die me liefhebben
zo schokkend
het moment voorbij
dat ik stil water
en ruimte nodig heb
om na te denken
over goed en kwaad
bereikbaarheid storend is
me een eiland weet
met enkel zij
die me liefhebben
dicht bij mij
(bloemstukje op weg naar 1 november zomaar verdwenen)
op weg naar 1 november
als regen plaatsmaakt
voor een hard
toeslaande noordwester
krimp ik niet weg
in een verwaaien
draag met sterke schouders
de last van afscheid mee
zodat ik ook liefde kan behouden
want hoe minder voelt
doodgaan dan aan
op zoek naar een gedicht
van bij onze eerste ontmoeting
heb ik het gevoel
dat ik vlieg
wanneer je me zoent
door wolken
omhoog omlaag
als in een stroomversnelling
op zoek ga naar een gedicht
vol liefde
vanwege liefde voor jou
waarin ik waarheid
die barst van
passie en wilskracht
neerschrijf
mijn leven lang
lieve jij
voel in de trillingen
van d’aarde
de diepte van mijn zee
haar immens
golvende aanwezigheid
in het licht
dat schijnt door
iedere venster
zie ik
haar waarheid
het opent mijn hart
zodat ik wil
verder spelen
met haar
met mezelf
en de liefde
zonder vergankelijkheid
vol leven
dat je zo verdient
etmalen lang
binnen omheining
met eindeloze rand
worden we ondergedompeld
in een bad van kleuren
samenspel van licht en schaduw
in afwachting van de zon
om onder een blauwe hemel
ons eigen te maken aan omgeving
te mogen ontdekken dat
binnen beperktheid ook leven bruist
toekomst adembenemend maakt
wij met graagte laten omvatten
door de nacht die met intieme
gebaren van de maan op onze
verstrengelde lichamen
overgave binnen handbereik houden
etmalen lang
trekvogels nakijken
weg van oorlog op straat
raak ik verdwaald
langs de kantlijn van leven
midden het hoog opwaaiende
dwingt eng bewegen me
moedeloos trekvogels na te kijken
tot inborst me opwekt
om op veranderende
luchtstromen mee te reizen
een eigen toekomst tegemoet
sluiten ze de luiken
zij in een witte jurk
hij op de vlucht
elk op een wolk met
uiteendrijvende gedachten
immuun voor wat
levensbelangrijk is
de ene als dromer
de ander als ontsnapte volwassene
weg van zonsopgang
weg van de weg
bezaaid met
avontuur samen
de hoop en het vertrouwen
een leven met elkaar op te bouwen
sluiten ze de luiken
liefde buiten
gitzwart
vermaledijd
langs onderbroken lijnen
stoepranden veel te hoog
om in rust te verblijden
vlucht ze haastig
bang te worden ingehaald
voor wat leven tekent
naar die splitsing
van enige eenzaamheid zoekend
naar barende stervensnood
waar haar verleden en waarheid
samen wordten begraven
een en al vertrouwen
fragiel met gele blaadjes
zo heb ik de roze
rozenstruik geplant
ergens toen het warm was
iedere dag water gegeven
met hem mijn leven gedeeld
net zo lang hij ging bloeien
tot diep in herfst
als volkomenheid ons lot
in winterse handen gelegd
één en al vertrouwen
eindeloze liefde
tussen waanzin en pijn
doet leven stranden
op een eiland belanden
laten we maar waaien
emoties oplaaien
steeds verder reizen
richting volle zee
door golven bedolven
in een passie
die eindeloze
liefde weet
blijf me nabij
waarom wil jij
je door hoogste hemelen
laten omvatten
net nu ik me
weet te beredderen
midden afgevallen blad
omkleed met herfstige waarheid
zacht naar winter
toe neigen
blijf me nabij
verlies de grip met
‘t aardse nooit
kan niet leven
zonder jou
het wezen der liefde
liefste dagboek
laat mijn gedachten
terug dat landschap zien
waar geen wegen
doorheen getrokken zijn
de horizon nooit
of te nimmer vervaagt
los van de tijd
leven kan grijpen
groter dan werkelijkheid
het wezen der liefde echt
zo echt is dat ze me
tot in mijn diepste raakt
zonder ik haar kan verklaren
hoe laat het is
op juist die plek
in één moment
om één verkeerde beweging
mijn wereld vergaat
nimmer kan teruggaan
naar het moment
waar alles is mislopen
in mijn voortgaan
telkens weer verdwaal
vraag ik
hoe laat het is
mijn blik
naar boven gericht