dronken van licht
als vroege bloemen
zich als hartstocht
ontvouwen
levendige geuren
fris opstijgen
verzinken en weer trillen
lach ik met hoge hartslag
en vlammend ongeduld
de mist gans weg
om dronken van ‘t licht
hun kleurengloed
te proeven
de meidoorn
zijn het niet de doornen
tussen het voorjaarsmooie
en herfstig dieprode
die zijn aardse
vasthoudendheid
verwoorden
eerder meegenomen ogenblikken
langsheen dansend wit borduursel
ga ik des te harder door
met het zoete te vergaren
voor de versombering
die in de lucht hangt
helledonker openbreekt
binnenkamers in eerder
meegenomen ogenblikken
troost zal moeten zoeken
de linde
het is de lente
die met frisse kleuren
en nieuwe geuren
de linde
in zijn nog donkere jas
doet verlangen
naar eigen
lindeknoppen
en blonde blommen
om vliegende stromingen
tot rust
te dwingen
zo graag
wil ik mezelf
aan haar kwijt
wanneer zij
in haar ontwaken
een schoonheid straalt
die zo’n volkomen
rust geeft dat stilte
niet wil wijken
openbloeien
bij de hulst
die het lijden
van Christus meedraagt
bemerk ik vandaag
kleine witte
openbloeiende bloempjes
die mij
met een heel ander gevoel
naar de wereld laat kijken
in het schaduw van het kruis
in de schaduw
van het kruis
valt me
jouw stilte op
tot ze
wordt gevoed
met herinneringen die als
kringelende schaduwen
zo gluiperend
van aard
nog steeds
mijn lijf verteren
over de stilte
blijft oud zeer wakkeren
nachtenlang
als een lange trilling
tot het doodgaat
als destijds
witter dan
’t wit van kleur
witte berkenstammen
de glans die afstraalt
van witte berkenstammen
toont almoeder aard
als offer
wanneer vlammen uitslaan
zal zij de gloed inderhaast
trachten te smoren
omdat ze nooit meer als offer
hoog in de lucht
wil worden gestoken
waar stilte haast zichzelf verteerd
pas nadat
het neerdwalend donker
uit elkaar barst
de leegstroom
zich zwijgend
voltrekt
ruimte achterlaat
waar stilte
haast zichzelf verteerd
zal ik rust vinden
een zomers lied
druppelregen en een lentezon
helpen hem
met wakker worden
en wanneer de wind
het prilgroene
laat wemelen
hoor ik hoe er
in zijn ruis
reeds een zomers lied schuilt
ver in lente
onder weg ijlende
bloesembladen
staan groen
aangeklede bomen
weer bos
te wezen
een momentopname
helemaal weg
van jouw ongrijpbaarheid
wil ik
met je meegaan
tussen vervloeiende waas
genieten hoe de geluiden
ons in een windstil moment
naar het ultieme dragen
fluisteren we de hemel terug dicht
omdat het zo moeilijk is te wennen
aan dagdagelijkse realiteit
wanneer wij
in elkaars warmte
liggen weggestoken
fluisteren wij
de hemel terug dicht
met enkel
hier en daar
een sprankje licht
als de dag tracht de zon
hoog aan de hemel te zetten
zonneklaar
zelfs wanneer
wind- en regenvlagen
in volle hevigheid
over hen razen
blijven zij
als blanke stelen
in de knop
hardnekkig zwijgen
tot ze
in eigen dagen
zonneklaar
gaan openbloeien
wijkende beleving
terwijl ik mij vergaap
aan de broosheid
van een dwarreling
geniet van de schoonheid
van een laatste adem
graai ik nog even
naar wijkende beleving
zomerse zoetigheid
zie hoe middenin
gekleurde deining
wijdverbreide
witte bloesems
vruchteloos zoeken
naar een hand
die hen omhoog leidt
om in nazomer
als zoetigheid
te worden geproefd
liefde
zelfs toen het speelde
in een avontuur
van genot
kende het de diepte
van een wiegelied
helemaal alleen
vanuit het vinden
dat ze niet zocht
dwingt ze
zichzelf verder
met een hart
vol van hem
door de zwaarte van de tijd
hoe hard verlangen wij
naar het teder zweven
van rood bloeiende wolken
die het licht laten zien
wanneer de wereld
door de zwaarte van de tijd
donker ligt te hijgen
in zijn uitgestrektheid
in goddelijk zicht
heerlijk hoe lente zweeft
tussen de boomgaarden
oeroude appelbomen
bloeiende lentekronen geeft
weiden omzoomd
met wit kantwerk
van walstro
akkers in voorjaarsgroen steekt
seringen helpt
in hun drang naar uitbreken
om tuinen zoet
te laten geuren
met warme zonnestralen
mij overhaalt
te aarden
in goddelijk zicht
nooit eindigend
zacht en teder
ga ik verder
met houden van
om datgene
wat voortkomt
uit mysterie
als het bijzonderste ooit
in alle intimiteit
te beleven
Vijfennegentigse Ronde van Vlaanderen
als zondag
glanzende kinderkopjes
gladheid verraden
zullen ze moeten oppassen
om niet wild van efficiëntie
over onwetendheden te vallen
maar met gebogen rug
rustig luchtslikkend
de Muur omhoog klimmen
om op de top van de Kapellenberg
de nabijheid van de eindstreep
dichter te weten
vanuit beklemming
toen jij me liet zien
hoe witte anemonen
het bos van aardedonker
naar zachte volheid omtoverden
durfde ik vanuit beklemming
je hand grijpen
om het kleurrijke in de wereld
te gaan ontdekken