Eindeloos mooi
Eindeloos mooi
wanneer gevederde plukjes rood
het oosten scharlakenrood betoveren
vogels enthousiast badderen
in de bedwelming van de morgen
breek ik even de tijd
vlij me in naamloosheid
Immer
Immer
wentelend worden
zwevende gevoelens
overschaduwd
trillen dieper
en dieper
naar leegte
kreunen
voor immer
emotieloos
Leeggeplunderd
Leeggeplunderd
laat mij verstoppertje spelen
in het door woede
gesloopte huis
het ruwe even vergeten
met mijn gedichten
de verdronken dagen
een laatste keer belichten
en me daarna
naar liefde richten
ze scheen lente
Ze scheen lente
speels kleurde ze leven
door wintertwijgen
liet de bast verzilverd
de lente beschrijven
weerspiegelde vonkend
mijn eindeloze gedachten
in stromende tijd
één met de hemel
Nam je mee in mijn leven
Nam je mee in mijn leven
schim een leven
in mijn schaduwspel
claim een toekomst
die er nooit zal wezen
de morgen
wacht je immers niet
zal ik jou eindelijk
vleugels geven
In liefdesvlucht
In liefdesvlucht
klapwiekend
in de warme stroming
van leven
overstijgen wij
bergtoppend ons bestaan
om hemel zacht zwevend
te genieten van een wereld
gekneed met
eigen droombeelden
Droomde in blauw
Droomde in blauw
ochtenddauw
maskeerde kil
het volmaakte
omtreurde stil
het pas ontwaakte
in diepgrauw
ik laakte
het vergrijsde
droomde in blauw
een vergezicht
omzoomd met zonnelicht
Een illusie
Een illusie
de glazen kerstbol
weerspiegelde breekbaarheid
in de terugschijn
beelden openbrekend
beroerde het heden
glasscherven rapend
beleefde ze verleden
Kerstmisnacht
kerstmisnacht
In een nacht
vol sterrenstof
en geheimzinnigheid
vlijt de wereld
zich in kerstmistijd
laat me genieten
in winterschijn
van het wonder
even samen te zijn
Als leven schuilt
Als leven schuilt
als nevel de wereld
laat bewegen
tussen licht en donker
schaduwen tot
grijs bewegende
hallucinaties leiden
wordt leven weggedrongen
schildert de omgeving wazigheid
Wit gerijmd web
Wit gerijmd web
een wit gerijmd web
gekunsteld in een
bevroren raamkozijn
liet mij dwalen
langs langgerekte
transparante draden
tot het druilend
grijze werkelijkheid huilde
en ik mijn dromen
tot de lente wegwuifde
Vergankelijkheid
Vergankelijkheid
Wind tumult
in golven van angst
de onzekerheid
in een lichaam
stuwt in sporen
vergankelijkheid
zo beeldend
over leven
en wij
wij wachten gelaten
tot hij neemt
Vlaagt wit
Vlaagt wit
er vlaagt wit
dwalend zijdezacht
nakende sereniteit
over mijn werkelijkheid
aarzelend tussen
licht en donker
even wolkend
smelten gedachten
gehechtheid
Dromend
Dromend
dromend
zwenken wij
elk met
zijn eigen waarheid
naar
het volmaakte
samen gehechtheid
In winterschijn
In winterschijn
Wij sluimeren witte vlokken
in het donkergrijs
dekken het landschap
met onze dromen dicht
en laten er
sprookjes huizen
tot lente
ons realiteit aanreikt
Hart van rozenkwarts
Hart van rozenkwarts
schenk jou
mijn knuffelsteen
mijn zachte gevoel
in donkerroze kleur
ophelderend met
witte kristallen
sterschitterend
in volle dag
mijn gevoel voor jou
Schittert eigenheid
Schittert eigenheid
de enkele stenen
die tussen onkruid
hun langzaam leven uiten
bewonder ik
om hun
subtiele diversiteit
één raakt mij
ten volle met zijn eigenheid
koesterend heb ik
hem in mijn hand genomen
Wintermagie
Wintermagie
zuivere kristallen
dekken de wereld toe
in ongereptheid
betoveren in witte schijn
het leven met
verheven fantasieën
laten het vrij vliegen
naar extase
een ogenblik toe
Midwinter
Midwinter
Terwijl het wiel van het jaar
de dagen weer laat lengen
versieren wij het huis
met veel groen en takjes hulst
en verbranden de grootste jouleblok
tijdens twaalf dagen feestgedruis
vieren immers de overwinning
van de eik die met zijn groeikracht
het afbrekende van koning hulst
een halt heeft toegebracht
met de stroming mee
Met de stroming mee
Wetende dat de stroming
van leven
harten verbindt
laat ik woorden
wervelend kleuren vormen
in hoogte verderdrijven
tot jij windschermend
de inhoud vat
en aanvoelend illustreert
Als harten sterren strooien
Gegroeid in een samenspel
van geven en van nemen
een alomvattend
teder streven
komt een droombeeld
tot leven
laten ons hart spreken
in een snelademend ogenblik
De herinnering blijft
De herinnering blijft
In een slaap dieper dan een droom
treedt zij binnen
in wolk en schimmenrijk
Aarden rest alleen stof
als zacht vloeiende herinnering
door de wind verspreidt
Bloemen blijvend laat leven
Jouw hand in mijn hand
Jouw hand in mijn hand
Valt vandaag de nacht grauw
morgen zal de zon
donkerrood ondergaan
en de bijna wollige sterren
zullen mij een
heldere ochtend voorspellen
waar ik in een blauwe waas
van kou jouw warme hand vasthou
Heb de Sint ontvoerd
Heb de Sint ontvoerd
met de doodskopvlag
in de mast
van mijn snelle kotter
zet ik de achtervolging in
enter zijn schip
drijf de pieten
over de valreep in zee
en neem hem mee
voor nog geen kist
vol chocola laat ik hem vrij
de Sint is en blijft
alleen van mij
Als een illusie mij staande houdt
Als een illusie mij staande houdt
Als de wereld
iedere nacht zwart kijkt
en haar stilte haalt mij
uit vergetelheid
mij terugsleurt naar het verleden
waar schaduwen een spel
met mij spelen
en het hart geselen
dan nog blijf ik verder hopen
eens te mogen slapen
in de schaduw
van een andere eeuwigheid
Maanlicht dwalend
Maanlicht dwalend
Zilverkleurige manestralen
bezielen eindelijk onze dromen
met hartvoelende
romantische impulsen
ze laten ons genieten
van de stromingen van leven
zo vaak voelend
maar zo moeilijk te benoemen
Een zucht naar tederheid
Een zucht naar tederheid
Laat mij vrij vliegen
op de adem van de wind
naar een oase vol tederheid
waar liefkozingen meer
ontroeren dan woorden
en mij laten leven
in een samenzijn
waaruit ik liefde zal oogsten
en weer in mezelf kan geloven