hoop ik een heldere nacht
als lange bomenrijen
groot grijnzend
schaduwdansen
wanneer het duister
met luid gedruis
alom valt
hoop ik een heldere nacht
zodat het rusteloze woelen
zich roerloos
gaat uitstrekken
en me ontheft
van alle angst
warm leven
in onze hang naar schoonheid
gingen wij onder de tere
groene schijn van bomen
stil zitten wezen
tot de zon ons meenam
in een uitbundige werveling
van warm leven
waar liefde werd geschreven
warm lentelicht
in de knoppen
nog verscholen
hopen ze
onrustig
op morgen
om in een trilling
van warm lentelicht
de boom eindelijk
een knisperend groene
tooi te geven
dat wat nog moet groeien
na verkenning
van ruimte
en omgeving
tracht ik
dat wat nog
moet groeien
niet met woorden
maar met handen
vol overgave
tussen de expressie
van warm leven
neer te zetten
toosten op de zomer
nieuw aangeklede zetels
op de nog grauwe stenen
van mijn terras
de Pinot Noir
die jij mij speels
in handen geeft
het terug proeven
van de sfeer
reeds een jaar geleden
doet me toosten
op de zomer
en laat me hopen
dat de zon blijft zorgen
voor kriebels
en verlangen
vol verzinsels en verhalen
in een waan
waar dromen
spelen
opvliegen en verspreiden
als roze rode
opgewondenheid
vol verzinsels
en verhalen
zoek ik
als uitgelaten kind
naar eigenheid
doorzichtig in het licht
in een zee van tijd
dwars door de geschiedenis heen
spoelt hij ruwe kantjes glad
doorzichtig in het licht
herken ik na jaren
mijn waarheid in het zicht
weemoed gaf me
een stuk krant
in handen
vergeeld
door de jaren heen
niet de winst
of ’t verlies
maar de kleine
kanttekening ernaast
die ik me herinnerde
onuitgesproken zweemzoet
doorheen een leven lang
vertederden
nog steeds
mijn hart
in ronde oneindigheid
na speelse
vlokkenweelde
lentebloesems
die ons omvloeien
het zomers
proeven
zullen wij
in ronde oneindigheid
zelfs verweerd
gehavend door het licht
blijven ontdekken
hoe waardevol het leven is
broze intensiteit
toen overwaaiende
lichte wolkensluiers
ons toelieten
te genieten
van broze intensiteit
voelden wij ons
werkelijk bevrijd
van diep
verduikte somberheid
zo eigen aan
verwinterde eenzaamheid
enkel met mijn schaduwwanneer ik
deze morgen
eenig
de deur opendeed
glipte hij
langs me heen
mee naar buiten
in tegenstelling
tot mijn spiegelbeeld
dat binnenbleef
het ervaren
van alledag
weigerde
na te volgen
samen
lang uitgestrekt
naast het beleefde
lig ik stil te verlangen
naar handen
die me rondtastend zoeken
om geborgenheid te geven
wanneer de nacht
ons donker
onderdompelt
na de hel de hemel
zie hoe zij zich
in eindeloze deining
wenden en keren
naar vrijheid
tot het web
dat hen in grijze
mijmering vasthoudt
losscheurt
als lichte wolkenvlucht
na de hel
hun hemel
gaan ontdekken
wanneer ik verder kijk
al zijn we bijna maart
een weg bezaait
met glinsterende kralen
gebaart de winter
nog dichtbij
maar wanneer ik verder kijk
dan die ijzige werkelijkheid
weet ik de bomen
weldra in buitensporig
witte bloesems
tussenin waarheid en werkelijkheid
des duivels
om bij elke ademstoot
in de spots van bestaan
lichtheid mee te dragen
tot ik voorbij
de drukte raak
met kleur op mijn wangen
tussenin
waarheid en werkelijkheid
rustig ga zitten
de knotwilg
hoe fel
spreekt de wilg
lente
wanneer hij zelfs
na ’t snoeien
zijn groei laat zien
door ’t jonge gebroed
dat in zijn knoest
neerstrijkt
ploeterende gedachtengang
hoe ik ook tracht
om van binnenuit
de vreemd
ontroerende kracht
van een langschap
in de regen
neer te schrijven
in verder glijdende
beslotenheid
is er enkel
mijn ploeterende gedachtegang
die op papier verschijnt
adem mijn kreten
neem me teder
laat me innemende
geborgenheid weten
zacht ogend kijken
naar de storm van leven
in de weelde van ‘t minnen
mezelf terugvinden
gelukkig wezen
elke veertiende
van de tweede maand
blijf ik
in verkenning van mezelf
even voor de spiegel stilstaan
om daarna
ondanks het ontdekken
van een rimpeltje meer
volmaakt gelukkig
verder te gaan
met nu te leven
en hoe
tussen fantasie en werkelijkheid
toen ik
bij de aanblik
van uitgestrektheid
op de stilte stootte
ging ik ergens
tussen fantasie en werkelijkheid
mijn kijk
op de wereld herzien