aanvaarding
is het de dag
met zijn belevenissen
dat leven en dood dichter
naar elkaar toehaalt
ja het is
aanvaarding
is het de dag
met zijn belevenissen
dat leven en dood dichter
naar elkaar toehaalt
ja het is
onderweg
geneigd
om mensen te begraven
tot één grote
gore troep ellende
nog voor ze dood zijn
tracht ik me recht
richt me
op wat vooruit streeft
zelfs al kent verandering tijd
geen afstand blijkt nog hinder
(eigen werkje)
eeuwig bloesemend
midden de stilte
ontmoet ik
de dood
die me vertelt
over een ziel
vol van leven
welke als een werveling
naar aanwezigheid
van lente tracht
eeuwig bloesemend
waarin het hart
vervloeien mag
want ik wil alles voor je zijnzelfs al mag dan
alles anders lijken
er is niks veranderd
nadat ik je de vrijheid
heb gegeven om wat
ooit ons leven heeft beheerst
los te laten
midden tal van nuances
ontdek ik nog steeds
jouw behoefte om net zoals ik
zo innig lief te hebben
dat het hoop en dromen voedt
mijn hart laat kloppenMijn hart laat kloppen
ben nooit bij mezelf thuisgekomen
spendeerde te veel tijd aan het verkennen
van een wereld
waar rumoer mijn dromen verontrustte
tot tumultueuze nachtmerries
die gevoelens geprangd houden
leven naar beneden haalde
hoog tijd dat ik zonder streven
verstild en onthecht
de zege van eenzaamheid verken
innerlijke geborgenheid
als gekend genot en
wervelende verrukking
mijn hart laat kloppen
weerbaarheidWeerbaarheid
midden drieste uitdagingen
ontmoet ik wat niet
in de lijn van verwachtingen lag
een weerbaarheid
die in het zijn van nu me aanspoort
om midden eigen ruimte met
improvisatie te gaan spelen
sterrenlicht dat
ziel met ziel verbindt
van de hemel te stelen
om naar de aarde mee te nemen
waar ze als hoopjes
smeulend sterrenstof
op grond van waarheid
vrijuit zullen opflakkeren
tot een gezamenlijkheid
die liefde voedt
verknocht aan elkaarlange tijd zocht ik
in zijn zacht ruisen
naar mijn eigen geluid
tot ik zwanger van zijn hartklop
hem daadwerkelijk
ging bewonen
ziels bewogen van
het uitzicht zonder einder
dat hij mij met al zijn passie bood