Een nieuwe weg

Laat ons genieten


Hou ons gevangen
in een tijdloos gedicht
Laat ontdekken
het blauw van regenbogen
en bloeien
het koraal van leven
Weef woorden van bloemen
die harten toedekken
Vul hoofden
met oeverloze inhouden
Bedek de nacht
met zuivere kristallen
hoog opgelicht

Dromend verlangen


Blikken dwalen langs het landschap
een horizon weerkaatst van gloeiend rood
laat ons staren en al het licht vergaren

De aandacht voor de natuur, alhoewel niet aangeboren,
laat ons hart van liefde gloeien.
We zien de schittering van het mooie,
weerkaatst in vele ogen

Door de wind, blazend over de toppen van de bomen,
is onze liefdesmuziek geboren
Wij sluiten de ogen, ademen diep,
en worden beloond met nooit eindigende dromen,

die over het water, als vruchten weerspiegeld,
de bron zijn van al wat leeft

Laat ons dankbaar zijn, dat wij mogen delen
in al het mooie dat het leven biedt.

Het minnespel


Omgeven door een mantel van licht
schilder ik in volmaaktheid
een vertrouwd gezicht

zijn nabijheid
laat emoties komen
vecht met mijn lijf een strijd

tot liefkozend sensuele strelingen
in gloeiend hete schijn
me teder raken

Een golf wordt opgestuwd
breekt de tijd
geeft me oneindigheid

Ik werd wakker


Hoor hem schelden
als de eerste de beste
voor een gesloten venster

hem vingerroffelen
een dronkemanslied
voor zijn Griet

lieve schat vergrendel de deur
't is jouw charmeur
met een flesje likeur

En de nacht

donkert verder

voel de stilte

om me heen

wraak de koude

en de tranen

wil zo graag

omarmd worden

door een beetje warmte

Eeuwige storm


Elke gesel geruild
met een hersenloos rimpelen
doch herinneringen wimpelen
in de naaktheid van een hart

Er is geen ontkomen aan
gevoelens ontstaan
schijnbaar schuw
terugkeer ruw

Weg is elk verweer
het onweert weer
bloed stroomt hevig
storm stevig

Herfst zomert


Luister niet naar woorden
kijk in ogen
ze kleuren jouw wereld
met wondermooie dromen

Met zacht blauw wordt koude
 uit jouw lichaam gestuwd
herfst zomert 
door liefde
 

Nergens heen


Zo moe
dromen te achtervolgen
strijkt ze neer
halverwege

Een glimp
in blauw
krimpt, ontglipt
stil geruisloos

In windstilte
voelt ze
de koude
om haar heen

Haar gaven
te gering
om de bron
te vinden

Ze is  een heks


Kreten sterven weg
in de echo van geluiden
van paukgeschal

Een wezenloze in gezwavelde huiden
sleept zich voort onder 't geknal
van zwepen die lichaam brandt

Beul grijpt, het volk lalt,
de brandstapel smeult stank
ineenkrimpend lichaam siddert weg

Het houden van de natuur
het bracht haar naar het vuur

Jij


Wat ik vroeger heb geleerd
laat me niet leven

wat ik wil voelen
heb jij me gegeven

naar lichaam hongerend
durf ik nu toe te geven

in mooie dagen
wil ik verder kleuren

als volmaakte bloem
het leven geuren

Als de opgaande zon straalt


En de regen was de bodem ingetrokken
hoogstens nog wat kleine plassen
waarin de zon zich weerspiegelde

Uitgestrekte velden vol groene gewassen
vulden ruimte tussen aarde en lucht, priegelden
een horizon ononderbroken

Gelukkig met geur en aanblik, giechelde
ze als jong ontloken
naar haar nieuwe begin

Haar hart bloeide open
in 't bereiken van haar doel

Begin


Dwalend doorheen de velden,
getekend door de eerste tekenen van de herfst,
zie ik reeds een nieuwe toekomst,
na het verdwijnen van de sneeuw
zal zomerschijn verschijnen,
zich meester van mij maken en
zoals een arend scherend door de lucht,
een dolfijn klievend door de zilte golven
zal ik als mens op aarde
dromend zoeken,
naar eenheid en evenwicht met de natuur.

Hartstocht


Dicht tegen mekaar aan
in 't schijnsel van de maan
geeft mijn hart jou eindelijk rozen

In zachte strelingen vlijen,
bloeien en gedijen
onze wellust in wulps minnekozen

Kleurrijke explosies barsten uit
bevrijden opgesloten illusies
in eindeloos bollebozen

Ik donker alleen


Wij hadden vele nachten samen
waar stille woorden ruisend heersten
tot jij dageraad weende
om het dromen te vergeten

In jouw dagen ben ik vreemd
weerloos, dwalend als een blinde
blijf ik alleen in mijn nacht
waar zilveren licht zwart

In gedachten


In een bloeiende zee van gedachten
wandelde je vannacht uren met me mee
gevoelens kenden tedere gedachten

Hou van de weg die kronkelt
voorbij de grenzen van gepeins
waar ik eventjes met jou mezelf kan zijn

In eenvoud en vertrouwd
leggen dromen handen in elkaar
op het moment dat de ochtend nieuw leven bouwt

Je blauwt het mooie


Jouw blauw oogt,
raakt, schittert leven
mijn hart kleurt
bewust mee

Al gaat het waaien
zit ik midden in grijs
blauw stuurt me naar vrijheid

Ik hou vast de toekomst
ze is van mij

Het laat haar niet dromen


De verkeerd ingeweven draad
gaf een andere kijk
aan het eentonige patroon

Sterk in praktijk
met bewegingen monotoon
verwijdert zij haar creatie

Bang verwarring te scheppen cloont
ze verder in gehoorzaming
niet beseffend haar eigenwaarde is in nood

Ze stond er niet bij stil
ze had geen eigen wil

Het donkert


Dorre bladeren ritselen neer
het aarzelend gefluister
laat me de inhoud niet verstaan

Wandelen doet me verduisteren
donkeren.  De kouterveldlaan
woekert stilaan naakt

Kanker de humus aan
mij reikt geen bekoring
in het rottend bruin.  Ik accelereer

Zacht lokkend mijn huis
waar de haard ruist

Liefhebben


Strelend spreken onze harten
parelende woorden
verlicht met zachte schijn

Golven vol emoties
overstromen ons intens verlangen
naar een innig samenzijn

Oneindig rijk ontbloeit een leven
in een eeuwigdurend refrein
van teder liefde geven