwd gezicht

zijn nabijheid
laat emoties komen
vecht met mijn lijf een strijd

tot liefkozend sensuele strelingen
in gloeiend hete schijn
me teder raken

Een golf wordt opgestuwd
breekt de tijd
geeft me oneindigheid

Ik werd wakker


Hoor hem schelden
als de eerste de beste
voor een gesloten venster

hem vingerroffelen
een dronkemanslied
voor zijn Griet

lieve schat vergrendel de deur
't is jouw charmeur
met een flesje likeur

En de nacht

donkert verder

voel de stilte

om me heen

wraak de koude

en de tranen

wil zo graag

omarmd worden

door een beetje warmte