in de schoot van leven
omdat de nacht
geen kleuren had
men in het donker
geen hand
voor de ogen zag
ging ik zoeken
naar de dageraad
waar karmijnrood
me in de schoot
van leven bracht
om met
fonkelende ogen
en bonkend hart
het gedrevene speels
mee te nemen
wanneer de mens gaat ploegen
groen gras
groeit verwilderd
over de stoppels
van een voorbije zomer
laat zich zelfs niet tegenhouden
door kwelmende voren
die plompverloren
over het landschap verspreidt liggen
het is pas wanneer de mens
gaat ploegen
dat het zich moedwillig
laat onderdelven
om het uitzicht
van de wereld
in voorspoedig
te herscheppen
in haar moment
zie hoe zij zich
durft bewegen
in haar moment
van leven
niet langer
in klaarte stilstaat
waar schaduw haar
tot lokaas wraakt
hem wacht zomer
in het prille lentelicht
hebben wij samen
één ogenblik stil gezeten
hem wacht zomer
met wijdopen kelken
vol honing
terwijl ik
in zijn zoete bewegen
het beleven zal leven
met de ogen dicht
langsheen beleven
laten we ons verdwalen
om ’s avonds laat
in warm geworden gras
met de ogen dicht
en in ademstilte
vlindertjes
de hemel in te strelen
passievol rood
met het oog op de nacht
die de wereld
in somberheid dwingt
heeft de avond
vuur gevat
obscuur geklede bomen
in passievol rood gestoken
zodat nakende nachtmerries
tot blozend mooie dromen
worden omgetoverd
vrij ademenweg van alle zwaarte
waarin ik
wakker geworden ben
laat ik mij
meedrijven met de wind
de vleugels stil
om de ervaring
van het vrij ademen
in de lucht
te verzuchten
in een nieuw begin
zielend van bestemming
in zijn ontkenning
verscholen
zal het
zielend van bestemming
met hem
blijven meelopen
door 't donker ademhalen
van op de barre heuvel
waar warmte en licht
me verloren gaat
door ’t donker
ademhalen van de wind
duik ik
de dag in
om de geur te vinden
die me aan de
aarde bindt
zwichten
voor de honing
van de linde
lijkt me heerlijk
als aarzelend begin
hoop ik een heldere nacht
als lange bomenrijen
groot grijnzend
schaduwdansen
wanneer het duister
met luid gedruis
alom valt
hoop ik een heldere nacht
zodat het rusteloze woelen
zich roerloos
gaat uitstrekken
en me ontheft
van alle angst
warm leven
in onze hang naar schoonheid
gingen wij onder de tere
groene schijn van bomen
stil zitten wezen
tot de zon ons meenam
in een uitbundige werveling
van warm leven
waar liefde werd geschreven
warm lentelicht
in de knoppen
nog verscholen
hopen ze
onrustig
op morgen
om in een trilling
van warm lentelicht
de boom eindelijk
een knisperend groene
tooi te geven
dat wat nog moet groeien
na verkenning
van ruimte
en omgeving
tracht ik
dat wat nog
moet groeien
niet met woorden
maar met handen
vol overgave
tussen de expressie
van warm leven
neer te zetten
toosten op de zomer
nieuw aangeklede zetels
op de nog grauwe stenen
van mijn terras
de Pinot Noir
die jij mij speels
in handen geeft
het terug proeven
van de sfeer
reeds een jaar geleden
doet me toosten
op de zomer
en laat me hopen
dat de zon blijft zorgen
voor kriebels
en verlangen
vol verzinsels en verhalen
in een waan
waar dromen
spelen
opvliegen en verspreiden
als roze rode
opgewondenheid
vol verzinsels
en verhalen
zoek ik
als uitgelaten kind
naar eigenheid
doorzichtig in het licht
in een zee van tijd
dwars door de geschiedenis heen
spoelt hij ruwe kantjes glad
doorzichtig in het licht
herken ik na jaren
mijn waarheid in het zicht
weemoed gaf me
een stuk krant
in handen
vergeeld
door de jaren heen
niet de winst
of ’t verlies
maar de kleine
kanttekening ernaast
die ik me herinnerde
onuitgesproken zweemzoet
doorheen een leven lang
vertederden
nog steeds
mijn hart
in ronde oneindigheid
na speelse
vlokkenweelde
lentebloesems
die ons omvloeien
het zomers
proeven
zullen wij
in ronde oneindigheid
zelfs verweerd
gehavend door het licht
blijven ontdekken
hoe waardevol het leven is