liefde wetend
midden het landschap
dat zich beweegt
van pril groen
tot bloeiend mooi
blijven wij
in vervoering staan
stralend verrukt
aangedaan
diep door elkaar
aangeraakt
in verstrengeling
gebonden
ogenblikken lang
beleven dragend
onbevangen
hoe wantrouw ik
een wereld
vol van vertrouwen
omdat ik
nog steeds
zoekend ben
naar een werkelijkheid
waar cirkelende gedachten
gevoelens kenbaar maken
onbevangen
schaamteloos gelukkig
herinnneringen
ieder meizoentje in het gras
een onverbloemde terugblik naar
’t zacht geritsel van vorig voorjaar
waarbij innigheid op zoek ging naar de zon
de mooiste zomer in ons leven bracht
een jaar later
die ene stap verder
het onbekende tegemoet
ontdek ik een wereld
die de tijd ontvlucht
oprecht
naar innerlijke rust tracht
met de herinnering mee
het uitzonderlijke verdergaan
samen edoch alleen
alsnog liefdevol meedraag
waarom weglopen van vandaag
de vertekening
van een landschap
in de regen
ligt ons aan te kijken
als een afspiegeling
van het onrustige zijn
de klaaglijke klank van heimwee
om gisteren weer te zien
waar licht en warmte
als een dwarreling van
bloesemende gedachten
verlangen vervult
en toch vraag ik je om
niet weg te lopen van vandaag
de druppels te horen vallen
stil wachten en ervaren
hoe Gods gaven weelderig groeien
treurzang
als ik bij de waarheid
van de zee
mezelf verdroom
tussen vergeten groen
verwijl in
onbegrepen ogenblikken
niet weet
wat stilte wil
laat me niet alleen
op weg naar
waar dan ook
(gedicht over dementie – niet autobiografisch)
kom tot mij
hecht je
aan mijn wereld
sterf in jezelf
beleef
mijn uitbundige
als onstuimigheid
wees één met mij
als wondere waarheid
zij die opbloeit
uit het niets
kleur in mijn leven legt
alsof het nooit
winter is geweest
waarom zou ik
haar zijn plukken
zien als kortstondigheid
wanneer ze dag na dag
als wondere waarheid
tijd in handen neemt
hoogtij golvende beweging
hoe verlang ik
naar zachte deining
die het zielsdiepe
weerspiegelt
te midden van een hoogtij
golvende beweging
welke me op zuchten
doet roeien
krokusjes
over hen valt schittering
wanneer ze
als licht uit licht
onze bewogenheid
helpen mee uitdragen
schepping
in je schaduw
ontdek ik de zin
om schepping
als uniek te zien
denk ik de zon dichterbij
zelfs wanneer de maan zich beweegt
als niet meer dan een rimpeling
naar zijn vroegere ondergang
en de stilte mij in een donkere
bestemming dwingt
dan nog raak ik
niet overmand door angst
acht ik het hele gebeuren
als een voorlopigheid
denk ik de zon dichterbij
net zo lang tot de dag
weerbarstig en ongeschonden
midden tomeloos licht opstaat